Home

Ευρωβουλή : Μια κιβωτός του Νώε με λεφτά

Leave a comment

Όσοι είναι πανελλαδικά «αναγνωρίσιμοι» ξέρουν ότι έχουν μεγάλες πιθανότητες εκλογής, αρκεί να «τρυπώσουν» στη λίστα.

Της Βασιλικής Σιούτη

Το κλίμα που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή την περίοδο θα μπορούσε να περιγραφεί με τη φράση «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», καθώς όλοι έχουν πειστεί ότι έρχεται σερί με εκλογικές ήττες και αναζητούν την κιβωτό που θα τους διασώσει τα επόμενα χρόνια, όσο θα βρίσκονται εκτός εξουσίας.

Πρώτη στη λίστα των περιζήτητων θέσεων, για την οποία γίνεται σφαγή εδώ και καιρό, είναι αυτή του ευρωβουλευτή. Και είναι ερμηνεύσιμο, αφού έχει πάρα πολλά χρήματα (περισσότερα απ’ όσα παίρνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Ελλάδα), δεν απαιτούνται καν τυπικά προσόντα (πολλοί από τους σημερινούς ευρωβουλευτές δεν ξέρουν καμία ξένη γλώσσα) και η δουλειά είναι πολύ εύκολη και χωρίς ευθύνες.

More

Ψηφίστε μια φορά ικανούς ανθρώπους (έτσι για την αλητεία)

Leave a comment

Κάλπη

Καθώς οι εκλογές πλησιάζουν, θεωρώ καλό να γράψω ένα σχόλιο, το οποίο έχω ξαναγράψει. Εκτός από εμένα, το έχουν γράψει και χιλιάδες άλλοι -κάποιοι πολύ καλύτερα από εμένα- αλλά, δυστυχώς, δεν είχε κανένα αποτέλεσμα μέχρι σήμερα.

Μπορεί να είναι οι πολιτικές θέσεις που καθορίζουν το αποτέλεσμα της πολιτικής, αλλά οι πολιτικές θέσεις εκφράζονται από ανθρώπους.

Και όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. More

Βρε, βρε, βρε…

Leave a comment

No

Τα τελευταία χρόνια, μετά την χρεοκοπία της χώρας, υπήρξε και υπάρχει μεγάλη ένταση στον δημόσιο διάλογο. Ουσιαστικά, δημιουργήθηκαν δυο στρατόπεδα -μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί- και η μεγάλη ατυχία είναι να μην ανήκεις καθαρά σε ένα από αυτά τα στρατόπεδα.

Εκτοξεύτηκαν απίστευτες προσωπικές βρισιές τα τελευταία χρόνια.

Βρισιές από αυτές που δεν μαζεύονται εύκολα αλλά οι περισσότεροι σύγχρονοι Έλληνες έχουν αποδείξει πως την έχουν χεσμένη την αξιοπρέπειά τους, οπότε θα τα ξαναβρούν.

Ειδικά, αν παίζουν χρήματα στη μέση, θα τα ξαναβρούν οπωσδήποτε. More

Η κουτσή Μαρία υποψήφια

Leave a comment

manos

Του Μάνου Αυγερίδη

–«Θέλεις να τα φτιάξουμε;», –«Δεν μπορώ, σε βλέπω σα δημοτικό σύμβουλο!». Τις τελευταίες μέρες, αστεία σαν αυτό έχουν πλημμυρίσει τα social media. Τα διαβάζουμε, τα αναπαράγουμε στους «τοίχους» μας, διαλέγουμε τα καλύτερα, σκεφτόμαστε καινούργια, τα συζητάμε με τους φίλους μας πίνοντας καφέ. Η παραγωγή αυτή, βέβαια, αποτελεί αντίδραση στην υπερπροσφορά υποψηφίων και (προσωπικού) προεκλογικού υλικού. Στις φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές μοιάζει να κατεβαίνουν υποψήφιοι οι πάντες, πολλοί εκ των οποίων προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τις δυνατότητες που τους προσφέρουν τα νέα μέσα, μαζί με παλιές δοκιμασμένες πρακτικές όπως οι προσωπικές κάρτες και τα φυλλάδια — άλλοτε με περισσότερο και άλλοτε με λιγότερο αξιοπρεπή αισθητικά αποτελέσματα.

