Αρχική

Το μικρό και το μεγάλο σκάνδαλο της «λίστας Πέτσα»

Σχολιάστε

Το μικρό και το μεγάλο σκάνδαλο της «λίστας Πέτσα»

Το ότι η «λίστα Πέτσα» με τα 20 εκατομμύρια του «Μένουμε Σπίτι» θα αποδειχθεί σκάνδαλο το είχαμε υποπτευθεί από την αρχή. Άλλωστε, η διαπλοκή και οι αδιαφανείς κρατικές χρηματοδοτήσεις σε ΜΜΕ με βάση πολιτικά κριτήρια είναι ο κανόνας, ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης. Από τις διαφημίσεις των τραπεζών στο ΚΕΕΛΠΝΟ και από εκεί στα θαλασσοδάνεια και στις επί δεκαετίες τζάμπα τηλεοπτικές άδειες, οι σχέσεις ΜΜΕ και εξουσίας ήταν και είναι πελατειακές. Τώρα που το σκάνδαλο αποκαλύπτεται και τα πολιτικά κριτήρια είναι οφθαλμοφανή, αξίζει να θυμίσουμε ότι δεν πρόκειται μόνο για τη συγκεκριμένη λίστα, ούτε μόνο για 20 εκατ. κρατικού χρήματος Περισσότερα

Τα ΜΜΕ ως γραφεία Τύπου ιδιωτικών συμφερόντων ή μηχανισμοί προπαγάνδας

Σχολιάστε

Τα ΜΜΕ ως γραφεία Τύπου ιδιωτικών συμφερόντων ή μηχανισμοί προπαγάνδας

Του Δημήτρη Τσίρκα

Το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ για τη σκανδαλώδη χρηματοδότηση των ΜΜΕ από την κυβέρνηση είναι κακό. Συγχέει τα μέσα με τους δημοσιογράφους και μοιάζει να τους τσουβαλιάζει όλους ως διεφθαρμένους που τα παίρνουν για να λιβανίζουν τον πρωθυπουργό. Ή έστω μπορεί να ερμηνευτεί και έτσι. Επιπλέον, όταν ο κόσμος συζητά περισσότερο για το ίδιο το σποτ και όχι για το μήνυμά του και οι δημιουργοί του αναγκάζονται να διευκρινίζουν διαρκώς ότι δεν ήθελαν να πουν αυτό που πολλοί κατάλαβαν, τότε μάλλον έχει αποτύχει και στον σκοπό του. Περισσότερα

Πόσους γιατρούς κάνει η «λίστα Πέτσα»;

Σχολιάστε

του Νίκου Μπογιόπουλου

Θα το πούμε τόσο απλά που θα το καταλάβουν ακόμα και κείνα που όταν βλέπουν Netflix ακούνε καμπάνες της Γ’ Διεθνούς: Περισσότερα

Όλα καλά με τη λίστα του «Μωυσή»…

Σχολιάστε

Του Γεράσιμου Χολέβα

Περί εκατομμυρίων ευρώ για κοινωνικά μηνύματα που αφορούν την υγεία και τη ζωή των ανθρώπων

Όλα έγιναν καλά με τα χρήματα και τα ΜΜΕ της «λίστας Πέτσα» για την πανδημία. Το επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, με αφορμή τον ένα χρόνο της διακυβέρνησης του. Μάλιστα, σε ερώτηση για πολιτική παρέμβαση στη διανομή των χρημάτων ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε αρνητικά.

Τη λίστα μπορείτε να τη δείτε εδώ. Μια απλή «περιήγηση» θα δείξει πόσο άψογα έγιναν όλα. Περισσότερα

Επικίνδυνος ψηφιακός δούρειος ίππος

Σχολιάστε

Του Nuccio Ordine

Μου προκαλούν τρόμο τα εγκώμια που αυτές τις εβδομάδες, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, πλέκουν οι επικεφαλής της ψηφιακής πραγματικότητας και της τηλεκπαίδευσης. Είναι ένας επικίνδυνος δούρειος ίππος, που, εκμεταλλευόμενος την πανδημία, επιδιώκει με ύπουλο τρόπο να εξαφανίσει τα τελευταία προπύργια της προσωπικής μας ζωής και της διά ζώσης διδασκαλίας.

Ωστόσο, ανάμεσα στις τόσες αβεβαιότητες που μας κατακλύζουν, αναδύθηκε μέσα μου μία βεβαιότητα: μόνο η συνάντηση με τους φοιτητές, στην αίθουσα, μπορεί να νοηματοδοτήσει αληθινά τη διδασκαλία και την ίδια τη ζωή του διδάσκοντος.

Δεν μου είχε ποτέ συμβεί, στα τριάντα χρόνια διδακτικού έργου, να φανταστώ ότι θα γίνονταν μαθήματα, εξετάσεις και ορκωμοσίες μέσα από μια ψυχρή οθόνη. Κι ενώ ορισμένοι συνάδελφοι εκθειάζουν την εκπαίδευση του μέλλοντος, εγώ αισθάνομαι την αμηχανία κάποιου που ζει σε έναν κόσμο που του είναι πλέον άγνωστος.

Δεν μιλώ για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που δημιουργήθηκε – είναι αναπόφευκτο τώρα να προσαρμοστούμε στην ψηφιακή πραγματικότητα, για να μην πάει στράφι το ακαδημαϊκό έτος. Αναφέρομαι σε όσους εν χορώ εξυμνούν την πρόοδο, στους καθηγητές-μάνατζερ της τηλεματικής και στα εξ αποστάσεως πανεπιστήμια, που, από τον Μάρτιο, κατακλύζουν με διαφημίσεις τις εφημερίδες και τα κανάλια της τηλεόρασης.

Υπάρχουν αυτοί που ζητωκραυγάζουν θεωρώντας τον κορωνοϊό σαν ευκαιρία για να συντελεστεί το πολυπόθητο άλμα προς τα εμπρός και η πολυαναμενόμενη αναβάθμιση και αυτοί που, αντιθέτως, σκέφτονται με λύπη πως δεν είναι δυνατόν να διδάξουν χωρίς την παρουσία των φοιτητών τους. Γι’ αυτόν το λόγο νιώθω μια τρομερή θλίψη στο ενδεχόμενο να κάνω πάλι χρήση της ψηφιακής πλατφόρμας, όταν ξαναρχίσουν τα μαθήματα το φθινόπωρο.

Πώς μπορώ να στερηθώ το θεμελιώδες τελετουργικό που, επί δεκαετίες, έχει τροφοδοτήσει τη διδασκαλία μου και μου έχει προσφέρει τόσες χαρές; Πώς θα μπορέσω να διαβάσω έναν κλασικό συγγραφέα χωρίς να κοιτάζω κατάματα τους φοιτητές μου, χωρίς να μπορώ να βλέπω να διαγράφονται στα πρόσωπά τους εκφράσεις αποδοκιμασίας ή χαμόγελα συνενοχής; Μια πονηρή ερώτηση είναι αρκετή για να σε βοηθήσει να σκεφθείς τι δεν έχεις κάνει καλά. Γιατί και οι καθηγητές είναι μαθητές, και μαθαίνουν και αυτοί. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, χωρίς τη ζωντανή παρουσία μαθητών και δασκάλων, θα γίνουν άδειοι χώροι, χωρίς ζωτική ενέργεια και πνοή.

Ποτέ άλλοτε όπως στη διάρκεια αυτών των μηνών του εγκλεισμού δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τόσο καλά ότι οι ανθρώπινες σχέσεις –οι αληθινές, όχι οι εικονικές– γίνονται ολοένα και περισσότερο μια πολυτέλεια. Το είχε αναφέρει προφητικά ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ όταν προέβλεπε ότι «μία μόνο πολυτέλεια υπάρχει, οι ανθρώπινες σχέσεις».

