Home

Ιράν: Ταξίδι στη χώρα της ποίησης (Mέρος β΄)

Leave a comment

του Στέλιου Ελληνιάδη

Χωρίς αμφιβολία, το βασικό περιεχόμενο της ιρανικής ποίησης είναι η αγάπη. Η αγάπη σε όλες της τις μορφές. Η σεξουαλική αγάπη, η θεϊκή αγάπη, η ομοερωτική αγάπη, η ανικανοποίητη αγάπη, κάθε είδους αγάπη ως αυτοσκοπός, αλλά και μεταφορικά και αλληγορικά. Με την απώλεια του εαυτού μέσα από την αγάπη, μέσα από τον απόλυτο έρωτα, και με το κρασί, φτάνει κανείς στην ύψιστη πνευματικότητα.

Ο Τζελαλεντίν Ρουμί (1227-1273) είναι ο γνωστότερος παγκοσμίως, αλλά δεν είναι ο μόνος. Σύγχρονοί του είναι ο Φαχροντίν αλ-Ιρακί (1211-1289) και ο Σααντί (1213/1219-1292), ενώ προηγούνται οι Αμπολκασέμ Φερντοσί (935-1020), Ομάρ Καγιάμ (1048-1124/1129) και Σαναΐ Γκαζναβί (1080-1131/41) και έπεται ο Χαφέζ (Σαμς αλ-Ντιν Μοχαμάντ Σιραζί) (1315-1390), οι οποίοι ανήκουν στους πιο δημοφιλείς από τους εκατοντάδες καταγεγραμμένους ποιητές αυτής της τεράστιας παράδοσης που έχει βάθος πολλών αιώνων και συνδυάζει τη λογοτεχνία με τη φιλοσοφία και τη θρησκειολογία, ακόμα και με την πολιτική, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας σαν βασικό συστατικό του διαχρονικού ιρανικού πολιτισμού. More

Το Survivor του ΣΥΡΙΖΑ

Leave a comment

του Στέλιου Ελληνιάδη

Ολόκληρη η πολιτική ζωή της χώρας είναι ένα reality show που ξεπερνάει σε στημένα πλάνα και μέτριους ηθοποιούς το Survivor. Με τη διαφορά ότι έχει μεν πολλούς αβανταδόρους και ικανούς στην επικοινωνία, αλλά η τηλεθέαση μέσα στην κοινωνία είναι αρνητική. Και πίσω από τα στημένα σκηνικά δεν υπάρχουν ούτε ασθενοφόρα ούτε ελικόπτερα για τα ατυχήματα που μπορεί να συμβούν στην πορεία. Όπως φαίνεται από τα ελάχιστα δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό τύπο για την Ελλάδα και την παντελή απουσία του ελληνικού δράματος από τις ειδήσεις των διεθνών τηλεοπτικών δικτύων, κανένας δεν ενδιαφέρεται πλέον για τη χώρα μας. Οι επικριτές μας γιατί οι δανειστές πήραν ό,τι ήθελαν με το παραπάνω και με την πλήρη ταπείνωση των απείθαρχων Ελλήνων και οι υποστηριχτές μας γιατί έφαγαν το πιο χοντρό άδειασμα στην ιστορία των κινημάτων αλληλεγγύης επί ευρωπαϊκού εδάφους. Κανένας πια δεν θέλει να μας συζητάει. Ούτε οι εχθροί που τρίβουν τα χέρια τους ούτε οι φίλοι που πρωτοστάτησαν στο κίνημα υποστήριξης της Ελλάδας όταν αγωνιζόμασταν για το Όχι στα μνημόνια. Μόνο από ευγένεια και οίκτο μερικοί κάθονται ν’ ακούσουν τον πόνο και τον καημό μας. More

