Αρχική

Η κεντροαριστερά στις συμπληγάδες του νέου δικομματισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ

Σχολιάστε

του Σπύρου Αλεξίου

Αν κανείς ξεφύλλιζε τις κυριακάτικες εφημερίδες στις 19 Αυγούστου θα είχε την αίσθηση πως ο μόνος πολιτικός χώρος στον οποίον υπάρχει κινητικότητα και γίνονται ζυμώσεις είναι ο χώρος που κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ, αυτός που ο αστικός Τύπος αρέσκεται να αποκαλεί «κεντροαριστερά»!

Άλλος για την αρχηγία;

Μπροστά στην εκλογή ηγεσίας που θα πραγματοποιηθεί σε λίγους (;) μήνες, δεδομένη είναι η υποψηφιότητα της προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά και η πρόσφατα ανακοινωθείσα του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη. Ως πιθανοί υποψήφιοι αρχηγοί εμφανίζονται επίσης μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ο ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης, ο βουλευτής Αργολίδας Γιάννης Μανιάτης και ο βουλευτής Αρκαδίας Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος.

Την ίδια στιγμή, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Τα Νέα, ο Μ. Χρυσοχοΐδης δηλώνει: «Σκέφτομαι πώς μπορώ να είμαι αποτελεσματικός και ωφέλιμος και να δώσω ελπίδα σε όσους αργοσβήνει η πίστη για το μέλλον και παραδίδονται στην απόγνωση», ενώ ο Γ. Ραγκούσης την Τετάρτη 23 Αυγούστου στην ΕΣΗΕΑ θα ανακοινώσει τις αποφάσεις και τις θέσεις του για τη «νέα ενωμένη Προοδευτική Παράταξη» μετά τη ρήξη του με την Α. Διαμαντοπούλου. Άγνωστο παραμένει για την ώρα αν τελικά ο Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι θα συμμετάσχουν στις διαδικασίες ενώ στάση αναμονής φαίνεται να τηρεί ακόμη η πλευρά του ΚΙΔΗΣΟ και του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Αποστασιοποιημένος εμφανίζεται και ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Βενιζέλος. Περισσότερα

Advertisements

Όταν ο Βαρουφάκης πήγαινε στο Πρώτο Θέμα… ο Τσίπρας γύριζε

Σχολιάστε

Εξοργισμένα εμφανίζονται τα στελέχη της κυβέρνησης από την απόφαση του Γιάνη Βαρουφάκη να δώσει συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα.

To Left.gr κάνει λόγο για «εφημερίδα του κιτρινισμού και της παραδημοσιογραφίας» ενώ ο Πολάκης μίλησε για «το πρωτο Φλεμα του μιζαδόρου κομιστή».

Θα συμφωνήσουμε με όλα τα σχόλια.

Το «Πρώτο Φλέμα», όμως, ήταν η εφημερίδα στην οποία έδινε συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το 2014. Περισσότερα

Η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ τιμά… τον αντικομμουνισμό της Ένωσης Κέντρου

Σχολιάστε

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Δεν θα σχολιάσουμε το περιεχόμενο του μηνύματος που ανέβασε στο twitter η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ για την επέτειο των δυο χρόνων από το δημοψήφισμα που πρόδωσε ο αρχηγός τους (δείτε στο τέλος του κειμένου). Οι εκατοντάδες απαντήσεις που λαμβάνουν στο twitter είναι υπέρ αρκετές για αυτό.

Μου κάνει εντύπωση όμως ότι αποφάσισαν να ξεκινήσουν με ένα σύνθημα του ακραίου αντικομμουνιστή Γεωργίου Παπανδρέου: «Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες».

Ενώ, δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του προσπαθώντας να «ισορροπήσει» την καθημερινή ταπείνωση μιμούμενος τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου, η νεολαία πηγαίνει ένα βήμα πιο πίσω και τσιτάρει Ένωση Κέντρου.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, μερικές ιστορίες από το έργο του Γεωργίου Παπανδρέου. Περισσότερα

ΣΥΡΙΖΑ: Ενωμένοι σε μια γροθιά γύρω από την κουτάλα

Σχολιάστε

Μπορεί το παραπολιτικό κουτσομπολιό να εμφανίζει το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ γεμάτο από «διαφωνούντες» ή «προβληματιζόμενους», όμως η απόφαση που πήρε η Πολιτική Γραμματεία του κυβερνώντος κόμματος την περασμένη Τρίτη επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά ότι είναι ενωμένοι σαν μια γροθιά γύρω από την κουτάλα της εξουσίας. Πως όταν πρόκειται για την παραμονή τους στην εξουσία, ξέρουν να βάζουν στην άκρη τις φραξιονιστικές αντιθέσεις, που αναπόφευκτα υπάρχουν σε κάθε αστικό κόμμα εξουσίας, και να εμφανίζονται ενωμένοι. Τόσο ενωμένοι που κανείς τους να μην υποβάλει αίτημα άμεσης σύγκλησης της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, που όταν συγκαλείται δεν αποφεύγει τον αρνητικό θόρυβο (λόγω του αριθμητικού μεγέθους της και επειδή εκεί οι αρχηγοί των φραξιών αισθάνονται την ανάγκη να ανεβάσουν τους τόνους για να κερδίσουν πόντους).

Από την πρώτη κιόλας παράγραφο, η εκτενής ανακοίνωση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για τις «μεγάλες στρατηγικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης και για την «εν εξελίξει διαπραγμάτευση για την απομείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους». Ψέμα με το «καλημέρα» δηλαδή. Ακολουθούν πρόστυχος πανηγυρισμός για τα οικονομικά στοιχεία που «αποτελούν δείγμα αλλαγής σελίδας για τη χώρα και κινούνται στον αντίποδα της καταστροφολογίας που συντηρούν η αντιπολίτευση και τα συστημικά ΜΜΕ», καθώς για την «αύξηση των θέσεων απασχόλησης κατά 220.000 κατά την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ»! Περισσότερα

Πολιτική ανθρωπογεωγραφία

Σχολιάστε

Αν θέλαμε να σημειώσουμε την πλέον εντυπωσιακή εξέλιξη που σημειώθηκε στα πολιτικά πράγματα της χώρας κατά την τελευταία πενταετία, δεν θα αναφερόμασταν ούτε στην καταβαράθρωση του πάλαι ποτέ κραταιού ΠαΣοΚ ούτε στην ανάδειξη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής σε κοινοβουλευτικό κόμμα. Δίχως πολλή σκέψη θα υπογραμμίζαμε την εξωπραγματική άνοδο του ΣυΡιζΑ, που βρέθηκε από το ταπεινό 3% του «μπαίνω – δεν μπαίνω στην βουλή» στους κυβερνητικούς θώκους.

