Αρχική

«ΑΛΛΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΗΡΘΑΝΕ, ΑΛΛΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΡΑΤΟΥΝ»…

Σχολιάστε

Την παραπάνω παροιμία χρησιμοποίησε ο γνωστός αλογομούρης του Συριζα, ο μεγάλος, ο ανυπέρβλητος Πολάκης, όταν μια λογοθεραπεύτρια του ζήτησε τον λόγο σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή του Βύρωνα για τις περικοπές κονδυλίων και τα προβλήματα, που έχουν δημιουργηθεί με τα παιδιά που χρήζουν βοήθειας, θυμίζοντάς του τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».
«Έχω το δελτίο Τύπου του Υπουργείου Υγείας το 2015, 1η Ιουλίου του 2015», ανέφερε στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας η λογοθεραπεύτρια, με τον υπουργό να απαντά: «Άλλοι παπάδες ήρθανε, άλλα χαρτιά βαστούνε». Περισσότερα

Συμβαίνει στην ευρώπη

Σχολιάστε

geert-wilders-rally-600x400

Στα μέρη μας, πολλοί και διάφοροι που ορκίζονται ότι είναι “δημοκράτες”, μιλούν με μια μαζοχιστική ευχαρίστηση για το ενδεχόμενο στις ολλανδικές εκλογές να βγει πρώτο κόμμα το φασιστικό· και στις γαλλικές προεδρικές να κερδίσουν, επίσης, οι φασίστες της Λεπέν. Είναι οι ίδιοι που ήλπιζαν ότι στις αυστριακές προεδρικές εκλογές θα κέρδιζε ο φασίστας, σαν απόδειξη της “διάλυσης της ευρώπης”… κι όταν έχασε, απλά σταμάτησαν να αναφέρονται στην αυστριακή απόδειξη της “μη διάλυσης”… Εκφράζουν αυτοί οι δημαγωγοί την παράνοια του ντόπιου ανορθολογισμού– την οποία πουλάνε, μάλλον με επιτυχία, για “ανάλυση”. Περισσότερα

Η δικαστική εξουσία .. επί το έργω …

Σχολιάστε

01

Όχι ότι μάθαμε κάτι καινούργιο, αλλά είναι ενδιαφέρον το τρισέλιδο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» το οποίο υπογράφει η Αντα Ψαρρά και παραθέτει ορισμένες δικαστικές αποφάσεις με καραμπινάτες περιπτώσεις όπου η δικαστική εξουσία «ρίχνει στα «μαλακά» τους ισχυρούς και εξαντλεί την αυστηρότητά της στους αδύναμους», όπως υπογραμμίζει η δημοσιογράφος στο κείμενο της.

«Η γενική αίσθηση είναι ότι οι έχοντες και οι μεγαλόσχημοι, ανεξάρτητα από το μέγεθος των εγκλημάτων τους, χαίρουν δικαστικής επιείκειας πολύ περισσότερο από τους μη έχοντες και τους πλέον αδύναμους. Είναι προφανώς κοινοτοπία να σημειώσει κανείς ότι η Δικαιοσύνη δεν παύει, όπως και όλοι οι υπόλοιποι θεσμοί, να λειτουργεί ταξικά μέσα στο σύστημα», σημειώνεται στην εισαγωγή του κειμένου, παραθέτοντας χαρακτηριστικές περιπτώσεις απονομής «δικαιοσύνης» ορισμένες απ’ τις οποίες αναδημοσιεύουμε: Περισσότερα

Μοντέρνοι δωσίλογοι

Σχολιάστε

malakies-300x153

Ο μακαρίτης Δήμος Σταρένιος ήταν αριστερός, αλλά είχε την ατυχία η ελληνική κινηματογραφική «βιομηχανία» να τον τυποποιήσει σε ρόλο καταδότη. Παροιμιώδης έχει μείνει η φράση που έλεγε σε μια ψευδο-αντιστασιακή (και κινηματογραφικά ελεεινή) ταινία: «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας».

Τη μέρα που στις Βρυξέλλες οι Τσιπροκαμμένοι έκλειναν μια ακόμα συμφωνία υποταγής στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών δανειστών, στα «Νέα» δημοσιευόταν άρθρο στελέχους των Κινήσεων Πολιτών και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (Π.Κ. Ιωακειμίδης), που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η επιτομή του σύγχρονου δωσιλογισμού, καθώς παίρνει την ατάκα του Σταρένιου και τη μεταγράφει σε μια ψευδο-ακαδημαϊκή γλώσσα.

