Αρχική

Ιράν: Το σύγχρονο soundtrack της Ανατολής! (Μέρος γ)

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Μέρος α’   Μέρος β’

Στο Μουσείο Μουσικής του Ισφαχάν, λίγο πριν τελειώσει η ξενάγησή μας, η κοπέλα που είχε αναλάβει να μας ενημερώσει και να μας λύσει όλες τις απορίες σχετικά με τα μουσικά όργανα και τις μουσικές του Ιράν, μας ανακοίνωσε ότι ο διευθυντής του μουσείου Mehrdad Jeihouni και οι συνεργάτες του ήθελαν να κάνουν μια μικρή συναυλία για μας. Κι έτσι, βρεθήκαμε σε μια μικρή, αλλά πολύ ατμοσφαιρική αίθουσα με καθίσματα, για να ακούσουμε πώς παίζονται μερικά από τα όργανα που ήταν εκτεθειμένα στις βιτρίνες των δύο ορόφων του μουσείου. Τέσσερις μουσικοί, μεταξύ των οποίων και ο διευθυντής, έπαιξαν δύο μουσικά κομμάτια διάρκειας περίπου μισής ώρας ενώ στην αίθουσα έμπαιναν διακριτικά και μερικοί άλλοι νιόφερτοι επισκέπτες του μουσείου που χάρη σε μας ευεργετήθηκαν κι αυτοί από την εκτός προγράμματος παράσταση. Περισσότερα

Ιράν: Ταξίδι στη χώρα της ποίησης (Mέρος β΄)

Σχολιάστε

του Στέλιου Ελληνιάδη

Χωρίς αμφιβολία, το βασικό περιεχόμενο της ιρανικής ποίησης είναι η αγάπη. Η αγάπη σε όλες της τις μορφές. Η σεξουαλική αγάπη, η θεϊκή αγάπη, η ομοερωτική αγάπη, η ανικανοποίητη αγάπη, κάθε είδους αγάπη ως αυτοσκοπός, αλλά και μεταφορικά και αλληγορικά. Με την απώλεια του εαυτού μέσα από την αγάπη, μέσα από τον απόλυτο έρωτα, και με το κρασί, φτάνει κανείς στην ύψιστη πνευματικότητα.

Ο Τζελαλεντίν Ρουμί (1227-1273) είναι ο γνωστότερος παγκοσμίως, αλλά δεν είναι ο μόνος. Σύγχρονοί του είναι ο Φαχροντίν αλ-Ιρακί (1211-1289) και ο Σααντί (1213/1219-1292), ενώ προηγούνται οι Αμπολκασέμ Φερντοσί (935-1020), Ομάρ Καγιάμ (1048-1124/1129) και Σαναΐ Γκαζναβί (1080-1131/41) και έπεται ο Χαφέζ (Σαμς αλ-Ντιν Μοχαμάντ Σιραζί) (1315-1390), οι οποίοι ανήκουν στους πιο δημοφιλείς από τους εκατοντάδες καταγεγραμμένους ποιητές αυτής της τεράστιας παράδοσης που έχει βάθος πολλών αιώνων και συνδυάζει τη λογοτεχνία με τη φιλοσοφία και τη θρησκειολογία, ακόμα και με την πολιτική, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας σαν βασικό συστατικό του διαχρονικού ιρανικού πολιτισμού. Περισσότερα

Η Εκδίκηση του Τρίτου Κόσμου

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Ενώ συντελείται εμφανώς και αφανώς μια παγκόσμια γεωπολιτική αναδιάταξη δυνάμεων και δεδομένων, οι φορείς του παλιού κόσμου προσπαθούν με τα παλιά τους εργαλεία και τις παλιές τους αντιλήψεις όχι μόνο να ερμηνεύσουν τις εξελίξεις, αλλά και να τις εμποδίσουν. Αλλά ενώ η ανάδυση νέων δυνάμεων τους δυσκολεύει όλο και περισσότερο να διατηρήσουν τον έλεγχο στο εξωτερικό, ταυτόχρονα μαστίζονται από εσωτερικές κρίσεις που γίνονται όλο και πιο δυσεπίλυτες. Το πρόβλημα των μέχρι πρότινος κυρίαρχων μητροπόλεων είναι διπλό, εσωτερικό και εξωτερικό με σαφή μεταξύ τους διασύνδεση.

Η κρίση στο εσωτερικό των μητροπόλεων δεν απορρέει μόνο από τις εσωτερικές ανισότητες και αντιθέσεις. Απορρέει και από την ανακατανομή του κόσμου ολόκληρου καθώς η ισορροπία των δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα μεταβάλλεται ραγδαία.

Σε αδρές γραμμές, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους από κοντά (μέχρι πότε, όμως;) προσπαθούν να διατηρήσουν τα κεκτημένα με το σύστημα και τη μέθοδο βάσει της οποίας και γύρω από την οποία οικοδομήθηκαν και κυριάρχησαν παγκόσμια. Της βίαιης επιβολής της θέλησης και των συμφερόντων τους. Αυτή, όμως, η πολιτική σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια «άλλη» πολιτική, την πολιτική της συνδιαλλαγής, της συνύπαρξης και του αμοιβαίου συμφέροντος. Μια πολιτική μη συμβατή με τις κρατούσες πολιτικές ισχύος σε παγκόσμια κλίμακα και γι’ αυτό δύσκολα αντιληπτή και δύσκολα διαχειρίσιμη από τους δυτικούς ηγέτες. Περισσότερα

