Αρχική

Τι σημαίνει η απομόνωση του Κατάρ για την Τουρκία

Σχολιάστε

Του Κώστα Ράπτη

Η πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας και των δορυφόρων της να θέσουν υπό αποκλεισμό, όχι μόνο πολιτικό αλλά και φυσικό, το Κατάρ σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη διπλωματική κρίση που έχει ξεσπάσει στη Μέση Ανατολή εδώ και πολλά χρόνια.

Πρόκειται για μία κρίση η οποία δεν μπορεί να επιλυθεί, δεδομένου του συσχετισμού δυνάμεων παρά σε βάρος του φιλόδοξου εμιράτου: είτε με σοβαρή πολιτική αναδίπλωση, είτε με απομάκρυνση του Εμίρη Tamim (όπως ακριβώς είχε συμβεί και το 2013 με την αιφνιδιαστική παραίτηση του πατέρα του Ηamad), είτε και με σαουδαραβική εισβολή (όπως συνέβη το 2011 στο Μπαχρέιν, αλλά με πρόσκληση της εκεί δυναστείας, προκειμένου να καταπνιγεί η τοπική εκδήλωση της “Αραβικής Άνοιξης”).

Η επίδειξη δύναμης στην οποία προχωρά η Σαουδική Αραβία φέρει σαφώς το στίγμα του πρίγκηπα διαδόχου Muhammad, ο οποίος σε αντίθεση με την παράδοση διατήρησης χαμηλού προφίλ που είχε το βασίλειο, αρέσκεται σε ξεσπάσματα “αποφασιστικότητας”, όπως λ.χ. η πολεμική επιχείρηση εναντίον της Υεμένης. Περισσότερα

Advertisements

Το δημοψήφισμα στην Τουρκία είναι η αρχή (;)

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

O Ερντογάν, όπως φαίνεται, κερδίζει το δημοψήφισμα. Πρόκειται, όμως, ουσιαστικά, για μια νίκη-ήττα. Κι αυτό γιατί, παρά την τρομοκρατία που άσκησε ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου καλοκαιριού, παρά την πολυφωνική μονοφωνία των συστημικών ΜΜΕ, παρά την (φαινομενική σε κάποιες περιπτώσεις) όξυνση των σχέσεων με χώρες της ΕΕ, τις φυλακίσεις και τις διώξεις των πολιτικών του αντιπάλων, δεν κατάφερε να αυξήσει ή και να διατηρήσει την πολιτική του επιρροή. Το κύριο πρόβλημα ωστόσο για τον Ερντογάν, μιας και δεν δρα αυτοβούλως, όπως υποστηρίζουν διάφοροι «επιπόλαιοι» (και) στη χώρα μας- ρίχνοντας τις ευθύνες στο αυταρχικό και παράλογο DNA του, βγάζοντας λάδι το σύστημα της κεφαλαιοκρατίας, είναι ότι απέτυχε να δώσει λύση στα αδιέξοδα (οικονομικά-γεωπολιτικά) του τμήματος του τουρκικού κεφαλαίου που υπηρετεί. Με βάση, λοιπόν, αυτό το γεγονός και με δεδομένους τον ανταγωνισμούς μεταξύ των διάφορων ισχυρών παικτών τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό ίσως στο, όχι και τόσο μακρινό, μέλλον η απάντηση στα αδιέξοδα να δοθεί στο Αιγαίο. Περισσότερα

Τουρκικό δημοψήφισμα: Πρώτη ανάγνωση

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Μηλακα

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος επιβεβαίωσε το προφανές: Η Τουρκία είναι μια βαθιά διχασμένη χώρα. Από την μια ο Ερντογάν και οι Σουνίτες «πιστοί» του. Από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι. Δηλαδή οι κοσμικοί «ευρωπαιστές» και οι Κούρδοι. Η οριακή επικράτηση του «ναι» στη συνταγματική μεταρρύθμιση που ζήτησε ο Ερντογάν επιβεβαίωσε τον διχασμό, βάθυνε το τραύμα και κρατά ανοιχτή την «πληγή»  με την οποία η Τουρκία θα πρέπει να πορευτεί το επόμενο διάστημα…

