Του Κώστα Λουλουδάκη(Ιουλιανού)

Αποτελεί νομοτέλεια το γεγονός πως το οικονομικό και πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και διανομής πλούτου. Άρα οι συνθήκες ζωής που βιώνουν οι εργαζόμενοι εξαρτώνται από τις ανάγκες συσσώρευσης κεφαλαίου και από τις στρατηγικές που εκπονούν οι εκπρόσωποί του. Την ένταση και την έκταση αυτών των στρατηγικών των κατόχων κεφαλαίων, θα τις πραγματώσει το πολιτικό προσωπικό, το οποίο γνωρίζει πολύ καλά πως ο καπιταλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι υπόθεση ιδεολογικών αρχών, αλλά συμφερόντων.

Η κοινωνικό-οικονομική κρίση διεύρυνε το χάσμα ανάμεσα στα εισοδήματα των πλουσίων και των φτωχών, οδηγώντας ταυτόχρονα με φρενήρη ρυθμό στην αύξηση της μερικής απασχόλησης, της μαζικής ανεργίας και της εξαθλίωσης ευρύτατων τμημάτων της κοινωνίας σε διεθνή κλίμακα.

Ωστόσο, η θεαματική αποτυχία των «ελεύθερων αγορών» ελάχιστα έπληξε την πίστη στον οικονομικό φιλελευθερισμό. Οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί, που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, βγήκαν αλώβητοι από την κρίση,  σε αντίθεση με το δημόσιο, το οποίο δυσφημήθηκε και λοιδορήθηκε.  Αυτή η κατάσταση συνέτεινε στην κυριαρχία της διαφθοράς της πολιτικής (μην αμελούμε πως η «κρίση» αποδόθηκε στην ανικανότητα των κυβερνώντων να διαχειριστούν το δημόσιο χρέος), και στην μετατροπή της σε τεχνοκρατική και διαχειριστική, με σκοπό την μεταφορά του δημόσιου πλούτου στις «αγορές», δηλαδή στον οικονομικό υπόκοσμο. More