Περί παιδείας, πολιτικής παιδείας και άλλων δεινών…

Leave a comment

Το έγκλημα που διαιωνίζεται αφορά στην «παραγωγή» νεαρών ενηλίκων χωρίς ουσιαστική ικανότητα για κριτική σκέψη, χωρίς αναπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη, χωρίς γνώση για τον ελληνικό και ευρωπαϊκό πολιτισμό παρά μόνο σε ένα πρωτόγονο και μάλλον διαστρεβλωμένο επίπεδο, χωρίς επίγνωση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών τους στο πλαίσιο της πολιτείας, χωρίς γνώσεις για τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα, χωρίς δεξιότητες για επίλυση προβλημάτων, χωρίς δυνατότητα για εναλλακτική/αντισυμβατική σκέψη. Επίσης, χωρίς αυτόνομη ηθική και διάθεση εμπλοκής σε πρωτοβουλίες που αφορούν το «γενικό καλό». Αντίθετα, «παράγουμε» παθητικότητα, ομοιομορφία, ανταγωνισμό, κοινωνικά στερεότυπα, υποκριτική συμπεριφορά και μηχανιστική σκέψη. Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον απαιτούμενης αλλά όχι παιδαγωγικά αρθρωμένης πειθαρχίας, κόπωσης, δυσφορίας, άγχους….

Ίσως φαίνεται λίγο αφοριστική αυτή η θεώρηση, αλλά δυστυχώς ισχύει για την πλειοψηφία των παιδιών και κυρίως εκείνων που δεν είναι «εκτεθειμένα» στα κατάλληλα ερεθίσματα στην οικογένεια ή την ευρύτερη κοινωνική τους ομάδα. More

Ευρωπαίοι εναντίον Ινδιάνων: 500 χρόνια – Γενοκτονία και Αντίσταση

Leave a comment

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η τραγική ιστορία των Ινδιάνων της Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που συνοψίζεται στον χαρακτηρισμό «η μεγαλύτερη γενοκτονία» στη γνωστή ιστορία της ανθρωπότητας, δεν τελειώνει με την εξιστόρηση του Τσαρλς Μπρόουνελ, στα μέσα του 19ου αιώνα. Στην πραγματικότητα, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με άλλα μέσα.

Στη Βόρεια Αμερική, οι τελευταίες εκκαθαρίσεις παλαιού τύπου έλαβαν χώρα το 1924, όταν εξουδετερώθηκαν οι τελευταίες ομάδες αντίστασης των Σιού, αν και στα νοτιοδυτικά συγκρούσεις γίνονταν μέχρι το 1933. Αλλά οι εκκαθαρίσεις νέου τύπου συνεχίστηκαν. Οι Ινδιάνοι είχαν ουσιαστικά χάσει τα πάντα και πρώτα απ’ όλα τη γη τους. Μόνο με το νόμο Dawes Act, του 1887, 380 εκατομμύρια στρέμματα ινδιάνικης γης μεταβιβάζονταν από τις φυλές σε ατομικούς ιδιοκτήτες, άλλες έναντι τιμήματος και άλλες μοιράζονταν δωρεάν για να εγκατασταθούν με τίτλους ιδιοκτησίας οι Ευρωπαίοι έποικοι.  Οι Ινδιάνοι, όσοι είχαν απομείνει, κυνηγημένοι, διασκορπισμένοι και αποδεκατισμένοι, υποχρεώνονταν να εγκλωβιστούν σε καταυλισμούς, σε νησίδες, σε οριοθετημένες περιοχές (reservation), στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ μακριά από τη γη των προγόνων τους. More

Όχι άλλη αναμονή – να στοχαζόμαστε δρώντας

Leave a comment

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Από το κάζο του καλοκαιριού του 2015, έπρεπε να σκεφτούμε τι θα κάνουμε. Γιατί η περίοδος ανασύνταξης δεν μπορεί να τραβάει σε μάκρος. Η κοινωνία αιμορραγεί και πολλές από τις προστιθέμενες συνέπειες τις καταστροφής είναι μη αναστρέψιμες. Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από τη (νομιζόμενη) αντιμνημονιακή νίκη και τα μνημόνια συνεχίζουν να αλέθουν ανεμπόδιστα τη χώρα. More

Γιατί –ακόμα- ΣΥΡΙΖΑ;

