tosidimokratiaxounta copy

Του Γεράσιμου Δασκαλόπουλου – Χάουσμαν

Στη διάρκεια του ελληνικού «σύντομου εικοστού αιώνα», η υποκατάσταση του κράτους δικαίου από το αστυνομικό κράτος πήρε πολλές μορφές, με τις οποίες δυστυχώς διαπιστώνουμε σήμερα διάφορες αντιστοιχίες: τα σημάδια που μας δείχνουν ότι το κράτος δικαίου φαλκιδεύεται και αντικαθίσταται ολοένα περισσότερο από το αστυνομικό κράτος πληθαίνουν. Ας το σκεφτούμε πριν να είναι πολύ αργά…

Από το ξέσπασμα του εθνικού διχασμού το 1915 μέχρι τη δικτατορία του 1967, η Ελλάδα έζησε σε ένα καθεστώς «νόθας» δημοκρατίας. Το πολίτευμα ήταν δημοκρατικό και κατά το μάλλον ή ήττον οι εκλογές διεξάγονταν αρκούντως ικανοποιητικά (με εξαίρεση τις περιόδους δικτατορίας, την περίοδο 1944-1949 και τις περίφημες εκλογές του 1961). Όμως, εν τοις πράγμασι στην Ελλάδα δεν υπήρχε «κράτος δικαίου» αλλά «αστυνομικό κράτος». Οι μη εθνικόφρονες πολίτες διώκονταν απηνώς είτε με το «ιδιώνυμο» είτε ως κατάσκοποι είτε με την παρασυνταγματική και αντισυνταγματική νομοθεσία που έμεινε γνωστή ως «έκτακτα μέτρα». Επρόκειτο όχι μόνο για τους κομμουνιστές (ή «συμμορίτες» ή «εαμοβούλγαρους»), τις οικογένειές τους και όσους είχαν συνταχθεί με το ΕΑΜ στην Κατοχή, αλλά και για άλλες κατηγορίες  – και οι βενιζελικοί, λόγου χάρη, έχουν διωχθεί απηνώς το 1935, και οι αντιβενιζελικοί μετά το 1917, και οι οπαδοί της αβασίλευτης δημοκρατίας σε πολλές περιόδους, ακόμη κι αν δεν ήταν αριστεροί, και βέβαια όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες σε περιόδους δικτατοριών. More