Το Ιράν πίσω από την κουρτίνα

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στην πρώτη εικόνα της Τεχεράνης δεσπόζει το βουνό Αλμπόρζ στους πράσινους πρόποδες του οποίου ανεβαίνει η πελωρίων διαστάσεων πόλη των 18 –κατά τα λεγόμενα- εκατομμυρίων κατοίκων που είναι χτισμένη σε ένα πλατύ οροπέδιο με υψόμετρο από 1.000 μέχρι 1.800 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Με φόντο –Μάη μήνα- τις άσπρες από το χιόνι βουνοκορφές, φαρδιές λεωφόροι μήκους πολλών χιλιομέτρων διασχίζουν την πρωτεύουσα από την ανατολή στη δύση και από το βορρά στο νότο, εκεί που τελειώνουν τα σπίτια και αρχίζει η μεγάλη έρημος. Στις έξι λωρίδες κυκλοφορίας για τα ιδιωτικά αυτοκίνητα και τα μηχανάκια προστίθενται στη μέση άλλες δύο λωρίδες προστατευμένες από ένα τοιχάκι αποκλειστικά για τα λεωφορεία. Το πόσο απαραίτητο είναι αυτό το μέτρο, το συνειδητοποιείς όταν βλέπεις ότι όλοι οι κεντρικοί δρόμοι είναι μονίμως φρακαρισμένοι από μιλιούνια (στην κυριολεξία) ΙΧ που χρειάζονται από μία μέχρι τρεις ώρες για να φτάσουν στον μακρύτερο προορισμό τους. Περισσότερα

Καπιταλισμός 2017: πόλεμος, κέρδη, φτώχεια, αφανισμός

Σχολιάστε

του Στέλιου Ελληνιάδη

Ο κίνδυνος ενός μεγάλου πολέμου, με συμβατικά ή πυρηνικά, δεν αποκλείεται καθόλου. Γιατί το αμερικάνικο κράτος-σύστημα δεν μπορεί να ζήσει αλλιώς. Ο πόλεμος είναι μέσα στη δομή και τον πυρήνα του. Κάθε αποχή από πολέμους το αποσυνθέτει. Γι’ αυτό βλέπει τους πάντες σαν εχθρούς.

Σήμερα, οι χαρακτηρισμένοι ως οι μεγαλύτεροι εχθροί των ΗΠΑ είναι πρωτίστως η Κίνα και η Ρωσία και συμπληρωματικά οι αναδυόμενες χώρες, Βραζιλία, Ινδία κ.λπ. Επίσης, οι χώρες που διατηρούν υψηλό βαθμό ανεξαρτησίας, όπως το Ιράν, η Βενεζουέλα, η Βόρεια Κορέα και η Μιανμάρ, που δεν έχουν καμία δυνατότητα, ούτε πρόθεση, να απειλήσουν τις ΗΠΑ. Αποτελούν, όμως, κακά παραδείγματα, με την ανεξαρτησία τους. Ένας από τους λόγους που ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ρήμαξαν τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, ακόμα και τη φτωχή Υεμένη. Επίσης, οι ανεξάρτητες χώρες θεωρούνται εκ των πραγμάτων φυσικοί σύμμαχοι της Κίνας και της Ρωσίας, γιατί προσφέρουν ζωτικό χώρο. Περισσότερα

Σύντροφοι, ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Οπου και να γυρίσεις θλίψη. Από τη μια κυβερνούν αυτοί που κάποτε αυτοπροσδιορίζονταν ως αριστεροί, κάποιοι και ως ανανεωτικοί κομμουνιστές με τόσο οκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική που έχουν υπερκεράσει ακόμα και τα νεοφιλελεύθερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Κι απ’ την άλλη, αυτοί που δεν ακολούθησαν τους μέχρι χτες συντρόφους τους στον κατήφορο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά δεν μπορούν να προβάλλουν καμία αντίσταση στοιχειωδώς αντάξια της ριζοσπαστικής φρασεολογίας με την οποία υποστήριξαν τη διαφοροποίησή τους.

Όσο ανατριχιαστική είναι η μετάλλαξη του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ που δεν άφησε τίποτα που να μην το παραβιάσει, αθετήσει και ξεπουλήσει, άλλο τόσο απογοητευτική είναι η αφυδάτωση, η αφλογιστία και η ανεπάρκεια των οργανωμένων δυνάμεων που διαχώρισαν τη θέση τους επιλέγοντας τη συνέχιση του αγώνα αντί για την παράδοση άνευ όρων με το ιδιαίτερα επιβαρυντικό στοιχείο της αυτομολίας στον εχθρό, στην κορύφωση της αντιπαράθεσης στη φάση που η κοινωνία είχε ταχθεί στην πλευρά της Αριστεράς. Περισσότερα

Δεξιά δουλικότητα και προοδευτική υποτέλεια

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στην αγοραία πολιτική, η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας έχει – κατά πρώτο και κύριο λόγο – μια στρατιωτική διάσταση. Ισχυρός στρατός, ισχυρή αποτρεπτική άμυνα. Αυτό μαθαίνει κανείς από το σχολείο, τον Τύπο, την τηλεόραση, το σινεμά, τη λογοτεχνία, την οικογένεια. Και σε αντιστοιχία μ’ αυτό, επί δεκαετίες, η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας επικεντρωνόταν στην αντιμετώπιση του εξ ανατολών κινδύνου και οι δαπάνες για οπλικά συστήματα ξεπερνούσαν όλες τις άλλες δημόσιες δαπάνες. Αυτή η στρατηγική, που διαχρονικά εξυπηρετεί τις βιομηχανίες όπλων και τις συμμαχικές υποχρεώσεις, λίγα περιθώρια άφησε για να οργανωθεί μια πραγματική, πολύπλευρη, πολυδιάστατη, πολύμορφη και αποτελεσματική άμυνα στις απειλές για την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία. Ο στρατός μεγάλωνε, αλλά η άμυνα γινόταν όλο και πιο σαθρή, πέρα από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις των πολιτικών για εσωτερική κατανάλωση.

