Του Δημήτρη Τσατσούλη*

Ο αναπάντεχος φρικτός θάνατος  μεταξύ τόσων άλλων αδικοχαμένων  -και που πιστοποιείται μια εβδομάδα σχεδόν  μετά τα τραγικά γεγονότα στο Μάτι-  της ηθοποιού και συγγραφέως Χρύσας Σπηλιώτη αποτελεί πλήγμα για το ελληνικό θέατρο.  Σημαντική θεατρική συγγραφέας της νεότερης γενιάς, το έργο της «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» την καθιέρωσε άμεσα ενώ η υποκριτική της πορεία απογειώνεται εκ νέου  -μετά από αποχή αρκετών χρόνων- με την ερμηνεία του μονολόγου που έγραψε η ίδια τη φετινή σαιζόν και παίχτηκε, μετά τη μεγάλη αποδοχή από το κοινό, για όλη τη χρονιά. Κατά γενική ομολογία, μια παράσταση κόσμημα. Η Χρύσα Σπηλιώτη όμως δεν ήταν μόνο λαμπερή ηθοποιός, εξαίρετη συγγραφέας, πανέμορφη γυναίκα αλλά και ένας υπέροχος άνθρωπος με βαθιά παιδεία, καλλιέργεια, σπάνια ευγένεια και ευαισθησία.

Τα λόγια είναι φτωχά τέτοιες στιγμές.  Γι’ αυτό προτιμώ να αναδημοσιεύσω εδώ αποσπάσματα της κριτικής που έγραψα για το τελευταίο έργο της  – αφορμή και για την προσωπική μας γνωριμία που εξελίχθηκε σε τακτική αλληλογραφία-  που την είχε συγκινήσει ιδιαίτερα ως ελάχιστο «κάτι» στη μνήμη αυτής της υπέροχης, τόσο διακριτικής αλλά και δυναμικής  γυναίκας – καλλιτέχνιδας   με όλη τη σημασία της λέξης. More