Αλήθεια, πώς οι 315.000 ψηφοφόροι του 2009 έγιναν 1.061.000 τον Μάιο και 1.655.000 τον Ιούνιο του 2012, αναδεικνύνοντας τον ΣυΡιζΑ σε δεύτερη κοινοβουλευτική δύναμη; Και πού βρέθηκαν ακόμη 600.000 άνθρωποι, που έκαναν με το κουκί τους το 2015 πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα; Η πρόχειρη απάντηση, η οποία δίνεται συνήθως, είναι ότι μετακόμισαν στην Κουμουνδούρου οι οπαδοί -και πολλά στελέχη- του ΠαΣοΚ. Οπωσδήποτε, η εν λόγω άποψη δεν μπορεί να θεωρηθεί λαθεμένη, τουλάχιστον κατ’ αρχήν. Όμως, από την μια ενέχει μεγάλο βαθμό αυθαιρεσίας περιορίζοντας την δεξαμενή 1.950.000 ψήφων κι από την άλλη δεν δείχνει το ποιοι είναι αυτοί που μεταστεγάστηκαν. Ποια είναι στ’ αλήθεια η ανθρωπογεωγραφία εκείνων που στήριξαν με την ψήφο τους την ανάδειξη μιας «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης;

Όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι δεν γεννήθηκαν σε μια νύχτα. Κυοφορούνταν επί σειρά ετών σε διάφορες γαστέρες. Διάβαζαν κάθε Κυριακή σοβαρές μετριοπαθείς εφημερίδες, σαν την Καθημερινή και το Βήμα, εμβαθύνοντας στα άρθρα του Χρήστου Γιανναρά και του Μάριου Πλωρίτη, ενδεχομένως δε και αποδελτιώνοντάς τα. Τα ραδιόφωνά τους ήταν συντονισμένα στην συχνότητα σοβαρών ραδιοσταθμών, όπως ο Σκάι και ο Πλάνετ. Έτρεφαν συμπάθεια προς το δύσκολο έργο των σημιτικών εκσυγχρονιστών αλλά και αρκετή υποβόσκουσα εκτίμηση για τον σεμνό και ταπεινό Κώστα Καραμανλή. Περηφανευόντουσαν για τον κοσμοπολιτισμό τους και επιθυμούσαν διακαώς μια Ελλάδα ισότιμη με τους άλλους ευρωπαίους, μια επιθυμία που φρόντιζαν να την κρατούν ζωντανή κάνοντας μερικά ταξιδάκια σε ευρωπαϊκές χώρες, πάντα με οργανωμένα γκρουπ, χάρη στα οποία έμαθαν να θεωρούν ως δείκτη πολιτισμού τούς καθαρούς δρόμους ή τις πλατείες όπου όλες οι πλάκες ήσαν γερές και στην θέση τους.

Όλοι αυτοί είναι δημοκράτες. Απλά και χωρίς φιοριτούρες. Δεν είναι ανάγκη να ξέρουν περισσότερα ούτε θέλουν να ξέρουν περισσότερα. Τους αρκεί ότι μέσα σε καθεστώς δημοκρατίας έζησαν ημέρες ευημερίας. Δεν έχουν καμμιά σχέση με εθνικισμούς και ρατσισμούς, εκτός ίσως από κάποια ανέκδοτα με μαύρους, εβραίους, γύφτους ή πόντιους και πάντοτε με την προϋπόθεση ότι το βλαστάρι τους δεν θα έμπλεκε ποτέ με μαύρο ή γύφτο (οι πόντιοι συγχωρούνται πάντα και οι εβραίοι υπό προϋποθέσεις, κυρίως οικονομικές). Δεν είναι τεμπέληδες. Όχι μόνο δουλεύουν αλλά καμαρώνουν κιόλας ότι κάνουν καλά την δουλειά τους. Παρά ταύτα, δεν συγκινούνται από απεργίες, πορείες και διαδηλώσεις ούτε καταλαβαίνουν τι στο καλό ζητούν όσοι φωνάζουν για «εργατικά δικαιώματα», όχι επειδή δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «δικαίωμα» αλλά επειδή δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «εργάτης».

Φυσικά, ανάμεσα σε 1.950.000 ψηφοφόρους βρέθηκαν και κάποιοι λίγοι που ξεφεύγουν από το παραπάνω γενικό περίγραμμα, όντας η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Η μεγαλύτερη μερίδα αυτών των εξαιρούμενων είναι τιμωροί. Πρόκειται για ψηφοφόρους που έχασαν την βολή τους ή τα κεκτημένα τους και η επιθυμία τους ήταν περισσότερο να τιμωρήσουν εκείνους που τους τα στέρησαν παρά η προσδοκία πως ετούτοι θα τους τα ξαναδώσουν. Από πολιτικές θέσεις, δεν πολυνογάνε. Από εφημερίδες, ας είναι καλά η Άθενς Βόις και τα λοιπά φρη-πρες. Από ραδιόφωνο, ΕΡΑ-Σπορ και Ράδιο Μπλάκμαν. Από ενημέρωση, ας είναι καλά τα ιδιωτικά κανάλια με τους έγκυρους αναλυτές που τα εξηγούν όλα με τρόπο κατανοητό. Από κοσμοπολιτισμό… σιγά πια με τους ψωνισμένους που ταξιδεύουν στο εξωτερικό ενώ από Καρπενήσι και Ζαγοροχώρια δεν έχουν ιδέα. Ρατσισμοί κι εθνικισμοί δεν τους αφορούν, αλλά… (αυτό το αλλά που ακυρώνει όλα τα προηγούμενα). Το παν είναι να τιμωρηθούν εκείνοι που τους έβλαψαν με το χρηματιστήριο, με τα μνημόνια, με τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, με…

Ιδού η ανθρωπογεωγραφία των ψηφοφόρων που εκτόξευσαν τον μέχρι προ δεκαετίας ασθμαίνοντα εκλογικά ΣυΡιζΑ στην κορυφή της βουλής. Βέβαια, όλους αυτούς κάθε άλλο παρά ως αριστερούς -πολύ περισσότερο δε ως ριζοσπάστες– μπορεί να τους χαρακτηρίσει κανείς. Είπαμε, πρόκειται απλώς για δημοκράτες. Δεν νοιάζονται για πολιτικά συστήματα, νοιάζονται για το καλό του τόπου. Δεν οραματίζονται κάποια παγκόσμια επανάσταση αλλά μια απλή, καθημερινή ισονομία, βασικό χαρακτηριστικό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Και πάνω απ’ όλα, επιμένουν να μη θεωρούν τον ξεσηκωμό ως διέξοδο, περιμένοντας υπομονετικά τον χαρισματικό ηγέτη που θα αλλάξει την μοίρα τους προς το καλύτερο.