Ψευδαισθήσεις

Τώρα, είμαστε όντως σε θέση να υπολογίσουμε αποτελεσματικά τη διαφορά ανάμεσα στην κανονικότητα και στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Αν σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, όπως στην πανδημία, οι βιντεοκλήσεις, το Facebook, το WhatsApp και άλλα παρόμοια εργαλεία αποτέλεσαν τη μοναδική μορφή επικοινωνίας για να διατηρήσουμε ζωντανές τις διαπροσωπικές σχέσεις μας, καθώς ήμασταν έγκλειστοι στα σπίτια μας, με την επιστροφή στην κανονικότητα τα ίδια αυτά εργαλεία μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνες πηγές ψευδαισθήσεων.

Είναι τετριμμένη η σκέψη ότι κάνοντας κλικ σε ένα κοινωνικό προφίλ έχεις κάνει έναν νέο φίλο. Ακριβώς όπως το να κάνεις chat στο Διαδίκτυο δεν σημαίνει πως καλλιεργείς φιλίες. Μια αληθινή σχέση έχει ανάγκη από τη σωματική, τη ζωντανή επαφή. Το ίδιο ισχύει και για τους χρήστες των κοινωνικών δικτύων, οι οποίοι, κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο, σκέφτονται να συνάψουν σχέσεις μέσα από έναν υπολογιστή ή ένα τάμπλετ: μια συνεχής σύνδεση με τους άλλους στο τέλος καλλιεργεί μια νέα μορφή τρομακτικής μοναξιάς.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς Ιντερνετ ή χωρίς τηλέφωνα. Η τεχνολογία όμως, όπως ένα φάρμακο, μπορεί να θεραπεύσει ή να δηλητηριάσει: εξαρτάται από τις δόσεις που θα πάρεις! Στους New York Times, η Nellie Bowles αναφέρει ότι στην Αμερική η χρήση συσκευών παρουσιάζει μειωτική τάση στις πλούσιες οικογένειες και αυξητική στους φτωχούς και στη μεσαία τάξη.

Οι πλούσιοι και οι άλλοι

Οι ελίτ της Σίλικον Βάλεϊ στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία που πριμοδοτούν τις ανθρώπινες σχέσεις αντί την τεχνολογία. Ετσι, στο μέλλον, οι γόνοι των πλουσίων οικογενειών θα κατέχουν ολοένα και περισσότερο το αγαθό της ανθρώπινης διάδρασης, ενώ η ψηφιακή πραγματικότητα θα προορίζεται για την εκπαίδευση των λιγότερο προνομιούχων. Οι λίγοι που θα μπορούν να πληρώνουν καλά έναν δάσκαλο με σάρκα και οστά και μια παιδεία υψηλού επιπέδου, φτιαγμένη ειδικά γι’ αυτούς, και όλοι οι άλλοι που δεν θα έχουν τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο και θα πρέπει να αρκεστούν σε εικονικά ολογράμματα, που θα παρέχουν απλώς μια τηλεματική τυποποιημένη εκπαίδευση. Θα ήθελα να θυμίσω στους υποστηρικτές των πολυεθνικών της ψηφιακής τεχνολογίας –οι οποίες επιδιώκουν εδώ και χρόνια να κατακτήσουν μια μεγάλη μερίδα της παγκόσμιας αγοράς, αποτελούμενης από εκατομμύρια εκπαιδευόμενων και καθηγητών– ότι καμία εικονική πλατφόρμα δεν θα μπορέσει ποτέ να αλλάξει τη ζωή ενός φοιτητή. Από τον Σωκράτη μέχρι και πριν από την πανδημία, μόνον οι καλοί καθηγητές μπόρεσαν να το κάνουν.

Πηγή: Καθημερινή

 

Η ερώτηση του ενός δισεκατομμυρίου…

Σχολιάστε

Μπάρες χρυσού

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της Βρετανίας να αναγνωρίσει τον Χουάν Γκουαϊδό, σαν «νόμιμο πρόεδρο» της Βενεζουέλας φαντάζει σαν ένα ακόμη βαρετό βήμα στην προσπάθεια δυτικών κυβερνήσεων να προσφέρουν την εξουσία μιας χώρας σε έναν επίδοξο πραξικοπηματία.

Στην πραγματικότητα, η απόφαση θέτει σε κίνηση ένα τεράστιο και καλοστημένο μηχανισμό που μπορεί να προσφέρει στη Βρετανία κέρδη εκατομμυρίων ευρώ ή ακόμη και να αυξήσει τις κτήσεις της στο εξωτερικό – έναν μηχανισμό δηλαδή που θα έκανε ακόμη και τους διπλωμάτες της Βρετανικής αυτοκρατορίας να υποκλιθούν από θαυμασμό μπροστά στους απογόνους τους στο Φόρειν Όφις. Περισσότερα

ΗΠΑ: Ανάμεσα στη φθορά και την αποχώρηση από την Ασία

Σχολιάστε

ΗΠΑ: Ανάμεσα στη φθορά και την αποχώρηση από την Ασία

Του Δημήτρη Κούλαλη

Πριν λίγες εβδομάδες, όταν οι υποστηρικτές του κινήματος Black Lives Matter συγκεντρώθηκαν έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ στη Σεούλ, διαπίστωσαν ότι κάποιοι άλλοι τους είχαν προλάβει: δεκάδες ακτιβιστές διαδήλωναν κατά του αιτήματος του Ντόναλντ Τράμπ για πενταπλασιασμό του ποσού που πρέπει να καταβάλλει η Ν. Κορέα για τη φιλοξενία αμερικανικών στρατευμάτων

«Είναι εδώ μόνο για να μας πουλήσουν τα όπλα τους»,  έλεγε ένας από τους διαδηλωτές,  ενώ παραδίπλα μια άλλη ομάδα διαμαρτυρόμενων ξεδίπλωνε ένα πανό στο οποίο αναγραφόταν: « Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ σημαίνει ‘’δεν μπορώ να αναπνεύσω’’».

Το όλο σκηνικό θύμιζε έντονα τις κινητοποιήσεις της ελληνικής Αριστεράς στα χρόνια του κοινωνικού αναβρασμού της Μεταπολίτευσης. Περισσότερα

Αρχιτέκτονες: Ο Μεγάλος Περίπατος μετατρέπει την Αθήνα σε προαύλιο των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων

Σχολιάστε

Το ΔΣ του ΣΑΔΑΣ-Τμήμα Αττικής (Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών) σε συνεδρίασή του την  1η του Ιούλη αποφάσισε την έκδοση Ψηφίσματος για τον Μεγάλο Περίπατο. Ολόκληρη η Ανακοίνωση των Αρχιτεκτόνων της Αττικής:

Ο Μεγάλος Περίπατος αποτελεί ένα σύνολο παρεμβάσεων στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο μέσω κυκλοφοριακών ρυθμίσεων μείωσης της κίνησης των αυτοκινήτων σε σημαντικούς οδικούς άξονες, οριοθετεί έναν θύλακα «ελεύθερο από Ι.Χ.» ο οποίος περιλαμβάνει τους σημαντικότερους τουριστικούς πόρους της πόλης. Αποτέλεσε εισήγηση της σημερινής δημοτικής αρχής του Δήμου Αθηναίων, την οποία υπερψήφισαν επί της αρχής μεταξύ άλλων και οι δημοτικές παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ. Η παρέμβαση επικαλείται την «αύξηση του δημόσιου χώρου», την «βιώσιμη κινητικότητα», ακόμα και την «μείωση του κινδύνου διασποράς του κορονοϊού», στοχεύοντας στην πραγματικότητα στον αστικό εξευγενισμό (gentrification) του κέντρου δια μέσω της τουριστικοποίησης. Πρόκειται για επιλεκτική συρραφή παλαιότερων μελετών, προτάσεων και ιδεών για το κέντρο της πόλης, όπως η Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων και το Rethink Athens. Περισσότερα

Το «μασκέ πάρτι» κατά του κορονοϊού και του ανθρώπου

Σχολιάστε

Το «μασκέ πάρτι» κατά του κορονοϊού και του ανθρώπου

Του Σπύρου Μανουσέλη

Ο Τζούλιο Τζορέλο σπούδασε Φιλοσοφία και Μαθηματικά, υπήρξε μαθητής, στενός συνεργάτης και διάδοχος του κορυφαίου μαρξιστή φιλοσόφου της επιστήμης Λουντοβίκο Τζέιμονατ (L. Geymonat), ήταν δηλαδή επί δεκαετίες καθηγητής στην περίφημη έδρα Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Τη συνέντευξη την έδωσε στην Ιταλία στα τέλη Μαΐου, λίγες εβδομάδες πριν αποβιώσει (στις 15-6-20) λόγω υποτροπής της νόσου Covid-19, από την οποία είχε προσβληθεί πριν από δύο μήνες ● Μιλά για το υψηλό ανθρωπιστικό και κοινωνικό τίμημα των ακραίων μέτρων προστασίας από την τρέχουσα πανδημία.

