Αρχική

Τεχνητή νοημοσύνη, συλλογική ευφυΐα και ατομική ηλιθιότητα

Σχολιάστε

Στην ταινία «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (Insignificance,1985) ο Αϊνστάιν περνάει μια νύχτα με την Μ. Μονρόε συζητώντας για τα πάντα -εκτός απ’ το σεξ. Κάποια στιγμή ο Αλβέρτος της λέει ότι εμείς -οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά τη χρησιμοποιούμε κάθε μέρα.

«Είναι σαν το μετρό», της λέει. «Δεν ξέρεις πώς φτιάχνονται τα βαγόνια, πώς κινούνται, πώς κατασκευάστηκαν οι σήραγγες, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Αρκεί να μπεις μέσα και να ξέρεις σε ποια στάση θέλεις να κατέβεις. Αυτό αρκεί.»

~~

Ο Jared Diamond έζησε πολύ καιρό στα οροπέδια της Νέας Γουινέας, με φυλές που βρίσκονται ανάμεσα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο και σ’ εκείνο της πρώιμης γεωργίας. Περισσότερα

Advertisements

Μια αναρχική κοινωνία στο φεγγάρι

Σχολιάστε

«Από την ελευθερία δεν μπορείς να κόψεις ούτε ένα κομματάκι, γιατί αμέσως όλη η ελευθερία συγκεντρώνεται μέσα σ’ αυτό το κομματάκι.»
Μιχαήλ Μπακούνιν

«Τι αξίζει μια αναρχική κοινωνία που φοβάται τους αναρχικούς;»
Ούρσουλα Λε Γκεν

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα (μα και μειονέκτημα) του αναρχισμού σε σχέση με τα άλλα πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά συστήματα είναι ότι ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα.

Λειτουργεί εξαιρετικά σε μικρότερες κοινότητες-κολλεκτίβες ατόμων που ασπάζονται τις ιδέες του, όμως τι θα συνέβαινε αν όλος ο πληθυσμός μιας ηπείρου -ή ενός πλανήτη- ήταν αναρχικοί; Περισσότερα

Ο άνθρωπος που δεν κατέκτησε τον κόσμο

Σχολιάστε

Νιώθω πια ότι ξεπερνάω τον φόβο. Κάθε φόβο.

Συμβαίνει αργά, κατά κάποιο τρόπο χωρίς να το θέλω. Είναι πρώτα απ’ όλα η απόφαση ότι κάθε μέρα αξίζει να τη ζεις. Η συνειδητοποίηση ότι ακόμα κι αν υπάρχουν 999 λόγοι για να νιώθεις άσχημα, υπάρχει ένας μόνο λόγος που βαρύνει στην πλάστιγγα απ’ την άλλη μεριά: Ότι είσαι ζωντανός.

Όλα τα προβλήματα σου, κι όλα αυτά που σε αγχώνουν ή σε στεναχωρούν δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία. Για έναν και μοναδικό λόγο: Είναι εφήμερα.

Είτε καλά είτε άσχημα όλα τελειώνουν. Τίποτα δεν διαρκεί. Και σύντομα θα έρθει η στιγμή που θα κλείνεις τα μάτια και θα καταλάβεις ότι είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τον κόσμο. Περισσότερα

Η αίρεση των Σιωπηλών

Σχολιάστε

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Μπάκαλου https://bakalos.com/

Πάνω απ’ το χωριό μου, τη Θάλαττα, που στους χάρτες αναφέρεται ως Λατζόι, υπάρχει μια σπηλιά, υπάρχει κι ένας μύθος. Ως μύθος έμεινε, όμως σίγουρα περιέχει ψήγματα αλήθειας.

Σ’ αυτόν τον μύθο βασίστηκα για να γράψω την ιστορία του ανθρώπου που έγινε θεός (https://sanejoker.info/2015/03/god-in-the-desert.html). Όμως καλύτερα θα ήταν να διηγηθώ την ιστορία έτσι όπως την ξέρουν όλοι στη Θάλαττα.

Συνέβη πριν πολλά χρόνια, αλλά ακριβώς πόσα κανείς δεν ξέρει. Μπορεί επί τουρκοκρατίας. Ίσως πιο πριν, όταν το δεσποτάτο του Μυστρά εκτεινόταν σ’ όλη τη δυτική Πελοπόννησο. Περισσότερα

Οι έμποροι των νερών

Σχολιάστε

Αποφεύγω να χρησιμοποιώ συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις, που είναι πολύ της μόδας τελευταία, όπως: Προδότες, δωσίλογοι, κρεμάλες, μπουρδέλο, Βουλή. Δεν το κάνω για λόγους ευπρέπειας, καθωσπρεπισμού ή μετριοπάθειας. Ούτε για να πρωτοτυπήσω, αφού «ουδέν πρωτότυπο υπό τον ήλιο».

Όχι, άλλη είναι η αιτία : Οι λέξεις είναι σαν τις γεύσεις. Η κατάχρηση τις φθείρει.

Και κάθε συναισθηματικά φορτισμένη λέξη είναι σαν μπαχαρικό: Αν αρχίσεις να ρίχνεις μοσχοκάρυδο με τη σέσουλα σε όλα τα φαγητά τότε δε θα μπορείς να ξεχωρίσεις τη φακή απ’ το φασόλι (ή το φουά-γκρα από την τρούφα, για τα πιο εκλεπτυσμένα πορτοφόλια). Περισσότερα