Ναι, είμαστε αντιπολίτευση!

Του Νίκου Τσιούτσια

Επείγει μια κουλτούρα κατανόησης και συμβολής για να διακοπούν οι ανά τετραετία επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις

Διανύουμε μια περίοδο διαλυτική για τις κοινωνίες και τον τρόπο που αυτές αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους, τις συνήθειές τους, τον δημόσιο χώρο, τον προορισμό τους. Βρισκόμαστε στην εποχή του «προοδευτικού» ατόμου, του απαλλαγμένου από παραδόσεις, προσκολλήσεις, συλλογική ταυτότητα, μετακινούμενου και προσαρμόσιμου, που απολαμβάνει δικαιωμάτων, όχι όμως κάποιας κανονιστικής αρχής ή άλλων επιλογών για να ορίσει τα του βίου του. Όλα τα αναλαμβάνει η «Αγορά». Από την κοινωνικοποίηση των παιδιών, τον πολιτισμό, μέχρι την ανακύκλωση. Και ο δήμος μεταλλάσσεται από επίκεντρο του τόπου, σε δομή «εξυπηρετούμενων» ιδιωτών, κάτι σαν κέντρο υποδοχής, αντί του οικείου χώρου όπου ο πολίτης μετέχει, κοινωνικοποιείται και διαμορφώνεται.

Αλλά οι διοικήσεις αυτό δεν το «βλέπουν». Δεν «βλέπουν» ότι οι παρεμβάσεις τους δεν αντανακλούν προτεραιότητες των δημοτών ή της συγκυρίας, αλλά του πολιτικο-οικονομικού κυκλώματος που διαχειρίζεται τις χρηματικές ροές. Δεν «βλέπουν» ότι καταλήγουν εφαρμοστές προδιαγραφών και πρακτικών για το κάθε τι, από το πώς θα μειωθούν τα απορρίμματα, μέχρι πώς θα μετράμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Γι’ αυτό και οι αιρετοί ολοένα μοιάζουν μεταξύ τους, «απ’ όπου κι αν προέρχονται». Γιατί εντάσσονται στην ίδια κοινωνική κατηγορία που διαχειρίζεται εκ των άνω την κρίση μας, παρακολουθώντας επιμορφωτικά σεμινάρια για νέες τεχνολογίες. More