Αξίζει να ξεκινήσουμε με την ακροτελεύτια παράγραφο του πονήματος: Περισσότερα

O Nicholas Shaxson, οι ζώνες offshore και η μαφιόζικη τροπή του καπιταλισμού

Σχολιάστε

«OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών»

Του Θανάση Μπαντέ

Ο Nicholas Shaxson στο βιβλίο του «OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών» ξεκαθαρίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα: «Ο κόσμος των υπεράκτιων (offshore) κέντρων βρίσκεται παντού τριγύρω μας. Πάνω από το μισό παγκόσμιο εμπόριο περνά, τουλάχιστον στα χαρτιά, από φορολογικά καταφύγια. Πάνω από το ήμισυ όλων των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και το ένα τρίτο των άμεσων ξένων επενδύσεων από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες δρομολογούνται μέσω υπεράκτιων κέντρων. […] Το 2010 το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι η συνολική αξία των στοιχείων του ενεργητικού μόνο των μικρών νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων ανέρχονταν συνολικά σε 18 τρισεκατομμύρια δολάρια – ποσό ισοδύναμο με το ένα τρίτο, περίπου, του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και αυτό, σύμφωνα με το ΔΝΤ, μάλλον αποτελούσε υποεκτίμηση». (σελ. 31).

Ως προς το τι σημαίνει φορολογικό καταφύγιο, το Shaxson θα επιχειρήσει έναν γενικό ορισμό: «Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το τι είναι ένα φορολογικό καταφύγιο. Για να λέμε την αλήθεια, ο όρος είναι κάπως παραπλανητικός, μιας και αυτά τα μέρη δεν προσφέρουν μόνο διαφυγή από τη φορολογία· παρέχουν επίσης εχεμύθεια, διαφυγή από τις χρηματοπιστωτικές ρυθμίσεις και μια ευκαιρία να αψηφήσει κανείς τους νόμους και τους κανόνες άλλων επικρατειών, των χωρών όπου ζει ο περισσότερος κόσμος». (σελ. 32). Και συμπληρώνει: «Το ζητούμενο είναι να προσφέρουν διόδους διαφυγής από τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η ζωή στο πλαίσιο της κοινωνίας και η αποκόμιση ωφελημάτων από αυτή – τους φόρους, την υπεύθυνη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, το ποινικό δίκαιο, το κληρονομικό δίκαιο και ούτω καθεξής. Αυτή είναι η βασική δραστηριότητά τους. Αυτό κάνουν». (σελ. 32). Περισσότερα

Εσείς τι πιστεύετε;

Σχολιάστε

image00ww2

Toυ Νίκου Μπογιόπουλου

Με τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τον θάνατο του Καρόλου Κουν, ανάμεσα στις παραστάσεις με τις οποίες το θέατρο Τέχνης τιμά την μνήμη του είναι και το σπουδαίο έργο «Βίκτωρ», σε εξαιρετική σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη και εκπληκτική μουσική και σκηνική παρουσία του Σταμάτη Κραουνάκη.

Εκεί, ένας εκ των ηρώων περιγράφει την παμπάλαια πολιτική τακτική να παρουσιάζεται το μαύρο άσπρο ως εξής: «Τον βλάκα πες τον έξυπνο, τον μέτριο σπουδαίο, το κάθαρμα καταφερτζή, και τέρας τον ωραίο, τον άτιμο πες τίμιο, εξπέρ τον λωποδύτη». Περισσότερα

Πεθαμένο το «κεκτημένο της ΕΕ»

Σχολιάστε

ima1

Τα μέτρα που συμφωνούνται στο πλαίσιο ενός Μνημονίου δεν είναι υποχρεωτικό να είναι συμβατά με το κοινοτικό κεκτημένο». Την κυνική αυτή απάντησε έδωσε γραπτώς ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στο αίτημα δύο μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ζητούν την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων στην Ελλάδα ως κύριας συνιστώσας του λεγόμενου ευρωπαϊκού πυλώνα κοινωνικών δικαιωμάτων. Περισσότερα

«Τρώμε γκολ; Αντίμετρο η σέντρα…»

Σχολιάστε

Του Διονύση Ελευθεράτου

Νέα συζήτηση των δυο ΣΥΡΙΖΑίων, στον απόηχο του Eurogroup

Ο ΣΥΡΙΖΑίος (Β) μπήκε με φόρα στο γραφείο του στελέχους (Α), που συστήνεται ως «αριστερός ρεαλιστής». Όλα έδειχναν ότι ήταν άκρως μαχητικές οι διαθέσεις του B, για το δεύτερο μέρος της συζήτησής τους…

Α: Αν θυμάμαι καλά, θα συζητούσαμε σήμερα για τον Τραμπ…

Β: Α, ναι; Εγώ λέω να αρχίσουμε από τα όσα πήγαμε πάλι και συμφωνήσαμε, στις Βρυξέλλες. Μέχρι πρότινος δεν λέγαμε, που να με πάρει ο διάολος, ότι θα απορρίπταμε την προληπτική θεσμοθέτηση μέτρων για το 2018 και πέρα; Ότι δεν θα ανεχόμασταν νέες περικοπές λιτότητας, ούτε ενός ευρώ;

Α: Ε, ναι. Λέγαμε τι θέλαμε και τι δεν θέλαμε εμείς. Αλλά στο γήπεδο, ξέρεις, είναι και οι άλλοι. Όμως τα αντισταθμιστικά μέτρα θα… Περισσότερα

Μια Φινλανδία κι ένα Λουξεμβούργο καταβρόχθισαν οι τραπεζίτες!