Leave a comment

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Υπάρχουν περισσότεροι από έναν λόγοι που κάποιοι στηρίζει ακόμα τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ. Ένας λόγος είναι ότι οι ψηφοφόροι που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ πέρασαν πολλά στάδια μέχρι να χωνέψουν και να πάρουν την απόφαση να αποσκιρτήσουν από ένα κόμμα με το οποίο συνδέονταν επί δεκαετίες. Το ξαφνικό σοκ του καλοκαιριού του 2015 και η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν στο αντίθετό τους οι θέσεις του νέου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσαν να τους ξαναστείλουν εύκολα πίσω στο ΠΑΣΟΚ από το οποίο είχαν μόλις αποδεσμευτεί πλήρως απογοητευμένοι. Στη διαδικασία αποχώρησής τους είχαν εξαντληθεί τα περιθώρια συγχώρεσης και επιστροφής. Ούτε στη Νέα Δημοκρατία θα μπορούσαν να πάνε, γιατί είναι καθαρά μνημονιακή και δεν έχει τίποτα το ελκυστικό, ούτε θέσεις ούτε ηγεσία. Το «όχι στη Δεξιά» ήταν ανέκαθεν συστατικό στοιχείο της κουλτούρας πάνω στην οποία χτίστηκε το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι ο τσαλακωμένος από το σκάνδαλο Κοσκωτά, την επεισοδιακή σχέση με τη Λιάνη και το σοβαρό κλονισμό της υγείας του, Αντρέας Παπανδρέου νίκησε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1993 πάνω σ’ αυτή βάση. Γι’ αυτό και η ηγετική ομάδα του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, στην κρίσιμη φάση της εκδήλωσης της μετάλλαξής της, επένδυσε ακριβώς σ’ αυτή την κουλτούρα για να συγκρατήσει τους σοκαρισμένους ψηφοφόρους που είχαν αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη πριν από λίγους μόλις μήνες. Αφού το αντιμνημονιακό πήγε περίπατο, το «όχι στη Δεξιά» επανήλθε σαν κεντρικό σύνθημα και έπιασε τόπο. Κι ακόμα πιάνει, σε λιγότερους μεν, αλλά πάντως αρκετούς. Και τι να κάνουμε; Να έρθει ο Κούλης; More

Ο θάνατος του εμποράκου, live!

Leave a comment

του Στέλιου Ελληνιάδη

Ήμουν μάρτυρας υπεράσπισης ενός φίλου που δικαζόταν για χρέη στην εφορία, στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο. Καταδικάστηκε. Είναι πλέον ποινικός. Τι κι αν όλα τα επίσημα στοιχεία που προσκόμισε ο συνήγορός του και όσα κατέθεσαν οι μάρτυρες αποδείκνυαν ότι ο άνθρωπος δεν ήταν απατεώνας και ότι η αδυναμία του να ανταποκριθεί στις φορολογικές του υποχρεώσεις ήταν αποτέλεσμα της κρίσης που ξαφνικά επιβλήθηκε στην αγορά συμπαρασύροντας χιλιάδες νοικοκυρεμένους εμπόρους και επιχειρηματίες στην καταστροφή.

Το ξέρουμε, το ξέρουμε ότι η κρίση προκάλεσε προβλήματα στην αγορά, αλλά εσείς γιατί δεν καταβάλλατε τις εισφορές σας στην εφορία; Ρωτούσαν ξανά και ξανά οι δικαστές. Κασέτα. Ο στίχος από το τραγούδι του Σαββόπουλου «το δικαστήριο λειτουργούσε μέσα εκεί, μα η δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω» γύριζε συνέχεια στο μυαλό μου. Θέατρο του παραλόγου. More

Νόμιμες και παράνομες ευρωπαϊκές μαφίες

Leave a comment

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η πρώτη μου επαφή με την Ιταλία ήταν η πιο ευχάριστη, με τη διαμεσολάβηση του Σέρτζιο Εντρίγκο, του Πεπίνο ντι Κάπρι, του Αντριάνο Τσελεντάνο και του Τόνι Πινέλι. Ο πρώτος πρόσφερε με τη βαθιά αισθηματική φωνή του τις μελωδίες που μας ενθάρρυναν να σηκωθούμε και να ζητήσουμε από το κορίτσι που μας συγκινούσε να χορέψουμε ένα «μπλουζ» με την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει μεταξύ μας. Ο δεύτερος ήταν ο εκπρόσωπος της ξενοιασιάς και η μεσογειακή προσέγγιση στην αμερικάνικη ποπ κουλτούρα που τραγουδούσε καλύτερα απ’ τον Πατ Μπουν, το Speedy Gonzales, ίσως το πιο αγαπημένο μας τουίστ μαζί με το Let’s twist again του Τσάμπι Τσέκερ. Με γυαλάκια ο ένας, μαύρος από τα γκέτο ο άλλος, ήταν πιο προσιτοί από τους κοστουμαρισμένους καθωσπρέπει λευκούς του American Dream. Ο Τσελεντάνο ήταν ο πιο απρόβλεπτος, ο πιο ασουλούπωτος, ο πιο-πιο Ιταλός που μπορούσαμε να φανταστούμε, φιγούρα βγαλμένη από τις καταπληκτικές ταινίες της Τσινετσιτά με τη Τζίνα Λολομπριτζίτα και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννη ή τα σπαγγέτι γουέστερν με τις θρυλικές μουσικές του Ένιο Μορικόνε. Και ο Πινέλι ήταν ο συμπαθής Ιταλός που η μοίρα τον έφερε να κάνει καριέρα στα αθηναϊκά κλαμπάκια τραγουδώντας στα ελληνοϊταλικά με τη γουστόζικη προφορά του Λατίνου. Για μερικά χρόνια, το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο ήταν πιο ενδιαφέρον για μας από το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. More

