Home

Η πανδημία και οι φυλές των αντικαραντινιστών

Leave a comment

gkkt_06_1705_page_1_image_0001

Του Παντελή Μπουκάλα

Δεν είναι φυλακή η καραντίνα. Δεν είναι Σπιναλόγκα ή Μακρόνησος, ας μη χάνουμε την αίσθηση των μεγεθών. Παραμένει ωστόσο μια εντελώς αφύσικη κατάσταση, που μειώνει ποικιλότροπα τον άνθρωπο, τον στενεύει. Περιορισμένοι στον μικροχώρο μας, ζούμε τον χρόνο μας σαν βαλτωμένο από τη μονοτονία. Ακόμα και τώρα, με τη σχετική χαλάρωση των μέτρων, παραμένουμε διά νόμου αποκλεισμένοι από μείζονα συμβάντα που δίνουν νόημα –χαρμόσυνο ή πικρό, δεν έχει σημασία– στον προσωπικό, τον οικογενειακό και τον κοινωνικό μας βίο. Αποκλεισμένοι από μια γέννηση λ.χ., που δεν γίνεται να τη χαρείς από το σκάιπ όσο θα τη χαιρόσουν αν έτρωγες κι εσύ τα νύχια σου τις ώρες της αναμονής έξω από το μαιευτήριο. Ή, έτσι πάνε τ’ ανθρώπινα, από την κηδεία ενός αγαπημένου φίλου. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλον τον κόσμο έφυγαν σαν μιάσματα, ασυντρόφευτοι, θαρρείς και η ανθρωπότητα οπισθοδρόμησε στην περιδεή αρχαϊκότητά της. More

Απλά μαθήματα ανωτερότητας

Leave a comment

του Παντελή Μπουκάλα

Πολιτικοί και πολιτικάντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και όχι μόνο ακροδεξιοί, καταγγέλλουν την Ελλάδα ότι δεν φυλάσσει επαρκώς τις θάλασσές της. Και τους σιγοντάρουν από καιρό ημεδαποί ακροδεξιούληδες, μια και συνήθως η στενή ψυχή συνυπάρχει με τυφλό μυαλό. Καμιά διάθεση δεν έχουν όλοι τους να αποδεχτούν το οφθαλμοφανές: ότι και όλο το ναυτικό και το λιμενικό της αν χρησιμοποιούσε η νησοβριθής Ελλάδα, και τα ψαράδικά της αν επιστράτευε, θα αδυνατούσε να περιφρουρήσει τα θαλάσσια σύνορά της όσο αποτελεσματικά επιθυμούν οι τειχοκατασκευαστές Ευρωπαίοι.

Και νά που αυτό το ολοφάνερο το αποδέχεται επίσημα ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο Φρόντεξ δηλαδή. Ο εκπρόσωπός της, η κ. Εύα Μονκιούρ, πήγε στη Λέσβο, είδε, άκουσε, θ’ άνοιξε και κάναν χάρτη του Αιγαίου, απ’ τους τουριστικούς έστω, αρκούν κι αυτοί, και επιστρέφοντας στην έδρα του οργανισμού, στη Βαρσοβία, είπε το απλούστατο: «Είναι πολύ εύκολο να φτάσει κανείς στην Ελλάδα διά θαλάσσης. Δεν έχουμε να κάνουμε με αγρό, όπου μπορούμε να τοποθετήσουμε φράχτη. Είναι σχεδόν αδύνατο να ελεγχθούν τα θαλάσσια ελληνικά σύνορα, γιατί, επιπλέον, η Ελλάδα έχει εκατοντάδες νησιά, ορισμένα από τα οποία δεν κατοικούνται καν, και βρίσκονται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές». More