Σχολιάστε

Του  Λεωνίδα Βατικιώτη

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία που δημοσιεύονται σε έκθεση του Transnational Institute για τη «βιομηχανία διάσωσης τραπεζών» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Εδώ το πλήρες κείμενο).

Ενδεικτικά: Από το 2008 ως το 2015 τα κράτη μέλη της ΕΕ δαπάνησαν 747 δισ. ευρώ για να σώσουν τις τράπεζες ανακεφαλαιοποιώντας τις ή παρέχοντας ρευστότητα κι επιπλέον 1,19 τρισ. υπό τη μορφή εγγυήσεων ή ανάληψης υποχρεώσεων. Το πιο εντυπωσιακό; Μέχρι και τον Οκτώβριο του 2016 χάθηκαν οριστικά και αμετάκλητα 213,2 δις. ευρώ από χρήματα των φορολογουμένων κι ο λογαριασμός συνεχίζει να αυξάνεται. Για παράδειγμα πρέπει να προστεθούν 8 δισ. ευρώ που έδωσε η ιταλική κυβέρνηση για τη διάσωση της τράπεζας Monte dei Paschi di Siena. Περισσότερα

Η αισθητικοποίηση της πολιτικής και η γοητεία του «καναδέζικου παράδοξου»

Σχολιάστε

Της Βάσως Κοντού*

Η πολιτική πραγματικότητα, αν μη τι άλλο, δεν υφίσταται «προ της πολιτικής αναπαράστασης αλλά μόνον διαμέσου αυτής […] δεν βρίσκεται ή ανακαλύπτεται, αλλά φτιάχνεται, μέσα από τις διαδικασίες της πολιτικής αναπαράστασης»

 Ο όρος «αισθητικοποίηση της πολιτικής» εισήχθη από τον Γερμανό φιλόσοφο Walter Benjamin, ο οποίος, όντας αριστερός διανοούμενος, τάχθηκε ως πολέμιος της φασιστικής ιδεολογίας σε μια προσπάθεια να ασκήσει κριτική στις λαϊκίστικες πολιτικές πρακτικές που είχαν υιοθετηθεί. Κατ’ουσίαν, ο όρος αυτός περιγράφει μια κατάσταση στην οποία το πολιτικό μέσο διαδραματίζει πιο σημαντικό ρόλο από το πολιτικό μήνυμα αυτό κάθε αυτό. Αναντίρρητα, το φαινόμενο της αισθητικοποίησης της πολιτικής είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αν αναλογιστούμε την επιρροή που ασκούν τα ΜΜΕ στην σύγχρονη ζωή και πιο συγκεκριμένα αν εξετάσουμε την περίπτωση του Τζάστιν Τρυντώ. Περισσότερα

ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΓΚΥΛΩΣΕΙΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ «ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ»…

Σχολιάστε

«Με μόνη την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Θα ήταν όχι απλώς ανοησία, αλλά και έγκλημα να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ανοικτής υποστήριξης της πρωτοπορίας, ή τουλάχιστον ευμενούς ουδετερότητας απέναντί της και να έχουν δείξει ότι είναι εντελώς ανίκανες να υποστηρίξουν τον αντίπαλό τους […]. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η πολιτική πείρα των ίδιων των μαζών. Τέτοιος είναι ο βασικός νόμος όλων των μεγάλων επαναστάσεων, που τον επιβεβαίωσε τώρα με καταπληκτική δύναμη και παραστατικότητα όχι μόνο η Ρωσία, αλλά και η Γερμανία».

(Λένιν, Άπαντα)

Mια καθαρόαιμη λενινιστική πρωτοπορία, ένοπλη ή μη, αυτοπροσδιοριζόμενη ως τέτοια δεν υφίσταται, δεν νοείται έξω από την συγκρότηση και την λειτουργία ενός κόμματος.

«Το κόμμα [σύμφωνα με τον Λένιν] είναι η οργανωμένη πρωτοπορία της εργατικής τάξης, ο καθοδηγητικός-υποβοηθητικός μοχλός της σχέσης μάζες-επανάσταση. Ούτε υποκαθιστά την εργατική τάξη, ούτε την ακολουθεί, ούτε συγχέεται μ’ αυτήν. Ξεχωρίζει απ’ αυτήν και γιατί είναι αυτόνομη οργάνωση και γιατί πολιτικοϊδεολογικά είναι ο πιο συνειδητός εκφραστής των αντικειμενικών ταξικών συμφερόντων της τάξης αυτής. Είναι η οργανωμένη και συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης».