Οι ανησυχίες για τη γλώσσα και την ιστορία είχαν – και έχουν – περισσότερο χαρακτήρα «ταυτοτικό», να μην χάσουμε την ταυτότητά μας. Ανησυχία όχι μικρής σημασίας, αλλά μάλλον όχι επαρκής για την εθνική κυριαρχία αφού η καθολική πολιτισμική διάβρωση δεν συνδέθηκε με την εθνική κυριαρχία. Οι συνειδήσεις δεν θωρακίστηκαν μ’ αυτή τη λογική. Ότι απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας είναι η πολιτισμική και κοινωνική θωράκιση της χώρας. Ότι είναι εξίσου σημαντική με την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική θωράκιση, αν όχι σημαντικότερη σε βάθος χρόνου και σαν νευραλγικός τομέας που η διάβρωση και η άλωσή του προκαλεί τεράστιο ρήγμα στην ολιστική άμυνα. Περισσότερα

Άδειασαν την κοινωνία, αδειάζουν και τη χώρα

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Δύσκολα να κατανοήσει και να χωνέψει κανείς αυτό που γίνεται στην Ελλάδα, σε βάρος της Ελλάδας εδώ και 7 χρόνια και με διαρκώς αυξανόμενη ένταση τα δύο τελευταία. Δύσκολα γιατί η συντελούμενη καταστροφή είναι τόσο μεγάλη, σύνθετη, πολυδιάστατη, συστηματική και μεγάλης διάρκειας, χωρίς προηγούμενο. Είναι η τελειοποίηση και μεγιστοποίηση της καταστροφής όχι με πόλεμο, αεροπλάνα, τανκς και πυραύλους, ούτε καν με αποκλεισμούς και κυρώσεις τύπου Βενεζουέλας ή Ιράν, αλλά με μέσα που στα εγχειρίδια των στρατιωτικών σχολών και την ορολογία των δεξαμενών σκέψης θεωρούνται «ήπια». Για πρώτη φορά εφαρμόζεται με τέτοια αποτελεσματικότητα αυτή η μορφή κηδεμονίας και εξανδραποδισμού χωρίς, με στρατιωτικούς όρους, να ανοίξει μύτη. Οι χιλιάδες αυτοκτονίες δεν υπολογίζονται σαν θύματα της συγκεκριμένης πολιτικής γιατί κατατάσσονται στις ψυχολογικές διαταραχές που προκαλούνται σε «ευαίσθητους χαρακτήρες που αδυνατούν να προσαρμοστούν στον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο».

Στην περίοδο της αποικιοκρατίας δοκιμάστηκαν ανάλογες μέθοδοι ελέγχου και εκμετάλλευσης των αποικιών, επειδή οι πόλεμοι είχαν μεγάλο κόστος και δημιουργούσαν μεγάλες αντιστάσεις, αλλά σπάνια έφερναν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα χωρίς την συνεπικουρία των ενόπλων δυνάμεων των μητροπόλεων. Απόδειξη είναι η επιστροφή των μητροπόλεων στις πολιτικές και τις μεθόδους των άμεσων και εξαιρετικά βίαιων στρατιωτικών επεμβάσεων (Παναμάς, Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, Λιβύη, Υεμένη, Αϊτή κ.λπ.) ακόμα και επί ευρωπαϊκού εδάφους (Γιουγκοσλαβία). Περισσότερα

Η λεηλατημένη Αριστερά νικήθηκε από τη φθαρμένη Δεξιά

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η υπενθύμιση της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη στις 30 Μαρτίου 1952 έχει πολλαπλή αξία. Η πιο προφανής είναι η μνημόνευση ενός ήρωα, ενός γενναίου ανθρώπου, ενός ιδεολόγου, που έβαζε τα ιδανικά του και την αγάπη για τους συνανθρώπους του πάνω από την ίδια του τη ζωή. Τι άλλο από το υπέρτερο αγαθό τους καθενός μας;

Το λιγότερο προφανές είναι ότι μας επισημαίνει τι επακολούθησε. Τη βαθύτερη προέκταση της ήττας, της αποτυχίας του εγχειρήματος για ένα κόσμο διαφορετικό. Της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ειρήνης, της ανθρωπιάς. Μια διάσταση που θέλει μεγαλύτερη εμβάθυνση. Η διάσταση της ήττας στο επίπεδο των ιδεών και των ιδανικών. Η διάσταση της ήττας στο επίπεδο του πολιτισμού.

Η νίκη των μπολσεβίκων το 1917 και η στερέωση της πρώτης σοσιαλιστικής επικράτειας αναμφίβολα αμφισβήτησε μέχρι το μεδούλι και ταρακούνησε τη μονοκρατορία του ανταγωνιστικού, εκμεταλλευτικού και φιλοπόλεμου καπιταλισμού, δίνοντας μια τεράστια ώθηση στις σοσιαλιστικές ιδέες και στις δυνατότητες υλοποίησης του ονείρου. Παράλληλα, η οξυμένη κρίση του καπιταλισμού στις αναπτυγμένες χώρες, τουλάχιστον μέχρι το 1950, και η βαρβαρότητα της αποικιοκρατίας σε όλο τον κόσμο, έκαναν απολύτως αναγκαίο τον εναλλακτικό δρόμο του σοσιαλισμού. Περισσότερα

Η εταιρική υποκουλτούρα των πολυεθνικών

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Δεκαετία του 1970, συμμετείχαμε με τον Τάσο Φαληρέα σε ένα παγκόσμιο συνέδριο της CBS, που αργότερα εξαγοράστηκε από την ιαπωνική SONY, στο Λονδίνο. Υψηλόβαθμα στελέχη της μεγαλύτερης τότε δισκογραφικής εταιρίας στον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Αυστραλία, την Ευρώπη και κάθε χώρα που κυκλοφορούσαν οι δίσκοι της εταιρίας, είχαν συγκεντρωθεί για να ενημερωθούν σχετικά με τις εξελίξεις στην τεχνολογία και το μάρκετινγκ, για να γνωρίσουν από κοντά σημαντικούς καλλιτέχνες που παρουσίαζαν τις καινούργιες δουλειές τους, αλλά και για να αισθανθούν ότι αποτελούν μέλη μιας μεγάλης και δημιουργικής «οικογένειας» που δεν περιορίζεται από σύνορα και διαφορετικές κουλτούρες. Ο Τάσος ήταν διευθυντής πωλήσεων της CBS στην Ελλάδα κι εγώ διευθυντής ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου, τίτλο που ποτέ δεν χρησιμοποίησα ούτε στις επαγγελματικές κάρτες όπου είχα αντικαταστήσει το «διευθυντής» με το «υπεύθυνος».

