fovos1

Παρουσιάζουμε μια εργασία σε 6 μέρη που έγινε στο 11ο λύκειο Ηρακλείου και αφορά τον φόβο.

1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ
α) ορισμόςφόβου
β) ο φόβος ως πολιτικό εργαλείο
 
2.ΑΓΝΟΙΑ : Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ
3.ΠΟΙΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ
4.ΕΝΟΧΟΣ Η’ ΕΝΤΙΜΟΣ
5.Ο ΦΟΒΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΥΕΙ Η’ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΙΝΕΙ
6. ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΦΟΒΟ

1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ

α) Ορισμός φόβου

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής. Είναι ένας μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, μια φυσιολογική αμυντική αντίδραση του οργανισμού χωρίς να απαιτείται συνειδητή σκέψη. Ο φόβος πρέπει να διακρίνεται από τη σχετική συναισθηματική κατάσταση του άγχους το οποίο εκδηλώνεται σαν εσωτερική ένταση και το οποίο συνήθως συμβαίνει χωρίς την ύπαρξη οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής, απειλής μάλιστα που γίνεται αντιληπτής ως ανεξέλεγκτης ή αναπόφευκτης. Στην περίπτωση της συναισθηματικής κατάστασης του φόβου έχουμε να κάνουμε σχεδόν πάντα με μελλοντικά γεγονότα, με καταστάσεις ή συμπεριφορές τις οποίες μπορούμε να διαφύγουμε ή να αποφύγουμε.

Ο φόβος θα μπορούσε επίσης να είναι μια στιγμιαία αντίδραση σε κάτι που συμβαίνει στο παρόν. Όταν όμως ο φόβος συνεχίζει να υφίσταται, ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος και σε καταστάσεις υπερβολικού στρες, τότε μετατρέπεται σε φοβία και γίνεται εμπόδιο στην φυσιολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας του ατόμου. Η φοβία είναι ένας επίμονος και παράλογος φόβος κάποιου συγκεκριμένου αντικειμένου ή κατάστασης, που έχει ως αποτέλεσμα την επιθυμία αποφυγής αυτού του αντικειμένου που στην πραγματικότητα δεν αποτελεί σπουδαία
πηγή κινδύνου.

Φόβος, ουσιαστικό αλλά και ουσιαστικός. Bιαχρονικός και πανανθρώπινος. Ικανός να κάμψει κάθε αντίσταση, να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.Όλοι φοβούνται και οι μεν και οι δε, και οι πάνω και οι κάτω. Το στοίχημα όμως είναι πάντα ποιος θα ελέγξει τον φόβο, ποιος θα τον διαχειριστεί προς όφελος του και πως θα καταφέρει να μετατρέψει ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.

Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε. Ήρθε η ώρα της πληρωμής. Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα. Σήμερα γράφουμε για το φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε, τον βάζουμε απέναντι μας, τον αναγνωρίζουμε για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε,επιθυμούμε να τον κατανοήσουμε για να είμαστε ικανοί να τον αντιμετωπίσουμε. Όλα τα νομίσματα έχουν δυο όψεις. Τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο. Σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε το κάθε τι.

Την αβεβαιότητα για το παρόν και το μέλλον. Για το άγνωστο, με το οποίο ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι. Η άγνοια είναι βασικός παράγοντας του φόβου, και πόσο μάλλον στην εποχή μας όπου όλα είναι κρίσιμα. Αν προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τα αίτια του φόβου, θα δούμε ότι οφείλεται
από τη μια στους ίδιους μας τους εαυτούς, και από την άλλη στο περιβάλλον μας και στους γύρω μας. Στις μέρες μας το αίσθημα του φόβου είναι ένα συχνότατο φαινόμενο. Κάποιες φόρες ακόμα είναι τόσο συχνό, ώστε δεν γίνεται αντιληπτό από αρκετούς πολίτες, αφού πλέον αποτελεί κομμάτι της ζωής μας. Ο φόβος όμως υπάρχει και οι περισσότεροι από εμάς τον βιώνουμε καθημερινά.

β) Ο φόβος ως πολιτικό εργαλείο

Ο φόβος είναι το συναίσθημα που νιώθουμε όταν κάτι μας τρομάζει ή μήπως απλώς μια πεποίθηση που μας έχει δημιουργηθεί- ή καλύτερα μας έχουν δημιουργήσει… Ο αμερικάνος καθηγητής Κόρεϊ Ρόμπιν με το βιβλίο του «Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας» αποκαλύπτει ότι ο φόβος είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Ο όρος χειραγώγηση χρησιμοποιείται κυρίως σε ό,τι αφορά ζώα! Επομένως μας θεωρούν, και το πιο πιθανό να είμαστε, ζώα. Το δηλητήριο που εκλύεται από τα φοβικά μας συναισθήματα ,μέσω της τρομοκρατίας κάθε είδους παραλύει την δράση και την αντίσταση που έμφυτα διαθέτουμε ,στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας, που με τον τρόπο αυτό μας κατακτά και μας καταδυναστεύει διαχρονικά. Γνωστό είναι εξάλλου πως ο φόβος προέρχεται επίσης από την έμφυτη ανασφάλεια μας για το αύριο. Αυτό όμως είναι αποτέλεσμα της άγνοιας που έχουμε στο να αντιμετωπίσουμε τέτοιου είδους καταστάσεις.