Θα θεωρούσε κάποιος αυτονόητο ότι οι αναρχικές ιδέες και πρακτικές είναι αδύνατον να συγχέονται με τα παραπάνω. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Όχι με μισόλογα, αλλά με ειλικρινείς και καίριες τοποθετήσεις. Όχι βαπτίζοντας το κρέας ψάρι, αλλά με θάρρος και αποφασιστικότητα. Περισσότερα

Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ υπό τη διεύθυνση του κυρίου… Exxon

1 σχόλιο

Του Σταμάτη Ρήγα*

Ανά τα χρόνια έχει καταστεί σαφές ότι στην Αμερική το λόμπι του πετρελαίου και των όπλων ήταν αυτό που κυρίως υπαγόρευε την εξωτερική πολιτική της μοναδικής πλέον υπερδύναμης. Αντιλαμβανόμασταν πολύ καλύτερα την πολιτική των ΗΠΑ εάν ξέραμε τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών πετρελαίου και όχι τόσο τις απόψεις του κάθε υπουργού Εξωτερικών.

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει υπουργό Εξωτερικών τον Ρεξ Τίλερσον. Το όνομα είναι εντελώς άγνωστο σε όσους ασχολούνται με την πολιτική, αλλά δεν είναι καθόλου άγνωστο σε αυτούς που ασχολούνται με τις επιχειρήσεις. Ο Τίλερσον ήταν διευθύνων σύμβουλος της Exxon Mobil, της μεγαλύτερης εταιρείας πετρελαιοειδών του κόσμου. Ήταν σε αυτήν την θέση εδώ και 12 χρόνια και έχει ξεκινήσει από διευθυντής του υποκαταστήματος της Υεμένης. Περισσότερα

Η Αμερικάνικη Αυτοκρατορία και η Ανάπτυξη του Διεθνούς Νομισματικού Συστήματος (1/2)

1 σχόλιο

Μετάφραση Νίκος Χ, επιμέλεια ΠΚ – avantgarde

Όπως είδαμε, ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης στον καπιταλισμό βασίζεται στους θεμελιώδεις νόμους της καπιταλιστικής παραγωγής. (1)

Σύμφωνα με το νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού, η καπιταλιστική παραγωγή κάποιων χωρών αναπτύσσεται με μεγαλύτερη δυναμική συγκριτικά με την ανάπτυξη άλλων χωρών που εμπλέκονται στην καπιταλιστική παραγωγή. Όμως κατά την μετάβαση στην επόμενη ιστορική περίοδο, οι χώρες που προηγουμένως ανέπτυσσαν δυναμικά την καπιταλιστική τους παραγωγή επιδεικνύουν σημάδια παρακμής, τη στιγμή που κάποια άλλη χώρα – ή ομάδα χωρών – εκδηλώνει εντυπωσιακή δυναμική στην καπιταλιστική της παραγωγή. Η μοίρα και αυτών των χωρών θα είναι βέβαια η παρακμή.

Στις απαρχές της καπιταλιστικής παραγωγής, η πρωτοπόρος καπιταλιστική δύναμη ήταν η ιταλική πόλη-κράτος της Βενετίας. Οι επόμενες ηγέτιδες δυνάμεις ήταν κατά σειρά, η Ολλανδία, στη συνέχεια η Βρετανία και τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τον 20ο αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν μία παγκόσμια αυτοκρατορία που μπόρεσε να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη την υφήλιο. Περισσότερα

Προσωπικό πρόβλημα ή συστημικό λάθος;

Σχολιάστε

Τοτ Αντώνη Ανδρουλιδάκη  

«Θεραπεύοντας» το καπιταλιστικό τραύμα

Έστω κι αν φαίνεται κάπως μελό, είναι να απορεί κανείς πως τόσοι άνθρωποι είναι ενημερωμένοι -παρά την εξωραϊστική ισχύ των κυρίαρχων συστημικών μέσων- για την τόση αδικία, την ανισότητα, την ανεντιμότητα, την καταπίεση, την εκμετάλλευση και την τόση απανθρωπιά του κόσμου μας. Και είναι βέβαιο πως οι άνθρωποι αυτοί παλεύουν με πάθος, προσπαθώντας σκληρά,  για την ανατροπή της κατάστασης αυτής. Όλοι, λίγο ως πολύ, έχουμε αυτό το χάρισμα, να μπορούμε να φανταστούμε «έναν άλλο κόσμο, που είναι εφικτός».