Στις πολιτικές διαδικασίες, όπως αυτή που συνεπάγεται ένα δημοψήφισμα, το ζητούμενο είναι η καταγραφή ενός συμβιβασμού τον οποίο η μειοψηφία θα πρέπει να αποδεχτεί . Στην  προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα της κάλπης – δηλαδή η οριακή επικράτηση του «ναι»–  αντί για συμβιβασμό περιγράφει το ίδιο σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκονταν η Τουρκία και πριν το δημοψήφισμα: ο ένας δρόμος οδηγεί σε μια «νέου τύπου»  ισλαμική δημοκρατία υπό την καθοδήγηση του φωτισμένου προέδρου- ηγέτη. Ο άλλος δρόμος πηγαίνει προς τη Δύση. Περισσότερα

H Tουρκία εξάγει τους εφιάλτες της

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Μηλακα

Αντιμέτωπος με τον διαμελισμό της χώρας του ο Ερντογάν γίνεται πιο επικίνδυνος για την Ελλάδα

Όσο περιμένουμε να δούμε πού θα… καθίσει η «μεγάλη ζαριά» που έχει ρίξει ο Ταγίπ Ερντογάν με στόχο την αλλαγή του τουρκικού Συντάγματος και με τρόπο που θα του επιτρέψει να γίνει (και τυπικά) «σουλτάνος», αισθανόμαστε όλο και περισσότερο την ένταση αυτού του «παιχνιδιού», το οποίο δεν είναι (και ουδέποτε υπήρξε) μια απλή εσωτερική υπόθεση της Τουρκίας.

Αυτή η εξαγωγή της έντασης είναι προφανώς αναμενόμενη καθώς η «τομή» που επιχειρεί ο Ερντογάν με το δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος, που θα πραγματοποιηθεί ανήμερα το Πάσχα, δεν έχει να κάνει μόνο με την επιβίωση και διαιώνιση του συστήματος εξουσίας που αυτός δημιούργησε και επέβαλε στη χώρα του με όχημα τη θρησκεία. Το στοίχημα με το οποίο είναι αντιμέτωπος, με έναν τρόπο μάλιστα που δεν μπορεί να αποφύγει πια, έχει να κάνει με τη διάσωση της ακεραιότητας της Τουρκίας.

Αντιμέτωπη η τουρκική ηγεσία με τον στρατηγικό εφιάλτη της χώρας – που είναι το βάσιμο πια ενδεχόμενο δημιουργίας κουρδικού κράτους – ακολουθεί τη δοκιμασμένη ανά τους αιώνες τακτική: δημιουργεί εχθρούς και εκεί όπου δεν υπάρχουν, έτσι ώστε να συσπειρώσει την τουρκική κοινωνία. Περισσότερα

Στηριζόμασταν σε ώμους πολιτικών νάνων…

Σχολιάστε

merkel

Του Αποστόλη Φωτιάδη

Είναι μια καλή στιγμή αυτή να θυμηθεί κανείς μια λεπτομέρεια της ιστορίας. Την δημόσια υποστήριξη της Μερκελ προς τον Ερντογαν μέρες πριν τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου του 2015. Ήταν οι δεύτερες εκλογές μετά τον Ιούνιο και την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης και καθοριστικές για το εάν το μέτωπο Κούρδων, κοσμικών, αριστερών εκφραζόμενο κυρίως με το σημαντικό ποσοστό του HDP στις πρώτες εκλογές, θα μπορούσε να προβάλει σημαντικό ανάχωμα στις φιλοδοξίες του για Προεδρικό σύστημα με υπερ-συσσώρευση εξουσιών στα χέρια του. Περισσότερα

To ρωσικό αεροπλάνο και το γαλλικό ρεζιλίκι

Σχολιάστε

To ρωσικό αεροπλάνο  και το γαλλικό ρεζιλίκι

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όλοι παίζουν με τη φωτιά, έστω και αν θεωρούν ότι το παιχνίδι είναι υπό έλεγχο