Φυσικά, η συντριπτική πλειοψηφία όλων αυτών αισθάνεται ήδη απογοητευμένη. Όμως, ίσως κάπου εδώ, σ’ αυτή την απογοήτευση, να βρίσκεται κρυμμένη και η ελπίδα πως οι απογοητευμένοι θα καταλάβουν ότι τίποτε δεν χαρίζεται, τίποτε δεν κερδίζεται δίχως μάχη. Πατήρ πάντων πόλεμος.

Τελειώνω. Θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος ότι τα ανθρωπογεωγραφικά στοιχεία που παρέθεσα σε τούτο το κείμενο, χαρακτήριζαν και τους ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ των προηγούμενων δεκαετιών. Θα αντιτείνω ότι πουθενά δεν ισχυρίστηκα κάτι διαφορετικό. Όσο «αριστεροί» είναι αυτοί που έστειλαν τον ΣυΡιζΑ στην εξουσία τώρα, τόσο «σοσιαλιστές» ήσαν κι εκείνοι που έκαναν το ίδιο με το ΠαΣοΚ τότε. Θα προσθέσω δε ότι τα ίδια στοιχεία χαρακτηρίζουν και πολλούς από τους ψηφοφόρους τής Νέας Δημοκρατίας. Η έλλειψη ταξικής συνείδησης δεν έχει στεγανά. Είναι διακομματική.

Υστερόγραφο: Επαναλαμβάνω, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι το κείμενο αναφέρεται όχι στο σύνολο των ψηφοφόρων του ΣυΡιζΑ αλλά σ’ εκείνους που τον πρωτοψήφισαν το 2012. Έχω μερικούς φίλους ανάμεσα στους υπόλοιπους και δεν θέλω να τους πικράνω περισσότερο.

cogito ergo sum

Ζητείται επειγόντως γαμπρός

Σχολιάστε

Tου Βασίλη Κεχαγιά

Δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην παντρεύτηκε κάποιον επιχειρηματία (κάποιες κυβερνήσεις υπήρξαν και πολυγαμικές). Από την ΕΡΕ του Καραμανλή, με τον Μποδοσάκη και τον Αγγελόπουλο στην ξεφτίλα του γάμου ΠΑΣΟΚ-Κοσκωτά (ειδικότητα του ΠΑΣΟΚ οι ξεφτιλισμένοι γάμοι) κι από ‘κει στο ζευγάρι Μητσοτάκη-Εμφιετζόγλου. Λίγο μετά Σημίτης και Κόκκαλης είδαν τη σχέση τους να απειλείται από τον Μπόμπολα, ενώ ο Καραμανλής, αντίστοιχα, απατούσε τους Βαρδινογιάννηδες με διάφορες ευκαιριακές «ξεπέτες», κάτι που μάλλον εξόργισε τη «φαμίλια». Έψαχνε καιρό τώρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάποιον που να μπορέσει να παίξει το ρόλο του επιχειρηματικού συζύγου, γνώριζε ότι οι γεροντοκόρες δε μακροημερεύουν. Ήταν η ώρα να ζητήσει το χέρι της «ελεύθερης» κυβέρνησης ο Ρώσος νεόπλουτος Ιβάν Σαββίδης. Είχε πολλά προτερήματα ο γαμπρός… Εντάξει, ήταν λίγο άξεστος, ντυνόταν με λουστρίνι και φόρμα στα γήπεδα, αλλά έμοιαζε να αγαπάει την παρθένα και «αμόλυντη» Αριστερά.. Περισσότερα

Από τον παππού στον εγγονό… μέσω Καμμένου

Σχολιάστε

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω αυτό που συμβαίνει με την κυβερνώσα αριστεροδέξια συμπαράταξη. Δεν είναι που η πλειοψηφία των στελεχών της καμώνονται τους αριστερούς δίχως να μπορούν να δείξουν στον χάρτη που στα κομμάτια βρίσκεται η αριστερά, ούτε που οι υπόλοιποι παριστάνουν τους δεξιούς ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι που όλοι τους ανεξαιρέτως έχουν ξεφύγει τελείως. Τό ΄χουν χάσει, έχουν κόψει κάβο, έχουν τζαζέψει… πώς να το πω; Λες και οι άνθρωποι έχουν πάθει ομαδική παράκρουση.

Το πιο πρόσφατο κρούσμα αυτής της παράκρουσης είναι ο βουλευτής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Δημήτρης Καμμένος, ο οποίος δήλωσε προχτές πως (κρατηθείτε!) οι συντάξεις κόβονται για να μη μπορούν οι συνταξιούχοι να χαρτζηλικώνουν τα εγγόνια τους κι εκείνα να ξημεροβραδιάζονται με τάβλι και φραπέδες! Απολαύστε τον υποδειγματικό τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνει την υψηλού επιπέδου ανάλυσή του μέσω της τηλεοπτικής συχνότητας του Σκάι: Περισσότερα

Γιατί –ακόμα- ΣΥΡΙΖΑ;

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Υπάρχουν περισσότεροι από έναν λόγοι που κάποιοι στηρίζει ακόμα τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ. Ένας λόγος είναι ότι οι ψηφοφόροι που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ πέρασαν πολλά στάδια μέχρι να χωνέψουν και να πάρουν την απόφαση να αποσκιρτήσουν από ένα κόμμα με το οποίο συνδέονταν επί δεκαετίες. Το ξαφνικό σοκ του καλοκαιριού του 2015 και η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν στο αντίθετό τους οι θέσεις του νέου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσαν να τους ξαναστείλουν εύκολα πίσω στο ΠΑΣΟΚ από το οποίο είχαν μόλις αποδεσμευτεί πλήρως απογοητευμένοι. Στη διαδικασία αποχώρησής τους είχαν εξαντληθεί τα περιθώρια συγχώρεσης και επιστροφής. Ούτε στη Νέα Δημοκρατία θα μπορούσαν να πάνε, γιατί είναι καθαρά μνημονιακή και δεν έχει τίποτα το ελκυστικό, ούτε θέσεις ούτε ηγεσία. Το «όχι στη Δεξιά» ήταν ανέκαθεν συστατικό στοιχείο της κουλτούρας πάνω στην οποία χτίστηκε το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι ο τσαλακωμένος από το σκάνδαλο Κοσκωτά, την επεισοδιακή σχέση με τη Λιάνη και το σοβαρό κλονισμό της υγείας του, Αντρέας Παπανδρέου νίκησε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1993 πάνω σ’ αυτή βάση. Γι’ αυτό και η ηγετική ομάδα του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, στην κρίσιμη φάση της εκδήλωσης της μετάλλαξής της, επένδυσε ακριβώς σ’ αυτή την κουλτούρα για να συγκρατήσει τους σοκαρισμένους ψηφοφόρους που είχαν αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη πριν από λίγους μόλις μήνες. Αφού το αντιμνημονιακό πήγε περίπατο, το «όχι στη Δεξιά» επανήλθε σαν κεντρικό σύνθημα και έπιασε τόπο. Κι ακόμα πιάνει, σε λιγότερους μεν, αλλά πάντως αρκετούς. Και τι να κάνουμε; Να έρθει ο Κούλης; Περισσότερα

Μπροστά στην Δραχμή ως μια νέα ΤΙΝΑ της αστικής τάξης.