Πειραγμένα σταθμά

Leave a comment

article-2131365-12a4d602000005dc-533_634x506-thumb-large

Tου Παντελή Μπουκάλα

Είχαμε γελάσει λίγα χρόνια πριν με τις διαφημίσεις του Πίου. Καλογυρισμένες, σαν ταινίες μικρότατου μήκους, με πειστική υποκριτική και με ατάκες ποδοσφαιρολογικές, που πάντα μας αρέσουν. Η επαγγελματική τους ποιότητα λειτούργησε σαν διευκολυντικό κατάποσης. Μας βοήθησε δηλαδή να καταπιούμε την ελαφρώς ειρωνική και απαξιωτική λογική τους για τους μαύρους, οι οποίοι στο πρόσωπο του Πίου εμφανίζονταν μοιραία και τελεσίδικα εγκλωβισμένοι στον ρόλο που τους αποδίδει η λευκή υπεροχή μας: αφελούτσικοι, γελαστοί κι όταν τους σφαλιαρίζουμε για ξέδωμα ή για να τους επαναφέρουμε στην τάξη, άξιοι μόνο για τα μικρά· για τα φανάρια π.χ., που ακούγονταν πίσω από το Φανάρ Μπαξέ, το πειραγμένο όνομα της τουρκικής ομάδας.

Περίπου τα ίδια πράγματα είχαν ισχύσει και σε μιαν άλλη από τις διαφημίσεις που είχαν κάνει ντόρο στον καιρό τους. Λέω για το «Πουτ δε κοτ ντάουν» που φώναζε ο αστυνομικός κάπου στην ελληνική επαρχία. Τα ελληνοαγγλικά της πυρκαγιάς μεταφράζονταν βέβαια στη γλώσσα του αθώου καλαμπουριού, μεταφράζονταν όμως και στη γλώσσα του ξινού χλευασμού: Τι άλλο παρά ξένος, μάλλον Αλβανός, θα μπορούσε να είναι ο κλεφτοκοτάς; Έλληνας; Ποτέ των ποτών. More

«Γερούν, γερά» άλλη μια φορά

Leave a comment

pantelis_mpoukalas_0

Του Παντελή Μπουκάλα

Εκείνος ο καλός άνθρωπος, στέλεχος του «Ποταμιού», που είχε σπεύσει προ καιρού να συμπαρασταθεί στον κ. Ντάισελμπλουμ με το τιτίβισμα «Γερούν, γερά», ούτε τότε ήταν μόνος ούτε τώρα. Είχε και έχει δίπλα του αρκετούς που συμμερίζονται τα αισθήματά του. Και μάλλον στενοχωρήθηκαν που δεν σκέφτηκαν πρώτοι το ευφυές λογοπαίγνιο με το «Γερούν» και το «γερά», ώστε να καπαρώσουν αυτοί το σπουδαίο γέρας. More

«Μυθοπλάστρα» Ελλάδα…

Leave a comment

του Παντελή Μπουκάλα

Δίχως γερό θυμητικό, οι παραμυθολόγοι θα συνεχίσουν ανενόχλητοι να υμνούν τους καταστροφείς.

Δεν είχε άδικο ο Κωστής Παλαμάς όταν χαρακτήριζε «μυθοπλάστρα» την Ελλάδα, στη «Φλογέρα του βασιλιά». Αλλους μύθους είχε βέβαια στο μυαλό του ο ποιητής, μα δεν πειράζει. Ακόμα και για τη χούντα λοιπόν, που είχε χθες τα θλιβερά 48α γενέθλιά της, κυκλοφορούν αρκετοί μύθοι. Μύθοι αντιφατικοί, που συμφωνούν όμως στην παγερή αδιαφορία τους για τα ιστορικώς μαρτυρημένα. Ο ένας κλάδος τους ανακαλύπτει «παλλαϊκή αντίσταση», που δυστυχώς δεν υπήρξε, τουλάχιστον έως το 1973. Ο δεύτερος κλάδος έχει τον χαρακτήρα δικαίωσης της δικτατορίας και πάνω του κάθονται διαφόρων χρωμάτων πουλιά, που «λαλούν μ’ ανθρωπινή φωνίτσα». Και λένε πως το Πολυτεχνείο ήταν αναίμακτο (ο κ. Γεωργιάδης πρώτος και κακοφωνότερος) και πως η χούντα διέπρεψε στα οικονομικά, ενώ η «κακιά μεταπολίτευση» υποτίθεται ότι τα ’κανε μαντάρα και τίποτα καλό δεν πρέπει να της πιστώσουμε. More

