https://www.kommon.gr/media/k2/items/cache/27e7bd57eb75c30b31187bc1ee6beaed_XL.jpg

του Σαράντου Φράγκου

«Ξέραμε για ναούς με στέγες και σκάλες από χρυσάφι. Είχαμε δει δοχεία και στολίδια και μανδύες από καθαρό χρυσάφι. Μας είχαν ιστορήσει για κήπους με λουλούδια καμωμένα αριστοτεχνικά από χρυσάφι… Το χρυσάφι φαίνεται πως ήταν σε αυτή τη χώρα τόσο συνηθισμένο όπως σε μας το σίδερο και το μολύβι, και πραγματικά οι περουβιανοί δεν τα γνώριζαν, ούτε το σίδερο ούτε το μολύβι.

 Το ακατανόητο, βασανιστικά παράξενο, ήταν ότι το χρυσάφι, ο ύστατος σκοπός και ο πιο καυτός πόθος της υπόλοιπης ανθρωπότητας, δεν σήμαινε τίποτα γι ‘ αυτούς τους ανθρώπους. Δεν ήταν ανταλλακτικό μέσο ούτε τίτλος ιδιοκτησίας ούτε μέτρο ούτε σύμβολο, δεν ήταν κίνητρο για δράση, δεν γοήτευε και δεν τυραννούσε και δεν έκανε κανέναν κακό ούτε κανέναν καλό ούτε δυνατό ούτε αδύναμο. More