Σχολιάστε

no-turning-back-sign-sky-4719357

Η τελική χειρότερη κατάληξη θα είναι η δραχμή με τους όρους Σόιμπλε/Ε.Ε./Eurogroup από ένα «απελπισμένο» συμβιβασμό από την αστική τάξη που θα κοιτάξει να αρπάξει και τότε μαζί με τους λακέδες της ότι μπορεί -όχι με τόσο κέφι βέβαια και με αρκετό αληθινό κλαψούρισμα μια και με Ε.Ε. σαφώς είναι better off που λένε οι Αμερικάνοι φιλελέδες.

Αλλά όταν η μόνη αναγκαστική «διέξοδος» θα είναι αυτή, τότε θα γίνει το νέο σχέδιο «σωτηρίας» της αστικής τάξης και θα την διαλαλούν οι κάθε Κούλης και Τσίπρας μαζί με τα κάθε λογής πολιτικάντικα λιμά, που απλώς έτυχε να περνάνε και είδαν φως, ΕΣΠΑ και βουλευτικά μισθά και μπήκαν. Πάρα πολλοί τέτοιοι τελευταίοι υπάρχουν σε συριζονουδούλα, απλώς υποταγμένοι και προσαρμοσμένοι στην «διαφορετική» ιδεολογία-ζόμπι που εκφράζει το κάθε κόμμα εξουσίας. Περισσότερα

Και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον… ΔΟΛ του

Σχολιάστε

Και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον… ΔΟΛ του

Του Νίκου Ταυρή

Από τι και πώς θα διασώσει τον οργανισμό ο Β. Μουλόπουλος;

Όσοι πίστεψαν ότι η κυβερνητική παρέμβαση για επιβολή της τάξης στα ΜΜΕ, με την αντικατάσταση ορισμένων από τους μέχρι σήμερα κυρίαρχους των Μέσων από άλλους της ίδιας και αναλόγου ποιότητας, τελείωσε με την απόφαση του ΣτΕ και τον «έντιμο συμβιβασμό» της συγκρότησης του νέου ΕΣΡ, τουλάχιστον βιάστηκαν αν δεν πιάστηκαν κορόιδα για άλλη μια φορά.

Το νέο επεισόδιο, με την ανάθεση της διεύθυνσης του ΔΟΛ, στον Β. Μουλόπουλο – πρώην βουλευτή επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, σύμβουλο του Αλ. Τσίπρα και διευθύνοντος συμβούλου της Αυγής μέχρι την παραμονή της ανάληψης της νέας θέσης του – έρχεται να συμπληρώσει την επιχείρηση ελέγχου των ΜΜΕ με τον πιο άκομψο, ωμό, παρεμβατικό τρόπο. Κυρίως με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους που δίδαξε και εφαρμόζει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Περισσότερα

Ηττηθήκαμε από τον αμοραλισμό

Σχολιάστε

Ηττηθήκαμε από τον αμοραλισμό

Του Στέλιου Ελληνιάδη

περίπτερο Ιδεών

Δεν φτάνει που φτωχαίνει ο κόσμος και ξεκοκκαλίζεται η χώρα, ένας ακατάσχετος αμοραλισμός ξεχύνεται σαν λίγδα από τα δημόσια πρόσωπα και πασαλείβει ολόκληρη την κοινωνία. Μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο συγχωνεύονται οι μεν με τους δε, επαληθεύοντας αυτό που απλά οι άνθρωποι λένε «όλοι ίδιοι είναι». Ίδιες πολιτικές, ίδιες πρακτικές, ίδιες συμπεριφορές, ίδια γλώσσα, ίδια αποτελέσματα. Κι ας προσπαθούν να ξεχωρίσουν μεταξύ τους – διεκδικώντας μερίδιο της εκλογικής πελατείας – με αντιπαραθέσεις ποσοτικές – ποιος την έχει πιο μακριά, που λένε τα σχολιαρόπαιδα – και με συμψηφισμούς -ποιος έκανε τα χειρότερα. Στο επίπεδο της ποιότητας, οι διαφορές γίνονται όλο και πιο μικρές και ασήμαντες. Όπως όλο και πιο μικρές και ασήμαντες γίνονται οι σχέσεις των κομμάτων με τους πολίτες. Τα παλιά κόμματα, τα κάποτε μεγάλα, έχασαν τα πλεονεκτήματα με τα οποία μονοπωλούσαν την εξουσία, από την ίδια τους την πολιτική. Χωρίς τη δυνατότητα μαζικών διορισμών, την πλουσιοπάροχη συντήρηση μιας ανέγγιχτης κομματοκρατούμενης γραφειοκρατίας και τη δουλική εξυπηρέτηση της εντόπιας ολιγαρχίας, οι σχέσεις τους με την εκλογική τους βάση χαλάρωσαν και αποδυναμώθηκαν. Μόνο κολλημένα μυαλά, από ευνοημένα σόγια και ιδεολογικά κατάλοιπα, παραμένουν στην αυλή τους. Ούτε οι ξένοι κηδεμόνες τους δεν τα έχουν πια ανάγκη. Περισσότερα

Το πάθος για το Ευρώ σε κάνει… Γιάννη Μηλιό (!) και η δικαίωση για όσα του καταλογίζονται…

Σχολιάστε

milios-stathakis-708

Του φιλαλήθη

Πρόεδρος στο Φεστιβάλ Αθηνών, μετά από απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Λυδίας Κονιόρδου  ορίσθηκε ο Γιάννης Μηλιός!    

Με αφορμή το διορισμό αυτό (έναν στους χιλιάδες της κυβέρνησης Τσιπροκαμμένων) να υπενθυμίσω πως πρόσφατα, κατά την τελευταία συνέντευξη-εμφάνιση του Γιάννη Μηλιού όπου αντιπολιτευόταν την κυβέρνηση Τσίπρα (αλλά δήλωνε επίσης ΥΠΕΡ του Ευρώ και της ΕΕ) είχα γράψει το αρθράκι «Το απύθμενο θράσος του Γιάννη Μηλιού και μια απάντηση» στον ισχυρισμό του ότι «ηττηθήκαμε» ενώ στην πραγματικότητα απλώς «προδοθήκαμε» από το αφεντικό του, Τσίπρα και τη συμμορία του στην οποία ο Γιάννης Μηλιός κατείχε νευραλγικό πόστο έως την απομάκρυνσή του για διάφορους λόγους ανάμεσά τους και το προκλητικό για τις εποχές μας λάιφσταιλ δημόσιο ξεσάλωμα της κόρης του, διορισμένης σε νομική εταιρεία που συμβουλεύει το δημόσιο στο μνημονιακό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Περισσότερα

ΤΑ ΒΟΘΡΟΚΑΝΑΛΑ ΤΗΣ «ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΒΟΘΡΟΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ…

Σχολιάστε

%ce%ba%cf%8c%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b1

«Τον Ανδρέα στις καλές του μέρες θύμισε ο Αλέξης. Χυδαίος και ψεύτης ο Κυριάκος»!! (11-10-2016, πρωτοσέλιδο της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Κόντρα Νιους, ιδιοκτησίας Γεωργίου Κουρή, το σχετικό άρθρο μεταξύ άλλων χαρακτηρίζει «Πολυβόλο» τον Αλέξη Τσίπρα, που «γάζωσε τη διαπλοκή μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας».)