Το ρωσικό αεροπλάνο καταρρίφθηκε και οι Ρώσοι πιλότοι σκοτώθηκαν. Το θύμα, όμως, δεν ήταν ο Πούτιν αλλά ο Ολάντ – ρεζίλι στα χέρια του Νταβούτογλου και του Ομπάμα. Μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι ο Ολάντ έδειξε, δημοσίως τουλάχιστον, διάθεση να συνεργαστεί στρατιωτικά με τη Ρωσία για να χτυπηθούν οι Τζιχαντιστές. Με πρώτο στόχο την πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.), τη Ράκα. Αν η στρατιωτική σύμπραξη Ρωσίας- Γαλλίας οδηγούσε στην πτώση της Ράκα το Ι.Κ. θα είχε υποστεί ανεπανόρθωτη στρατιωτική και κυρίως πολιτική ήττα, ουσιαστικά θα ήταν το τέλος του. Οι ΗΠΑ θα έχαναν κάθε στήριγμα και εργαλείο πίεσης στη Μ. Ανατολή. Θα έχαναν, όμως, ταυτόχρονα και την Ευρώπη. Η Ε.Ε. ή θα ακολουθούσε σύσσωμη το παράδειγμα της Γαλλίας και θα συντασσόταν με τη Ρωσία αίροντας τις κυρώσεις εναντίον της ή θα πήγαινε σε διάσπαση, οπότε αντίο και στη γερμανική ηγεμονία. Περισσότερα

Τέλος εποχής για την Τουρκία

Σχολιάστε

"Λουδοβίκος Ερντογάν"

του Αχμέτ Ινσέλ

μετάφραση: Μαρία Καλαντζοπούλου

Ευχαριστούμε θερμά την Ιλεάνα Μορώνη για τη βοήθειά της, ιδίως  στα πραγματολογικά του άρθρου

Με αφετηρία το σκάνδαλο διαφθοράς, η Τουρκία βυθίζεται σε μια άνευ προηγουμένου κρατική κρίση. Οι αστυνομικοί αρνούνται να ακολουθήσουν τις εντολές των εισαγγελέων, οι εισαγγελείς παραιτούνται απ’ τις έρευνες για τη διαφθορά και μετατίθενται. Έχοντας υποστεί το σοκ του πρώτου κύματος αμφισβήτησης από τους πλησιέστερους στην εξουσία στις 17 Δεκεμβρίου, ο τούρκος πρωθυπουργός αντέδρασε εξαπολύοντας μια εκτεταμένη εκστρατεία εκκαθάρισης στη δημόσια διοίκηση. Kατάφερε έτσι να μπλοκάρει προσωρινά ένα δεύτερο κύμα συλλήψεων, που έθετε στο στόχαστρο ακόμα και τον ίδιο του τον γιο. Περισσότερα

Την κάτσαμε τη βάρκα

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Η έκφραση του τίτλου παραπέμπει στην αποτυχία, στην απώλεια. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι η διπλή δολοφονία της Παρασκευής δεν αφήνει περιθώρια άλλων ερμηνειών. Η ζημιά έγινε. Κοινώς, πλέον, δεν έχει νόημα να λέμε ότι «η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ενώπιον του κινδύνου». Παρήλθε αυτό.

Η φωτιά έχει μπει και η στρατηγική δεν είναι να παρακολουθούμε με τα κιάλια μήπως δούμε καπνό αλλά να τρέξουμε άμεσα με όσες δυνάμεις και σχέδιο έχουμε προκειμένου να τη σβήσουμε διότι εξαπλώνεται: δεν το προλάβαμε.