Στις μέρες μας η διαχείριση του φόβου έχει γίνει όχι μόνο βασικό πολιτικό διακύβευμα αλλά και συγκεκριμένο εργαλείο άσκησης πολιτικής. Ο φόβος ανέκαθεν λειτουργούσε στον άνθρωπο ως μέσο συμμόρφωσης και πειθαρχίας του ισχυρότερου έναντι του πιο αδύναμου σύμφωνα πάντα με τα κοινωνικά πρότυπα. Στην πολιτική, η επιβολή του φόβου θεωρείται μια άκρως αποτελεσματική μέθοδος προς όφελος των πολιτικών προσώπων. .

Ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα έχει βασιστεί στην πολιτική του φόβου με σύμμαχους του τα ΜΜΕ ,εφημερίδες και αλλά μέσα ενημέρωσης, με απώτερο σκοπό να επιστρατεύσουν το πολιτικό όπλο του φόβου ή του πανικού. Ο πανικός, ως ακραία εκδήλωση φόβου, αφοπλίζει το άτομο από την λογική και το χειραγωγεί εύκολα. Όταν ο πολίτης έχει άγνοια ή η ενημέρωση του είναι αποτέλεσμα παραπληροφόρησης υποκύπτει στο πανικό και χειραγωγείται με ευκολία. Οι πολιτικοί ηγέτες και οι ελίτ επιλέγουν κάθε φορά να εστιάσουν σε κάτι ως αντικείμενο ανησυχίας.

Παρότι το οικονομικό άγχος έχει αυξηθεί απότομα τα τελευταία χρόνια, οι πολιτικές ελίτ δεν του έχουν δώσει τόση σημασία – ή τουλάχιστον δεν το αναδεικνύουν σε κεντρικό ζήτημα της πολιτικής τους, όπως έκαναν με το φόβο της τρομοκρατίας. Σήμερα τη σκυτάλη στη φοβική ατζέντα παραλαμβάνει ο οικονομικός φόβος, καθώς καλούμαστε να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ο φόβος και η αυθαιρεσία στο χώρο εργασίας έρχεται στη χώρα μας μέσω μνημονίου, με την κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων και την καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων. Ο φόβος γίνεται καθοριστικός παράγοντας στη δημόσια ζωή, όταν δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο να μας παρακινήσει σε δράση. Γι’ αυτό και η πολιτική του φόβου είναι τόσο ισχυρή σε μετεπαναστατικές ή αντεπαναστατικές εποχές όπως η δική μας. Όσο δυναμώνουν τα κοινωνικά κινήματα, η λαϊκή απαίτηση για ελευθερία και ισονομία τόσο λιγότερο επιρρεπείς γινόμαστε στην πολιτική του φόβο. ΄

Έχει αποδειχθεί ότι η πολιτική του εκφοβισμού στο χώρο εργασίας είναι πάντα πιο έντονη σε καταστάσεις υψηλής ανεργίας. Όταν οι εργαζόμενοι δεν έχουν περιθώρια να βρουν αλλού δουλειά, αν πιστεύουν ότι πρέπει να νιώθουν τυχεροί που έχουν έστω μια δουλειά, έστω και με άθλιους όρους, τότε είναι πολύ πιο ευάλωτοι στις διαθέσεις των εργοδοτών απ’ ό,τι σε περιόδους χαμηλής ανεργίας. Αυτό, όμως, που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο είναι το πώς αντιδρά το κράτος, με εναλλακτικές λύσεις, επιδόματα ανεργίας, προγράμματα απασχόλησης κ.λπ. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι ότι, καθώς τα επιδόματα στερεύουν και η ύφεση βαθαίνει, τουλάχιστον όσον αφορά την απασχόληση, τα παραδοσιακά στηρίγματα στα οποία οι άνθρωποι βασίζονταν παλιότερα, όπως οι θεσμοί του κράτος πρόνοιας, τώρα απλώς δεν υπάρχουν.

Αυτό και μόνο αρκεί για να κάνει τους εργαζόμενους να φοβούνται περισσότερο.Ίσως τελικά ο φόβος να μην υπάρχει πραγματικά…. Ίσως είναι απλώς ένας τρόπος για να μπορούν να μας χειραγωγούν καλύτερα. Και αυτό πρέπει να είναι το κλειδί για την ‘σωτηρία ’ μας… Αν σταματήσουμε να τους φοβόμαστε, και να υποκύπτουμε στις απειλές τους, τότε θα έχουν χάσει το πιο ισχυρό τους όπλο και θα μοιάζουν ανήμποροι. Έτσι λοιπόν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να καταπολεμήσουμε τον φόβο μας, είναι να καταπολεμήσουμε την άγνοια….

Συνεχίζεται

ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΟΜΑ∆ΑΣ: «Κόκκινη Αγανάκτηση»

ΜΕΛΗ ΟΜΑ∆ΑΣ: Βασιλάκης Παντελής,  Απλαδάς Κωνσταντίνος, Αναστασίου Χρήστος, ∆ιλβόη Ραφαέλα, Βοσκάκη Ραφαη

Πηγή: sch.gr

Σημείωση Κ.Ν : Οι δημοσιεύσεις αυτού του θέματος είναι εξαιρετικά αφιερωμένες σε φίλες και φίλους που αυτές τις μέρες δίνουν τη δική τους μάχη απέναντι στο φόβο.