Η ασφυξία των αριθμών

Leave a comment

μπουκάλας1Του Παντελή Μπουκάλα

Ο καλύτερος οικονομικός πληροφορητής του καθενός είναι η τσέπη του. Αυτή ξέρει τα καλά και τα κακά, τα φανερά και τα απόκρυφα, τα νόμιμα και τα μαύρα, τα συνετά και τα σπάταλα. Ξέρει πότε ο ιδιοκτήτης της φέρθηκε σωστά απέναντι στις υποχρεώσεις του και πότε όχι, από πραγματική ανάγκη ή από κουτοπονηριά και μειωμένο «οικονομικό πατριωτισμό». Αυτή επίσης, μεταφράζοντας τα έσοδα και τα έξοδα από τη γλώσσα της αριθμητικής στη γλώσσα της πολιτικής, μπορεί να πει ποια «κεκτημένα» χάθηκαν, κι ας έδειχναν βαθιά ριζωμένα, και ποια δικαιώματα εξατμίστηκαν, κι ας φαίνονταν από πέτρα. More

Το τερατώδες κοινό γνώρισμα

Leave a comment

Tου Παντελή Μπουκάλα

Οποια υπόθεση ανθρωπογονίας κι αν υιοθετούμε, τη βιβλική, την αρχαιοελληνική για τον Δευκαλίωνα ή τη δαρβινική, κοινή αναδεικνύεται η ρίζα των ανθρώπων, κοινή η μοίρα της θνητότητας, κοινό το τέλος.

Η μέρα κατά του ρατσισμού η σημερινή. Ημέρα κατά της αντίληψης πως η φύση ή ο Θεός χώρισαν εξαρχής τους ανθρώπους σε ανώτερους (τους λευκούς) και σε κατώτερους· στους ικανούς να δημιουργήσουν πολιτισμό και να κυβερνήσουν και στους μόλις υπέρτερους του πιθήκου, προορισμένους για το σφαγείο της Ιστορίας ή τις χωματερές της. Ημέρα εναντίον όσων μετατρέπουν αυτές τις απόψεις σε πολιτική θεωρία και πράξη και, ενόσω ονειρεύονται γκέτο, Καιάδες ή ξερονήσια, τις (ξ)υλοποιούν δέρνοντας, μαχαιρώνοντας, λιώνοντας «κατσαρίδες». Ημέρα εναντίον όσων (όπως ο Χίτλερ) αναβάθμισαν σε σιδερένιο δόγμα τα λεγόμενα του Αρτύρ ντε Γκομπινώ «περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών». More

Όταν η αστρολογία δεν πάει εφορία

Leave a comment

Του Παντελή Μπουκάλα

Συνηθίζουμε να λέμε, τσιτάροντας τον Αντόρνο, πως η αστρολογία είναι η μεταφυσική των ανοήτων.

Την ιστοριούλα τη διέσωσε στις «Εκλογές» του ο Ιωάννης Στοβαίος, Μακεδόνας συγγραφέας του 5ου αιώνα μ.Χ. Κι έχει τη χάρη της, όπως όλες με ήρωα τον Διογένη τον Κυνικό. Πρώτα το αρχαίο κείμενο: «Διογένους. Αστρολόγου δε τινος κατ’ αγοράν επιδεικνύντος έν τινι πινακίω καταγράφους τους αστέρας, και φάσκοντος ότι ούτοί εισιν οι πλανώμενοι των αστέρων, επακούσας, Μη ψεύδου, είπεν, ω εταίρε· ου γαρ ούτοί εισιν οι πλανώμενοι, αλλ’ ούτοι, δείξας αυτώ τους παρακαθεζομένους».

Η μετάφραση τώρα, του Νίκου Τούση, από το βιβλίο «Διογένης ο Κυνικός» (Εξάντας, 2001): «Κάποτε ένας αστρονόμος έδειχνε στην αγορά μια πλάκα πάνω στην οποία υπήρχε ένα σχεδιάγραμμα των αστέρων και έλεγε ποιοι είναι οι πλανώμενοι. Ακούγοντάς τον ο Διογένης, είπε: “Μη λες ψέματα, φίλε. Δεν είναι αυτοί οι πλανώμενοι, αλλά τούτοι εδώ”. Και του έδειξε τους παριστάμενους». Δύσπιστος ο φιλόσοφος με τον σχεδιαστή των ουρανών, δεν διστάζει να ειρωνευτεί καταπρόσωπο -όπως το συνήθιζε άλλωστε, σαν ελεύθερος άνθρωπος που ήταν- και αυτόν και τους θεατοακροατές του. Οξύνει δε το σαρκασμό του παίζοντας με τη λέξη «πλανώμενοι» και τις δύο εδώ (από τις τέσσερις-πέντε) σημασίες του ρήματος «πλανώμαι», που διατηρούνται και στη σημερινή χρήση (πλανιέμαι στην ξενιτιά / πλανώμαι πλάνην οικτράν), τις αναδεικνύουμε ωστόσο με ακόμα μεγαλύτερη σαφήνεια προσφεύγοντας στις εξαιρετικές υπηρεσίες που προσφέρουν στην ελληνική γλώσσα οι προθέσεις. More