Εν πάση περιπτώσει, η εμπειρία ήταν πολύ σημαντική γιατί μάθαμε πάρα πολλά πράγματα και γιατί το θέμα είχε άμεση και ενεργητική σχέση με τον πυρήνα της παραγωγής του καλλιτεχνικού έργου σε δεκάδες διαφορετικές πολιτισμικές οντότητες, σε γνωστές και άγνωστες γλώσσες, κοντινές και πολύ μακρινές κουλτούρες. Βλέποντας, ακούγοντας και συνομιλώντας με πολλούς συναδέλφους, μαθαίναμε πράγματα από πρώτο χέρι και αποκτούσαμε μια οικουμενική αίσθηση για το πού βρίσκεται και πού πάει η μουσική σε όλες τις ηπείρους. Και εξίσου βασικό, κάναμε φίλους με τους οποίους θα συνεχίζαμε να ανταλλάσσουμε ιδέες και να συνεργαζόμαστε στέλνοντας τις δικές μας παραγωγές και λαμβάνοντας τις δικές τους. Περισσότερα

Ευρωπαίοι εναντίον Ινδιάνων: 500 χρόνια – Γενοκτονία και Αντίσταση

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η τραγική ιστορία των Ινδιάνων της Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που συνοψίζεται στον χαρακτηρισμό «η μεγαλύτερη γενοκτονία» στη γνωστή ιστορία της ανθρωπότητας, δεν τελειώνει με την εξιστόρηση του Τσαρλς Μπρόουνελ, στα μέσα του 19ου αιώνα. Στην πραγματικότητα, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με άλλα μέσα.

Στη Βόρεια Αμερική, οι τελευταίες εκκαθαρίσεις παλαιού τύπου έλαβαν χώρα το 1924, όταν εξουδετερώθηκαν οι τελευταίες ομάδες αντίστασης των Σιού, αν και στα νοτιοδυτικά συγκρούσεις γίνονταν μέχρι το 1933. Αλλά οι εκκαθαρίσεις νέου τύπου συνεχίστηκαν. Οι Ινδιάνοι είχαν ουσιαστικά χάσει τα πάντα και πρώτα απ’ όλα τη γη τους. Μόνο με το νόμο Dawes Act, του 1887, 380 εκατομμύρια στρέμματα ινδιάνικης γης μεταβιβάζονταν από τις φυλές σε ατομικούς ιδιοκτήτες, άλλες έναντι τιμήματος και άλλες μοιράζονταν δωρεάν για να εγκατασταθούν με τίτλους ιδιοκτησίας οι Ευρωπαίοι έποικοι.  Οι Ινδιάνοι, όσοι είχαν απομείνει, κυνηγημένοι, διασκορπισμένοι και αποδεκατισμένοι, υποχρεώνονταν να εγκλωβιστούν σε καταυλισμούς, σε νησίδες, σε οριοθετημένες περιοχές (reservation), στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ μακριά από τη γη των προγόνων τους. Περισσότερα

ΗΠΑ και Ευρώπη: Πώς θα αντιδράσουν στις κοσμογονικές αλλαγές της ιστορίας;

Σχολιάστε

ΗΠΑ και Ευρώπη: Πώς θα αντιδράσουν στις κοσμογονικές αλλαγές της ιστορίας;

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Ποτέ άλλοτε δεν έχουν γραφτεί για ένα πρόεδρο των ΗΠΑ τόσα πολλά σε τόσο μικρό διάστημα. Και ποτέ άλλοτε δεν έγινε τόσο επίμονη προσπάθεια να τονιστεί ότι πρόκειται περί επικίνδυνου παρανοϊκού και ότι οι πολιτικές του δεν έχουν συνάφεια με την ασκούμενη ορθή πολιτική.

Δεν θα προσπαθήσω να αντικρούσω αυτές τις απόψεις, θα προσπαθήσω, όμως, να δω μήπως μέσα σε όλη αυτή την παράνοια και την ανορθοδοξία τους, υπογραμμίζουν μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη κρίση που σχετίζεται με την ωρίμαση μιας μεγάλης πίεσης για την αναδιάταξη του αμερικάνικου ιμπέριουμ και μάλιστα πολύ επιτακτικής.

Αυτό δεν συνεπάγεται, εάν η ανάγκη αυτή είναι πραγματική, που όλα προς τα εκεί δείχνουν, ότι οι επιλογές του νέου προέδρου είναι οι κατάλληλες για τη ζητούμενη αναδιάταξη. Ενδεχομένως, να οδηγήσουν στο αντίθετο από το ζητούμενο αποτέλεσμα, αφού υπάρχουν σοβαρότατες ενδείξεις ότι αφενός είναι σπασμωδικές και αφετέρου δεν ενώνουν την αμερικάνικη κοινωνία, αλλά τη διχάζουν πολύ βαθιά, τόσο στο επίπεδο του λαού όσο και στο επίπεδο των ισχυρών κέντρων εξουσίας, υπονομεύοντας οποιαδήποτε συνεννόηση και συναίνεση για μια νέα πολιτική. Περισσότερα

Γιατί –ακόμα- ΣΥΡΙΖΑ;