Φοβούμαι πως η ελληνική κοινωνία πλέον δεν αντιμετωπίζει ενδεχόμενο ανάφλεξης. Αντιμετωπίζει ανάφλεξη. Αλλάξαμε πίστα. Ήταν θέμα τύχης ότι τόσο καιρό δεν είχε συμβεί το κακό και αντίστροφα, θέμα χρόνου να συμβεί. Η -κατά κανόνα- ωριμότητα με την οποία ομολογουμένως αντιμετωπίστηκε το θέμα δεν πρέπει να μας εφησυχάζει. Σ’ αυτό εξάλλου αποσκοπούσε και η στρατηγική της έντασης http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-neonazistiki-stratigiki-tis-entasis-toy-dimitri-xristopoyloy που είχε υιοθετήσει η Χρυσή Αυγή ανάμεσα στις εκλογές του 2012: να προκληθεί ο αντίπαλος να απαντήσει, και φυσικά τότε η οργάνωση θα αναλάμβανε να επιβάλει την τάξη εδραιώνοντας την ασθενή διείσδυσή της στα μεσοαστικά στρώματα. Τα στρώματα αυτά θα συμβιβάζονταν με τον εκφασισμό τους ενώπιον του χάους όπου ναζιστές, αναρχικοί, ακροαριστεροί, φρικιά, μετανάστες, υπόκοσμος, αφηνιασμένη νεολαία κ.τ.λ. θα γδέρνονταν και θα σκοτώνονταν για ψύλλου πήδημα στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, σε συνδυασμό με τα επεισόδια που προκάλεσε η Χρυσή Αυγή στο Μελιγαλά λίγες μέρες πριν, στρεφόμενη εναντίον του πενθούντος μεσσηνιακού παλαιοδεξιού κατεστημένου, δημιούργησαν προϋποθέσεις αποκλιμάκωσης της έντασης που είχε θέσει σε εφαρμογή η οργάνωση. Το αποτέλεσμα ήταν ότι πλέον το σχέδιο δεν μπορούσε να υλοποιηθεί, κατά την αρχική του σύλληψη. Ας αναλογιστούμε μόνο τι θα γινόταν αν η διπλή δολοφονία της 1ης Νοεμβρίου είχε προηγηθεί των γεγονότων του Σεπτεμβρίου… Μια πιθανή δικαστική απαγόρευση της Χρυσής Αυγής ενώπιον των ερχόμενων εκλογών θα ωθήσει ένα τμήμα, το πιο ασυμμάζευτο της οργάνωσης, στη συνθήκη της παρανομίας, άρα και σε λιγότερο έλεγχο. Εκεί δηλαδή που θα έπρεπε να είναι ήδη καταχωρημένο αν το ελληνικό κράτος έκανε τόσα χρόνια σωστά τη δουλειά του, ώστε να προλαμβάναμε και τα χειρότερα που ήρθαν.

Διαβάζουμε πλέον ανησυχίες πιθανής επιστροφής στα «μολυβένια χρόνια»[1] της ελληνικής μεταπολίτευσης. Μα αν ήταν μολυβένια τα χρόνια του ’80 και του ’90, τώρα τι έπεται; Η ομάδα-στόχου είναι προφανώς μεγαλύτερη ένθεν και ένθεν, με εμφανείς τάσεις διεύρυνσης. Απλή αριθμητική θέλει. Άρα, οι εύστοχοι παραλληλισμοί δεν έχουν να κάνουν με την Ελλάδα του ’80 και του ’90, όπου η 17Ν σκότωνε για να διαβάζονται οι κοινότοπες προκηρύξεις της. Ούτε με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης…[2] Ούτε φυσικά με τον ελληνικό εμφύλιο, τον κίνδυνο του οποίου πρώτοι επισείουν αυτοί που έχουν στραμπουλίξει τις ελευθερίες μας.

Υπάρχουν παραδείγματα κρατών στα οποία η σκληρή πολιτική βία απέκτησε χαρακτηριστικά ρουτίνας, και μάλιστα σε ικανά χρονικά βάθη τα οποία θέτουν εν αμφιβόλω τη μανιχαϊστική αντίθεση πολέμου – ειρήνης στη διεθνή πολιτική. Μια εκδοχή διαρκούς βίαιης πολιτικής σύγκρουσης είναι η Ιταλία σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 με 25 νεκρούς ετησίως (από το 1969 ως το 1982), με κάτι λιγότερο από τους μισούς να αποδίδονται στην ακροαριστερή τρομοκρατία και το μεγαλύτερο τμήμα στους νεοφασίστες. Μια πιο εφιαλτική γειτονική εκδοχή είναι η Τουρκία στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70. Από το 1976 ως το 1980, περισσότεροι από πέντε χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε μια συγκυρία ολικής πολιτικής τρομοκρατίας με ετερόκλητους πρωταγωνιστές σε εκατοντάδες επεισόδια. Η κρίση αυτή έχει αυτοτελώς μελετηθεί στη διεθνή βιβλιογραφία[3] και θεωρείται ως η κατεξοχήν αιτία που οδήγησε στο πραξικόπημα του Εβρέν σε μια, ούτως ή άλλως, πολύ καχεκτική δημοκρατία. Οι συγκρίσεις θέλουν φυσικά προσοχή. Τίποτε δεν συγκρίνεται χωρίς ερμηνεία.[4]