Το σύστημα και τα φυσικά πρόσωπα που βρίσκονται πίσω από την προπαγάνδα κάθε καθεστώτος χωρίς αμφιβολία δίνουν το στίγμα των γενικότερων προθέσεών του, προσδιορίζουν τον χαρακτήρα της επιβολής και τους ευρύτερους σχεδιασμούς του. Σε κάθε περίπτωση θα τονίσουμε ότι το σύστημα αυτό μπορεί να «διαβαστεί» μόνο υπό το πρίσμα της λειτουργικής ενότητάς του, παρακάμπτοντας τον πλαστό διαχωρισμό των μηχανισμών και των προσώπων που κάνουν την βρώμικη δουλειά και εκείνων που τιμούν την θεσμική τους ιδιότητα. Είναι αυτό που λένε «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο». Περισσότερα

ΔΝΤ: «Ενδο-προλεταριακές» διενέξεις, ιθαγενείς και ο Σύριζα ως διαφημιστής συσκευασίας

Σχολιάστε

polyp_cartoon_imf_structural_adjustment1

Το πρώην καλό ΔΝΤ, ξαναγίνεται κακό και έτσι με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο, συνεχίζουν να μας δουλεύουν όλοι, μαζί με τη κυβέρνηση του Συριζα. Θα μας σώσουν όμως οι «φίλοι του Τσίπρα», ο Ρέντσι, Ολάντ και οι υπόλοιποι αψβούργοι του νότου που είναι έτοιμοι για τη μεγάλη μάχη με το προτεσταντικό βορά (μιλάμε για παραμύθια για μικρά παιδιά).

Η τελευταία ανακοίνωση του ΔΝΤ, είχε διάφορες ανέξοδες ευχές περί μείωσης χρέους και δημοσιονομικών πλεονασμάτων και βοήθειας στην Ελλάδα για το προσφυγικό, για τα οποία ούτως ή άλλως το ΔΝΤ δεν έχει καμμιά απολύτως θεσμική επιρροή και είναι αποκλειστικά υποθέσεις της Ε.Ε.
Είχε όμως και προτάσεις που αποτελούν το πραγματικό σχέδιο του ΔΝΤ για τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά ταμεία και τη φορολογία, με το οποίο στην ουσία δεν διαφωνεί και η Ε.Ε. πουθενά.

Ολοφάνερα δεν θέλουν μικρομεσαία τάξη, λίγοι πλούσιοι και πολλοί φτωχοί στη γραμμή για τα κουπόνια και τα γεμιστά της Θεανώς Φωτίου. Και αυτό φυσικά το παρουσιάζουν κάπως σαν «ενδο-προλεταριακή» διένεξη. Όπου οι προς προλεταριοποίηση μικρομεσαίοι «πνίγουν και αδικούν» την φτωχολογία, που αλλιώς θα «μπορούσε να βοηθηθεί». Ότι λένε και τα πολυάριθμα οικόσιτα του Σύριζα και τα προβεβλημένα στελέχη του, που στην ουσία είναι πια κλητήρες και διανομείς διαφημιστικών φυλλαδίων του ΔΝΤ και της Ε.Ε. όταν μιλάνε για τις «δικές μας μεταρρυθμίσεις», «εξορθολογισμό» και «κανόνες και νόμοι για όλους παντού»-πλην φυσικά της καπιταλιστικής ελίτ, των τραπεζών, του μεγάλου κεφαλαίου κτλ. Λειτουργώντας, σε συγχορδία με την ΝΔ και τα «φιλοευρωπαικά» λιμά όπως Λεβέντης/ΠΑΣΟΚ/Ποτάμι, ως ξεπλένηδες και διαφημιστές εξωραισμού των πολιτικών Ε.Ε. και ΔΝΤ. Και το κυριότερο ως οι πιο αποτελεσματικοί εκτελεστές αυτών των πολιτικών, φροντίζοντας απλώς για το κατάλληλο επικοινωνιακό packaging. Αυτό και για όσους μικρομεσαίους βαστάνε ακόμα με νύχια και δόντια και επιλέγουν την «ασφάλεια, σοβαρότητα και ρεαλισμό» της ΝΔ, Σύριζα και λοιπών παρακλαδιών και παραφυάδων του καθεστώτος της ΕΕ.

Οι συνειδητά τσαρλατάνοι του ΔΝΤ(εφόσον είναι γνωστές οι αποτυχίες του από όλες τις απόψεις σε όλο το κόσμο και επιμένουν στις ίδιες συνταγές, κάτι φυσικό ως υπερασπιστές κυρίως του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου) αναφέρουν κάπου και για «φοροδιαφυγή των πλουσίων και των αυτοαπασχολούμενων» (sic), λες και αυτοί ταυτίζονται, που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ενώ φυσικά γνωρίζουν ότι από την ίδια την ΕΕ αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν γίνει ανεκτά αν δεν έχουν θεσμισθεί επίσημα, τόσα παραθυράκια και κόλπα για νόμιμη ή άτυπη ή παράνομη αλλά «άπιαστη» φοροαποφυγή ή φοροδιαφυγή, των αληθινά πλουσίων και του μεγάλου κεφαλαίου. Περισσότερα

Ο πολιτικός πολιτισμός και η «μάχη με τη διαφθορά»

Σχολιάστε

iquality

Πολιτικός πολιτισμός

Η ηθική και η αισθητική είναι διακριτές κατηγορίες από την πολιτική και συνδέεονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και την αναπαράγουν. Αντίθετα η πολιτική μπορεί να γίνει ως πρόταγμα η σχάση αυτής της τάξης πραγμάτων και να καταφέρει να δημιουργήσει μια νέα ηθική και αισθητική. Υπάρχει βέβαια πάντα μια ριζική ηθική σχεδόν πανάρχαια που μετέχουμε όλοι η οποία είναι τόσο ενστικτώδης και πηγαία που για μένα δεν χρειάζεται υπεράσπιση. Η τρέχουσα συμβατική “πολιτική” ηθική και ασθητική ως δήθεν πολιτικό πρόταγμα και ως μετωνυμία του, είναι απλώς ο μανδύας του μη πολιτικού, του βαλτώματος στην εφιαλτική πραγματικότητα. Αυτό είναι και τίποτα άλλο η εύφημος μνεία του «πολιτικού πολιτισμού” που απονέμουν, συνήθως στον εαυτό τους, διάφοροι εντός της -μνημονιακής-πολιτικής τάξης πραγμάτων, που είναι χωρίς απολογίες νεοφιλελεύθερη και ξεκινάει από τα «αριστερά» με Σύριζα και φτάνει ως την ΝΔ.