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Υπάρχουν περισσότεροι από έναν λόγοι που κάποιοι στηρίζει ακόμα τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ. Ένας λόγος είναι ότι οι ψηφοφόροι που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ πέρασαν πολλά στάδια μέχρι να χωνέψουν και να πάρουν την απόφαση να αποσκιρτήσουν από ένα κόμμα με το οποίο συνδέονταν επί δεκαετίες. Το ξαφνικό σοκ του καλοκαιριού του 2015 και η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν στο αντίθετό τους οι θέσεις του νέου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσαν να τους ξαναστείλουν εύκολα πίσω στο ΠΑΣΟΚ από το οποίο είχαν μόλις αποδεσμευτεί πλήρως απογοητευμένοι. Στη διαδικασία αποχώρησής τους είχαν εξαντληθεί τα περιθώρια συγχώρεσης και επιστροφής. Ούτε στη Νέα Δημοκρατία θα μπορούσαν να πάνε, γιατί είναι καθαρά μνημονιακή και δεν έχει τίποτα το ελκυστικό, ούτε θέσεις ούτε ηγεσία. Το «όχι στη Δεξιά» ήταν ανέκαθεν συστατικό στοιχείο της κουλτούρας πάνω στην οποία χτίστηκε το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι ο τσαλακωμένος από το σκάνδαλο Κοσκωτά, την επεισοδιακή σχέση με τη Λιάνη και το σοβαρό κλονισμό της υγείας του, Αντρέας Παπανδρέου νίκησε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1993 πάνω σ’ αυτή βάση. Γι’ αυτό και η ηγετική ομάδα του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, στην κρίσιμη φάση της εκδήλωσης της μετάλλαξής της, επένδυσε ακριβώς σ’ αυτή την κουλτούρα για να συγκρατήσει τους σοκαρισμένους ψηφοφόρους που είχαν αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη πριν από λίγους μόλις μήνες. Αφού το αντιμνημονιακό πήγε περίπατο, το «όχι στη Δεξιά» επανήλθε σαν κεντρικό σύνθημα και έπιασε τόπο. Κι ακόμα πιάνει, σε λιγότερους μεν, αλλά πάντως αρκετούς. Και τι να κάνουμε; Να έρθει ο Κούλης; Περισσότερα

Ο θάνατος του εμποράκου, live!

Σχολιάστε

του Στέλιου Ελληνιάδη

Ήμουν μάρτυρας υπεράσπισης ενός φίλου που δικαζόταν για χρέη στην εφορία, στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο. Καταδικάστηκε. Είναι πλέον ποινικός. Τι κι αν όλα τα επίσημα στοιχεία που προσκόμισε ο συνήγορός του και όσα κατέθεσαν οι μάρτυρες αποδείκνυαν ότι ο άνθρωπος δεν ήταν απατεώνας και ότι η αδυναμία του να ανταποκριθεί στις φορολογικές του υποχρεώσεις ήταν αποτέλεσμα της κρίσης που ξαφνικά επιβλήθηκε στην αγορά συμπαρασύροντας χιλιάδες νοικοκυρεμένους εμπόρους και επιχειρηματίες στην καταστροφή.

Το ξέρουμε, το ξέρουμε ότι η κρίση προκάλεσε προβλήματα στην αγορά, αλλά εσείς γιατί δεν καταβάλλατε τις εισφορές σας στην εφορία; Ρωτούσαν ξανά και ξανά οι δικαστές. Κασέτα. Ο στίχος από το τραγούδι του Σαββόπουλου «το δικαστήριο λειτουργούσε μέσα εκεί, μα η δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω» γύριζε συνέχεια στο μυαλό μου. Θέατρο του παραλόγου. Περισσότερα

Το ξέρετε; Η αλήθεια είναι δισ-χειρότερη!

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

«Το τρίτο μνημόνιο έφερε βαριά μέτρα, αλλά επέβαλε και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την ελάφρυνση του χρέους σε βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα.» (Νίκος Σβέρκος και Άντα Ψαρρά, Εφημερίδα των Συντακτών, 30 Ιανουαρίου 2016)

«Η ανάλυση του ΔΝΤ […] όλα τα επώδυνα μέτρα (πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για μία δεκαετία, επιπλέον μέτρα λιτότητας κ.λπ.) που προγραμματίζετε δεν φτάνουν για να καταστήσουν το ελληνικό χρέος βιώσιμο […]. Ακόμα κι αν η Ελλάδα κάνει όλες τις μεταρρυθμίσεις που της ζητούν, δεν μπορεί με την ανάπτυξη να λύσει το βασικό της πρόβλημα, το χρέος. Κι αυτό γιατί το κόστος εξυπηρέτησης αυτού θα εκτοξευθεί μακροπρόθεσμα, όταν ο χαμηλότοκος δανεισμός του επίσημου τομέα αρχίσει να αντικαθίσταται με δάνεια από τις αγορές. […] Το ελληνικό χρέος θα προσεγγίσει το 170% του ΑΕΠ το 2020, το 164% μέχρι το 2022. Στη συνέχεια θα αυξηθεί αγγίζοντας ως το 2060 το εκρηκτικό 275% του ΑΕΠ καθώς το κόστος δανεισμού της χώρας θα μετακινείται υψηλότερα από τα χαμηλά επιτόκια των δανείων του επίσημου τομέα στα υψηλότερα της αγοράς. […] Οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας θα αρχίσουν να αυξάνονται στο 15% του ΑΕΠ, το 2031 θα προσεγγίσουν το 20% του ΑΕΠ, το 2040 το 33% και το 2060 το δυσθεώρητο 62% του ΑΕΠ.» (Μπάμπης Μιχάλης, Εφημερίδα των Συντακτών, 27 Ιανουαρίου 2016)

«Στο μνημόνιο δεν μπήκαμε λόγω κάποιας συνωμοσίας εναντίον μας.» (Στέργιος Πιτσιόρλας, υφυπουργός Ανάπτυξης, στη Βούλα Κεχαγιά, Τα Νέα, 21-22 Ιανουαρίου 2016)

