Γιάνης Βαρουφάκης

του Διονύση Σκλήρη

Στη χθεσινή συνέντευξη που του πήρε ο Αλέξης Παπαχελάς, είδαμε έναν Γιάνη Βαρουφάκη να μιλάει με πολλή ψυχραιμία, με έναν λόγο με συνοχή, αρκετά πειστικό. Κυρίως: αποψυχολογοποιημένο. Ήταν χαρακτηριστικό ότι επανειλημμένως αρνήθηκε να προσπαθήσει να διαγνώσει τις προθέσεις των πολιτικών και να κάνει χαρακτηριολογικά σχόλια, παρά τις ωθήσεις του Παπαχελά. Από την άλλη, κι ο Παπαχελάς είχε ένα είδος «ψυχραιμίας», ανάμεικτης με ελαφρά ειρωνεία και, κυρίως, συγκατάβαση, παρέχοντας άφθονο χρόνο στον πρώην υπουργό, χωρίς να τον διακόπτει: άραγε επειδή τον ενδιέφερε σε πρώτη φάση να «μάθει», ώστε να κρίνει ύστερα, στη μετέπειτα πλαισίωση με «ευχαριστίες στον Δραγασάκη» από τον Παύλο Τσίμα και λοιπές ενθυλακώσεις; Ή επειδή πρόβαρε έναν ρόλο «καλού μπάτσου-ανακριτή» που επέτρεπε χρόνο στο θύμα του για να εκτεθεί;

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης πρόβαλε ένα μάλλον «κεντρώο» ύφος. Αποστασιοποιήθηκε και από το «οπωσδήποτε εκτός Ευρώ γιατί η παραμονή μας στην Ευρωζώνη είναι αδιέξοδη» και από το «Μένουμε Ευρώπη πάσῃ (ανθρωπο)θυσίᾳ». Διεκδίκησε μια φωνή μάλλον «κοινής λογικής» στην υπεράσπιση ενός ευρωπαϊστικού οράματος. Θα μπορούσαμε, για λόγους ακριβείας, να προσθέσουμε ότι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν «μένει» ακριβώς «Ευρώπη», είναι γιατί είναι και με το ένα πόδι σε μια «Δημοκρατική» Αμερική, αντλώντας και από εκεί τον οραματισμό του.

Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να επιμείνουμε σε ορισμένα πράγματα που μας υπενθύμισε η συνέντευξη και τα οποία συχνά λησμονούνται σε μια Ιστορία που γράφουν οι νικητές, και, κυρίως, όσοι σπεύδουν να συναινέσουν μαζί τους. Λόγου χάρη, το γεγονός ότι η Ελλάδα κατέθεσε σχέδια και προτάσεις μέχρι τον Ιούλιο του 2015. Τα οποία είχε συμπήξει ένα επιτελείο από ανθρώπους λίγο ή καθόλου αριστερούς, αλλά οικονομολόγους ας πούμε «διεθνούς φήμης», των οποίων η ιδεολογία, αν υπήρχε, δεν ήταν αυτή μιας μαρξιστικής Αριστεράς. Επίσης, ότι ήταν η άλλη πλευρά που ακολούθησε με συνέπεια παρελκυστική πολιτική για λόγους εκβιασμού, ώστε να φορεθεί μια κατ’ ανάγκην αποδοχή της μονοτροπίας της ΤΙΝΑ. (Όταν μάλιστα η δεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά είχε κουραστεί και φθαρεί υπερβολικά για να την εφαρμόσει και μια «αριστερή» κυβέρνηση φαινόταν «μια κάποια λύσις»). Βεβαίως, κάποιοι θα συνεχίσουν να αναπαράγουν τα κλισέ, ότι η Ελλάδα πρότεινε «Εκθέσεις Ιδεών», που δεν μπορούσαν να αποτελέσουν βάση διαπραγμάτευσης ή ότι φταίει για όλα ο «εθνολαϊκισμός» από τον οποίο μας έσωσε η ωριμότητα κάποιων «υπεύθυνων» πολιτικών.

Όμως, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο άνθρωπος που κυρίως χειρίστηκε τη διαπραγμάτευση μέχρι τον Ιούλιο του 2015 δεν μπορεί να κατηγορηθεί για εθνολαϊκισμό. Μάλλον εμφανίζει την εικόνα ενός κεντρώου ευρωπαϊστή και ως τέτοιος δέχεται τα βέλη όλων, από τους φιλελεύθερους και τους δεξιούς μέχρι τους αριστερούς, αλλά και τους πραγματικούς εθνολαϊκιστές. Εγκαινιάζει τη μορφή ενός κοινολογικάριου τρολ, που εισέρχεται στο Eurogroup και το τρολάρει με την κοινή λογική του. Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που λίγο πολύ επικαλείται μια κεντρώα «κοινή λογική» φτάνει να είναι, ανάλογα με τις προτιμήσεις, είτε «ήρωας», είτε «ο καταστροφέας της Ελλάδας», δείχνει πολλά μάλλον για τον ζόφο της εποχής στην οποία ζούμε, μια εποχή όπου ο τρολός του χωριού δεν είναι μόνο ο μηχανόβιος με τα παρδαλά πουκάμισα, αλλά ακόμη περισσότερο ο λίμπεραλ ακαδημαϊκός.

unfollow