Η Ελλάδα, λοιπόν, αρχίζει πάλι να τοποθετείται στο χάρτη κάπου ανάμεσα σε χώρες που μετρούν νεκρούς κάθε λίγο και λιγάκι στο όνομα αντικρουόμενων κινήτρων και σκοτεινών στρατηγικών, πλην όμως κοινών αποτελεσμάτων: την αποσταθεροποίηση. Και όταν συζητάμε για αποσταθεροποίηση, ας μην πάει το μυαλό μερικών σε αποσταθεροποίηση ενός άδικου συστήματος από την οποία κάτι καλό μπορεί να βγει. Διότι απ’ αυτό το κακό, καλό δε βγαίνει. Μόνο χειρότερο. Κάτι ξέρει ο αριστερός πολιτικός http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=537747 που αφοπλιστικά λέει πως αν «διαβούμε το Ρουβίκωνα του αίματος, αυτόν που θέτει κάποια όρια στην όποια αντιπαράθεση, είναι συγκλονιστικό πραγματικά. Δημιουργεί τομή». Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε μετά την τομή. Η ζημιά έγινε και όχι απλώς δεν διορθώνεται με τις προσφιλείς συζητήσεις στα αριστερά καφενεία περί «προβοκάτσιας» αλλά επιτείνεται κιόλας. Στην πολιτική, λίγη σημασία έχουν τα κίνητρα. Στα αποτελέσματα πρέπει να επικεντρωθούμε και όχι σε συζητήσεις περί της ταυτότητας των δραστών. Είτε είναι φασίστες που θέλουν να θυματοποιήσουν τη Χρυσή Αυγή και θυσίασαν τους ανθρώπους τους, είτε είναι αναρχικοί ή ακροαριστεροί -τιμωροί των Χρυσαυγιτών, είτε είναι μπράβοι ή παρακρατικοί που θέλουν να λύσουν βρώμικους λογαριασμούς, το αποτέλεσμα είναι το αυτό. Η ταυτότητα των δραστών, όσο και αν ενοχλεί μερικούς, είναι πρωτίστως δουλειά των διωκτικών αρχών. Των αρχών εκείνων στις οποίες θα πρέπει να στηριχθεί όποιος και να κυβερνήσει μεθαύριο, αρέσει ή όχι.

Ας μου επιτραπεί όμως: η ανέφελη απόδοση του φονικού σε «προβοκάτσια» (και η ανάλωση δυνάμεων και χρόνου σ’ αυτή τη συζήτηση) δείχνει πόσο ουσιωδώς ανέτοιμο είναι ένα τμήμα της αριστεράς να αντιληφθεί τις ευθύνες όλων μας ενώπιον ενός επιτελούμενου πολιτειακού εκτροχιασμού της Ελλάδας, μετά τον δημοσιονομικό. Την ίδια στιγμή μάλιστα που είναι ιστορική πλέον ευθύνη της ίδιας της Αριστεράς στο κεντρικό προγραμματικό πεδίο να παλέψει για τη Δημοκρατία, τη δυνατότητά μας να διαφωνούμε συντεταγμένα αυτοκαθοριζόμενοι. Διότι, κακά τα ψέματα, και γι’ αυτό καλείται.