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ: από το Καζίνο στο Λευκό Οίκο!

Leave a comment

Σκίτσο του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στα πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και περιβαλλοντικά ζητήματα (μένει να δούμε τι θα κάνει και στα διεθνή), ο Τραμπ φαίνεται, από τις πρώτες κινήσεις του στο Λευκό Οίκο, να είναι τόσο επικίνδυνος όσο φοβούνταν οι πιο απελπισμένοι με την άνοδο και νίκη του Αμερικάνοι. Ταυτόχρονα, όμως, προκύπτει και κάτι άλλο που μπορεί να γεννήσει κάτι σημαντικό και πολύτιμο. Όλη η χρυσόσκονη με την οποία πασπαλίζονταν οι ωμότητες επί Ομπάμα, σκουπίζεται και αποκαλύπτεται γυμνό και αμακιγιάριστο το πραγματικό πρόσωπο του καθεστώτος, που είναι ένα και το αυτό, όποια κι αν είναι η επίσημη εκπροσώπησή του, βελούδινη με τον Ομπάμα, τραχιά με τον Τραμπ. Κι αυτό γίνεται φανερό μέσα στην ίδια την Αμερική με μια ταχύτητα και αμεσότητα που ξαφνιάζει. Τόσο από τη μεριά του νέου προέδρου που ξηλώνει σαν απολειφάδια τα όποια θετικά του προηγούμενου, θεσμικά πολύ σαθρά όπως αποκαλύπτεται, μέσα σε χρόνο ντετέ, όσο και από την πλευρά των πολιτών που οι ευαισθησίες τους διεγείρονται από την απότομη έξαρση της βαρβαρότητας και εκδηλώνονται με αμεσότητα, ένταση και θάρρος. Οι διαχωριστικές γραμμές ξαφνικά αποκτούν μια σαφήνεια ασυνήθιστη. More

Πολιτισμός: Άλλο στη Λοζάνη κι άλλο στην Κοζάνη!

Leave a comment

Πολιτισμός: Άλλο στη Λοζάνη κι άλλο στην Κοζάνη!

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Τρεις μέρες σε ένα σπίτι αγροτών, στην Αργολίδα, τις μέρες που χιόνιζε, ήταν διαφωτιστικό. Περπατώντας πάνω στο φρέσκο χιόνι ανάμεσα στις πορτοκαλιές και τις λεμονιές, έβλεπα αποτυπωμένα στα δέντρα όλα αυτά που άκουγα στις συζητήσεις ανάμεσά τους. Η προσπάθεια που έκαναν τα φυτά να αντέξουν στην παγωνιά φαινόταν ανάγλυφα ακόμα και σε έναν αδαή που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε μεγαλούπολη χωρίς την καθημερινή βιωματική σχέση με τις ζωντανές δυνάμεις της φύσης. Ζαρωμένα και μαζεμένα τα καταπράσινα φύλλα για να μειώσουν τις εκτεθειμένες επιφάνειές τους και να διατηρήσουν τους χυμούς που αναπτύσσονται μέσα στους κατακίτρινους καρπούς. Αγωνία στον αγρότη για τη θερμοκρασία που δεν πρέπει πέσει κάτω από το μείον 4 μέχρι το πρωί. Κι όλη νύχτα, οι καλλιεργητές αυτών των πολύτιμων φρούτων με τις πιο θρεπτικές για τη ζωή ουσίες να παλεύουν με τεχνητά μέσα που δεν φτάνουν για να αντισταθμίσουν τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αλλά μπορούν ίσως να μετριάσουν κατά ένα βαθμό την ψύξη∙ με τις ανεμογεννήτριες από πάνω και τα ποτιστικά από κάτω στο φουλ, για να κερδίσουν χρόνο μέχρι να συννεφιάσει ή να βγάλει ήλιο, προτού ο παγετός τα κάψει όλα. More