Ο ιστός της αράχνης

Leave a comment

 47_1

του Παντελή Μπουκάλα

Πολλαπλά διδακτικές οι νέες αποκαλύψεις για τις φιλότιμες προσπάθειες της τράπεζας HSBC να προσφέρει στους λαμπρούς πελάτες της τον επί γης παράδεισο. Και μάλιστα έναν παράδεισο όπου έχουν καταργηθεί επιτέλους οι θρησκευτικοί και οι εθνικοί διαχωρισμοί και οι εξ αυτών απορρέουσες διαφορές και γκρίνιες. Αυτό είναι άλλωστε το πρώτο δίδαγμα, το πρώτο μάθημα: ότι ενώ το προτρεπτικό περισσότερο παρά επιβεβαιωτικό δόγμα «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα» παραμένει άδειο σύνθημα πολλές δεκαετίες αφότου ειπώθηκε, αντίθετα, η πλουτοκρατία διαθέτει όντως πνεύμα οικουμενικό. Και δικαιώνοντας δεκάδες παρηγορητές του ανθρώπινου γένους, πολιτικούς οραματιστές και ουτοπικούς φιλοσόφους, δίνει επιτέλους σάρκα και οστά στην ωραία διακήρυξη ότι «πατρίδα μας είναι όλη η Γη». Αρα και οι νήσοι Κέιμαν, ως ισοτίμως ανήκουσες στη Γη, και όχι στον Αρη π.χ. ή την Ανδρομέδα. Και οι Μπαχάμες επίσης. Οσο για την ανέκαθεν φιλόξενη Ελβετία, ούτε λόγος πως είναι η ευσυγκίνητη καρδιά του πλανήτη μας. More

Κατασκευάζοντας την κοινή γνώμη

Leave a comment

big-propaganda.jpg

Του Παντελή Μπουκάλα

Αλλοι πολιτικοί ηγέτες συμβουλεύονται αστρολόγους για να δουν προς τα πού θα κινηθούν, ορισμένοι εμπιστεύονται μόνο τη γνώμη του ολιγοπρόσωπου στενότατου περιβάλλοντός τους, κάποιοι ακούνε σεβαστικά τον πνευματικό ή τον γέροντά τους και αρκετοί αποφασίζουν συνεκτιμώντας τα πορίσματα μυστικών δημοσκοπήσεων. Στην τέταρτη κατηγορία ανήκει η κ. Μέρκελ. Οπως έχει γραφτεί, παραγγέλνει συχνά-πυκνά απόρρητες έρευνες της κοινής γνώμης της χώρας της. Ωστε να συντονίζεται μαζί της, να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της ή να επιχειρεί την ανακατασκευή της. More

Περί του εκλέγειν άνευ κηδεμόνος

Leave a comment

του Παντελή Μπουκάλα

Πρωτοφανώς τόσο έντονο το διεθνές ενδιαφέρον, εκφράζεται ποικιλόμορφα: από έμμεσες ή και απροκάλυπτες πιέσεις έως τη συλλογή υπογραφών διανοουμένων της Ευρώπης και της Αμερικής προς υπεράσπιση του στοιχειώδους: του δικαιώματός μας να ψηφίζουμε άνευ κηδεμόνων, εδώ, στη φημισμένη κοιτίδα της δημοκρατίας.