Περισσότερα

Νόμιμες και παράνομες ευρωπαϊκές μαφίες

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η πρώτη μου επαφή με την Ιταλία ήταν η πιο ευχάριστη, με τη διαμεσολάβηση του Σέρτζιο Εντρίγκο, του Πεπίνο ντι Κάπρι, του Αντριάνο Τσελεντάνο και του Τόνι Πινέλι. Ο πρώτος πρόσφερε με τη βαθιά αισθηματική φωνή του τις μελωδίες που μας ενθάρρυναν να σηκωθούμε και να ζητήσουμε από το κορίτσι που μας συγκινούσε να χορέψουμε ένα «μπλουζ» με την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει μεταξύ μας. Ο δεύτερος ήταν ο εκπρόσωπος της ξενοιασιάς και η μεσογειακή προσέγγιση στην αμερικάνικη ποπ κουλτούρα που τραγουδούσε καλύτερα απ’ τον Πατ Μπουν, το Speedy Gonzales, ίσως το πιο αγαπημένο μας τουίστ μαζί με το Let’s twist again του Τσάμπι Τσέκερ. Με γυαλάκια ο ένας, μαύρος από τα γκέτο ο άλλος, ήταν πιο προσιτοί από τους κοστουμαρισμένους καθωσπρέπει λευκούς του American Dream. Ο Τσελεντάνο ήταν ο πιο απρόβλεπτος, ο πιο ασουλούπωτος, ο πιο-πιο Ιταλός που μπορούσαμε να φανταστούμε, φιγούρα βγαλμένη από τις καταπληκτικές ταινίες της Τσινετσιτά με τη Τζίνα Λολομπριτζίτα και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννη ή τα σπαγγέτι γουέστερν με τις θρυλικές μουσικές του Ένιο Μορικόνε. Και ο Πινέλι ήταν ο συμπαθής Ιταλός που η μοίρα τον έφερε να κάνει καριέρα στα αθηναϊκά κλαμπάκια τραγουδώντας στα ελληνοϊταλικά με τη γουστόζικη προφορά του Λατίνου. Για μερικά χρόνια, το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο ήταν πιο ενδιαφέρον για μας από το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Περισσότερα

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ: από το Καζίνο στο Λευκό Οίκο!

Σχολιάστε

Σκίτσο του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στα πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και περιβαλλοντικά ζητήματα (μένει να δούμε τι θα κάνει και στα διεθνή), ο Τραμπ φαίνεται, από τις πρώτες κινήσεις του στο Λευκό Οίκο, να είναι τόσο επικίνδυνος όσο φοβούνταν οι πιο απελπισμένοι με την άνοδο και νίκη του Αμερικάνοι. Ταυτόχρονα, όμως, προκύπτει και κάτι άλλο που μπορεί να γεννήσει κάτι σημαντικό και πολύτιμο. Όλη η χρυσόσκονη με την οποία πασπαλίζονταν οι ωμότητες επί Ομπάμα, σκουπίζεται και αποκαλύπτεται γυμνό και αμακιγιάριστο το πραγματικό πρόσωπο του καθεστώτος, που είναι ένα και το αυτό, όποια κι αν είναι η επίσημη εκπροσώπησή του, βελούδινη με τον Ομπάμα, τραχιά με τον Τραμπ. Κι αυτό γίνεται φανερό μέσα στην ίδια την Αμερική με μια ταχύτητα και αμεσότητα που ξαφνιάζει. Τόσο από τη μεριά του νέου προέδρου που ξηλώνει σαν απολειφάδια τα όποια θετικά του προηγούμενου, θεσμικά πολύ σαθρά όπως αποκαλύπτεται, μέσα σε χρόνο ντετέ, όσο και από την πλευρά των πολιτών που οι ευαισθησίες τους διεγείρονται από την απότομη έξαρση της βαρβαρότητας και εκδηλώνονται με αμεσότητα, ένταση και θάρρος. Οι διαχωριστικές γραμμές ξαφνικά αποκτούν μια σαφήνεια ασυνήθιστη. Περισσότερα

Ηττηθήκαμε από τον αμοραλισμό

Σχολιάστε

Ηττηθήκαμε από τον αμοραλισμό

Του Στέλιου Ελληνιάδη

περίπτερο Ιδεών

Δεν φτάνει που φτωχαίνει ο κόσμος και ξεκοκκαλίζεται η χώρα, ένας ακατάσχετος αμοραλισμός ξεχύνεται σαν λίγδα από τα δημόσια πρόσωπα και πασαλείβει ολόκληρη την κοινωνία. Μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο συγχωνεύονται οι μεν με τους δε, επαληθεύοντας αυτό που απλά οι άνθρωποι λένε «όλοι ίδιοι είναι». Ίδιες πολιτικές, ίδιες πρακτικές, ίδιες συμπεριφορές, ίδια γλώσσα, ίδια αποτελέσματα. Κι ας προσπαθούν να ξεχωρίσουν μεταξύ τους – διεκδικώντας μερίδιο της εκλογικής πελατείας – με αντιπαραθέσεις ποσοτικές – ποιος την έχει πιο μακριά, που λένε τα σχολιαρόπαιδα – και με συμψηφισμούς -ποιος έκανε τα χειρότερα. Στο επίπεδο της ποιότητας, οι διαφορές γίνονται όλο και πιο μικρές και ασήμαντες. Όπως όλο και πιο μικρές και ασήμαντες γίνονται οι σχέσεις των κομμάτων με τους πολίτες. Τα παλιά κόμματα, τα κάποτε μεγάλα, έχασαν τα πλεονεκτήματα με τα οποία μονοπωλούσαν την εξουσία, από την ίδια τους την πολιτική. Χωρίς τη δυνατότητα μαζικών διορισμών, την πλουσιοπάροχη συντήρηση μιας ανέγγιχτης κομματοκρατούμενης γραφειοκρατίας και τη δουλική εξυπηρέτηση της εντόπιας ολιγαρχίας, οι σχέσεις τους με την εκλογική τους βάση χαλάρωσαν και αποδυναμώθηκαν. Μόνο κολλημένα μυαλά, από ευνοημένα σόγια και ιδεολογικά κατάλοιπα, παραμένουν στην αυλή τους. Ούτε οι ξένοι κηδεμόνες τους δεν τα έχουν πια ανάγκη. Περισσότερα

Πολιτισμός: Άλλο στη Λοζάνη κι άλλο στην Κοζάνη!

Σχολιάστε

Πολιτισμός: Άλλο στη Λοζάνη κι άλλο στην Κοζάνη!

