Από τον Δημήτρη Παπαχρήστο -Συγγραφέα

πηγή : ethnos

Αλλο το «συννεφόκαμα» και άλλο το «ηλιόκαμα». Το πρώτο απλώνεται σαν τη μελαγχολία και σκιάζει τα μάτια. Το δεύτερο θέλει αντηλιακά, θάλασσα κι, απάνω στο ψήσιμο του σώματος, θέλει γύρισμα για να έρθει η χαρά του μαυρίσματος και το γέλιο της ύπαρξης. Μόνο που τη θάλασσα την έχουμε δίπλα μας και δεν τη χαιρόμαστε, φτάσαμε στο σημείο να τη φοβόμαστε και να παίρνουμε τα βουνά, είτε πραγματικά είτε φανταστικά.

Το καλοκαίρι γίνονται πιο χαλαρά τα πράγματα, σκορπάνε οι κακές σκέψεις και, κάτω από το φωτεινό απόσκιο του μεσημεριού, βγάζουμε τη γλώσσα και αφήνουμε το γέλιο να ξεπηδήσει γι’ αυτούς που λιάζονται και ψήνονται,και δεν καταλαβαίνουν τίποτα, «περιμένοντας την πέρδικα τη ψητή που θα κελαηδεί», μόνο που δεν είναι ένα παραμύθι η ζωή. Το συννεφόκαμα γίνεται αποπνικτικό, μας αλλάζει τη διάθεση. Ο ιδρώτας γίνεται ενοχλητικός και φανερώνει την κατάντια μας να ιδρώνουμε χωρίς τον κόπο για τον επιούσιο, περιμένοντας ακόμα ένα μνημονιακό σύννεφο.

Η προσωπική ψυχολογία όσων έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας είναι δραματική και η κοινωνική ψυχολογία της αγοράς είναι διασαλευμένη και μέσα σ’ αυτό το κλίμα καλούμαστε να κολυμπήσουμε στα βαθιά με τους επιτηρητές γυμναστές μας, ή άλλως δανειστές μας, να δίνουν τα προστάγματα και τον τόνο ακόμα και τη στιγμή που τελειώνουν οι αντοχές και ο πνιγμός είναι βέβαιος.

Είτε συννεφοκαμένοι είτε ηλιοκαμένοι, δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας ψήσουν στο μεγάλο τηγάνι τους. Το καλοκαίρι θα το «πηδήξουμε», μα το φθινόπωρο θα έρθουν συσσωρευμένοι όλοι οι λογαριασμοί, ακόμα και οι άνεργοι και οι ανήμποροι θα πρέπει να πληρώσουν στην εφορία πάνω από 1.500 ευρώ και την ίδια στιγμή θα μας λένε πάλι οι τροϊκανοί «δεν εφαρμόσατε τα μέτρα και τις δεσμεύσεις και δεν συγκεντρώσατε τα 7,5 δισ., και θα το σκεφτούμε αν θα πάρετε την επόμενη δόση». Σιγανό τηγάνισμα κι όχι σιγανοψιχάλισμα και οι εγχώριοι εντολοδόχοι να ζητάνε συγχώρεση, επιείκεια και λίγη παράταση του χρόνου εξόντωσής μας κι άντε, αν το θελήσουν, και λίγη αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Είναι να μη «βάλουμε» τα γέλια; Από τα μάτια μας στέρεψαν τα δάκρυα. Η οργή και η αγανάκτηση βλάπτουν και εμάς τους ίδιους. Το γέλιο είναι θεραπευτικό, μας ομορφαίνει και μας σώζει. Το γέλιο είναι γεμάτο σημασίες. Το γέλιο είναι θαυμαστό, εκφράζει την ψυχή μας και τα γελαστά μας μάτια σκορπάνε τους φόβους και τις απειλές.

Προσπαθούν να μας στερήσουν το όνειρο και να μας κάνουν να μη σκεπτόμαστε τίποτα άλλο από την καταναγκαστική επιβίωση. Πάνε να μας φοβίσουν, να μας πούνε τρελούς που γελάμε. Ελα όμως που καθαρίζουν τα πρόσωπα από την καταχνιά της ημέρας που μας την κάνουν βάσανο και τυραννία. Φεύγει η κατήφεια από τη μέση και γίνεται το γέλιο μεταδοτικό, λυτρωτικό κι απελευθερωτικό.Δεν έχουμε καιρό πλέον να απελπιστούμε. Μπορούμε να κάνουμε το γέλιο επαναστατικό, για να φωτιστεί το πρόσωπο της ζωής, που είναι δώρο, αλλά και τιμωρία όμως, αν τη βλέπουμε μαύρη κι άραχνη.

 

πηγή : ethnos.gr