Η πολιτική είναι το πεδίο που έχει προνομιακά μόνο εχθρούς και φίλους και τίποτα ενδιάμεσο στις εποχές των τεράτων -με την πολιτική έννοια και δεν το λέω φαρισαικά το τελευταίο. Και φυσικά αυτό δεν καταργεί την ηθική εντός της πολιτικής. Όταν το πολιτικό πρόταγμα γίνει σε μέσα και μεθόδους αληθινά ανήθικο παύει να είναι πολιτικό πρόταγμα. Η μόνη αληθινή άμυνα και φραγμός στο ανήθικο είναι η εν τη πράξη κρίση και αυτοκριτική με την ανάλογη δικαίωση ή κολασμό. Η από τα πριν καθορισμένη “ευγένεια” και “πολιτισμός” ως αναγκαίος και ικανός όρος και η άρνηση ορισμού των εχθρών και φίλων που θέτουν τα ίδια τα πράγματα με τους αληθινούς όρους, μέσα σε ένα θολό χυλό που αναδίδει το άρωμα “είμαστε όλοι πρώτα κάτι κοινό-οτιδήποτε- και μετά όλα τα άλλα” είναι απλώς απόκρυψη της διαφοράς και της σύγκρουσης/αντίθεσης. Άρα και της καταπίεσης, της αδικίας, της ανισότητας και τελικά της πολιτικής ως απόπειρα ξεπεράσματος τους.

Περισσότερα

Στο βόρβορο της αστικής Δικαιοσύνης και πολιτικής

Σχολιάστε

papaggelopoulos-eisageleas

Υπόθεση Παπαγγελόπουλου

«Ο κ. Παπαγγελόπουλος είναι σαφές ότι έχει την απόλυτη στήριξη από όλους μας και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ο κόσμος μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του αν δει ποιος ακριβώς του επιτίθεται και με ποιον τρόπο». Ας κρατήσουμε τη δήλωση που έκανε ο No 2 της κυβέρνησης Νίκος Παππάς. Δήλωση που δείχνει ότι ο Παπαγγελόπουλος (με το καραδεξιό πολιτικό προφίλ και τη θητεία στα άντρα των μυστικών υπηρεσιών) δεν αποτελεί επιλογή του Κομμένου (τύπου Δ. Κομμένου ή Σγουρίδη), στο πλαίσιο των κυβερνητικών Θέσεων που έχουν εκχωρηθεί στους ΑΝΕΛ, αλλά κεντρική επιλογή της ηγετικής ομάδας του μεγάρου Μαξίμου, των και Τσιπραίων αποκαλούμενων.

Πρόκειται για μια προκλητική δήλωση, αποκαλυπτική του αυτοκρατορικού συνδρόμου από το οποίο «πάσχουν» οι Τσιπραίοι. Ο Παπαγγελόπουλος παραδέχτηκε ότι συναντήθηκε με την εισαγγελέα Τσατάνη και ότι είχε και τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της, που αφορούσε τον ορισμό εκ μέρους της εισαγγελέα εκκρεμούσας ποινικής υπόθεσης. Δε χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στο ακριβές περιεχόμενο της επικοινωνίας Παπαγγελόπουλου-Τσατάνη (άλλωστε η κάθε πλευρά δίνει διαφορετική εκδοχή). Αρκεί και μόνο το γεγονός των επαφών. Περισσότερα

Με ποια Αριστερά;

Σχολιάστε

johnantono_syrizaioi klaine_02-2016

του Στέλιου Ελληνιάδη

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τα αναγνωρίσιμα συστατικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κόμμα μονοδιάστατο. Μια ολιγομελής ομάδα εξουσίας. Χωρίς πολιτική πλατφόρμα. Βλέποντας και κάνοντας. Και οι ψηφοφόροι του νέου ΣΥΡΙΖΑ, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, δεν έχουν πλέον ψευδαισθήσεις. Αντιλαμβάνονται ότι μάλλον έπεσαν έξω, οι ελπίδες τους εξανεμίστηκαν και νιώθουν ότι η όποια προσπάθεια ανακοπής της κατάρρευσης σταμάτησε με την υιοθέτηση της καταστροφικής πολιτικής των Μνημονίων από την Αριστερά. Και όπως φάνηκε, το πολιτικό σύστημα δεν διέθετε άλλες διαθέσιμες εφεδρείες. Το ΚΚΕ παραμένει απροσπέλαστο σαν κόμμα και η ΛΑΕ δεν έπεισε στο ξεκίνημά της σαν υποκατάστατο του ΣΥΡΙΖΑ. Η αιφνιδιασμένη κοινωνία δεν μπορούσε να επανεκκινηθεί με ένα αμφιβόλου χρηστικότητας σύνθημα περί επιστροφής στη δραχμή. Μ’ αυτή την «Αριστερά», το τρέχον σύστημα κέρδισε άλλη μία παράταση ζωής. Περισσότερα

Μεταξύ Μουτζούρη και Κολοκυθιάς…

Σχολιάστε

Μεταξύ Μουτζούρη και Κολοκυθιάς…

του Γιώργου Παπαιωάννου

Σενάρια για ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις εν μέσω παιχνιδιών, εκβιασμών αλλά και δισταγμών

Κι όμως, λίγες μέρες μετά τον κυβερνητικό εορτασμό των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015 και λίγους μόνο μήνες μετά από αυτές του Σεπτεμβρίου (που δεν αναμένεται να εορταστούν ποτέ…) τα σενάρια προσφυγής στις κάλπες επανέρχονται! Μετά τον ελληνικό Τύπο (Εκλογές; Γιατί όχι; αναρωτήθηκε, επιδεικνύοντας άνεση ο Στ. Ψυχάρης από το κεντρικό άρθρο του Βήματος της προηγούμενης Κυριακής) ήρθε και η σειρά του, έστω και κίτρινου, γερμανικού να κάνει λόγο για επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα. Δίπλα, βεβαίως, στα σενάρια των εκλογών, επανέρχονται, ακόμα και μέσα από τις βροντερές διαψεύσεις τους, και εκείνα των κυβερνήσεων ευρύτερης από τη σημερινή ή και «οικουμενικής» σύγκλισης. Περισσότερα

Ένα άλλο πρόσωπο

Σχολιάστε

Ένα άλλο πρόσωπο

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Πώς να υπερασπιστεί ο κόσμος την κυβέρνηση που ψήφισε;