Η παγίδα της ευρωλατρείας

Leave a comment

Η παγίδα της ευρωλατρείας

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Πίσω από μια ενάρετη πρόσοψη κρύβει το κραυγαλέο έλλειμμα δημοκρατίας ενός ευρωπαϊκού οικοδομήματος βασισμένου, σύμφωνα με τους όρους του ναυαγισμένου συνταγματικού του σχεδίου, πάνω σε μια «υψηλά ανταγωνιστική» οικονομία της αγοράς και σε μια ουσιαστικά ολιγαρχική εξουσία.

(Enzo Traverso, Η Ιστορία ως Πεδίο Μάχης)

Στην ελληνική ιστορία, η αναθεώρηση πολλών προσεγγίσεων, αντιλήψεων και ερμηνειών που κυριάρχησαν και διδάχτηκαν στα σχολεία κατ’ αποκλειστικότητα επί δεκαετίες, ήταν απαραίτητη, αλλά τελικά προέκυψε μια τόσο αναθεωρημένη άποψη που μοιραία κατέληξε στο «συνωστισμό» της Σμύρνης το 1922. Δεν είναι του παρόντος μια πληρέστερη εξέταση του φαινομένου αυτής της αναθεώρησης, αλλά δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι ορισμένοι εκπρόσωποί της, οι πιο σθεναροί οπαδοί του αντιεθνικισμού, αποδείχτηκαν οι πιο επιρρεπείς στην ευρωδουλεία, στην απόλυτη παράδοση της χώρας στην πολιτική και πολιτισμική ανωτερότητα των τοκογλύφων και εμπόρων όπλων, οι οποίοι ξεχωρίζουν από τους άλλους εγκληματίες γιατί είναι απόγονοι των Διαφωτιστών! More

Να ανακτήσουμε το ζωτικό μας χώρο: Ή αυτοί ή εμείς!

1 Comment

Να ανακτήσουμε το ζωτικό μας χώρο: Ή αυτοί ή εμείς!

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Λέμε για τους ανθρώπους ότι είναι καλοπερασάκηδες, με την κακή έννοια. Ότι συσσωρεύουν χρήματα και τα ξοδεύουν για αυτοκίνητα, ταξίδια και εξοχικά, που σημαίνει ότι είναι λάτρεις της ιδιοκτησίας, της επίδειξης και της αδιαφορίας για το διπλανό τους. Αλλά γενικεύοντας δεν έχουμε πάντα δίκιο ή, εν πάση περιπτώσει, συχνά δεν βλέπουμε αυτή την κατάσταση πραγμάτων κι από άλλες σκοπιές που μπορεί είτε να κάνουν ακόμα αυστηρότερη την κριτική μας ή να τη σχετικοποιήσουν και να την απαλύνουν. Το σκεφτόμουν έντονα αυτό καθώς άκουγα τον Δημήτρη Πουλικάκο, πάνω από ένα τσάι με κονιάκ στην πλατεία Βικτωρίας, να μου λέει ότι λείπει από τους ανθρώπους ο ζωτικός χώρος. Κι όμως, αυτή η σημαντική διαπίστωση συνήθως δεν υπεισέρχεται στους παράγοντες που διαμορφώνουν την κρίση μας για τον τρόπο που ζουν πολλοί συμπολίτες μας οι οποίοι δεν ανήκουν στην μειοψηφούσα τάξη που διασφαλίζει απεριόριστο χώρο για τον εαυτό της και στριμώχνει τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων στον ελάχιστο. More

Η κηδεμονία δεν φέρνει την άνοιξη!

Leave a comment

Η κηδεμονία δεν φέρνει την άνοιξη!

