Home

Είπα να κάνω εγώ την αρχή και να ζητήσω τα χρωστούμενα | Η ιστορία της Νάντιας

Leave a comment

Διηγείται η «Νάντια»

Θέση: μπουφέ, σέρβις, λάντζα, ντελίβερι, βοηθός μάγειρα και το παιδί για τις εξωτερικές δουλειές

Ήταν περίπου τέλη του Απρίλη όταν ένα μήνυμα ήρθε στο κινητό μου από μια γνωστή μου (ας την πούμε Έφη) που έψαχνε εναγωνίως ένα άτομο για τη θέση του μπουφέ στο κατάστημα που η ίδια είχε αναλάβει την πρωινή βάρδια. Δούλευα ήδη 7 μήνες σε ένα κατάστημα burger και παρόλο που ήμουν αρκετά ικανοποιημένη σκεφτόμουν το ενδεχόμενο της παραίτησης, μιας και ο εργοδότης μου βρισκόταν υπό σκέψη για το οριστικό κλείσιμο της επιχείρησης.

Έκλεισα λοιπόν ένα ραντεβού να μιλήσουμε με την Έφη για να μου πει τι ακριβώς χρειάζεται, τα ωράρια, να δω το κατάστημα κλπ.

More

Η μεταμορφωτική δύναμη της υπομονής

Leave a comment

Από την συνεχώς πίπτουσα σταγόνα

τρυπάται και ο βράχος
Βίων

Υπομονή. Ακούγεται συνήθως ως ενός άλλου είδους ηρεμιστικό. Ως υποχρεωτική αποδοχή μιας κατάστασης που δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Ως έκφραση που αντιστοιχεί να λέγεται σε καταστάσεις αποτυχίας, έντασης, πένθους.
Η υπομονή γίνεται τότε παθητική, απωθητική στάση παραίτησης, που αντιστοιχεί σε αδύναμους, ανήμπορους και ηττοπαθείς. Αντιπροσωπεύει μια γεροντική στάση απόσυρσης σε περίοδο προχωρημένης ανημπόριας. Στην καλύτερη περίπτωση, αντιστοιχεί σε μια αίθουσα αναμονής που ο χρόνος γίνεται βασανιστικός. […]

Η διαστρέβλωση της υπομονής σε ανοχή, σε παθητικότητα, σε απουσία δράσης, σε παράδοση στο μοιραίο, αφαιρεί τη δύναμή της και την καθιστά μια σχηματική νεκρή έκφραση κάποιου που δεν αντέχει να ακούει δυσάρεστα γεγονότα. More