Τι κάνουμε
Αφού την κάτσαμε τη βάρκα, πλέον καλούμαστε να την ανασηκώσουμε. Να πετάξουμε τα βαρίδια. Αλλιώς, αργά και βασανιστικά για τις ζωές μας, θα βουλιάζει κι άλλο. Να το πω με παράδειγμα. Η ιστορική παράταξη της Δεξιάς στην Ελλάδα δεν μπορεί να μην επιθυμεί να αποφύγει τις περιπέτειες του ασύντακτου κυνηγητού που περιγράψαμε προηγουμένως. Εφόσον λοιπόν η Δεξιά παράταξη θέλει σοβαρά να συμβάλει ώστε να ανασυνταχτεί η πολιτική κοινότητα και να μην οδηγηθούμε στα χειρότερα, καλείται πρωτίστως να κοιτάξει το άκρο της. Να το απομονώσει πολιτικά και να το οδηγήσει εκεί που πρέπει να είναι, εφόσον θέλουμε ειρήνη: στο περιθώριο της πολιτικής.

Δηλαδή, δεν νοείται άνθρωπος του πρωθυπουργού και αξιωματούχος της ΝΔ να λέει δημόσια: «Εγώ δεν βρίζω πατριώτες, δεν βρίζω εθνικιστές, Φυλάω τις «σφαίρες» μου για τον αληθινό αντίπαλο. (…) Το σκυλολόι του ΣΥΡΙΖΑ, των αντεξουσιαστών και τ’ αρχίδια μου τα δυο, μου επιτίθενται με μίσος γιατί δεν βρίζω, γιατί απευθύνομαι στην βάση της ΧΑ, γιατί δηλώνω και είμαι Εθνικιστής, γιατί δεν νοιώθω ΚΑΝΕΝΑ δέος για όλους αυτούς τους μαλάκες». http://www.tanea.gr/news/politics/article/5044298/ybreis-fahloy-sto-facebook-eimai-ethnikisths-to-skyloloi-toy-syriza-moy-epitithetai/

Δεν γίνεται έτσι. Είναι μερικά πράγματα που δεν χωράνε με τίποτε. Αν υποθέσουμε ότι πριν μερικά χρόνια η ελληνική δημοκρατία είχε αντοχές για τέτοιον λόγο, σήμερα δεν έχει. Φυσικά θα μου αντιτείνει κανείς πως όταν είχε αντοχές τέτοιος λόγος δεν εκφέρονταν. Σωστό… Δε λέω να πάνε στη φυλακή αυτοί που μιλάνε έτσι. Ελευθερία της έκφρασης έχουμε. Αλλά πέραν του ποινικού κολασμού, υπάρχει και η πολιτική απομόνωση αυτής της έκφρασης. Απλό είναι. Από την άλλη, αντιλαμβάνομαι ότι ο πρωθυπουργός έχει οφειλές στην ομάδα που τον έκανε αρχηγό της ΝΔ. Τώρα όμως, στα πολύ δύσκολα, έχει κι άλλους συμμάχους, πραγματικούς δημοκράτες και φιλελεύθερους -και το εννοώ- που τρέχουν να συνδράμουν στο σισύφειο έργο του ενώπιον του τρόμου που τους προκαλεί το ενδεχόμενο μιας αριστερής διακυβέρνησης. Αυτούς να αξιοποιήσει. Τόσο δύσκολο είναι; Το ελληνικό tea party ας βάλει λίγο νερό στο τσάι του. Του προσφέρεται δωρεάν. Θα δηλητηριάζει λιγότερο την κοινωνία, καθώς θα χάσει κάτι από τη σκληρή δεξιά γεύση του και πιθανώς να αντέξει, επειδή θα αντέχεται, περισσότερο. Περί ορέξεως όμως τι να πει κανείς;

Έρχομαι τώρα στα πιο καθ’ ημάς. Είναι γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, ανέκαθεν τοποθετημένος κοντά στο δεξί άκρο, (κάνει πως) νομίζει ότι η Αριστερά είναι το ένα άκρο, η Χρυσή Αυγή το άλλο, και αυτός, ως καλός πατερούλης, στο κέντρο που θα σώσει τη χώρα. Αυτό ορθώς στηλιτεύεται, διότι είναι πολιτειακά επικίνδυνη ολίσθηση. Προσοχή όμως: το γεγονός ότι η «θεωρία των άκρων» χρησιμοποιείται τόσο αυθαίρετα και τυχοδιωκτικά για να εξυπηρετηθεί η σκοπιμότητα της ταύτισης της Αριστεράς με την Ακροδεξιά, δεν σημαίνει ότι καταργήθηκαν τα άκρα στον πολιτικό ορίζοντα. Αυτός έχει δύο σημεία, και άρα, δύο άκρα. Λογικά πράγματα…