Σ’ αυτό το σύντομο σχόλιο θέλω να σταθώ, ωστόσο, στη χιουμοριστική κριτική που ανέφερα στην αρχή κι όχι στο ίδιο το φαινόμενο, επισημαίνοντας μόνο ένα πράγμα γι’ αυτό: Λέξη-κλειδί για την Αριστερά είναι η συλλογικότητα. Η προσωπική προβολή του κάθε υποψηφίου, λοιπόν, είναι χρήσιμη και γόνιμη στο μέτρο που συμβάλλει στην ενίσχυση της συλλογικής προσπάθειας, και όχι στην ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών και την αυτοπροβολή — κάτι που ενίοτε φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, εκθέτοντας τη συλλογικότητα. More

Κλαρινοτσολιάδες και Τραμπάκουλες

Leave a comment

klar

Η πολιτική μοιάζει στα μάτια των πολλών σαν το ποδόσφαιρο: Αν φέρουμε έναν γαμάτο προπονητή νομίζουμε ότι η ομάδα θα πάρει τρένο το πρωτάθλημα. Όσο περισσότερους τίτλους έχει στο βιογραφικό του, τόσο γρηγορότερα θα ξεσκίσουμε όποιον σταθεί μπροστά μας. Και κυρίως, θα το κάνουμε με στυλ κι αέρα ευρωπαϊκό, γιατί εκείνοι έχουν καλύτερη κλάση και δεν είναι τραμπάκουλες σαν τους δικούς μας.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το αν η επιλογή ενός Λαζόπουλου ή ενός Ζαγοράκη ή ενός Χριστοδουλόπουλου, γίνεται με καλούς ή κακούς σκοπούς, κι αν αυτοί οι υποψήφιοι είναι αντάξιοι του ελληνικού εκλογικού σώματος και (εδώ γελάνε) της εγχώριας πολιτικής παράδοσης. More

Πίπες

Leave a comment

web120314

Πάμε για εκλογές, λοιπόν. Μάλιστα. Το τί πίπα έχουμε ν’ ακούσουμε τούτες τις ημέρες, είναι εύκολο να το φανταστούμε. Τώρα δε που, κοντά στον έτοιμο να κυβερνήσει ΣυΡιζΑ, έσκασε μύτη και το θεοδωράκειο Ποτάμι, δυο πίπες θα μας σπάσουν τα νεύρα περισσότερο:

Η μια είναι “αφού οι άλλοι τα έχουν κάνει σκατά, ας δώσουμε και σ’ αυτούς μια ευκαιρία”. Ανάμεσα στους “αυτούς” περιλαμβάνονται πολλοί. Εσείς ποιόν θέλετε; Τον ΣυΡιζΑ, που υπόσχεται… ανάθεμα κι αν ξέρει κι αυτός τι ακριβώς υπόσχεται, εκτός από την ψευδαίσθηση ότι μια “αριστερή κυβέρνηση” θα είναι…κάπως αλλοιώς; Μήπως το Ποτάμι, που στο ξεχαρβαλωμένο αστικό οικοδόμημα βλέπει πρόβλημα μόνο στους σοβάδες και προτείνει “ρηξικέλευθα” μέτρα, όπως η μείωση του αριθμού των βουλευτών ή η κατάργηση των πρόωρων εκλογών; Ή μπας και προτιμάτε την “αντισυστημική” πολιτική οργάνωση του κεφαλαίου, που εμπνέεται από τα οράματα του Χίτλερ; More