Αλλά -πάντα υπάρχει ένα καταραμένο «αλλά» που καιροφυλακτεί για να μας διαψεύσει- στις περισσότερες περιπτώσεις, παγιδευόμαστε σε μια τόσο ανόητη παγίδα, σε κάτι που μοιάζει με κρυμμένη συναισθηματική βόμβα ή μάλλον με συναισθηματική νάρκη, που την πατάμε, έτσι καθώς σκοντάφτουμε στον εαυτό μας. Κι εκείνη, «σκάει η κουφάλα» κάθε φορά που «μπερδεύουμε τα μπούτια μας». Πάντα «σκάει».  Και «σκάει» με την παραμικρή, την πιο ασήμαντη πρόκληση, χωρίς ούτε μια προειδοποίηση, έτσι σχεδόν από το πουθενά, κάθε φορά που επιχειρούμε να κάνουμε κάτι καινούργιο, να «εγκαινιάσουμε» και πάλι λίγο τη ψυχή μας. Η -κατά προσωπικού- «νάρκη» εκρήγνυται, ενεργοποιώντας αρνητικά συναισθήματα και βλαπτικές συμπεριφορές. «Γιατί, γαμώ την τρέλα μου, πάλι;» είναι η βουβή, συνήθως ανέκφραστη, αλλά τόσο βασανιστική ερώτηση. Η εκκωφαντική σιωπή της επαναλαμβανόμενης αστοχίας του προσώπου μου. Εμένα. Του δικού μου προσώπου. Κανενός Άλλου. «Γιατί, ρε φίλε;» είναι η παρά-πονη απορία μας. Περισσότερα

Το πρόβλημα του συστήματος

Σχολιάστε

Του Κώστα Τρακοσα

Οι συζητήσεις αναφορικά με την επιστροφή των θεσμών έχουν εγκλωβίσει τον δημόσιο διάλογο σε έναν «ζουρλομανδύα». Κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση και μικρότερα ευρωπαϊκού προσανατολισμού κόμματα συζητούν, διαπληκτίζονται και διαγκωνίζονται αν είναι ή όχι μέτρα λιτότητας αυτά που έρχονται, αν είναι ή δεν είναι πολιτική η συμφωνία που έκλεισε η κυβέρνηση με τους θεσμούς, αν αλλάζει ή όχι το «μείγμα» πολιτικής της ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης, αν τελικά έχουμε φτάσει ή υπάρχει κι άλλος χώρος στον πάτο του βαρελιού. Μοιάζει με ένα επαναλαμβανόμενο deja-vu: από το 2010 μέχρι και σήμερα ο δημόσιος λόγος και ο λόγος των πολιτικών κομμάτων δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από αυτήν την επαναλαμβανόμενη παράκρουση. Αυτό, σε μια πρώτη ματιά, φαίνεται να συμφέρει το σύστημα, καθώς μέσω της διαρκούς επανάληψης ίσως να εμπεδώνεται μια κατάσταση φόβου και ανασφάλειας, που διοχετεύεται στον λαό μέσω των ΜΜΕ και των κομμάτων, δημιουργώντας, τελικά, τις απαραίτητες συναινέσεις έστω και δια της τεθλασμένης. Είναι όμως έτσι; Πράγματι το σύστημα αναπαράγεται επιτυχημένα με αυτόν τον τρόπο; Περισσότερα

Λαγκάρντ – Μέρκελ: Παίρνοντας από τις δύο τα χειρότερα

Σχολιάστε

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Συναγερμό πρέπει να προκαλέσει στην κοινωνία και την Αριστερά η συμφωνία της κυβέρνησης στο Eurogroup της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου 2017 να ανοίξει στις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές τα καυτά θέματα του ασφαλιστικού, της φορολογίας και των εργασιακών. Η υποχώρηση της κυβέρνησης καθιστά θέμα λίγων εβδομάδων ένα πολυνομοσχέδιο – σκούπα που θα αποτελεί ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί, ανεξάρτητα από τις μεγαλοστομίες της κυβέρνησης (περί τέλους της λιτότητας) η έναρξη των διαπραγματεύσεων με την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017 θα σημάνει όχι μόνο την προνομοθέτηση νέων μέτρων που θα ισχύσουν από το 2018 αλλά και την εφαρμογή άμεσων μέτρων!

Στο χειρουργικό κρεβάτι έχουν ήδη μπει: Περισσότερα

Ποιος παρέδωσε σε ποιόν;

