Home

Χτύπα σαν πολίτης

Leave a comment

Του Παύλου Κιρκασίδη

Μέσα σε ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα (καπιταλισμό το λένε) που εδώ και δεκαετίες δείχνει πως έχει ξεπεράσει και τα πλέον απώτατά του όρια και δεν παύει καθημερινά να μας «υπενθυμίζει» πως ως μοναδική (απέλπιδα) διέξοδό του βλέπει την ανά τον κόσμο διασπορά πολύνεκρων συρράξεων, πραγματικά θα μας έκανε μεγάλη εντύπωση, αν και ο κώδικας που επέλεγαν να υιοθετήσουν όσοι είναι επιφορτισμένοι με το έργο του πλασαρίσματος της παγκόσμιας σαβούρας (διαφημιστές τους λένε), δεν διέπετο ακριβώς από την ίδια ηθική αλλά και λογική: Την ακραία επίθεση στον δέκτη. («πελάτη» τον λένε – παλιά τον λέγανε και «μουστερή»)

Αφορμή η τελευταία «διαφήμιση» γνωστής αλυσίδας παιχνιδιών, (εν προκειμένω και κατά κανόνα πλαστικής σαβούρας αμφισβητούμενης ψυχαγωγικής ή παιδαγωγικής αξίας, πολύ συχνά ακόμη και επικίνδυνων για την υγεία των παιδιών) που όχι μόνο συνέχισε να τιμά την εταιρική της παράδοση παραγωγής αισθητικά άθλιων σποτς αλλά είπε να πάει και ένα βήμα παραπέρα, αυτή τη φορά βγάζοντας από την «made in China» επικοινωνιακή της φαρέτρα τη γλώσσα της βίας, και υπό το (πληκτικά προφανές) σκεπτικό πως οι πλέον κάφροι θα την «κατανοήσουν», οι στοιχειωδώς υποψιασμένοι θα «επαναστατήσουν», σε κάθε περίπτωση το όνομά μας να ακούγεται ακόμη και αν… γαία πυρί μιχθήτω. More

Περί θηβαίων και σπαλιάρων…

Leave a comment

γυναικες

Του Παύλου Κιρκασίδη

Επιχειρώντας να εντοπίσουμε τους λόγους για τους οποίους, τόσο πολύ ο κόσμος ασχολήθηκε (με τον ένα ή άλλο τρόπο) με τις δηλώσεις Θηβαίου και Σπαλιάρα, διαπιστώνουμε πως, τόσο η μία όσο και η άλλη, αποκαλύπτουν μια απίστευτα βαθιά ρηγμάτωση στις σχέσεις ατόμου και κοινωνίας.

Μετά από μια εικοσαετία παραμύθας περί μιας ΙΧ ευτυχίας αποκομμένης από κάθε συλλογική συν-έργεια που ενδεχομένως θα περιέγραφε μια /πολιτεία/ αναγκαζόμαστε να «ξαναβρεθούμε» μόνο που πλέον έχουμε ξεχάσει πώς γίνεται αυτό. More

Η “Δημοσιογραφία” ως ενδεχόμενο κακούργημα.

1 Comment

Για ποιο λόγο μια ιδιωτική επιχείρηση που επί δεκαετίες οικονομικά μπαίνει μέσα (και ίσως και περισσότερο απ΄ όσο θέλουν να εμφανίζουν οι ισολογισμοί της), εξακολουθεί να υπάρχει?

Και άντε ας πούμε πως, έστω και με αυτές τις απίστευτες και επί δεκαετίες ζημιές, υπάρχει γιά την …τιμή κάποιων όπλων, (μεταφορικά-ίσως όμως και κυριολεκτικά).
Γιά ποιο λόγο και κυρίως με τι τρόπο πληρώνει σε κάποιους εκ των υπαλλήλων της μισθούς που μόνο να τους ονειρεύεται θα μπορούσε ακόμη και ένας πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας?

Πόσο πχ. λογικό θα ήταν να επιμένω να διατηρώ μια επιχείρηση η οποία κατά το κοινώς λεγόμενο “πάει κατά διαόλου” και όχι απλά να την διατηρώ αλλά και την ίδια στιγμή να πληρώνω με εκατομμύρια ευρώ ετησίως κάποιους μετρημένους στα δάχτυλα υπαλλήλους μου ή “συνεργάτες” μου τους οποίους μάλιστα και να …τρέμω να μη τους χάσω?

Σκεφτείτε το λίγο περισσότερο και ελάτε να φανταστούμε μαζί ένα μαγαζάκι, ένα απλό μαγαζάκι βρε αδερφέ, που ενώ ο ιδιοκτήτης του κάθε μήνα “καταστρέφεται” όλο και περισσότερο, επιμένει να διατηρεί κάποιους εργαζόμενους με ετήσιες απολαβές που δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να χαρακτηριστούν ως μυθώδεις.

Ναι, δεν καταλάβατε λάθος, εν προκειμένω δεν μιλάμε γιά τίποτε άλλο παρά γιά τα ιδιωτικά ΜΜΕ και μάλιστα τα τηλεοπτικά. More