Ελάχιστες ημέρες πριν από την ετυμηγορία της κάλπης, που, αν επαληθευτεί το σύνολο των δημοσκοπήσεων, θα αναδείξει νικητή τον ΣΥΡΙΖΑ, το βλέμμα της Ευρώπης αλλά και πολλών χωρών των άλλων ηπείρων είναι στραμμένο στην Ελλάδα. Και αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τις κυβερνήσεις (ορισμένες από τις οποίες εκδήλωσαν με άπρεπη παρεμβατική επιθετικότητα την «ανησυχία» τους), αλλά και τους πολίτες. Πιθανότατα, μάλιστα, κυβερνήσεις και πολίτες βλέπουν υπό διαφορετικό πρίσμα τα εδώ τεκταινόμενα. More

Ακροδεξιά ριζίτιδα

Leave a comment

 

Του Παντελή Μπουκάλα

Για να θεωρεί ο κ. Μπαλτάκος τον Στρατό, την Εκκλησία και την Αστυνομία «παραδοσιακούς» συμμαχητές του, μάλλον ξέρει καλύτερα από εμάς πως αυτοί οι τρεις θεσμοί πάσχουν από κάποιας μορφής ριζίτιδα που τους κρατάει ακόμη αρκετά μακριά από τον εκδημοκρατισμό τους.

Κόμματα διασπώνται, κόμματα καταρρέουν, μετονομάζονται, καταντούν ανάμνηση ή σβήνουν ταυτόχρονα στον πολιτικό χάρτη και στη συλλογική μνήμη. Αλλά και νέοι σχηματισμοί εμφανίζονται, στα ακροδεξιά, στο Κέντρο, ελαφρώς αριστερότερα, ακόμα πιο αριστερά. Πολλοί οι γενεσιουργοί λόγοι, καλύπτουν όλη την γκάμα από την αφέλεια έως την ιδιοτέλεια· από την αγαθή προαίρεση έως τον στυγνό υπολογισμό και την εγωλατρική λιμοδοξία. More

Αμφίπολη, Αντικύθηρα, Βεργίνα, Παρθενώνας…

Leave a comment

wpid-real161014

Του Παντελή Μπουκάλα

Ο τύμβος στην Αμφίπολη, με την ακολουθία των ανακαλύψεων και των αποκαλύψεων να μιμείται την πλοκή αστυνομικού μυθιστορήματος· μόνο που αντί να αναζητούμε ποιος ευθύνεται για τον νεκρό, αναζητούμε τον ίδιο τον νεκρό. Οι νέες καταδύσεις στα Αντικύθηρα, στα ίχνη των Συμιακών σφουγγαράδων του 1900. Η αναψηλάφηση του φακέλου «Ελγίνεια», με τη δραστηριοποίηση και της κ. Μαριάννας Βαρδινογιάννη (ορισμένοι τη βλέπουν ήδη υποψήφια για την προεδρία της Δημοκρατίας), κυρίως δε με την έλευση της κ. Αμάλ Αλαμουντίν-Κλούνεϊ, που έγινε δεκτή περίπου με τιμές αρχηγού κράτους. Αλλά και η χρυσή προσωπίδα του Φιλίππου Β΄, που βρέθηκε στη Βεργίνα, «στην ιερή γη της Μακεδονίας μας», όπως θα έλεγε ο πρωθυπουργός. Αλήθεια, θα έλεγε ποτέ ο κ. Σαμαράς –ή όποιος άλλος πολιτικός ασκείται στο ιδιόλεκτο της τοπικιστικής κολακείας– «η ιερή γη της Θεσσαλίας μας», «της Λευκάδας μας» ή «της Ακαρνανίας μας»; Και αν όχι, γιατί; Τι καθιστά αναγκαίο τον χωρισμό του τόπου σε ιερά και λιγότερο ιερά τμήματα; σε μαρτυρικά και λιγότερο μαρτυρικά; σε ιστορικά και λιγότερο ιστορικά; Αν το κριτήριο είναι τα ίχνη των αρχαίων, υπάρχει έστω ένα ελληνικό κομμάτι που να μη φυλάσσει λείψανα της αρχαιότητας; Αν μετράει η συνάφεια με τον χριστιανισμό, εξ ου και η ιερά νήσος Πάτμος, λόγω της εικαζόμενης διαμονής εκεί του ευαγγελιστή Ιωάννη, υπάρχει μέρος της Ελλάδας όπου να μην προσκυνείται λείψανο αγίου, αρτιμελές ή μη, ή να μη συνδέεται με τη χριστιανική πρωτοϊστορία, τον Απόστολο Ανδρέα, τον Παύλο κ.ά.; Και αν, τέλος, κριτήριο είναι το αίμα που δαπανήθηκε υπέρ ελευθερίας, από τα Μηδικά ώς την αντίσταση κατά των ναζιστών, σε ποιο τμήμα της στεριάς ή σε νησί έλειψαν οι πολεμιστές και η αυτοθυσία; Ωστε; Σε ποιους απαντά «κατακεραυνωτικά» το κλισέ περί «ιερής μακεδονικής γης»; More