Σίσσυφος… έργο του Νίκου Ζήβα (ZivasArt Gallery)

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Έβλεπα την Wided Bouchamaoui, που μαζί με άλλους τρεις Τυνήσιους, επικεφαλής τεσσάρων φορέων, παρέλαβαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την ειρηνική διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα τους και την άκουγα να λέει ότι ένας βασικός λόγος που τα κατάφεραν ήταν επειδή δεν ζήτησαν βοήθεια από το εξωτερικό ούτε επέτρεψαν σε καμία ξένη χώρα να αναμιχθεί στα εσωτερικά τους. Αυτό μπορεί να πέρασε απαρατήρητο από τα διεθνή ΜΜΕ, τη κοινή γνώμη και τους πολιτικούς ακτιβιστές κάθε απόχρωσης, αλλά μέσα στην απλότητά του εμπεριέχει την καλύτερη επισήμανση και τη μεγαλύτερη αλήθεια για μια πολιτική λύση με συνθήκες αυτοδιαχείρισης και αυτοκυριαρχίας. Και παραπέμπει σ’ αυτό που όσοι μελετούν ιστορία πρέπει να γνωρίζουν εάν έχουν μάθει να την ερμηνεύουν σωστά. Ότι η ξένη ανάμειξη είναι σχεδόν πάντα καταστροφική, ακόμα κι όταν προσφέρει πρόσκαιρα οφέλη.

Ο βασικότερος λόγος που οι περισσότερες χώρες στον κόσμο έχουν παραμείνει στην υπανάπτυξη είναι ότι ποτέ δεν αφέθηκαν να ρυθμίσουν τις τύχες τους. Αντιθέτως, όποιες χώρες κατάφεραν να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία και αυτοκυριαρχία τους μπήκαν στο δρόμο της ανάπτυξης. Από τις εξαρτημένες χώρες μπήκαν στο στάδιο της ανάπτυξης μόνο εκείνες που επιλέχτηκαν κυρίως για γεωπολιτικούς σκοπούς από τους κηδεμόνες τους και δεν ξεπερνούν σε αριθμό τα δάχτυλα του ενός χεριού. Αντιθέτως, όλες οι πρώην και νυν αποικίες, δηλαδή πάνω-κάτω το 80% από τα περίπου 200 κράτη που ανήκουν στον ΟΗΕ, καταδικάστηκαν στην υπανάπτυξη από τους κηδεμόνες τους και όχι επειδή ήταν καθυστερημένες ή κατοικούνται από βλαμμένους λαούς. More

Αριστερή πορεία προς το άγνωστο

Leave a comment

Αριστερή πορεία προς το άγνωστο

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Καθώς η πορεία έφτανε στον Άγνωστο Στρατιώτη και διαλυόταν, το ερώτημα στα μυαλά και τα χείλη των διαδηλωτών παρέμενε κρεμασμένο: και τώρα τι κάνουμε; Η απάντηση «συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε» δεν φαινόταν να αρκεί. Μετά την εντυπωσιακή «άνοιξη» και το «καλοκαίρι» του ΣΥΡΙΖΑ που έληξε γρήγορα και άδοξα, ο αριστερός κόσμος ψάχνεται χωρίς να κρύβει την απογοήτευση και το μούδιασμά του.

Η κινητοποίηση της περασμένης Πέμπτης, πέρα από την προσθήκη μερικών νέων συνθημάτων, έμοιαζε σαν κόπι-πέιστ των παλαιότερων διαδηλώσεων, με εξαίρεση την για πρώτη φορά απουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και οι αψιμαχίες μεταξύ αντιεξουσιαστών και αστυνομίας ήταν πανομοιότυπες, στο τέλος της πορείας. Η αίσθηση ήταν ότι η πολιτική ζωή επέστρεφε σε μία «κανονικότητα». Μόνο μιλώντας με τους διαδηλωτές ένιωθες την κρυφή διαφορά, ότι κάτι αλλιώτικο είχε πρόσκαιρα μεσολαβήσει. Ακόμα κι αυτοί που έλεγαν ψιλοχαιρέκακα «σας τα λέγαμε εμείς», δεν μπορούσαν να κρύψουν ότι ήταν ζεματισμένοι από το ίδιο μπουγέλο.

