Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κανείς δεν πρόκειται να διαφωνήσει ότι τα πράγματα στη Λιβύη αποκλείεται να γίνουν χειρότερα απ’ όσο είναι σήμερα. Η γαλλο-αμερικανική επέμβαση του 2011 μετέτρεψε το πλουσιότερο κράτος της Αφρικής που διέθετε το πιο γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας και το υψηλότερο επίπεδο ζωής στην μαύρη ήπειρο, την εποχή που τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτελούσαν το 95% των δημοσίων εσόδων, σε μια κόλαση επί της γης.

Σκλαβοπάζαρα; Δημόσια βασανιστήρια; Εμπόριο ναρκωτικών; Λαθρεμπόριο όπλων και πετρελαίου; Ανηλεείς μάχες παρα-στρατιωτικών ομάδων για την κυριαρχία επί πόλεων, χωριών, γειτονιών και δρόμων; Στρατιωτικές βάσεις εκπαίδευσης του Ισλαμικού Κράτους; Καραβάνια απελπισμένων προσφύγων; Διαφθορά; Ξένοι στρατοί, όπως ο ιταλικός, εγκατεστημένοι επίσημα στα εδάφη της με πρόσχημα την αντιμετώπιση της μετανάστευσης; Όλα υπήρχαν και μάλιστα εν αφθονία στην Λιβύη, που θα μείνει στην ιστορία πιθανά ως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κοινωνικής καταστροφής και οπισθοδρόμησης που μπορούν να προκαλέσουν οι ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις, οι οποίες πάντα ενώ προαναγγέλλονται με ζήλο ως «η τελευταία ελπίδα σωτηρίας για τους λαούς», ποτέ μα ποτέ, κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις συνέπειές τους… More