Η Αριστερά καλείται κι αυτή να πετάξει τα όποια βαρίδια της, ανεξαρτήτως από το αν η Δεξιά εξαντλήσει τις λιγοστές πιθανότητές της να τα καταφέρει. Το ότι δεν έχει αντίστοιχο Φαήλο, Χρύσανθο, Άδωνι, Σίμο, Μάκη, Τάκη κ.τ.λ. δεν πρέπει να την εφησυχάζει. Μακριά από την ανάλωση σε εικοτολογίες περί προβοκάτσιας, μια Αριστερά «εθνικού ακροατηρίου» μιας χώρας που καταρρέει οφείλει να επενδύει εκτεταμένα σε μια μακρόπνοη προσπάθεια συγκρότησης ενός διακριτού συλλογικού πολιτικού υποκειμένου που ευχερώς διακρίνει την αποσταθεροποίηση ως αποτροπή της αδικίας από την αποσταθεροποίηση ως ανατροπή της δημοκρατίας. Που– παραβολικά θα το πω – απωθεί τα μπάχαλα πριν έρθουν τα ΜΑΤ, διότι ξέρει ότι πρωτίστως εκείνο βλάπτεται. Διότι αυτοτελώς πιστεύει στην αξία της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, ακόμη και του αντιπάλου. Διότι ξέρει ότι η ιστορία της Μαρφίν κόστισε όσο τίποτε άλλο στους αγώνες της κοινωνίας. Διότι, συν τοις άλλοις, έχει μάθει καλά πλέον πως όταν έρθουν τα ΜΑΤ, το ξύλο θα το φάμε εμείς και όχι οι άλλοι που εξαφανίζονται διότι παρανομούν.[5]

Αυτό είναι ο αναγκαίος κριτικός αναστοχασμός στην πολιτική. Δυστυχώς, την καλή αυτή λέξη την πήρε το ΠΑΣΟΚ, πνέοντας τα λοίσθια, και την έκανε να μην πω πώς. Εν πάση περιπτώσει… Αναστοχασμός είναι, πριν σκεφτείς τι κακό σου επιφέρει ο αντίπαλος, να σκεφτείς τι κακό έχεις ο ίδιος κάνει ή ανεχθεί στον εαυτό σου. Δύσκολες ασκήσεις στους καιρούς που ζούμε… Οι καιροί όμως είναι πιο δύσκολοι.


[1] Πρωτοσέλιδο του Βήματος της Κυριακής, 3 Νοεμβρίου 2013.

[2] Ειδικά αυτήν, κάποιοι με ελαφρά καρδιά έχουν σπεύσει να ανασύρουν στην προσπάθεια τους να φανεί η ελληνική δημοκρατία διωκομένη αφηρημένα από τα άκρα, συγκαλύπτοντας την ευθύνη του καθώς πρέπει κέντρου για την άνοδο του ναζισμού.

[3] Sayari S., “Political Violence and Terrorism in Turkey, 1976–80: A Retrospective Analysis”, σε: Terrorism and Political Violence, vol. 22, Issue 2, 2010, σ. 198-215.

[4] Είναι δηλαδή αυτονόητο ότι ένα σημαντικό ποσοστό της πολιτικής βίας στην Τουρκία τότε, αποδίδεται στο αποσχιστικό κίνημα των Κούρδων αλλά το υπόλοιπο – εξ ίσου σημαντικό – στα άλλα, οικεία και σε μας, κίνητρα.

[5] Λέγοντας αυτό – και για να είμαστε δίκαιοι – είναι αναγκαίο να αναγνωρίσει κανείς ότι ένα τμήμα του χώρου που κατατάσσεται στο αριστερό άκρο του πολιτικού φάσματος ή στην αναρχία έχει μπει σε μια διαδικασία ωρίμανσης που το οδηγεί σε μια συλλογική κινηματική λογική αλληλεγγύης μακριά από την ατομική βία. Ωστόσο, αυτή η ωρίμανση έχει ακόμη δρόμο.

Πηγή : tpp