Στις 15 Ιουνίου κυκλοφόρησε, αρχικά στην Ιταλία και κατόπιν στον διεθνή επιστημονικό Τύπο, η είδηση ότι απεβίωσε o φιλόσοφος της επιστήμης Τζούλιο Τζορέλο (Giulio Giorello) λόγω των επιπλοκών που του είχε προκαλέσει τον Απρίλιο η μόλυνσή από τη νόσο Covid-19. Ηταν 75 ετών, ομότιμος καθηγητής και ο πλέον αναγνωρισμένος διεθνώς Ιταλός επιστημολόγος, συγγραφέας αξιόλογων βιβλίων γύρω από τα πιο επίκαιρα θέματα της επιστημολογίας, της ηθικής και της πολιτικής της σύγχρονης τεχνοεπιστήμης.

Με αφορμή την προσωπική ιατρική περιπέτειά του με τον νέο κορονοϊό, λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, ο Τζούλιο Τζορέλο έδωσε μια εκτενή συνέντευξη στο διαδικτυακό περιοδικό «Dubbio». Αυτή την εντυπωσιακή συνέντευξη αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε, σήμερα, για τις βαθύτατα ελευθεριακές ιδέες και την αδιαπραγμάτευτα δημοκρατική στάση που μέχρι την τελευταία στιγμή επέλεξε να κρατήσει ο Ιταλός στοχαστής απέναντι στην ανορθολογική και εμφανώς απανθρωποποιητική επέλαση της νέας πανδημίας του υγειονομικού ολοκληρωτισμού.

Πώς, μέσα σε λίγους μήνες, οι μισές σχεδόν ανθρώπινες κοινωνίες τέθηκαν μαζικά σε καραντίνα και υπό την απειλή του νέου κορονοϊού οι πολίτες τους μετατράπηκαν σε μασκοφόρους;

Στις πιο ανεπτυγμένες κοινωνίες, η προστατευτική μάσκα έγινε απαραίτητο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, την κουβαλάμε μαζί μας και τη φοράμε παντού όταν βγαίνουμε από το σπίτι, τη διακοσμούμε με ζωγραφιές και τη θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της προσωπικότητάς μας. Τη φοράμε όποτε βρισκόμαστε σε κάθε δυνητικά απειλητικό δημόσιο χώρο, ενώ τη βγάζουμε μόλις νιώσουμε ασφαλείς.

«Οι μάσκες φαίνεται πως έγιναν αναπόσπαστο μέρος της ζωής και της προσωπικής μας ταυτότητας», υποστηρίζει ο Τζούλιο Τζορέλο στη συνέντευξη που ακολουθεί. Αλλά για ποια ταυτότητα μιλάμε;

«Φορώντας τις μάσκες παραμένουμε οι ίδιοι, όπως και όταν δεν τις φοράμε. Ποια είναι τελικά η πραγματική μας ταυτότητα: αυτή που κρύβουμε το πρόσωπό μας ή αυτή που εκδηλώνεται στα συναισθήματά μας -με το κλάμα, το χαμόγελο, σφίγγοντας τα δόντια, σουφρώνοντας τα χείλη-, δηλαδή με τη μη λεκτική γλώσσα του προσώπου μας;».

Ο καθηγητής της επιστήμης, επιστημολόγος και μαθηματικός κάνει μια παύση για λίγα δευτερόλεπτα, το ξανασκέφτεται και προσθέτει: «Αν το να φοράμε μάσκα γίνει ιδεοληπτική εμμονή, τότε μπορεί όντως να προκύψει ένα πρόβλημα ταυτότητας. Κάποτε, η προσωπικότητά μας εκδηλωνόταν στο πρόσωπό μας και στις εκφράσεις του, ενώ τώρα η μάσκα κρύβει αυτές τις εκφράσεις».

Αρα, μιλάμε για μία σαφή απώλεια. «Αν αυτή η απώλεια κρατήσει για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, δεν πρόκειται για καταστροφή. Αν, αντίθετα, μετατραπεί σε μόνιμη δυσκολία, σε διαταραχή, όταν δηλαδή η ανάγκη να φοράμε μάσκα μετατρέπεται σε εμμονή, τότε είναι σαφές ότι η μάσκα πλήττει την προσωπική μας ταυτότητα».

• Και τότε, καθηγητά, τι συμβαίνει; Αποκτάμε διχασμένη προσωπικότητα, γινόμαστε σχιζοειδείς;

Συμβαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε πια τον εαυτό μας σε ό,τι κάνουμε και σε αυτά που συνήθως μας χρησίμευαν για να τον αναγνωρίζουμε.

Τα ιδιαίτερα σωματικά γνωρίσματα και οι εκδηλώσεις τους ήταν ό,τι, ανέκαθεν, διαφοροποιούσε τις ανθρώπινες σχέσεις. Η αναγνωρισιμότητα είναι σύμπτωμα ασφάλειας: σε όλα τα πιστοποιητικά ταυτότητας υπάρχει η φωτογραφία του προσώπου μας και αυτό είναι μια κατάκτηση. Τώρα, αντιθέτως, η ασφάλεια επιτυγχάνεται με το να κρυβόμαστε, με τη μερική, τουλάχιστον, άρνηση της αναγνωρισιμότητάς μας. Τι σημαίνει και τι συνεπάγεται αυτό για την κοινωνικότητά μας;

Δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς στο ερώτημά σας. Πιστεύω ότι αν η χρήση της μάσκας είναι περιορισμένη και ορθολογική και δεν βιώνεται ως ιδεοληπτική εμμονή, τότε παραμένουμε πάντα ο εαυτός μας. Αν, αντίθετα, η χρήση της μάσκας μετατραπεί σε μια συμπεριφορά που αλλάζει, ας πούμε, τον τρόπο που υπάρχουμε στους δημόσιους χώρους, τότε ενδέχεται να προκύψει ένας διχασμός της προσωπικότητας με άκρως αποσταθεροποιητικά χαρακτηριστικά.

• Αλλά σε τι συνίσταται αυτή η διπλή ταυτότητα, ο διχασμός προσωπικότητας που κινδυνεύουμε να υποστούμε;

Η βασική δυσκολία είναι ότι δίπλα στη φυσιογνωμία του εαυτού μας με την οποία είμαστε εξοικειωμένοι, στην αμοιβαία αναγνωρισιμότητα που αυτή μας παρέχει, στο είδωλο του εαυτού μας που βλέπουμε καθημερινά στον καθρέφτη του σπιτιού μας, έρχεται να προστεθεί και ένας άλλος εαυτός, ένας άλλος μασκοφόρος εαυτός, τον οποίο προβάλλουμε στις σχέσεις μας με τους άλλους και ο οποίος τροποποιεί το πώς οι άλλοι μας βλέπουν.