Σχολιάστε

της Δήμητρας Μυρίλλα

Στην φιέστα – τελετή «παράδοσης» του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Δημόσιο όλα ήταν προσεκτικά και σοφά διατυπωμένα. Ο πρόεδρος του Ιδρύματος – από αγωνία άραγε; – χρησιμοποίησε τη λεγόμενη «κοινή γνώμη». Και ποια είναι αυτή; Είναι αυτή που ανησυχεί για την τύχη της απαστράπτουσας – πλην φαραωνικής και αμετροεπούς – κατασκευής από τη στιγμή που τη διαχείρισή της θα αναλάβει το μίζερο και σκοτεινό Δημόσιο. Και πως το τεκμηρίωσε; Ανάγνωσε από βήματος σχετικά ηλεκτρονικά μηνύματα αγωνίας και ανησυχίας του κοινού. Από την άλλη πλευρά, ο Πρωθυπουργός, ανταπάντησε, αφού πρώτα δόξασε την ανιδιοτέλεια του ευεργέτη, λέγοντας: Μπορώ να σας δώσω και αντίστροφα παραδείγματα στο παρελθόν. Δηλαδή όχι μονάχα παραδείγματα δημόσιων χώρων που εγκαταλείφθηκαν, αλλά και χώρων που η ιδιωτική πρωτοβουλία αξιοποιώντας τον Δημόσιο χώρο, το Δημόσιο χρήμα, προκειμένου όμως να υλοποιήσει ιδιοτελή σχέδια, τα λειτούργησε, τα αξιοποίησε –και ιδιαίτερα στον χώρο του Πολιτισμού- και όταν τα φέσωσε με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, τα παρέδωσε ξανά στο Δημόσιο για να μπορέσουν να λειτουργήσουν.

Αλλά, για ποιά κοινή γνώμη επιστράτευσε ο πρόεδρος το Ιδρύματος. Αυτή που διαμορφώνεται σε κενό αέρος; Προφανώς όχι. Επιστράτευσε εκείνη που διαμορφώνεται από την κυρίαρχη ιδεολογία και η οποία διαθέτει τα ανάλογα προπαγανδιστικά μέσα χειραγώγησής της. Είναι η ίδια «κοινή γνώμη» που οδηγείται (ή μήπως καθοδηγείται) να θεωρεί ότι το πολιτιστικό προϊόν δεν είναι κοινωνικό αγαθό, αλλά λογιστικό και χρηματιστηριακό μέγεθος. Η ίδια «κοινή γνώμη» όπου οι φορείς της επιμελώς οδηγούνται να αυτοπροσδιορίζονται ως «ιθαγενείς» που περιμένουν τα πλούσια δώρα. Περισσότερα

Είμαι μια ευρωπαϊκή ακτή

Σχολιάστε

Από το Πρόβατο όχι Αρνί

Δεν είμαι η ακτή Ζαουίγια στη Λιβύη. Δεν ξεβράστηκαν σε εμένα προχτές το βράδυ 74 πνιγμένοι άνθρωποι. Δεν είμαι απέναντι απ’ την Ευρώπη να κοιτάζω εκεί που θέλω να πάω και να πνίγομαι στα μισά. Δεν είμαι μια διαλυμένη χώρα που στην υπόσχεση μιας άνοιξης της εγκαθίδρυσαν έναν βαρύ χειμώνα. Περισσότερα

«Πάνω σε σάπιο νήμα»

Σχολιάστε

το editorial του Δρόμου της Αριστεράς

Ο πολιτικός κόσμος αντιμετωπίζει την κατάσταση στη χώρα σαν να παίζει video game. Πίστες αλλάζουν, ζωές υπάρχουν μπόλικες, προκλήσεις και μάχες προστίθενται, φίλοι και εχθροί επιλέγονται από μεγάλη γκάμα και αναδιατάσσονται διαρκώς. Και το πιο βασικό: αν θες τα παρατάς και ξαναρχίζεις από την αρχή.

Από την άλλη, η πραγματική ζωή στη χώρα μοιάζει με στίχο που τραγουδούσαν αρκετά χρόνια πριν οι Τρύπες: «Τώρα, που μ’ έχουν κάνει ακροβάτη, πάνω σε σάπιο νήμα». Όσο καλός κι αν είσαι, όση δεξιοτεχνία κι αν επιστρατεύσεις, τα πράγματα είναι δύσκολα. Πόσο μάλλον όταν ο ακροβάτης είναι μια ολόκληρη χώρα, όταν οι λαμπρές εποχές «τσίρκου» ανήκουν στο παρελθόν, όταν όχι απλά δεν υπάρχει από κάτω δίχτυ ασφαλείας αλλά λάκκος με λέοντες.

Πιο καθαρά: Η ισορροπία την οποία επικαλούνται και τάχα επιδιώκουν κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, είναι ένα παραμύθι. Η αφήγηση ότι κάπως θα τη γλυτώσουμε, εκμεταλλευόμενοι αντιθέσεις, ότι κάπως θα βρούμε έναν συμβατό ρόλο και μια θέση στον υπό διαμόρφωση κόσμο, είναι από ψευδαίσθηση έως απατεωνιά. Περισσότερα

Οι άνθρωποι με τις πολλές αφηγήσεις: τα φαντάσματα της Ιστορίας

Σχολιάστε

Ποιος ειναι τελικα αυτος που έχει το δικαίωμα να κατέχει τη μνήμη; Ποιος είναι ο κάτοχος της μνήμης και της αλήθειας; Υπάρχει μια παγκόσμια Ιστορία ή πολλές ιστορίες που συγχωνεύονται σε μία; Με αφορμή το έργο του Wolf, συζητάμε για άλλη μια φορά το νόημα της Ιστορίας.