Κλείνοντας ένα χρόνο διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι σαφές ότι δεν υπερασπίζεται τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά που θεωρείται ότι ξεχωρίζουν την Αριστερά από τα άλλα κόμματα, με κορυφαίο το ήθος, δηλαδή ένα άλλο πρόσωπο και πρότυπο προς την κοινωνία. Θα είχε πολύ λιγότερα προβλήματα η κυβέρνηση αν έδειχνε, έμπρακτα, ότι πράγματι υπέγραψε το μνημόνιο λόγω «ανωτέρας βίας», αλλά στους τομείς εκτός των υποχρεώσεων προς τους δανειστές, εκπροσωπεί και φέρνει κάτι διαφορετικό στην πολιτική ζωή της χώρας. Τίποτα και κανείς, από τη Μέρκελ ώς τον Τόμσεν και όλο τον άλλο ευρωπαϊκό συρφετό, δεν θα προκαλούσε θέμα π.χ. αν ο ανεκδιήγητος νεαρός της Νεολαίας βρισκόταν εκτός κόμματος για τη συμπεριφορά του, την προσβλητική για τους προγόνους του, τον παππού του και τους συναγωνιστές του στο ΕΑΜ. Και τίποτα και κανείς από τους νεολαίους ή τους μεγαλύτερους δεν θα τολμούσε να πει μια λέξη, αν η απομάκρυνσή του ήταν ένα καθημερινό δείγμα της απόφασης να μη γίνονται ανεκτά, ούτε μια στιγμή, δείγματα τέτοιας αλαζονείας, βλακείας, ανιστόρητης πρόκλησης. Περισσότερα

Ενας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς ελπίδα πια

Σχολιάστε

12661884_10207204563890486_5824247867853716470_n

του Γιώργου Δελαστίκ

Βαρύτατη ήταν η προσβολή του Γερμανού υπουργού Βόλφγκαγκ Σόιμπλε προς τον πρωθυπουργό της Ελλάδας<, Αλέξη Τσίπρα στο Νταβός. «Είναι η εφαρμογή (σ.σ του Μνημονίου), ηλίθιε!» του είπε κατάμουτρα ο Γερμαναράς, βγάζοντας όλο το ρατσιστικό μένος των επιγόνων του Χίτλερ εναντίον των Ελλήνων. Άφωνος, αμήχανος παρέμεινε ο Τσίπρας. Ανίκανος να αντιδράσει σει στην προσβολή, τήρησε στάση κατώτερη των περιστάσεων. Δεν έφυγε καν.

Εφιαλτική όμως ήταν η στάση της Αυγής, της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ, την Παρασκευή και το Σάββατο. «Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών «άδειασε» όλους εκείνους που έσπευσαν να δουν στοχευμένη λεκτική επίθεση προς τον Αλέξη Τσίπρα… Κατά δήλωση της αναπληρώτριας εκπροσώπου του υπουργού, Φριντερίκε φον Τισενχάουζεν, «Δεν πρόκειται επ” ουδενί για προσβολή»…» έγραψε χαρακτηριστικά το Σάββατο η εφημερίδα, η οποία έχει, μάλιστα, χτύπημα στην πρώτη σελίδα της που αναφέρει «Συγγνώμη για το «ανόητε» του Σόιμπλε ζήτησε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών»! Πλήρης παραχάραξη της πραγματικότητας, μήπως και περισώσει κάτι από το κύρος της κυβέρνησης Τσίπρα! Περισσότερα

Το Μπρεστ-Λιτόφσκ από μόνο του, δεν σε κάνει Λένιν: Ένας χρόνος κυβέρνηση της Αριστεράς

Σχολιάστε

ΣΥΡΙΖΑ Μπρεστ-Λιτόφσκ

Των Αυγουστίνου Ζενάκου & ΧρήστουΝάτση

Στις 26 Ιανουαρίου του 2015, αμέσως μετά την ορκωμοσία του ως νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας, ο Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και άφησε λουλούδια στο μνημείο των διακοσίων εκτελεσθέντων κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944. Η εικόνα του επικεφαλής της Αριστεράς, που είχε επιτέλους έρθει στην εξουσία, να αποτίει φόρο τιμής στους νεκρούς του κομμουνιστικού κινήματος αντιμετωπίστηκε με ποικίλους τρόπους –κάποιοι είπαν πως άλλωστε ήταν νεκροί «όλων των Ελλήνων» και κάποιοι πως η Αριστερά εμφάνισε αμέσως εμφυλιοπολεμικές διαθέσεις– αλλά το βέβαιον είναι πως εμβληματοποιούσε μια διεκδίκηση καταγωγής: η κυβέρνηση της Αριστεράς ερχόταν από τον ιστορικό τόπο των αγώνων.

Η σεπτή υπόμνηση της Ακροναυπλίας και της ανένδοτης στάσης των αντιφρονούντων προγόνων ήταν η συμβολική πλαισίωση των λεονταρισμών προς την τρόικα. Τι κι αν το πρόσωπο των λεονταρισμών ήταν ένας λίμπεραλ οικονομολόγος με κεντρώες ευρωπαϊστικές προτάσεις; Το φάντασμα του κομμουνισμού πλανιόταν ξανά πάνω από την Ευρώπη. Έστω κι αν την ίδια στιγμή, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση εμβάθυνε τις συμμαχίες της με το αστικό στρατόπεδο. «Κυβέρνηση όλων των ελλήνων ανακοίνωσε ο Αλ. Τσίπρας» έγραψε η Αυγή την επομένη των εκλογών. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε έναν μήνα αργότερα,  πρότεινε τον Προκόπη Παυλόπουλο για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Περισσότερα

Τη μέρα που με έπεισε ο Τσίπρας να μην τον ψηφίσω

Σχολιάστε

aziris

Του Zaphod

Γραμμένο πέρυσι πριν τις εκλογές του Γενάρη

Αν και ουδέποτε πίστευα ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι δημοκρατία, ψηφίζω σχεδόν αδιάλειπτα από το 1993. Εργαλειακά και επειδή η εξουσία μου δίνει αυτό το ελάχιστο πάτημα ελέγχου -και ενίοτε διάρρηξής- της. Μετά το πανεπιστήμιο, η ψήφος μου πήγαινε σχεδόν πάντα στο Συνασπισμό/Σύριζα. Αυτόν τον αιωνίως άνευρο, έως ξενέρωτο, κοινοβουλευτικό σχηματισμό της Αριστεράς, που όμως στο κοινοβουλευτικό επίπεδο έχει αποδείξει ότι μπορεί να αξιοποιεί καλύτερα και αποδοτικότερα το υπάρχον σύστημα εξουσίας, από ό,τι ο άλλος πόλος της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Το 2012 έγραφα σε αυτό εδώ το μπλογκ τι περίμενα από το Σύριζα που επίσης ψήφισα. Για τελευταία φορά.