Πρόκειται για μια αλλαγή που, λίγους μήνες πριν, θα ήταν αδιανόητη. Και αν αυτή η αλλαγή της αυτοεικόνας μας και της σχέσης μας με τους άλλους βιωθεί τελικά από εμάς με τρόπο τραυματικό, τότε ενδέχεται να οδηγήσει σε ένα είδος βαθύτατου εσωτερικού διχασμού. Αυτό είναι νομίζω ένα πολύ λεπτό σημείο.

• Ομως, είναι υποχρεωτικό το να φοράμε μάσκα, δεν είναι ελεύθερη επιλογή μας. Είναι η κυβέρνηση που μας εξωθεί στον διχασμό;

Θα λέγαμε ότι και το ζήτημα της υποχρέωσης να φοράμε μάσκα είναι μια επίσης περίεργη κατάσταση. Πολλοί δεν τη φοράνε όταν βγαίνουν έξω. Πρόκειται για μια υποχρέωση που, κατά κάποιο τρόπο, η εφαρμογή της επιδέχεται πολλές διαφοροποιήσεις.

Εγώ, για παράδειγμα, που νόσησα και θεραπεύτηκα από τη νόσο Covid-19 δεν είμαι υποχρεωμένος να φοράω μάσκα. Παρ’ όλα αυτά, τη φοράω πρόθυμα γιατί γνωρίζω πολύ καλά ότι πρόκειται για μια πρόσκαιρη κατάσταση που σχετίζεται με το ότι βγαίνω από το σπίτι και έρχομαι σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Αν, ωστόσο, αυτή η νέα συνήθειά μου μετατραπεί σε μια μόνιμη και οδυνηρή εμπειρία, με την έννοια ότι εγώ ο ίδιος δεν αναγνωρίζω πλέον τον εαυτό μου, σε αυτή την περίπτωση μπορούν να προκύψουν σοβαρότατες επιπλοκές στον ψυχισμό των ατόμων που ενδέχεται να διαταράξουν την ψυχική τους ισορροπία.

• Υπάρχει και μια άλλη πτυχή σε ό,τι αφορά τη χρήση της μάσκας, στην όποια μέχρι τώρα αναφερθήκαμε ακροθιγώς. Σε όλη την πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης δώσαμε μεγαλύτερη βαρύτητα στον λόγο, στο λεγόμενο στη γλωσσολογία «δευτερογενές σύστημα σήμανσης». Αντίθετα, τείνουμε να υποβαθμίζουμε το «πρωτογενές σύστημα σήμανσης», δηλαδή τη μη λεκτική γλώσσα, π.χ. τις εκφράσεις του προσώπου που μεταδίδουν πληροφορίες για τα συναισθήματά μας. Οταν φοράω μάσκα, κρύβω ένα μέρος του προσώπου μου και αυτός που είναι απέναντί μου δεν μπορεί να γνωρίζει αν χαμογελάω, αν συμφωνώ ή αν είμαι θυμωμένος μαζί του κ.ο.κ. Δεν μπορεί πια να κατανοήσει το μη λεκτικά εκφρασμένο. Αυτό δεν βραχυκυκλώνει τις ανθρώπινες σχέσεις;

Θα έλεγα αναμφίβολα ναι. Μπορεί να δημιουργεί ένα βραχυκύκλωμα με σχεδόν παθολογικές μορφές δυσπιστίας απέναντι στους άλλους. Αυτή την κατάσταση βίωνα όσο νοσηλευόμουν στο νοσοκομείο. Δεν μπορούσα να διακρίνω τον έναν νοσηλευτή από τον άλλο. Κατόπιν, σταδιακά, βρήκα τρόπους για να διακρίνω τα διαφορετικά άτομα και τους ιδιαίτερους τρόπους συμπεριφοράς τους, ανέπτυξα μαζί τους σχέσεις οικειότητας που, από ένα σημείο και έπειτα, μετατράπηκαν σε φιλικές σχέσεις.

Εντούτοις, υπάρχουν πρόσωπα, όπως ο φιλόσοφος Καρτέσιος, τα οποία περιγράφουν τη στάση τους απέναντι στους άλλους ως «larvatus prodeo», δηλαδή «κινούμαι πάντα μασκαρεμένος». Υπό αυτή την έννοια, ήταν περιβόητη η σχεδόν παθολογική καχυποψία και η παροιμιώδης δυσπιστία αυτού του πολύ μεγάλου πρωταγωνιστή της νεωτερικότητας.

Ομως, η επιρροή του Καρτέσιου στη νεωτερική σκέψη δεν συνίσταται στο ότι περιφέρονταν διαρκώς μασκαρεμένος, αλλά αντίθετα στον «δημόσιο» χαρακτήρα των έργων του, που τον οδήγησε στην παραγωγή ορισμένων μεγάλων επιστημονικών δοκιμίων, από τα οποία κατόπιν ξεχώρισε το περίφημο βιβλίο του «Λόγος περί της μεθόδου»

• Υπάρχει, επομένως, κάποια μέθοδος στο να φορά κανείς μάσκα;

Θα έλεγα μάλλον ότι υπάρχει μια διαρκής και παιγνιώδης διαπλοκή ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό. Ενίοτε, μάλιστα, υπάρχει ένα είδος αντιπαράθεσης μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού. Στις μεγάλες προσωπικότητες αυτή η διχαστική αντιπαράθεση επιλύεται από την επιστημονική-γνωστική παραγωγή.

Αλλά, όσον αφορά τον φίλο που θα συναντούσαμε βγαίνοντας από το σπίτι για να αγοράσουμε εφημερίδα, είναι πολύ πιο δύσκολη η ανασυγκρότηση αυτού του σύμπαντος των διαπροσωπικών σχέσεων.

Και θα έλεγε κανείς ότι, εν μέρει, αυτό ακριβώς έχουμε χάσει. Η ελπίδα μου είναι ότι δεν έχει χαθεί για πάντα και ότι θα επιστρέψει όσο ταχύτερα γίνεται, με μορφές έκφρασης που συνάδουν με ό,τι μέχρι τώρα θεωρούσαμε και είναι ανθρώπινο.

• Ναι, από μια «ανθρώπινη» οπτική γωνία είμαστε σε θέση να επεξεργαζόμαστε και να αφομοιώνουμε τα πράγματα που μας συμβαίνουν, ακόμη και τα πιο δύσκολα. Για παράδειγμα τις μάσκες, τις οποίες εξατομικεύουμε με την επιλογή των χρωμάτων τους, τις ζωγραφιές τους ή γράφοντας τα αρχικά μας κ.λπ. Εσείς πώς τα κρίνετε αυτά;

Τα βλέπω σαν έναν μηχανισμό αναπλήρωσης. Επειδή δεν είμαι πια αναγνωρίσιμος από την έκφραση του προσώπου μου, καταφεύγω σε μια «εξατομικευμένη» προσωπική εκδοχή της μάσκας μου, ώστε να κάνω γνωστό στους άλλους ποιος είμαι. Είναι ένα είδος παρηγοριάς.

Εξάλλου, είμαστε ιδιαίτερα επιτήδειοι στο να βρίσκουμε υποκατάστατα, τα οποία, ωστόσο, μας δημιουργούν νέα προβλήματα. Ποιος μου εγγυάται ότι κάποιος άλλος δεν θα έχει μια μάσκα με τα ίδια ακριβώς «προσωπικά» γνωρίσματα με τη δικιά μου, ας πούμε την ίδια μάσκα-σημαία με τα εθνικά χρώματα ή με κάποια άλλα σύμβολα.

Πρόκειται, όπως ήδη ανέφερα, για υποκατάστατα της προσωπικής ταυτότητας. Ετσι, ξαναγυρνάμε στο ίδιο πρόβλημα: η μάσκα, ακόμη και από συμβολική άποψη, είναι ένας τρόπος απόκρυψης της προσωπικής ταυτότητας. Είναι, επίσης, το πρώτο βήμα προς την απαλλαγή από την προσωπική μας ευθύνη. Αν δεν με αναγνωρίζουν, τότε δεν έχω ευθύνη για ό,τι κάνω. Στις πιο παθολογικές περιπτώσεις απόκρυψης της ταυτότητας μέσω μάσκας, οι «ηθικές» επιπτώσεις, κατά τη γνώμη μου, ενδέχεται να είναι πολύ σοβαρές.

