Αρχική

Δυτικός ολοκληρωτισμός

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Η αναμενόμενη κατάληξη μιας «δημοκρατίας συμβατής με τις αγορές»

Τα όσα συμβαίνουν στο ισπανικό κράτος είναι ένα μόνο δείγμα του ολοένα και πιο προωθημένου, νέου τύπου ολοκληρωτισμού που καλπάζει στην Ευρώπη και γενικότερα στο δυτικό κόσμο. Ενός ολοκληρωτισμού που συνυπάρχει δίχως πρόβλημα με μια «δικαιωματική» ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, η οποία ισοπεδώνει χώρες, λαούς, ταυτότητες, πολιτισμούς και, μαζί με όλα αυτά, καταργεί και τα τελευταία υπολείμματα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας – ενώ ταυτόχρονα ξεπλένεται εξυμνώντας τα αυστηρά ατομικοποιημένα δικαιώματα μειοψηφιών.

Είναι χαρακτηριστική η «επιχειρηματολογία» του Κλίφορντ Μέι, προέδρου του Αμερικανικού Ιδρύματος για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας, με αφορμή την παρωδία εκλογών που διοργάνωσε ο Αιγύπτιος δικτάτορας αλ-Σίσι: πώς αντιμετωπίζουμε, αναρωτιέται ο εν λόγω «δημοκράτης», ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς που όμως επιδιώκει το καλό της χώρας του; Και απαντά: «Διαχωρίζουμε την ελευθερία από τη δημοκρατία. Αυξάνουμε την πρώτη και αφήνουμε για αργότερα τη δεύτερη. Αρχίζουμε με τα ανθρώπινα δικαιώματα, καταρχήν την ελευθερία θρησκευτικών πεποιθήσεων(!) και την ελευθερία έκφρασης. Έπειτα καθιερώνουμε τα δικαιώματα των μειοψηφιών, δίχως τα οποία οι εκλογές οδηγούν στην τυραννία της πλειοψηφίας, που δεν είναι καλύτερη από άλλες μορφές τυραννίας» κ.ο.κ. Ώσπου γίνεται εντελώς σαφής: «Μεταξύ φιλελεύθερου αυταρχισμού και ανελεύθερης δημοκρατίας, διαλέγω τον πρώτο». Περισσότερα

Advertisements

Ο αργός θάνατος του διαπλεκόμενου κοινοβουλευτισμού

Σχολιάστε

Του Γιάννη Ζήση

Αποτελεί πλάνη ότι η Γαλλική Επανάσταση ταυτίζεται με την εμπορική τάξη. Το τραπεζικό σύστημα του κεφαλαίου, όμως, όντως απέκτησε μεγάλη δυναμική στους Αγγλοσάξονες. Μήπως ο νόμος των φθινουσών αποδόσεων  στην οικονομία του Thomas Manlthus μπορεί να διευρυνθεί και να μας εξηγήσει την φθίνουσα πολιτική απόδοση της νεωτερικότητας;  Γιατί δεν υπάρχει αληθινή δημοκρατία στις κοινωνίες που έχουν εξασφαλίσει το σύστημα της αντιπροσώπευσης; Αντίστοιχα, μήπως οι κύκλοι Κοντράτιεφ που περιγράφουν την πορεία της οικονομίας μπορούν να περιγράψουν τους κύκλους των ιδεών – άρα, και της πολιτικής;

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΡΓΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ –
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ –
Η ΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Ο κοινοβουλευτισμός γεννήθηκε μέσα από τη διαπάλη της φεουδαρχίας με τη συγκεντρωτική αυταρχική ηγεμονικότητα, όπως επίσης και μέσα από την ανάδυση της αστικής τάξης.

Ωστόσο, η «δημοκρατία» των τάξεων – ή της σύγκλισης των τάξεων και της ανάδειξης της αστικής τάξης ή της τάξης του εμπορίου– δεν είναι νέα. Υφίσταται ως κάστα στον κώδικα του Βαϊσβάτα Μανού σ’ έναν από τους αφετηριακούς κώδικες διοίκησης και νομοθεσίας της ινδοευρωπαικής Αρίας φυλής. [1]

Η ταύτιση της αστικής τάξης και της Γαλλικής Επανάστασης με την εμπορική οικονομία είναι εσφαλμένη, καθώς ο Φρανσουά Κενέ και ο Μιραμπό – που ήταν από τους πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης και του Όρκου του Σφαιριστηρίου– ήταν θεμελιωτές της φυσιοκρατικής οικονομικής σχολής και ήταν αντίθετοι στην εμποροκρατία. Αυτό, όμως, δεν είναι ευρύτερα γνωστό, καθώς έχει επικρατήσει η θεωρία της τότε ανερχόμενης αστικής τάξης ταυτισμένης με το εμπόριο ως πηγή της Γαλλικής Επανάστασης. Περισσότερα

Βασικά Μαθήματα Ολοκληρωτισμού

Σχολιάστε

Του Κώστα Λουλουδάκη (Ιουλιανού)

Πόσο δύσκολο είναι να αποσπάσουμε το βλέμμα μας από την παραισθησιογόνα επίδραση της οθόνης μας; Ρητορικό το ερώτημα και δεν αναμένουμε απάντηση που ούτως ή άλλως δεν θα είχε ουσιαστική σημασία. Άλλωστε,  οι περισσότεροι έχουν τόσο εθιστεί στην οθόνη που θα ήταν τεκμηριωμένο αν υποθέταμε πως θεωρούν την πραγματική ζωή τους μη υπάρχουσα καθώς δείχνουν ένα αδηφάγο ενδιαφέρον για τις ζωές των άλλων!