Ταυτόχρονα αυτή η διαδήλωση, η τόσο πολυκαιρισμένη, σηματοδότησε ένα νέο ξεκίνημα αγώνων. Αποτέλεσε μια έμπρακτη δήλωση μερικών χιλιάδων ανθρώπων ότι «δεν τελειώσατε μαζί μας, είμαστε εδώ και συνεχίζουμε. Ξανά από την αρχή, εντάξει, αλλά θα μας έχετε απέναντί σας, απογοητευμένους, αλλά και θυμωμένους». More

Η Ουκρανία στο λάκκο των λεόντων

Leave a comment

Η Ουκρανία στο λάκκο των λεόντων. Του Στέλιου Ελληνιάδη

 Του Στέλιου Ελληνιάδη

Όσοι υποστηρίζουν την ουκρανική εκδοχή των πραγμάτων ισχυρίζονται ότι η κατάσταση έχει εξομαλυνθεί στη χώρα και ότι οι πολίτες δεν φοβούνται πλέον, παρά μόνο αυτοί που είναι πάνω στη διαχωριστή γραμμή των αντιπάλων στρατών. Αυτό, όμως, δεν ισχύει. Και δεν μπορεί να ισχύει σε μια περιοχή που ενώ κατοικείται από ρωσόφωνους κατοίκους και στην πλειονότητά τους ρωσόφιλους ή θετικά προσκείμενους στους αυτονομιστές του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, είναι γεμάτη Ουκρανούς αστυνομικούς και στρατιώτες, του τακτικού στρατού και των παραστρατιωτικών μονάδων. Είναι η πρώτη φορά που πολίτες με πλησίαζαν για να μου μιλήσουν στο αφτί ή με έπαιρναν παράμερα, από φόβο μήπως τους ακούσει κάποιος τρίτος, για να μου πουν την άποψή τους για την κατάσταση που επικρατεί στη Μαριούπολη και τα χωριά όπου, μόλις σκοτεινιάσει, κλείνονται στα σπίτια τους. Οι στρατιώτες, που είναι ήδη πολύ καιρό στον τόπο τους και κυκλοφορούν με στρατιωτικά και πολιτικά, καταναλώνουν πολλή βότκα, γεγονός που ανάγκασε τη διοίκηση να απαγορεύσει στα καταστήματα την πώληση αλκοόλ στους ένοπλους, χωρίς αυτό να σημαίνει πολλά πράγματα αφού τα μπουκάλια είναι παντού και περνούν εύκολα από χέρι σε χέρι. Αλλά, πέρα από το βαρύ κλίμα που επικρατεί σε μια περιοχή που οι κάτοικοί της στη μεγάλη πλειοψηφία τους είτε δεν συμμετείχαν στις επίσημες εκλογές είτε καταψήφισαν τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού, η κατάσταση συνεχώς επιβαρύνεται από τους νέους νόμους και τις αποφάσεις που παίρνονται κεντρικά νομιμοποιώντας συχνά αυτά που αυθαίρετα επέβαλαν με τις πράξεις τους οι εθνικιστικές και νεοφασιστικές ομάδες που αποτελούν κράτος εν κράτει σε όλη τη χώρα. More

Ο Μακαρθισμός στην Αμερική και ο Πολιτιστικός Πόλεμος στην Ευρώπη

Leave a comment

Ο Μακαρθισμός στην Αμερική και ο Πολιτιστικός Πόλεμος στην Ευρώπη

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στην ιστορία της παγκόσμιας πολιτικής, ο Μακαρθισμός καταγράφηκε αρνητικά κυρίως γιατί κατέστρεψε τη σταδιοδρομία και το έργο διακεκριμένων ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών και δηλητηρίασε την κοινωνική, πολιτική και πνευματική ζωή της μεταπολεμικής Αμερικής. Όμως, ο βασικός λόγος που οδήγησε στην κατάργησή του ήταν άλλος.