• Υπάρχει επίσης ένα άλλο ζήτημα που προέκυψε από την πανδημία και διαπερνά όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Πρόκειται για το «εξ αποστάσεως», ως ο τρόπος άσκησης των διαπροσωπικών και κοινωνικών μας σχέσεων. Μπορεί να είναι ένα μέσο υγειονομικής θωράκισης, όμως διαστρεβλώνει τον τρόπο που σχετιζόμαστε μεταξύ μας. Τι γνώμη έχετε;

Συμφωνώ. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη λεγόμενη «τηλεκπαίδευση» των πανεπιστημιακών μαθημάτων. Η έκφραση «εξ αποστάσεως» παιδεία είναι ακόμη χειρότερη. Αυτός ο τρόπος διδασκαλίας νομίζω ότι μας στερεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της διδασκαλίας: την πρόσωπο με πρόσωπο άμεση σχέση του φοιτητή με τον καθηγητή.

Πρόκειται για ένα πολύ ισχυρό εργαλείο ελέγχου, αλλά και αξιολόγησης όσων συντελούνται και λέγονται την ώρα του μαθήματος. Με την εξ αποσπάσεως εκπαίδευση όλα αυτά χάνονται και ειλικρινά δεν μου είναι καθόλου σαφές με τι θα μπορούσαν να αντικατασταθούν. Θα γίνουν όλα τα πανεπιστήμια «τηλεματικά»; Και μόνο που το σκέφτομαι νιώθω απαίσια.

• Η κοινωνική αποστασιοποίηση είναι ενδεχομένως σωτήρια, αλλά απορρυθμίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις. Λαμβάνοντας υπόψη τα υπέρ και τα κατά τους, ποιο από τα δύο είναι πιο δύσκολο να διαχειριστούμε;

Ισχύουν και τα δύο. Η αποστασιοποίηση σώζει ζωές; Αναμφίβολα. Πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη το εξής: όταν βγαίνουμε από το σπίτι μας μπορεί να μας πέσει στο κεφάλι ένα τούβλο από μια σκεπή. Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να απαγορευτεί η έξοδος από το σπίτι, ώστε να αποφεύγονται τέτοια ατυχήματα; Αναμφίβολα, μένοντας έγκλειστοι στο σπίτι αισθανόμαστε πιο ασφαλείς. Πρόκειται όμως για μια αξιοθρήνητη ασφάλεια.

• Το ίδιο ισχύει και για τη Δικαιοσύνη, βασικό πυλώνα κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος. Τα δικαστήρια παρέμειναν κλειστά στη Ιταλία και αλλού, ενώ πολλές ακροαματικές διαδικασίες γίνονται εξ αποστάσεως…

Η άσκηση του Νόμου ήταν η απόδειξη μιας καλοστημένης κοινωνικής παράστασης. Τώρα αυτό το μεγάλο σκηνικό της Δικαιοσύνης έχει ανασταλεί και αντικατασταθεί από ασήμαντα παρηγορητικά υποκατάστατα. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να επανέλθουμε στις κλασικές μορφές έκφρασης της Δικαιοσύνης. Τόσο στις αίθουσες των δικαστηρίων όσο και στις πανεπιστημιακές αίθουσες.

Τέτοια υποκατάστατα θα μπορούσα να τα δικαιολογήσω μόνο αν έχουν περιορισμένη χρονική διάρκεια. Αυτό είναι το βασικό θέμα. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε κινδυνεύουμε να απολέσουμε πολλούς σημαντικούς, από ανθρωπιστική άποψη, συντελεστές της κοινωνικής μας ζωής.

efsyn

Η μεγάλη αναταραχή

Σχολιάστε

Η μεγάλη αναταραχή

infowar

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Αναλυτές προέβλεπαν εδώ και χρόνια τρομακτική αύξηση κοινωνικών συγκρούσεων και βίαιων λαϊκών εξεγέρσεων σε όλο τον κόσμο. Οι μελέτες τους όμως έφταναν στα μάτια λίγων αξιωματούχων και επιχειρηματιών που συνέχιζαν να υποστηρίζουν δημοσίως ότι ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Και η Ελλάδα είχε και πάλι την τιμητική της.

Η πανδημία του κορονοϊού και τα ρατσιστικά εγκλήματα της αμερικανικής αστυνομίας, που τροφοδότησαν την εξέγερση στις ΗΠΑ, αποτέλεσαν μια εύκολη δικαιολογία για όσους αναζητούσαν εξηγήσεις στο κύμα μαχητικών και συχνά βίαιων κινητοποιήσεων που εξαπλώνονται σε όλο τον κόσμο. Οι υποστηρικτές όμως της θεωρίας ότι ζούμε στον «καλύτερο δυνατό κόσμο» (ο οποίος ταράζεται μόνο από τυχαία περιστατικά) απλώς δεν ήθελαν να δουν την πραγματικότητα. Για την ακρίβεια δεν ήθελαν να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό τις προβλέψεις που τους παρουσίαζαν τα δικά τους Think Tank σε όλο τον κόσμο.

Περισσότερα

Οι υπηρεσίες υγείας, εμπόρευμα ή δημόσιο αγαθό; Η Ελλάδα στη προτελευταία θέση δαπανών για τον δημόσιο τομέα

Σχολιάστε

Του Ηλία Ιωακείμογλου

Στην Ελλάδα, ένα μέρος των υπηρεσιών υγείας ήταν πάντοτε συνδεδεμένο με την ιδιωτική αγορά και την εμπορευματοποίηση και ο δημόσιος τομέας δεν ήταν ποτέ αυτόνομος από την αγορά, αφού από αυτήν προμηθευόταν προϊόντα και υπηρεσίες.

Ο νεοφιλελευθερισμός όμως συρρίκνωσε τον δημόσιο τομέα, διεύρυνε το πεδίο δραστηριοποίησης του ιδιωτικού τομέα υγείας και εισήγαγε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στην οργάνωση και τη λειτουργία του δημόσιου τομέα. Προκάλεσε έτσι έναν ιστορικό μετασχηματισμό, μια αλλαγή υποδείγματος στην παραγωγή υπηρεσιών υγείας.

Πρόκειται για μετασχηματισμό ο οποίος:

(α) μετατρέπει τις υπηρεσίες υγείας, από δημόσιο αγαθό, στο οποίο έχουμε όλοι πρόσβαση εκ της ιδιότητάς μας του πολίτη, σε εμπόρευμα, στο οποίο έχουμε πρόσβαση με την ιδιότητα του καταναλωτή,

(β) υποτάσσει την παραγωγή και την κατανάλωση των υπηρεσιών υγείας στις λειτουργίες της αγοράς και της αξιοποίησης κεφαλαίου,

(γ) αποδιαρθρώνει το δημόσιο σύστημα υγείας (κυρίως μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής, που συστηματικά υποχρηματοδοτεί τις δαπάνες υγείας) και διευρύνει έτσι τις δυνατότητες ανάπτυξης ενός κλάδου παραγωγής εμπορευμάτων υγείας της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, έναν κλάδο στον οποίο επενδύονται ιδιωτικά κεφάλαια που επιδιώκουν τη μέγιστη κερδοφορία, όπως σε κάθε άλλο κλάδο παραγωγής εμπορευμάτων, και

(δ) νομιμοποιεί ηθικά την αντίφαση μεταξύ των διογκούμενων αναγκών για φροντίδα υγείας (εξαιτίας της εκτεταμένης φτώχειας και της ανεργίας) και της μειωμένης οικονομικής δυνατότητας να καλύψουν τα νοικοκυριά μεσαίων και χαμηλών εισοδημάτων τις ανάγκες αυτές.