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Τρεις μέρες σε ένα σπίτι αγροτών, στην Αργολίδα, τις μέρες που χιόνιζε, ήταν διαφωτιστικό. Περπατώντας πάνω στο φρέσκο χιόνι ανάμεσα στις πορτοκαλιές και τις λεμονιές, έβλεπα αποτυπωμένα στα δέντρα όλα αυτά που άκουγα στις συζητήσεις ανάμεσά τους. Η προσπάθεια που έκαναν τα φυτά να αντέξουν στην παγωνιά φαινόταν ανάγλυφα ακόμα και σε έναν αδαή που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε μεγαλούπολη χωρίς την καθημερινή βιωματική σχέση με τις ζωντανές δυνάμεις της φύσης. Ζαρωμένα και μαζεμένα τα καταπράσινα φύλλα για να μειώσουν τις εκτεθειμένες επιφάνειές τους και να διατηρήσουν τους χυμούς που αναπτύσσονται μέσα στους κατακίτρινους καρπούς. Αγωνία στον αγρότη για τη θερμοκρασία που δεν πρέπει πέσει κάτω από το μείον 4 μέχρι το πρωί. Κι όλη νύχτα, οι καλλιεργητές αυτών των πολύτιμων φρούτων με τις πιο θρεπτικές για τη ζωή ουσίες να παλεύουν με τεχνητά μέσα που δεν φτάνουν για να αντισταθμίσουν τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αλλά μπορούν ίσως να μετριάσουν κατά ένα βαθμό την ψύξη∙ με τις ανεμογεννήτριες από πάνω και τα ποτιστικά από κάτω στο φουλ, για να κερδίσουν χρόνο μέχρι να συννεφιάσει ή να βγάλει ήλιο, προτού ο παγετός τα κάψει όλα. Περισσότερα

Η Αμερική δεν είναι μόνο αυτή που φαίνεται…

Σχολιάστε

Η Αμερική δεν είναι μόνο αυτή που φαίνεται…

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι αναμφίβολα η πιο γνωστή χώρα στον κόσμο και ταυτόχρονα η πιο άγνωστη. Έχοντας εντονότατη παρουσία πολιτική, οικονομική και στρατιωτική σε όλο τον κόσμο, και παράγοντας ασύλληπτες ποσότητες υλικού που εξάγει στον τομέα της κουλτούρας, πολύ εύκολα δημιουργείται στους αποδέκτες η εντύπωση, η οποία σταδιακά και σωρευτικά μετατρέπεται σε πεποίθηση, ότι γνωρίζουν καλά την Αμερική. Αυτή, όμως, είναι μια πλάνη. Όση αλήθεια κι αν εμπεριέχουν τα προϊόντα που εξάγονται και καταναλώνονται μαζικά από άσπρους, μαύρους, κίτρινους και πράσινους σε όλες τις γωνιές της Γης, η αλήθεια που φέρουν μαζί τους και μεταδίδουν είναι στρεβλή και, στην καλύτερη περίπτωση, μερική και αποσπασματική.

Στο εσωτερικό αυτής της μεγάλης χώρας είναι πολύ διαφορετικά τα δεδομένα. Όποιος παρακολουθεί μετ’ επιτάσεως, σε μεγάλο βάθος χρόνου και σε πολλαπλά επίπεδα τη «μέσα ζωή» στην Αμερική καταλαβαίνει αυτή τη διαφορά με το «έξω» και συνειδητοποιεί τη δυσκολία της κατανόησης της σύνθετης και αντιφατικής αμερικανικής πραγματικότητας. Περισσότερα

Από τον ευγονισμό και τον ρατσισμό στον φασισμό και τη γενοκτονία

Σχολιάστε

Από τον ευγονισμό και τον ρατσισμό στον φασισμό και τη γενοκτονία

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Το «Ολοκαύτωμα», όπως έχει καθιερωθεί να ονομάζεται η καμπάνια εξόντωσης των Εβραίων, η Σοά, δεν αποτελούσε κεντρικό ζήτημα για αρκετά χρόνια μετά τον πόλεμο, μέχρι που, εξ αιτίας μιας σειράς παραγόντων που αναφέρονται από τον Enzo Traverso στο βιβλίο του Η Ιστορία ως Πεδίο Μάχης (Εκδόσεις του 21ου), όχι μόνο αναδύθηκε στην επιφάνεια, αλλά αυτονομήθηκε και κυριάρχησε στη σύγχρονη αξιολόγηση των μεγάλων συμβάντων του 20ου αιώνα. Και όχι παντού, με δεδομένες τις διαφοροποιήσεις στις πολιτικο-ιστορικές προτεραιότητες των δυνάμεων που κυβερνούν τις ευρωπαϊκές χώρες ειδικά από το 1990 και μετά. Σε ορισμένα κράτη της (πρώην) ανατολικής Ευρώπης, προκειμένου να αναδειχτούν κυρίαρχα τα εθνικά παθήματα, τα ιστορικά γεγονότα προσαρμόστηκαν στις τοπικές σκοπιμότητες. Αντιθέτως, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το Ολοκαύτωμα πουσαρίστηκε σε υψηλά επίπεδα αφενός για να υποβαθμιστούν άλλα σοβαρά εγκλήματα που πραγματοποιήθηκαν επί ευρωπαϊκού εδάφους και αφετέρου να εξυπηρετηθούν πολιτικές που εκπορεύονται από τα μητροπολιτικά κέντρα σε σχέση με τη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία, τον κομμουνισμό, τη νεοαποικιοκρατία κ.λπ. Είναι προφανές ότι η αποδέσμευση του Ολοκαυτώματος από τη χιτλερική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση δεν είναι τόσο αθώα και συνδέεται με άλλες σκοτεινές επιδιώξεις των δεξιών πολιτικών και των νέων ιστορικών. Ούτε τόσο αντικειμενική είναι η προσπάθεια αποσύνδεσης του ναζιστικού φαινομένου από τις «προεργασίες» που συντελούνταν στο δυτικό κόσμο. Περισσότερα

Πού πας σύντροφε με τέτοιον καιρό;

Σχολιάστε

Πού πας σύντροφε με τέτοιον καιρό;