Ο Μακαρθισμός ως γνήσιο υποπροϊόν του Ψυχρού Πολέμου, επιτελούσε ένα έργο χρήσιμο για το αμερικάνικο κατεστημένο, αλλά υπερβαίνοντας τα όρια του ρόλου και της αποστολής του, έθετε πλέον σε κίνδυνο την ίδια την πολιτική που υπηρετούσε. Όσο οι εξοντωτικές βολές του στρέφονταν εναντίον των σχετικά αδύνατων κρίκων, διανοουμένων, καλλιτεχνών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων κ.ά., το βαθύ σύστημα εξουσίας τον ενθάρρυνε ή τον ανεχόταν. Όταν όμως, άρχισε να δείχνει σημάδια αυτονόμησης και διαλυτικής παρέμβασης στις διεθνείς πολιτικές του Ψυχρού Πολέμου, ενεργοποιήθηκε ένα ανώτερο σύστημα αυτοπροστασίας των κέντρων εξουσίας το οποίο εκτίμησε ότι με την εντυπωσιακή «επιτυχία» του, ο Μακάρθι είχε πάρει μεγάλη φόρα και απειλούσε πλέον με ασυνάρτητο τρόπο αφενός να κλονίσει τους θεμελιακούς θεσμούς της εξουσίας και δη τη στρατιωτική ιεραρχία και αφετέρου να βάλει σε κίνδυνο την αμερικάνικη πολιτική στην Ευρώπη, η οποία στηριζόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό στον προσεταιρισμό και την αξιοποίηση ακριβώς εκείνων των πολιτών που ο Μακάρθι καταδίωκε και εξόντωνε στις ΗΠΑ. More

Μπούμ!

Leave a comment

web17022014

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Μοιάζω μ’ ένα καζάνι που βράζει, βράζει, βράζει
κι η ώρα πλησιάζει να γίνει το κακό,
μοιάζω μ’ ένα καζάνι που όπου να ’ναι σκάει,
κάποιος θα τηνε φάει έτσι στο ξαφνικό.

Μοιάζω μ’ ένα καζάνι που έτσι και κρεπάρει,
ο χάρος ποιον θα πάρει, ποιος θα ’ναι ο τυχερός,
μοιάζω μ’ ένα καζάνι που έτσι και κρεπάρει,
θα ’ναι η ζημιά μεγάλη κι ο κρότος φοβερός.

Μοιάζω μ’ ένα καζάνι που το παραζεσταίνεις
και δεν την προλαβαίνεις έτσι και κάνει μπουμ!

(Άκης Πάνου, 1976)

Βρήκαν όγκο στους αδένες του Γιώργου που δουλεύει στην καθαριότητα ενός Δήμου. Όμως, από τη διάγνωση μέχρι την αφαίρεση, ο όγκος είχε φτάσει από τα 3 στα 5,5 εκ. Και για τις ακτινοβολίες που είναι απαραίτητες για να αποτραπεί η μετάσταση του είπαν ότι υπάρχει λίστα αναμονής πέντε μηνών! More

Ο Γούντι Άλεν και οι εκπεσόντες αστοί

Leave a comment

woody-allen-660_0Του Στέλιου Ελληνιάδη

Ένα βράδυ πήγα στο Σινέ Παρί, στην Πλάκα, για να δω την καινούργια ταινία του Γούντι Άλεν, με πρωταγωνίστρια την Κέιτ Μπλάνσετ.

Και την είδα από τον εξώστη του σινεμά, που βρίσκεται πάνω από το μπαρ στο πίσω μέρος της μεγάλης ταράτσας που είναι η πλατεία του κινηματογράφου. Κι από κει, βλέποντας ωραιότατα την ταινία, έχεις αριστερά σου μια υπέροχη άποψη της Ακρόπολης φωταγωγημένης!

Μπλου Τζάσμιν. Θλιμμένη Τζάσμιν. Μια ταινία για λευκούς. Πολύ καλή. Η παρακμή, ηθική, κοινωνική και πολιτισμική, της λευκής φυλής. Χωρίς ίχνος πολιτικολογίας. Έτσι την είδα εγώ. Μέσα από την ιστορία δύο γυναικών, δύο αδερφών, μία στα ψηλά και μία στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα της Αμερικής. Ούτε αμερικανικό όνειρο, ούτε αισιοδοξία, ούτε καν τέλος!
Τι θέλει να πει ο Γούντι Άλεν; Ίσως τίποτα παραπάνω απ’ αυτό που βλέπουμε στην οθόνη. Ένα δράμα. Η ζωή δύο διαφορετικών ανθρώπων με τα πάνω της και τα κάτω της. Αν αυτό το απλό πράγμα το πεις με όρους κινηματογραφικούς καλά, αυτό είναι τέχνη. That’s all. More