Αυτή η αλλαγή υποδείγματος της παραγωγής υπηρεσιών υγείας από δημόσιο αγαθό σε εμπόρευμα, υπονομεύει την παραδοσιακή ιατρική ηθική ως καθοδηγητική αρχή της παραγωγής υπηρεσιών υγείας και τείνει να την υποκαταστήσει με την οικονομική λογική του μέγιστου κέρδους. Πρόκειται για μετάβαση από το ανθρωποκεντρικό υπόδειγμα προσφοράς υπηρεσιών υγείας στο εμπορευματικό υπόδειγμα, για την μετατροπή του ιατρού από κοινωνικό λειτουργό σε επιχειρηματία και του ασθενούς σε πελάτη.

Ωστόσο, αυτή η διαδικασία αλλαγής υποδείγματος, που αφορά σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, δεν έχει ολοκληρωθεί, ούτε καν στην Ελλάδα, όπου οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία ανά κάτοικο μειώθηκαν κατά 40% μεταξύ 2008 και 2019. Ως αποτέλεσμα, οι υπηρεσίες υγείας εξακολουθούν να παράγονται σήμερα από ένα μικτό σύστημα δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Για αυτόν τον λόγο, η δυνατότητα ανακοπής και μεταστροφής της διαδικασίας εμπορευματοποίησης της υγείας παραμένει ακόμα ανοιχτή.

Μετά την τομή του 2020 με την επιδημία του κορωνοϊού, εμφανίστηκαν εφέτος, για πρώτη φορά μετά το 1990, συνθήκες που αναδεικνύουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο τις κραυγαλέες ανεπάρκειες του ιδιωτικού τομέα και την υπεροχή του δημόσιου συστήματος υγείας σε συνθήκες υγειονομικής κρίσης. Αναπτύσσεται έτσι μία κρίση νομιμοποίησης της διαδικασίας εμπορευματοποίησης της υγείας και της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα προς όφελος του ιδιωτικού και διανοίγεται στο εξής ένα πεδίο κοινωνικών αντιπαραθέσεων με επίδικο αντικείμενο τον χαρακτήρα, δημόσιο ή ιδιωτικό, του συστήματος υγείας. Η δε ένταση των κοινωνικών αντιπαραθέσεων, είναι εύλογο να υποθέσουμε, θεωρώντας όλους τους άλλους παράγοντες σταθερούς, ότι θα είναι μεγαλύτερη σε εκείνες τις χώρες στις οποίες, όπως στην Ελλάδα, η εγκατάλειψη του δημόσιου τομέα υπήρξε ραγδαία και επομένως είχε έντονες αρνητικές επιπτώσεις στους πολίτες, ιδιαίτερα σε όσους δεν διαθέτουν υψηλό εισόδημα.

Για την Ελλάδα μπορούμε να επικαλεστούμε πολλά στατιστικά στοιχεία, τα οποία συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι ζούμε στη χώρα, όπου η διαδικασία αποδιάρθρωσης του δημόσιου συστήματος υγείας πήρε κατεξοχήν ακραίες μορφές. Στα πλαίσια του παρόντος άρθρου ας περιοριστούμε μόνο σε δύο κρίσιμες διαπιστώσεις: Πρώτον, οι δαπάνες υγείας που καταβάλλουν οι πολίτες με δικά τους έξοδα (out-of-pocket) στην Ελλάδα καλύπτουν το 35% των συνολικών δαπανών έναντι 28% το 2010, το δε σύνολο των ιδιωτικών δαπανών καλύπτουν το 40% περίπου των συνολικών δαπανών έναντι 31% το 2010 (στοιχεία ΟΟΣΑ). Μεταξύ δε των 28 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόνο στη Λετονία, στην Κύπρο και στη Βουλγαρία οι αντίστοιχες ιδιωτικές δαπάνες είναι υψηλότερες από ό,τι στην Ελλάδα, όπου εμφανίζεται το μεγαλύτερο ποσοστό νοικοκυριών (μεγαλύτερο του 60%), μεταξύ των 28 χωρών της ΕΕ, που δεν έχει αρκετά χρήματα να δαπανήσει για υπηρεσίες υγείας[1] .

Δεύτερον, όπως φαίνεται στο διάγραμμα 1, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, οι δαπάνες του ελληνικού δημοσίου που είχαν πραγματοποιηθεί για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας έναντι της επιδημίας του COVID-19 μέχρι τις 27 Απριλίου 2020, ήταν ελάχιστες και υστερούσαν δραματικά έναντι των αντίστοιχων δαπανών 23 άλλων ευρωπαϊκών χωρών[2] .

Οι αναλυτές του ΠΟΥ εξηγούν μεν ότι ενδέχεται μεταξύ των στοιχείων διαφορετικών χωρών να υπάρχουν ορισμένες μεθοδολογικές διαφορές, ώστε τα στοιχεία να μην είναι απολύτως συγκρίσιμα, πλην όμως, οι διαφορές μεταξύ των δαπανών της Ελλάδας και των άλλων χωρών είναι τόσο μεγάλες, ώστε όποιες διαφορές υπάρχουν λόγω διαφορετικής μεθοδολογίας μεταξύ χωρών δεν μπορούν να ανατρέψουν τις εξαιρετικά μεγάλες καταγραφόμενες διαφορές, που φαίνονται στο διάγραμμα, μεταξύ της Ελλάδας και των άλλων χωρών

Αυτό δε, συμβαίνει σε μια χώρα που ήδη παρουσίαζε πριν την επιδημία μία από τις χαμηλότερες δημόσιες δαπάνες υγείας μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ . Η κατάταξη αυτή των χωρών, στην οποία η Ελλάδα κατέχει τη θλιβερή προτελευταία θέση, εάν δεν ανατραπεί θεαματικά στα επόμενα κύματα της επιδημίας, θα αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να επενδύσει σημαντικούς πόρους στο δημόσιο σύστημα υγείας και στην παραγωγή υπηρεσιών υγείας ως δημόσιο αγαθό. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι προβλέψιμο ότι θα έρθει αντιμέτωπη με την ισχυρή θέληση της κοινωνικής πλειοψηφίας να ενισχυθεί το δημόσιο σύστημα υγείας, ώστε να μας θωρακίσει έναντι μελλοντικών κινδύνων που σχετίζονται με την νέα πραγματικότητα των επιδημιών.

[1] OECD (2019), «Health for Everyone?: Social Inequalities in Health and Health Systems», OECD Health Policy Studies.

[2] Οι αναλυτές του ΠΟΥ εξηγούν μεν ότι ενδέχεται μεταξύ των στοιχείων διαφορετικών χωρών να υπάρχουν ορισμένες μεθοδολογικές διαφορές, ώστε τα στοιχεία να μην είναι απολύτως συγκρίσιμα, πλην όμως, οι διαφορές μεταξύ των δαπανών της Ελλάδας και των άλλων χωρών είναι τόσο μεγάλες, ώστε όποιες διαφορές υπάρχουν λόγω διαφορετικής μεθοδολογίας μεταξύ χωρών δεν μπορούν να ανατρέψουν τις εξαιρετικά μεγάλες καταγραφόμενες διαφορές, που φαίνονται στο διάγραμμα, μεταξύ της Ελλάδας και των άλλων χωρών.

Εύφορη Πεδιάδα

250.000 λιγότερες προσλήψεις στο πρώτο 6μηνο… …και πάνω από 200.000 απολύσεις μέσα στον Ιούνη

Σχολιάστε

Στις 200.000 έφτασαν οι απολύσεις τον μήνα Ιούνη, σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη», την ίδια ώρα που η κυβέρνηση κάνει λόγο για «μέτρα προστασίας των θέσεων εργασίας» και ενώ εκατοντάδες χιλιάδες συμβάσεις εργασίας βρίσκονταν ακόμα σε αναστολή.