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Μερικοί μπορεί να στραφούν στο ΚΚΕ σαν ψηφοφόροι. Αλλά μ ε την επίγνωση ότι αυτό δεν βγάζει πουθενά. Το ΚΚΕ έχει λαϊκούς ανθρώπους που πιστεύουν στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό και κρατούν μια συνεπή στάση. Αλλά το κόμμα είναι ένας μηχανισμός που η δογματική του ερμηνεία της πολιτικής δεν ανταποκρίνεται στην αριστερή αγωνιστική παράδοση και το δέσιμο με μια σημαντική μερίδα των λαϊκών στρωμάτων. Ακόμα και τα οργανωτικά του προτερήματα λειτουργούν σαν μηχανισμοί καθήλωσης και αποκλεισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι στην κρίσιμη στιγμή της όξυνσης των αντιθέσεων ο δυσαρεστημένος «λαός» δεν στράφηκε στο ΚΚΕ. Το κόμμα επέλεξε το ρόλο του παρατηρητή από την κερκίδα. Στον αντικαπιταλιστικό λόγο του δεν υπήρχε το στοιχείο της άμεσης σύγκρουσης και ρήξης με την άγρια καπιταλιστική επίθεση που δεχόταν η χώρα, πέρα από τις συνηθισμένες εκδηλώσεις «πολιτισμένης διαμαρτυρίας». Το ζήτημα της ρήξης μπαίνει σε μια μελλοντική κατάσταση ιδανικών συνθηκών που θα προκύψουν από τη φυσική εξέλιξη της πάλης των τάξεων, μόνο για το μάξιμουμ στόχο. Όποια απόπειρα ρήξης πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του σοσιαλισμού θεωρείται αιρετική παρέκκλιση. Περισσότερα

Η παγίδα της ευρωλατρείας

Σχολιάστε

Η παγίδα της ευρωλατρείας

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Πίσω από μια ενάρετη πρόσοψη κρύβει το κραυγαλέο έλλειμμα δημοκρατίας ενός ευρωπαϊκού οικοδομήματος βασισμένου, σύμφωνα με τους όρους του ναυαγισμένου συνταγματικού του σχεδίου, πάνω σε μια «υψηλά ανταγωνιστική» οικονομία της αγοράς και σε μια ουσιαστικά ολιγαρχική εξουσία.

(Enzo Traverso, Η Ιστορία ως Πεδίο Μάχης)

Στην ελληνική ιστορία, η αναθεώρηση πολλών προσεγγίσεων, αντιλήψεων και ερμηνειών που κυριάρχησαν και διδάχτηκαν στα σχολεία κατ’ αποκλειστικότητα επί δεκαετίες, ήταν απαραίτητη, αλλά τελικά προέκυψε μια τόσο αναθεωρημένη άποψη που μοιραία κατέληξε στο «συνωστισμό» της Σμύρνης το 1922. Δεν είναι του παρόντος μια πληρέστερη εξέταση του φαινομένου αυτής της αναθεώρησης, αλλά δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι ορισμένοι εκπρόσωποί της, οι πιο σθεναροί οπαδοί του αντιεθνικισμού, αποδείχτηκαν οι πιο επιρρεπείς στην ευρωδουλεία, στην απόλυτη παράδοση της χώρας στην πολιτική και πολιτισμική ανωτερότητα των τοκογλύφων και εμπόρων όπλων, οι οποίοι ξεχωρίζουν από τους άλλους εγκληματίες γιατί είναι απόγονοι των Διαφωτιστών! Περισσότερα

Είναι η κακομούτσουνη ΤΙΝΑ αριστερή;

Σχολιάστε

Είναι η κακομούτσουνη ΤΙΝΑ αριστερή;

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Κανένας άλλος δεν ενέδωσε πιο πολύ από την ευρωπαϊκή Αριστερά στην ΤΙΝΑ, στο ότι δεν υπάρχει άλλος εναλλακτικός στο νεοφιλελευθερισμό δρόμος. Η ευρωπαϊκή Αριστερά έφτασε στο σημείο που κανένας δεξιός δεν έφτασε: να αυτοκτονήσει για χάρη του νεοφιλελευθερισμού! Οι περιπτώσεις της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ελλάδας αποτελούν τα πιο τρανταχτά παραδείγματα αυτής της αυτοκτονικής πορείας της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Με πολύ μεγάλο κόστος για ολόκληρες τις κοινωνίες. Αυτοκτονίες σε όλη την ήπειρο, που επιτρέπουν σε κάποιους στοχαστές να υποστηρίζουν ότι το «κεφάλαιο Αριστερά» όπως το γνωρίζαμε έκλεισε.

Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει. Στη Γαλλία, οι σοσιαλιστές χάνουν την εξουσία και μένουν εκτός αναμέτρησης για την προεδρία. Η επιρροή εξαϋλώνεται. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μιτεράν που ήταν πρόεδρος επί 15 συναπτά έτη (1981-1996)!

Αλλά ενώ η νεοφιλελεύθερη πολιτική τους καταρρέει, επιμένουν μέχρι τέλους στην εφαρμογή της ερχόμενοι σε ανοιχτή ρήξη και με τους πιο σταθερούς υποστηρικτές του μέχρι πρόσφατα πανίσχυρου Σοσιαλιστικού Κόμματος. ΤΙΝΑ και ξερό ψωμί για τη σοσιαλιστική νομενκλατούρα της Γαλλίας! Περισσότερα

Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τους Φιντέλ;

Σχολιάστε

Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τους Φιντέλ;

του Στέλιου Ελληνιάδη

Τι να πεις και τι να γράψεις για ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο… Ο ρόλος του στους κοινούς μας αγώνες και η συμβολή του στη διαμόρφωση της ιστορίας έχει τέτοιο βάρος που δεν ζυγίζεται με τα μέτρα και τα σταθμά που διαθέτουμε. Είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς το μέγεθος και την αξία του ήρωα μας, όπως είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τις μεγάλες ιδέες, τα φυσικά φαινόμενα, την απεραντοσύνη του σύμπαντος… Παρ’ όλ’ αυτά η ανάγκη να μιλήσουμε για τον Φιντέλ είναι μεγάλη… Θες η προσπάθεια αποδοχής της απώλειας του, θες η απότιση ενός ελάχιστου φόρου τιμής, θες η ανάγκη υπογράμμισης του μηνύματος ότι ο αγώνας του συνεχίζεται… Περισσότερα

Older Entries