Home

Ιδιώτευση και διεκδίκηση

Leave a comment

Του  Kostas Beveratos

[ιδιωτεύωδιεκδικώ]

Στην Αθήνα της κλασσικής αρχαιότητας, όπου πάλευε ο νεοσύστατος πολιτισμός της δουλοκτησίας με τον αρχέγονο πολιτισμό του εξισωτισμού, η αναφορά στην ιδιώτευση είχε περιεχόμενο προσβλητικό. Στις λατινικές γλώσσες διατηρείται αυτό το υβριστικό περιεχόμενο της λέξης [idiot], όχι όμως και στα ελληνικά όπου η λέξη εκφράζει πλέον το ατομικό-προσωπικό.

Η αρχαία χρήση της λέξης φανερώνει τόσο το μέγεθος της πάλης που συντελούνταν τότε μεταξύ του πατρογονικού και του νεοσύστατου πολιτισμού, όσο και το γεγονός πως αυτή η αντιπαλότητα ήταν συνειδητή και αναγόταν στο πεδίο του λόγου. Ο πολιτισμός της δουλοκτησίας εισήγαγε την, πρωτόγνωρη μέχρι εκείνη την στιγμή, προσωπική αυτονομία του δουλοκτήτη, ο οποίος πλέον για την επιβίωσή του δεν εξαρτόνταν από το ασφαλές συλλογικό περιβάλλον που προσέφερε η οικογένεια-φυλή. Όσο όμως και αν -στην αρχαία Αθήνα- η παράδοση της συλλογικότητας και η δύναμη του δεσμού της οικογένειας-φυλής εξακολουθούσαν να διατηρούν την ισχύ τους ως βασικά στοιχεία του κοινωνικού δεσμού, τα θεμέλια για την διάρρηξη αυτού του δεσμού είχαν ήδη τεθεί. Η προσωπική αυτάρκεια του εκάστοτε δουλοκτήτη, που εξασφαλιζόταν από την παραγωγική χρήση των ανθρώπινων κοπαδιών του, διαμόρφωνε πλέον το πλαίσιο για την ανάπτυξη ενός πολιτισμού ο οποίος επιβιώνει και εξελίσσεται μέχρι σήμερα. More

Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ

Leave a comment

E1596FDA44A5D7182D862E5BB69BFC20

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο αποφάσισαν για πρώτη φορά να συγκεντρωθούν μια ομάδα πεντακοσίων και πλέον Ελλήνων καλλιτεχνών δεν ήταν ούτε η φτώχεια κι η ανεργία του χώρου τους, ούτε καν το μνημόσυνο της καλλιτεχνικής έκφρασης που κήρυξαν οι πολιτικές λιτότητας καθώς η τέχνη κι ο βιοπορισμός των ανθρώπων της αποτέλεσαν σύγχρονες μνημονιακές πολυτέλειες. Ήταν ένας Βέλγος, ένας Μπαλτάς, και η απειλή να «αφελληνιστεί» το Φεστιβάλ Αθηνών.

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο εκατοντάδες αγρότες σε όλη την Ελλάδα έκλεισαν τους δρόμους, τα σύνορα, τα περάσματα και τα τελωνεία, δεν ήταν οι εγκληματικές πολιτικές που έριξαν τα παιδιά τους και τα παιδιά των γειτόνων τους στην ανεργία, την εκμετάλλευση και την αναγκαστική μετανάστευση, ούτε γιατί τα χτυπημένα και σαπισμένα αγαθά της γης τους έγιναν προϊόντα πλιάτσικου από φτωχές γριές και γέρους μετά το τέλος κάθε λαϊκής αγοράς σε όλες τις ελληνικές μεγαλουπόλεις. Ήταν γιατί κάποιος αποφάσισε να στείλει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των 40 τελευταίων ετών (και βάλε) στη δική τους πόρτα, φέρνοντάς τους στην ίδια κατάσταση στην οποία βρίσκονται εδώ κι έξι χρόνια σχεδόν όλοι οι επαγγελματίες αυτής της χώρας. More

Η κρίση δεν είναι μόνο το χρέος

Leave a comment

real30122014_640

Aπό το 2010 ώς την αρχή του 2015 αλλάξαμε πολύ. Οχι μόνο ατομικά, αλλά και συλλογικά, σαν κοινωνία. Για πολλούς, η κρίση βιώθηκε σαν καταστροφή· έχασαν τη δουλειά τους, είδαν την επιχείρησή τους ή το επιτήδευμά τους να φθίνει, δεν καταφέρνουν να τα φέρουν βόλτα, αισθάνονται ότι χάνουν την αξιοπρέπειά τους. Για πολλούς περισσότερους η κρίση σήμανε την συρρίκνωση των προσδοκιών και την αδυναμία σχεδιασμού του μέλλοντος, σήμανε την είσοδό τους σε μια περιοχή φόβου και επισφάλειας, ακόμη κι αν διατηρούν τη δουλειά τους, ακόμη κι αν μπορούν να συντηρήσουν κάποιο ευπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Για μια μερίδα, μάλλον την πιο ολιγάριθμη, η κρίση δεν άλλαξε τις ορίζουσες του βίου, αλλά ακόμη κι αυτοί κατά βάθος δεν έχουν μείνει ανέπαφοι συναισθηματικά και διανοητικά. More