Παράλληλα, όπως προκύπτει από τις ροές απασχόλησης, το πρώτο εξάμηνο του έτους έγιναν 569.201 λιγότερες προσλήψεις σε σύγκριση με το ίδιο χρονικό διάστημα του 2019. Περισσότερα

Παραπομπή για τα αερο-«φέσια»

Σχολιάστε

Παραπομπή για τα αερο-«φέσια»

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Απειλή Ευρωδικαστηρίου για τα υποχρεωτικά «κουπόνια» σε ακυρώσεις πτήσεων ● Ελλάδα, Ιταλία και άλλες 8 χώρες μετέτρεψαν τους ταξιδιώτες σε «δανειστές» αεροπορικών, μεταφορικών και ταξιδιωτικών εταιρειών ● Προσεγγίζει ή υπερβαίνει το 1,5 δισ. ευρώ το κόστος των ακυρώσεων στην Ελλάδα ● H μονομερής νομοθετική ρύθμιση στερεί από χιλιάδες ταξιδιώτες την επιστροφή χρημάτων και παραβιάζει ευθέως τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για τα δικαιώματα των επιβατών.

Eνα βήμα πριν από τη διπλή παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο βρίσκεται η Ελλάδα, μαζί με την Ιταλία, για παραβίαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την προστασία των δικαιωμάτων των επιβατών. Η Κομισιόν ανακοίνωσε χθες ότι κινεί διαδικασίες επί παραβάσει εναντίον των δυο χωρών που νομοθέτησαν στη διάρκεια της πανδημίας τη δυνατότητα των αεροπορικών και άλλων μεταφορικών εταιρειών να μην αποζημιώνουν τους επιβάτες των οποίων ακυρώθηκαν οι πτήσεις και άλλα μεταφορικά δρομολόγια με επιστροφή χρημάτων, αλλά με «κουπόνια» (voucher).

Περισσότερα

Λογοκλόποι μας κυβερνούν

Σχολιάστε

Λογοκλόποι μας κυβερνούν

του Ντίνου Σιώτη*

Στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις στο μάθημα της Γλώσσας είχε τεθεί προς εξέταση ένα κείμενο γνωστού συγγραφέα, που προερχόταν από άρθρο του δημοσιευμένο τον περασμένο Φεβρουάριο σε κυριακάτικη εφημερίδα. Το επίμαχο απόσπασμα του άρθρου είναι σχεδόν πανομοιότυπο με άρθρο της Thu-Huong Ha που δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο περιοδικό qz.com. Οπότε να το πάλι το θέμα της λογοκλοπής. Αντρειεύει και θεριεύει.

Και η λογοκλοπή έγινε αμέσως viral στα κοινωνικά δίκτυα: «Mην κλέβετε. Τα κλοπιμαία δεν χωνεύονται και στην ανακομιδή των οστών σας θα φανερωθούν στην εκταφή, δίπλα στα βραβεία σας» διάβασα στη σελίδα του στο Facebook του γνωστού και καταξιωμένου Θεσσαλονικιού συγγραφέα Πάνου Θεοδωρίδη. Εικάζω ότι ένας λογοκλόπος, παρά τα βραβεία του, μετά την εκταφή μυροβλύτης δεν θα είναι. Περισσότερα

Τέρμα το σύνταγμα, τώρα μόνο ΕΥΠ!

Σχολιάστε

Του Σπύρου Αλεξίου

Είναι πια προφανές: ζούμε σε έναν ιδιόμορφο τύπο πολιτεύματος όπου δεν υπάρχουν καν οι 3 τυπικές, έστω διαπλεκόμενες, εξουσίες αλλά η εξής μια: η ΕΥΠ!

Με ανοιχτή συμφωνία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων οι υποκλοπές, το » βαλιτσάκι», ο » υπερκοριός» είναι ο καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής αντιπαράθεσης. Περισσότερα

Το «κόστος εργασίας» στην Ευρώπη το πρώτο τρίμηνο του 2020

Σχολιάστε

Το κόστος εργασίας στην Ευρώπη το πρώτο τρίμηνο του 2020 (Στοιχεία της Eurostat, Ιούνιος 2020)

Ο δείκτης του κόστους εργασίας (Labour Cost Index – LCI) παρουσίασε άνοδο το πρώτο τρίμηνο του 2020 (σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2019), με την ετήσια ποσοστιαία μεταβολή να είναι 3,4% στις χώρες της ευρωζώνης και 3,7% στην ΕΕ των 27. Για την Ελλάδα η αύξηση, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους, ήταν 1,5%. Περισσότερα

Ο άθλος να είσαι Έλληνας πολίτης

Σχολιάστε

Ο άθλος να είσαι Έλληνας πολίτης

Μπλεγμένοι στον κυκεώνα της ελληνικής γραφειοκρατίας έχουμε βρεθεί όσοι εργαζόμασταν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, στα πλαίσια του Ειδικού Προγράμματος Απασχόλησης για 5.500 ανέργους πτυχιούχους ανώτατων εκπαιδευτικών και τεχνολογικών ιδρυμάτων, ηλικίας 22-29 ετών. Δεν μπορούμε να κάνουνε τις φορολογικές μας δηλώσεις, αφού οι εισφορές μας φαίνονται μηδενικές, δηλαδή φαίνεται πως δεν εργαζόμασταν το 2019.

Το κείμενο υπογράφεται ωφελούμενους/ες του προγράμματος, που υπάγονταν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και είναι αυτοί/ες που αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα Σημειώνεται επίσης πως παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα των 5.500 ανέργων πτυχιούχων μπορούσε να συνεχιστεί, τελικά η κυβέρνηση επέλεξε να μην ανανεώσει τις συμβάσεις των εργαζόμενων. Περισσότερα

Αποριζοσπαστικο-ποιηθείτε γιατί χανόμαστε!

Σχολιάστε

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα, το φάντασμα της «ριζοσπαστικοποίησης» και του «βίαιου εξτρεμισμού», σύμφωνα με την ορολογία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, στο οποίο προβλέπεται να ιδρυθεί η Διεύθυνση Πρόληψης της Βίας που θα αναλαμβάνει δράσεις «αποριζοσπαστικοποίησης».

Και αν αυτή η πρακτική επεκταθεί στους κόλπους της οικογένειας, δεν αποκλείεται κάποτε ν’ ακούσουμε τον υγιώς σκεπτομένο γονέα να απευθύνεται στο ριζοσπαστικοποιημένο τέκνο του ως εξής: «Μου ριζοσπαστικοποιήθηκες; Θα δεις τι θα σου κάνω εγώ, θα σε ξεριζοσπαστικοποιήσω!» Περισσότερα

Το πιο επικίνδυνο νομοσχέδιο της Μεταπολίτευσης

Σχολιάστε

Το πιο επικίνδυνο νομοσχέδιο της Μεταπολίτευσης

Του Θάνου Καμήλαλη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται να περάσει από τη Βουλή το πιο επικίνδυνο νομοσχέδιο της Μεταπολίτευσης: Έναν νόμο «εκσυγχρονισμού» του «πλαισίου των συναθροίσεων» που καθιστά οποιαδήποτε διαδήλωση δυνητικά «απαγορευμένη», καθώς θέτει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι στα χέρια της αστυνομίας, δίνοντας της παράλληλα υπερεξουσίες μέσω της προκλητικής αοριστολογίας αλλά και των χουντικής έμπνευσης υποχρεώσεων των διαδηλωτών. Αυτή η επίθεση δεν αφορά μόνο την Αριστερά, αλλά κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο πολίτη της χώρας. Παράλληλα, δημιουργείται και η αστυνομική «Διεύθυνση Πρόληψης Βίας», που ανάμεσα σε ευγενείς ομολογουμένως σκοπούς, βάζει στόχαστρό της τη «ριζοσπαστικοποίηση»… Περισσότερα

Πού στοχεύει το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις;