Έκτοτε, κύλισε κι άλλο νερό στο αυλάκι και ελάχιστα, έως καθόλου, το κόμμα της Κουμουνδούρου κάλυψε τις προσδοκίες μου. Μετακινήθηκε και διευρύνθηκε προς τα δεξιά. Επέμεινε στο γενικά και αόριστα αντιμνημονιακό αδιέξοδο. Αποκατέστησε σχέσεις ή έστω βρήκε διαύλους συνεννόησης με τις ελίτ και την Εκκλησία. Εγκλωβίστηκε στο ευρωζωνικό μονόδρομο που αποθεώνει το δόγμα TINA (There Is No Alternative). Στον οικονομικό τομέα ειδικά τον ξέγραψα εντελώς. Η μικρή συνεισφορά του, όχι βέβαια στην αναδιανομή, αλλά στον περιορισμό της εκτόξευσης των ανισοτήτων, λίγο με απασχολεί. Κάτι που αναγκαστικά άλλωστε θα το έκανε και η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ αργά ή γρήγορα προκειμένου να εξασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία της οικονομίας συνολικά. Περισσότερα

Όταν νάνοι κλήθηκαν να εκπροσωπήσουν γίγαντες

Σχολιάστε

Του Σεραφείμ Σεφεριάδη

Στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού πολέμου, στον περίφημο Διάλογο των Μηλίων (Ιστορίαι Ε’, 85-111), ο Θουκυδίδης περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι ουδέτεροι Μήλιοι προσέγγιζαν τους άτεγκτους αθηναίους ιμπεριαλιστές (τους «θεσμούς» της εποχής) λίγο προτού οι τελευταίοι τους καταστρέψουν. Οπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έτσι κι αυτοί αναζητούσαν «αμοιβαία επωφελείς λύσεις»: «…[Ν]α σας εξηγήσωμεν ποίον είναι το ιδικόν μας συμφέρον και [να] προσπαθήσωμεν να σας πείσωμεν να το αποδεχθήτε, εάν τούτο συμπίπτη να είναι συγχρόνως και ιδικόν σας» εκλιπαρούσαν (Ε’, 98). Εκπληκτοι οι πολιτικά (και ταξικά) «ψημένοι» Αθηναίοι (: οι «θεσμοί») αντέτειναν: «Εάν μακαρίζωμεν την απλότητά σας, δεν ζηλεύομεν όμως την ανοησίαν σας» (Ε’, 105). Πρόκειται ακριβώς για τον κώδικα της πολιτικής ανεπάρκειας των νάνων της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που κλήθηκαν να εκπροσωπήσουν γίγαντες: τις εκατοντάδες χιλιάδες που με τις δράσεις και τους αγώνες τους (τις σχεδόν 40 γενικές απεργίες και τα συλλαλητήρια, με αποκορύφωμα αυτό της 3ης Ιουλίου) ανέτρεψαν το φαύλο κομματικό σύστημα και με την ώριμη κραυγή «Ούτε βήμα πίσω!» ενέπνευσαν ανάλογες κινητοποιήσεις σε εκατοντάδες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι νάνοι δεν κατάλαβαν ποτέ ότι δεν ενέχονταν σε «διαπραγματεύσεις» αλλά σε πόλεμο. Περισσότερα

Η χρονιά της αποτυχίας

Σχολιάστε

lapavitsas-015

του Κώστα Λαπαβίτσα

Ήταν μια ατέλειωτη χρονιά, όπως συνήθως γίνεται όταν οι στιγμές είναι ιστορικές. Η 25 Ιανουαρίου 2015 έφερε την ελπίδα βαθιάς κοινωνικής αλλαγής και την προσδοκία πληρέστερης προσωπικής ζωής. Η χαρά αποτυπώθηκε έντονα στα πρόσωπα τη βραδιά εκείνη. Ένα χρόνο αργότερα κυριαρχεί η απογοήτευση και ο θυμός. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ συνετρίβη στις διαπραγματεύσεις, υπέγραψε το Τρίτο Μνημόνιο κι εφαρμόζει την πολιτική που κατακεραύνωνε από το 2010 και μετά.

Υπάρχουν βέβαια και οι επίσημες διακηρύξεις, ότι ο πόλεμος δεν τελείωσε, έγινε μια υποχώρηση, θα δοθούν κι άλλες μάχες μέχρι την τελική νίκη. Η κυβερνητική πλευρά ισχυρίζεται ότι η Αριστερά συνεχίζει τον αγώνα με οποιουσδήποτε όρους. Ο πικρός συμβιβασμός καμιά φορά είναι αναπόφευκτος, όπως του Λένιν στο Μπρεστ Λιτόβσκ το 1918 με τους Πρώσους στρατοκράτες για να σωθεί η Ρωσική Επανάσταση. Ο λαός το λέει διαφορετικά, για τη μυλωνού και τον άντρα της … Περισσότερα

ΣΥΡΙΖΑ: Ενας χρόνος ψευτιάς και απάτης

Σχολιάστε

ima

Του Πέτρου Γιώτη

«Ενας χρόνος αριστερά, ένας χρόνος μάχη». Αυτός είναι ο τίτλος της πανηγυρικής εκδήλωσης που οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ στο Ταε-Κβον-Ντο (όσο μακρύτερα τόσο καλύτερα) με ομιλητή τον Τσίπρα. Από τον τίτλο ακόμα αντιλαμβάνεται κανείς τη διαφορά. Πριν από ένα χρόνο, ο Τσίπρας χτυπιόταν σαν χταπόδι στα προεκλογικά μπαλκόνια, υποσχόμενος στους ψηφοφόρους έναν υγιεινό περίπατο, με ζουρνάδες και νταούλια, στο ρυθμό των οποίων θα χόρευαν οι «αγορές». Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει απλά για ένα χρόνο «μάχης», αποφεύγοντας να μιλήσει για τα αποτελέσματα της «μάχης».

Και αυτό το ιδεολόγημα (της «μάχης»), όμως, που εξασφάλισε στον ΣΥΡΙΖΑ μια δεύτερη εκλογική νίκη το Σεπτέμβρη (με την αποχή να καταγράφει ποσοστό ρεκόρ), ξεθώριασε πια. Μπορεί να πείθει το στενό κομματικό μηχανισμό, που ρίχτηκε με ενθουσιασμό στη μάχη της «κουτάλας», την εργαζόμενη κοινωνία όμως δεν μπορεί πλέον να τη συγκινήσει. Η εικόνα των κινητοποιήσεων και το «άρωμα» των ακόμα πιο μαζικών, που ωριμάζουν, κρύβει από πίσω της μια συγκυβέρνηση κι έναν κομματικό μηχανισμό που άρχισαν ήδη να «μετράνε μέρες» (στην εξουσία). Περισσότερα

Older Entries