Το άγχος της επόμενης μέρας

Leave a comment

του Παντελή Μπουκάλα

Αν το άγχος της επόμενης μέρας επιδεινωθεί από τις αρνητικές για τους συγκυβερνώντες δημοσκοπήσεις, ενδέχεται να επικρατήσει το δόγμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις συνήθως δεν σώζεται κανείς.

Το συνηθίζουν οι κυβερνήσεις της χώρας μας, μονοκομματικές ή εξαναγκαστικά συνεργατικές (το πολιτικό μας κλίμα, μονίμως οξύ, εν αντιθέσει με το ήπιο που μας προσφέρει η γεωγραφική μας θέση, δεν ευνοεί τα εκ βουλήσεως και επιλογής σχήματα συνεργασίας), να διατείνονται ότι βασικός, αν όχι μοναδικός αντίπαλός τους είναι τα προβλήματα της χώρας και όχι η αξιωματική αντιπολίτευση. More

«Με είπε Μπαλτάκος…»

Leave a comment

 pantelis_mpoukalas_0

Του Παντελή Μπουκάλα

Πολύ θα ήθελαν ορισμένοι να καταπιούν τα κινητά τους, αν ήταν εφικτό, μήπως εξαφανιστούν τα εις βάρος τους στοιχεία, μια και δεν είχαν φροντίσει να καταπιούν τη γλώσσα τους όταν αυτό θα τους ωφελούσε. Ο κ. Τάκης Μπαλτάκος, για παράδειγμα. Ο γραμματέας της κυβέρνησης, με τις αυξημένες αρμοδιότητες που του εκχωρήθηκαν κατόπιν ειδικών ρυθμίσεων, αφού ο ρόλος του απλού γραφειοκράτη τον περιόριζε στην άσκηση του πατριωτικού του καθήκοντος. Τώρα μαθαίνουμε από τα SMS στελεχών της Χ.Α., που έδιναν αναφορά στον οιονεί Νο 2 κ. Κασιδιάρη, ότι ο Κύριος Γραμματεύς έδινε γραμμή σε χρυσαυγίτες βουλευτές τι να ψηφίσουν σε κρίσιμα νομοσχέδια. «Με είπε Μπαλτάκος ότι αύριο πρέπει είμαστε παρόντες…» «Πέρασε Μπαλτάκος και είπε συγχαρητήρια Ηλιόπουλο…» Αθλια μικροκεφάλαια σε μια τρισάθλια διήγηση, υπό τον πιθανό ψευδότιτλο «Πατριωτική Συνεννόηση» ή «Παραπλανημένοι Ελληνόψυχοι». Κι όλες αυτές οι συναντήσεις και εντολές μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Οταν, υποτίθεται, ο κ. Μπαλτάκος αναδιπλώθηκε, φοβούμενος, λέει, και τον άμεσο προϊστάμενό του, τον πρωθυπουργό. More

Μεταξύ Δήλου και Αμφιπόλεως

Leave a comment

b4a5710b79e42a072e36ad2217248724

Η εργαλειοποίηση και ιδεολογική κατάχρηση των κληροδοτημάτων της αρχαιότητας, και κατεξοχήν των ταφικών μνημείων, ξαναγράφει το παρελθόν –ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, το σβήνει βίαια– για να διαμορφώσει το παρόν και να χαράξει το μέλλον