Σχολιάστε

Tο νομοσχέδιο του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για τις «Δημόσιες Υπαίθριες Συναθροίσεις», δηλαδή τις πορείες και τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας βρισκόταν στην προεκλογική ατζέντα της Κυβέρνηση και υπέρ αυτού τάχθηκαν οι βουλευτές της ΝΔ, κατά οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και του ΜέΡΑ25, ενώ επιφυλάχθηκαν οι βουλευτές του Κινήματος Αλλαγής και της Ελληνικής Λύσης. Το νομοσχέδιο προγραμματίζεται να εισαχθεί για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής την Τετάρτη 8 Ιουλίου, και να τεθεί προς ψήφιση την Πέμπτη 9 Ιουλίου. Διακηρυγμένοι σκοποί του νομοσχεδίου είναι δύο: ο πρώτος είναι ο περιορισμός της «όχλησης» που προκαλούν οι μικρές σε συμμετοχή συγκεντρώσεις, καθώς «δεν μπορεί να κλείνει ο δρόμος για 50 άτομα» (βλ. σχετικές δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Υπουργικό Συμβούλιο της 23-12-2019). Δεύτερος διακηρυγμένος σκοπός του νομοσχεδίου (βλ. σχετική αιτιολογική έκθεση) είναι να εκμεταλλευτεί η Κυβέρνηση την «ειδική επιφύλαξη του νόμου» που υπάρχει στο άρθρο 11 παρ. 2 του Συντάγματος, αφού από το Σύνταγμα καταλείπονται στον κοινό νομοθέτη στενά περιθώρια για ρύθμιση της άσκησης του συγκεκριμένου δικαιώματος και για τον περιορισμό του. Επιχειρείται, λοιπόν, να περισταλεί το δικαίωμα του συνέρχεσθαι που προβλέπεται στο άρθρο 11 του Συντάγματος. Περισσότερα

Διακοπές στα Σούρμενα

Σχολιάστε

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή θυμάμαι τον συμμαθητή μου τον Μανωλάκη. Ποιος ξέρει ποιο περίεργο σύστημα συνάψεων έχει συνδέσει την ανάμνησή του με καλοκαιρινές θερμοκρασίες και διακοπές. Ο Μανωλάκης –παιδί πολυμελούς, πάμφτωχης οικογένειας η οποία τη δεκαετία του 1960 έμενε σε ένα αυτοσχέδιο κτίσμα πάνω στο ρέμα που χώριζε ή ένωνε Νέο Κόσμο και Νέα Σμύρνη και σήμερα είναι λεωφόρος, ρέμα που υπήρξε οργιώδης βιότοπος με καλαμιές, βατράχια, φίδια και χελώνες, αγαπημένο τόπο απομακρυσμένου και ριψοκίνδυνου παιχνιδιού– ήταν μεγαλύτερος από μας στο Δημοτικό, έχοντας επαναλάβει κάμποσες τάξεις. Ηταν ψηλός, απίστευτα αδύνατος, με ένα τεράστιο, κακοποιημένο από γουλί ξυρίσματα κεφάλι και τεράστια, πράσινα και μόνιμα απορημένα μάτια. Απορημένα ακόμη κι όταν η σαδιστική παλάμη του δασκάλου προσγειωνόταν με δύναμη στο μάγουλό του. Γιατί ο Μανωλάκης διάβαζε συλλαβιστά ακόμη και στην Πέμπτη και δυσκολευόταν στην πρόσθεση – για την προπαίδεια δεν το συζητάμε. Καθόμασταν στο ίδιο θρανίο και κάθε χρόνο λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία οι δάσκαλοι έκαναν την καθιερωμένη ερώτηση «Πού θα πάτε διακοπές;». Λίγα παιδιά είχαν στην κυριολεξία αυτή την επιλογή, κάποια πήγαιναν κατασκήνωση, τα περισσότερα σ’ ένα χωριό ή ένα νησί όπου τα περίμεναν θείοι και παππούδες. Αλλά η απάντηση του Μανωλάκη στην ίδια ερώτηση προκαλούσε χλευαστικά χάχανα – και δεν ήταν η μόνη χλεύη που εισέπραττε από τους συμμαθητές ο Μανωλάκης, το μπούλινγκ δεν υπήρχε τότε ως όρος, αλλά ήταν η μόνη κανονικότητα για οποιονδήποτε απέκλινε έστω κι ένα χιλιοστό από τους υπόλοιπους. «Εσύ, Μανωλάκη, πού θα πας διακοπές;» «Στα Σούρμενα». Γελούσαν τα παιδιά, γελούσε κι ο δάσκαλος, προφανώς γιατί κάποια ψευδαίσθηση ταξικής ανωτερότητας τους έδινε το γεγονός ότι τα Σούρμενα ήταν για κάποιους η μόνη επιλογή διακοπών. Περισσότερα

Κορωνοϊός-υδροξυχλωροκίνη: Ο ΠΟΥ «κόβει» το φάρμακο του Τραμπ…

Σχολιάστε

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε ότι τερματίζει τις κλινικές δοκιμές του σχήματος Solidarity για τα φάρμακα υδροξυχλωροκίνη και Lopinavir/Ritonavir.

Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των δοκιμών του σχήματος Solidarity έδειξαν ότι η υδροξυχλωροκίνη και το αντιρετροϊκό Lopinavir/Ritonavir κατά του HIV «δείχνουν περιορισμένη ή καθόλου μείωση της θνητότητας νοσηλευομένων ασθενών της Covid-19». Περισσότερα

Πεθαίνοντας την 4η Ιουλίου…

Σχολιάστε

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Σαν σήμερα, στις 4 Ιούλη του 1776, η αυτοκρατορία της εποχής, η Βρετανία, συνταράχτηκε από την απόφαση των τότε «τρομοκρατών» στις αποικίες του «Νέου Κόσμου», να διακηρύξουν την Ανεξαρτησία τους.

Η κυβέρνηση στο Λονδίνο είχε «επικηρύξει» τους γνωστούς «τρομοκράτες», τον Τζέφερσον, που συνέταξε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και τον Ουάσιγκτον, που ανέλαβε τη στρατιωτική ηγεσία των «τρομοκρατών».

Πώς θα ήταν γραμμένη η ιστορία, αν η βρετανική αποικιοκρατία είχε καταφέρει να κερδίσει εκείνο τον πόλεμο; Περισσότερα

Σταγιάτες: Νέες χυδαιότητες Μπέου κατά κατοίκων – «15 μ@λ@κ€ς είστε»

Σχολιάστε

Νέες αθλιότητες από τον δήμαρχο Βόλου Αχιλλέα Μπέου για μια ακόμα φορά την Πέμπτη στις Σταγιάτες.

Αφρομή στάθηκε η νέα επίσκεψή του στο χωριό, όπου έχει χαρακτηριστεί ανεπιθύμητος, με τους κατοίκους να αντιστέκονται στα σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού. Περισσότερα

«Επένδυση» Λάτση στο Ελληνικό: Το ξεπούλημα το πληρώνουμε από τα θεμέλια…

Σχολιάστε

Οι μπουλντόζες εμφανίστηκαν στο Ελληνικό. Ο Μητσοτάκης με κράνος και εργατικό γιλέκο βρέθηκε στην έκταση για δηλώσεις και φωτογραφίες. Ο κρατικός μηχανισμός ανέλαβε να ισοπεδώσει κτίρια και εγκαταστάσεις για να παραδώσει το «οικόπεδο» στη LAMDA Development

Από το 2014 όταν και υπογράφηκε η νεοαποικιοκρατική σύμβαση για το ξεπούλημα της πρώην έκτασης του αεροδρομίου του Ελληνικού στην εταιρεία του Λάτση κυβερνήσεις, τράπεζες, κρατικές δομές και υπηρεσίες  δουλεύουν στην «υπηρεσία» του μεγιστάνα για την προώθηση του έργου… Περισσότερα

Older Entries