Όταν ο Wolf στο έργο του Η Ευρώπη κι οι λαοί χωρίς ιστορία, ανέφερε τον όρο, τον διαπραγματεύτηκε με μια ειρωνική διάθεση απέναντι στη Ευρώπη, που θεώρησε τον εαυτό της κάτοχο της Ιστορίας, με τον ίδιο τρόπο που θεώρησε και τον υπόλοιπο κόσμο ως πεδίο δόξης λαμπρό για την εξάπλωση των επιχειρήσεών της, θανατώνοντας τις ιστορίες των άλλων λαών, που δεν ένιωσαν την ανάγκη να διασφαλίσουν μια καλύτερη θέση στην πυραμίδα της εξουσίας, διαχειριζόμενοι το παρελθόν και τη μνήμη. Είχαμε μιλήσει παλιότερα για την ιστορία και το ρόλο της, αλλά και την αποδοχή του όρου ιστορίες. Η διασφάλιση μιας αντικειμενικής ιστορίας είναι ένα ζήτημα για μας που δεν τίθεται καν. Απεναντίας, τοποθετούμαστε με αυτούς που πηγαίνουν τη συζήτηση σε άλλες πιο γόνιμες αναζητήσεις.

Είναι καλό να μιλάμε για ιστορίες, γιατί με αυτό τον τρόπο αναγνωρίζουμε την ανάγκη των ανθρώπων να διαφυλάξουν έναν τρόπο ζωής και μνήμες μακραίωνες και σταθερές. Η επικράτηση μιας ιστορίας και της Ιστορίας ως επιστήμης διασφάλισε την παγίωση ενός συγκεκριμένου τρόπου ή συγκεκριμένων αποδεκτών μεθόδων να συντίθεται ως μια μακραίωνη σάγκα της εξουσίας, δομημένη με χειρουργική ακρίβεια, για να καθορίσει τη λογική και την φυσιολογία της σκέψης. Αυτό που είμαστε σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο που βλέπουμε ένα συλλογικό και ατομικό παρελθόν. Περισσότερα

Περί κινηματικής … Κυβερνοαντιπολίτευσης…

Σχολιάστε

Κοινωνική διαίρεση, η συντριβή κάθε βεβαιότητας, η ματαίωση κάθε κοινωνικής προσδοκίας για «κάτι καλύτερο», η ματαίωση των προσδοκιών, που οδηγούσαν «λίγο πριν» στην ανυποταξία, κοινωνικών ομάδων ή ατόμων, έστω και για λόγους διατήρησης κεκτημένων αποτελούν πρώτα απ’ όλα τους βασικούς λόγους, που εξηγούν γιατί το καθεστώς, που διαχειρίζεται τις κρατικές υποθέσεις μπορεί να χαμογελά ακόμη, έστω συγκρατημένα.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια συνθήκη κοινωνικής παράδοσης και μάλιστα με τους χειρότερους όρους; Ή μήπως είναι υπερβολικός αυτός χαρακτηρισμός; Και αν, πράγματι, έτσι έχουν τα πράγματα, είναι πιθανός ο απεγκλωβισμός και πότε είναι εφικτό να γίνει κάτι τέτοιο;

Θα πρέπει, εξ αρχής, να τονίσουμε ότι πρόκειται για ένα καθεστώς αριστεροδεξιό, που εξέφρασε από την πρώτη στιγμή τις βαθύτερες ιστορικές καταβολές της συνύπαρξης και της αλληλεξάρτησης αριστεράς-δεξιάς – σφραγίζοντας για πάντα τις εμφυλιοπολεμικές αντιθέσεις. Περισσότερα

Εθελοντικά και ελληνικά

Σχολιάστε

Πειραιάς, 31/7/1960: Ο πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής εγκαινιάζει το θρυλικό Εγνατία (*)

«Σε αυτήν τη δύσκολη καμπή του τόπου, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τους έλληνες εφοπλιστές για αυτήν την εθελοντική συνεισφορά τους στον προϋπολογισμό και στην εθνική προσπάθεια» (Αντώνης Σαμαράς, 18/7/2013).

Σίγουρα θυμάστε τις τυμπανοκρουσίες με τις οποίες διαφημίστηκε το καλοκαίρι του 2013 η συμφωνία της κυβέρνησης με τους εφοπλιστές, βάσει της οποίας οι πλέον προστατευμένοι φορολογικά έλληνες δέχονταν να συνεισφέρουν εθελοντικά το κατιτίς τους στον άδειο κρατικό κορβανά. Μόνο που, πριν αλεκτωρ φωνήσαι, αυτή η συμφωνία αποδείχτηκε πυροτέχνημα.

