Αρχική

Το αμερικανικό ιππικό στο συριακό σουκ*

Σχολιάστε

του Σωτήρη Ρούσσου**

Απόπειρα να ακυρωθούν οι επιτυχίες των συμμάχων του Άσαντ

Η αμερικανική επίθεση στη Συρία αποτελεί χωρίς αμφιβολία μια ουσιαστική αλλαγή στον συσχετισμό δυνάμεων στον συριακό πόλεμο, και αναδεικνύει αυτό που ο Σεργκέι Λαβρόφ είχε δηλώσει για το διακύβευμα της σύγκρουσης αυτής. Δηλαδή ότι «ο τρόπος με τον οποίο θα επιλυθεί η συριακή κρίση θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το μοντέλο με το οποίο η διεθνής κοινότητα θα αντιδρά σε ενδοκρατικές συγκρούσεις στο μέλλον».

Χωρίς να μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος είναι υπεύθυνος για την επίθεση με τα χημικά όπλα, θα πρέπει να αναζητήσουμε τα πιθανά κίνητρα, μιας που τόσο το καθεστώς Άσαντ όσο και οι τζιχαντιστές αντικαθεστωτικοί δεν φημίζονται για τον ανθρωπισμό και το σεβασμό τους σε στοιχειώδεις κανόνες πολέμου. Στη φάση που διανύαμε, το καθεστώς Άσαντ είχε διασφαλίσει τον έλεγχο των μεγάλων αστικών κέντρων και των βασικών οδικών αρτηριών της χώρας. Ουσιαστικά δεν αντιμετώπιζε πλέον στρατιωτική απειλή, και οι συνομιλίες στην Αστάνα αποσκοπούσαν στη μετατροπή της στρατιωτικής νίκης σε πολιτική, με την αποδοχή του ασαντικού καθεστώτος ως βασικού μέρους της μεταπολεμικής Συρίας από τους (ηττημένους στρατιωτικά) αντικαθεστωτικούς και τις χώρες που τους υποστηρίζουν. Περισσότερα

Advertisements

Ο Τραμπ, οι διανοούμενοι και τα κινήματα

Σχολιάστε

Του Σωτήρη Ρούσσου *

Βαραίνει η έλλειψη ενιαίου αντι-ηγεμονικού λόγου και σχεδίου

Ήταν Σεπτέμβρης του 1993 στην Ανατολική Ιερουσαλήμ όταν μια συζήτηση με Αμερικανούς κοινωνικούς επιστήμονες είχε προχωρήσει το μακρύ ταξίδι της μέσα στη νύχτα. Δεν συζητούσαμε για την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση αυτή τη φορά, αλλά για τα κοινωνικά κινήματα στις ΗΠΑ. Βρισκόμασταν πολύ πριν τα κινήματα της αντι-παγκοσμιοποίησης, το Σιάτλ και το Πόρτο Αλέγκρε, και η συζήτηση εστίασε στο χαρακτήρα και τα αιτήματα των κινημάτων. Οι συνομιλητές μου ανήκαν όλοι σε αυτό που ονομάζουμε Βορειοαμερικανική Αριστερά, η οποία ουσιαστικά αντιστοιχεί στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, αλλά με πολύ περισσότερο ακτιβισμό – και με βασική αναφορά στο δεύτερο συνθετικό (δημοκρατία, δικαιώματα) και καθόλου αναφορά στο πρώτο (σοσιαλισμός, ταξική σύγκρουση).

Κοινός παρονομαστής όλων για την άρθρωση των κινημάτων ήταν η αυτονομία του καθενός – φεμινιστικού, οικολογικού, εργατικού, αφροαμερικανικού, των γηγενών αμερικανικών εθνών, των λοατ κ.λπ. – και η ανάγκη για συνεργασία και συντονισμό μεταξύ τους. Εκείνο που με εντυπωσίαζε ως «απαρχαιωμένο» Ευρωπαίο ήταν η έλλειψη αναφοράς στο πολιτικό υποκείμενο, που θα συνέθετε τα κινήματα αυτά σε έναν ενιαίο αντι-ηγεμονικό λόγο για τη διεκδίκηση της εξουσίας, και βεβαίως η συνακόλουθη έλλειψη ιεράρχησης των αιτημάτων στη βάση ενός αντι-ηγεμονικού προγράμματος. Περισσότερα

Τέσσερα μαθήματα διεθνούς πολιτικής του 2015

Σχολιάστε

Τέσσερα μαθήματα διεθνούς πολιτικής του 2015

Του Σωτήρη Ρούσσου

Παγκοσμιοποίηση και νεοαποικιοκρατία, θρησκεία και πολιτική

Το 2015 ήταν μια από τις πιο διδακτικές χρονιές μετά την πτώση του σοβιετικού συνασπισμού, ιδιαίτερα μάλιστα όσον αφορά τη σχέση της παγκοσμιοποίησης και της νεοαποικιοκρατίας, αλλά και τη σχέση της θρησκείας με την πολιτική. Παρέδωσε επίσης σειρά μελαγχολικών μάλλον μαθημάτων για όσους από εμάς συνεχίζουν να βλέπουν την Αριστερά και την κοινωνική απελευθέρωση που ευαγγελίζεται, ως το μοναδικό όχημα πολιτικής και κοινωνικής αντίστασης. Περισσότερα