Αρχική

Ανάσες

Σχολιάστε

του Πάνου Σείκιλου

Άνισος ο αγώνας. Δε σου το ‘παν όταν γεννήθηκες.

Σαν μπεις στο χορό, σε τραβούν μη βγεις, σε ‘χει ανάγκη το σύστημα να χορέψεις. Είσαι καλός χορευτής; Ακούς τα παλαμάκια που σου βαρούν; Δε θέλει και ‘ρώτημα. Τους κάνεις. Φροντίζουν να σου μάθουν τα βήματα από νωρίς. Φροντίζουν να μάθουν τα βήματα και σε εκείνους που σε φέρνουν στη ζωή. Μην παρεκκλίνουν, μην ξεγλιστρήσουν κι αφήσουν την παραμικρή χαραμάδα ελευθερίας στο χορό σου, κάηκαν. Ώσπου να μεγαλώσεις.

Ένα στραβοπάτημα κι έχασες το παιχνίδι. Ένας βηματισμός έξω απ’ το χορό τους και σου κολλούν τη ρετσινιά: Γι’ αυτούς θα είσαι η οροθετική πόρνη, η ντροπή μιας κοινωνίας γεμάτης κρυφοανώμαλους νοικοκυραίους που χύνουν το σιχαμένο σαδισμό τους στο αλωμένο σου κορμί. Κι ας μη γεννήθηκες έτσι. Γι’ αυτούς θα είσαι ο τελειωμένος ναρκομανής, η ντροπή μιας κοινωνίας γεμάτης πρεζέμπορους που σφίγγουν τα χέρια με την πουλημένη κυβέρνηση υπογράφοντας νομοθετικά διατάγματα απαλλαγής, ωφελώντας οικείες διεθνείς μπίζνες ηρωίνης. Κι ας μη γεννήθηκες έτσι. Περισσότερα

Advertisements

Η ψυχή στον βωμό του μόχθου και η εργασία ως προνόμιο

Σχολιάστε

του Νικόλα Γκίμπη

Μας λένε ότι η εποχή μας είναι η εποχή της δουλειάς.

Στην πραγματικότητα, είναι η εποχή της θλίψης,

της αθλιότητας και του ξεπεσμού.

Πωλ Λαφάργκ

Έχει ιδιαίτερη αξία να εξεταστεί όσο πιο ενδελεχώς γίνεται η σχέση μεταξύ της φαντασιακής θέσμισης της εργασίας στα πλαίσια της φαρμακευτικής αγωγής και της νέας ηθικής της εργασίας που προάγει η συγκαιρινή παλινόρθωση του καπιταλισμού. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε μετά βεβαιότητας ότι δεν έχει υπάρξει άλλη εποχή με τόσο ηχηρή αποθέωση της εργασίας όσο η σημερινή: η εργασία πλέον οφείλει να λατρεύεται για τις θεραπευτικές, μαγικές και λυτρωτικές της ιδιότητες. Με την οικονομία της αγοράς να έχει αναλάβει τον μετασχηματισμό της εργασίας σε ένα νέο είδος εξουσίας που ελέγχει απόλυτα τους ανθρώπους, αυτό που τελικά τους επιφυλάσσεται ως ένταξη στην κοινωνία είναι ο ρόλος αποκλειστικά των παραγωγών και καταναλωτών τη στιγμή που ο ένας θεσμός μετά τον άλλον δείχνουν να υποχωρούν και να καταρρέουν μπρος σ’ αυτή την επιταγή. Άλλωστε, όταν θεσμοί όπως η οικογένεια, η εκπαίδευση, η φιλία δεν καταφέρνουν να υπαχθούν και να προσαρμοστούν στους κανόνες της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς, τότε αποτελούν τροχοπέδη για την πορεία της καριέρας, την ανάπτυξη του επαγγελματικού Εγώ και την εξέλιξη του εαυτού μας σε μικροσκοπική επιχείρηση. Περισσότερα