Οι πρώτες συζητήσεις Σαμαρά-Βενιάμη προέβλεπαν την κατάρτιση λίστας με τα ονόματα όσων εφοπλιστών ήσαν διατεθειμένοι να συνεισφέρουν εθελοντικά. Η προθεσμία εγγραφής στην λίστα έληξε στις 28 Ιουνίου 2013 αλλά η ανταπόκριση των εφοπλιστών ήταν τόσο «μεγάλη» ώστε ο υπουργός ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης αναγκάστηκε να δώσει παράταση για τις 12 Ιουλίου. Φυσικά, τίποτε δεν άλλαξε. Έτσι, τον Δεκέμβριο η κυβέρνηση αποφάσισε να πιέσει την κατάσταση και προώθησε νομοθετική ρύθμιση η οποία καθιστούσε υποχρεωτική την ως τότε εθελοντική εισφορά. Περισσότερα

Πώς ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει ότι τετραγώνισε τον κύκλο

Σχολιάστε

Του Σταύρου Μαυρουδέα

Για την ελληνική ολιγαρχία το πρόσφατο Eurogroup είχε αναχθεί περίπου στην «μητέρα όλων των μαχών». Ο λόγος ήταν προφανής. Η ελληνική ολιγαρχία ανησυχεί σφόδρα εάν η οξυνόμενη αντιπαράθεση ΗΠΑ-ΕΕ θα επιδράσει στα συμφέροντα της και στη θέση της μέσα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Ιδιαίτερα ανησυχεί μήπως επιδεινωθούν δραματικά οι ισορροπίες του Μνημονιακού προγράμματος που έχει συνυπογράψει – από υποδεέστερη θέση φυσικά – με το ΔΝΤ (βλέπε ΗΠΑ) και την ΕΕ.

Το πρόγραμμα αυτό το πληρώνει αιματηρά ο ελληνικός λαός. Αλλά η ελληνική αστική τάξη μέχρι τώρα δεν έχει βάλει το χέρι στην τσέπη, παρόλο ότι έχει υποβαθμισθεί περαιτέρω έναντι των ξένων πατρώνων της καθώς ο ρόλος του ξένου κεφαλαίου στην χώρα έχει αυξηθεί. Η ανησυχία της είναι μήπως χρειασθεί να «πληρώσει» και αυτή καθώς επίσης μήπως ένας πλήρης εκτροχιασμός του Μνημονιακού προγράμματος οδηγήσει σε πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αναταραχές στη χώρα που θα διασαλεύσουν την κυριαρχία της
ελληνικής ολιγαρχίας.

Βέβαια, πριν το Eurogroup είδαμε ξανά τον κακόγουστο θεατρικό καυγά μεταξύ των «ακραιφνών μνημονιακών» (ΝΔ, Δημ.Συμπαράταξη και παρατρεχάμενοι) και των «τραβάτε με και ας κλαίω μνημονιακών» (ΣΥΡΙΖΑ). Ο σκυλοκαυγάς αυτός δεν αφορά τα μεγάλα προβλήματα του τόπου αλλά έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα συμφέροντα των διαφορετικών μερίδων της ελληνικής ολιγαρχίας καθώς και με την πολιτική επιβίωση του πολιτικού υπηρετικού προσωπικού καθεμιάς. Περισσότερα

Ανοιχτά όλα τα Σενάρια για την Αξιολόγηση

Σχολιάστε

neakriti-news-imag

Ούτε η κυβέρνηση λέει αλήθεια υποστηρίζοντας ότι δεν θα υπάρξουν νέα  μέτρα, ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση  που υποστηρίζει ότι η αξιολόγηση έχει κλείσει και η κυβέρνηση ψάχνει το αμπαλάζ. Περισσότερα

Γκούτσι-Ακρόπολη, όπως Σκόντα-Ξάνθη και άλλες βαριές βιομηχανίες

Σχολιάστε

Του Γιώργου Παπαιωάννου

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Για διαφήμιση ψάχνει ο Γκούτσι, δεν ψάχνει η Ακρόπολη. Μέχρι χτες έτσι ξέραμε. Γιατί από την επιχειρηματολογία μερικών ούλτρα φιλελεύθερων οπαδών της ελεύθερης αγοράς και κάθε ελευθερίας γενικώς, του εμπορεύματος, των επιλογών και του αυτοπροσδιορισμού, το ακούσαμε κι αυτό. Ότι από την πασαρέλα του Οίκου θα διαφημιστεί η Ακρόπολη και δεν θα πεθάνει το αρχαίο πνεύμα αθάνατο.

Λογικό. Ο μεγαλύτερος ανορθολογισμός σήμερα είναι να βρεθεί κάτι έξω από τη σφαίρα του εμπορεύματος, χωρίς μια τιμή εκκίνησης. Η Ακρόπολη, ένα πολύ καλό trademark που με τις κατάλληλες κινήσεις θα δει τις μετοχές της να εκτοξεύονται. Αλλιώς, λίγα τα ψωμιά της. Περισσότερα

Older Entries