Και ο θάνατος, στα πολιτικά συμβάντα ανήκει. Οχι μόνο των επιφανών (είτε πέφτουν θύματα φονικής συνωμοσίας είτε τελειώνουν ομαλά τη ζωή τους), οπότε ανακύπτουν ζητήματα διανομής του πολιτικού κλήρου τους, αλλά και των αφανών, που συχνά βρίσκουν πεθαίνοντας δόξες που δεν τις ονειρεύτηκαν εν βίω. Πολιτικός ο θάνατος, ως φυσικό γεγονός, αλλά και με την κουλτούρα που διαχειρίζεται το «τώρα» και το «μετά» του. Τι πολιτικότερο άλλωστε από τον επιτάφιο λόγο του Περικλή. Οι ανθρώπινες ομάδες απέκτησαν τα πρώτα τους στοιχεία ταυτότητας, που τις μετέτρεψαν σε συμπαγή κοινότητα από απλό άθροισμα μονάδων, μέσα και από τη θεώρηση του φαινομένου του θανάτου, της ταφής των νεκρών και της μετά την ταφή αντιμετώπισής τους: ως ιερών σκιών που με την αφανή πλην πανίσχυρη παρουσία τους σφραγίζουν τη συλλογική μνήμη ή ως άσημων απορριμμάτων της διαδικασίας της ζωής, που παράγει κυρίως θάνατο· συνεχώς. More

Ο «Ρευματοφάης»

Leave a comment

του Παντελή Μπουκάλα

Θα επιταχθούν και οι πελάτες μετά τους εργαζόμενους της ΔΕΗ;

Από τα πολλά δυσκολοχώνευτα της υπόθεσης «Μικρή ΔΕΗ», το εξωφρενικότερα πρωτότυπο αφορά τη μοίρα του πελατολογίου. Μαζί με όλα τα άλλα που παραχωρεί το μεγάθυμο κράτος στους φιλοπρόοδους ενδιαφερόμενους είναι και δύο εκατομμύρια πελάτες. Δεν είναι και λίγοι. Αυτοί λοιπόν, όταν ολοκληρωθεί η απόσχιση, θα περάσουν θέλουν-δεν θέλουν στη δικαιοδοσία της αγοράστριας εταιρείας – ας της δώσουμε το όνομα «Ρευματοφάης», για να μην έχει να λέει κανείς πως η πλούσια γλώσσα μας δεν διαθέτει λέξη που να ριμάρει με τον χαραμοφάη. Σ’ αυτήν θα πρέπει να πληρώνουν. More

Ενας κροκόδειλος στο Ρέθυμνο

Leave a comment

 mpoukalas_poster--2-thumb

του  ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Ξέραμε ότι η Κρήτη μετακινείται προς την Αφρική – περί τα τέσσερα εκατοστά ετησίως. Ετσι έλεγαν οι επιστήμονες μέχρι χθες. Με την εμφάνιση κροκόδειλου στο Ρέθυμνο όμως ίσως αναγκαστούν να αναθεωρήσουν την άποψή τους. Και αντί για εκατοστά, να μιλούν για χιλιόμετρα. Ή, μάλλον, για παρασάγγες, σαν αυτούς που χρησιμοποιεί στις μετρήσεις του ο Ηρόδοτος, αναφερόμενος στην Αίγυπτο, ως αυτόπτης μάρτυς. Σ’ αυτόν χρωστάμε την πρώτη περιγραφή του κροκόδειλου αλλά και της καταλληλότερης μεθόδου θήρευσής του. Ενα λαθάκι που έκανε έχει την εξήγησή του. Εγραψε ότι ο κροκόδειλος είναι το μόνο ζώο δίχως γλώσσα («γλώσσαν δε μούνον θηρίων ουκ έφυσε»). Εχει γλώσσα· απλώς δεν είναι ευκίνητη, λόγω της εξάρτησής της από το πάνω μέρος του στόματος. More

Ανθρωποι από χρήμα

Leave a comment

Tου Παντελή  Μπουκάλα

Είναι ένα «Απλοϊκό τραγούδι» του Λόρκα, όπως το είχε τιτλοδοτήσει ο ίδιος. «Απλοϊκό», ναι, πάντως τους τέσσερις πρώτους στίχους θα τους ζήλευε ο Μπρεχτ, και ίσως να ’χαν θέση σε κάποιο δράμα του Σαίξπηρ, λ.χ. στον «Εμπορο της Βενετίας». «Μαμά, / θα ’θελα να ’μουν από χρήμα. // Γιε μου, / θα κρύωνες πολύ»: Αυτοί είναι οι στίχοι του Ισπανού ποιητή (μεταφρασμένοι από τον Φ. Ηλιάδη), που μεμιάς ζωγραφίζουν ολόκληρο κόσμο. More