Ωραία λοιπόν, η πλειοψηφία έχει άγνοια της πραγματικής κατάστασης. Όμως, που είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι πως η βλαβερή άγνοια τούς, δημιούργησε μια παγερά αδιάφορη κοινωνική μερίδα, που έχει χάσει πλέον την όποια ικανότητα διέθετε να ξεχωρίζει τις αυταπάτες από την πραγματικότητα, διαιωνίζοντας κατ’αυτόν τον τρόπο,  την κοινωνική παραγωγή της απανθρωπιάς. Περισσότερα

Το κράτος δεν χρειάζεται πρό(σ)κληση

Σχολιάστε

2014-11-17-17.29.36

Του Χρήστου Σύλλα

Οχυλός της ιστορίας που κατασκευάζει ο κυρίαρχος λόγος και οι βασικοί εκφραστές του, το κράτος και το κεφάλαιο, μαγειρεύτηκε και στο φετινό Πολυτεχνείο με πολλούς τρόπους: τα «έμπειρα» καθεστωτικά μέσα τα πήγαν περίφημα στο αγαπημένο παιχνίδι της θεαματοποίησης, παιχνίδι που εσκεμμένα αποσιωπά την ιστορικότητα (1) μιας εξέγερσης καθώς στοχεύει στο να διακόψει τη μεταφορά της γνώσης και της διάθεσης για εξεγερσιακά σχέδια και επαναστατικές προοπτικές.

Ωστόσο, παρά το ότι η συγκρότηση του κρατικού λόγου ενάντια σε όσους αυτοπροσδιορίζονται ως συνεπείς αντιφρονούντες έχει αναλυθεί και αποδομηθεί, δε φαίνεται να επαρκεί ως ερμηνεία του αστυνομικού ολοκληρωτισμού και της εδραιωμένης κρατικής επίθεσης των τελευταίων χρόνων. Περισσότερα

ΑΠ’ ΑΚΡΟ Σ’ ΑΚΡΟ: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σχολιάστε

concentration camp copy

Αυτό που στη χώρα μας έχει παρουσιαστεί ως «θεωρία των δύο άκρων» από το περιβάλλον της κυβέρνησης Σαμαρά και από τους διανοουμένους του ακραίου Κέντρου είναι ένα συνονθύλευμα δύο συγγενών αλλά διακριτών πολιτικών αναλύσεων: Η μία είναι η παράλληλη εξέταση των δύο μεγάλων ευρωπαϊκών ολοκληρωτικών κρατών του 20ού αιώνα, του χιτλερικού και του σταλινικού. Η άλλη είναι η λεγόμενη «θεωρία του πετάλου», που θέλει την ακροδεξιά και την ακροαριστερά να αποτελούν όχι τους δύο αντίθετους πόλους ενός ευθύγραμμου πολιτικού φάσματος αλλά τα δύο ακραία σημεία που αγγίζουν σχεδόν το ένα το άλλο σε ένα πολιτικό φάσμα που έχει το σχήμα ενός πετάλου αλόγου. Περισσότερα

Φιλελευθερισμός – Ολοκληρωτισμός: Μια Ανομολόγητη Σχέση – Μέρος 3

Σχολιάστε

fas1

Του Γιώργου Πέρτσα

Παρουσιάζουμε το τελευταίο από τα  τρία μέρη ένος εξαιρετικού πονήματος για την κοινωνία που βιώνουμε και τις σχέσεις φιλελευθερισμού, φασισμού και ολοκληρωτισμού.

Πηγή : Δοκιμή

Συνέχεια από μέρος 2

fas2

IV. Συμπεράσματα 

Περισσότερα

Φιλελευθερισμός – Ολοκληρωτισμός: Μια Ανομολόγητη Σχέση – Μέρος 2

1 σχόλιο

r169_457x257_13972_Invocation_2d_fantasy_illustration_snake_egg_city_picture_image_digital_art

Του Γιώργου Πέρτσα

Παρουσιάζουμε το δεύτερο από τα  τρία μέρη ένος εξαιρετικού πονήματος για την κοινωνία που βιώνουμε και τις σχέσεις φιλελευθερισμού, φασισμού και ολοκληρωτισμού.

Πηγή : Δοκιμή

Συνέχεια από μέρος 1

Η επέκταση της οικονομίας όμωςσε ολοένα αυξανόμενα πεδία της ζωής συνιστά ταυτόχρονα και επέκταση της ιδιαίτερης λογικής του οικονομικού πεδίου. Η ιδιαιτερότητα της οικονομικής λογικής συνίσταται στον αμιγώς διαχειριστικό και εν τέλει εργαλειακό χαρακτήρα της. Καλούμενοι να λειτουργήσουμε οικονομικά εντός της αγοράς οι στόχοι μας είναι πάντοτε δεδομένοι : η αύξηση της κερδοφορίας και η μείωση του κόστους, η μεγιστοποίηση της απόδοσης και η ελαχιστοποίηση της ζημίας. Επομένως, αυτό που επιβάλει η οικονομική-εργαλειακή λογική στα υποκείμενα είναι η προσαρμογή των ορθών μέσων στους εκάστοτε δεδομένους σκοπούς. «Αποτελεί ένα πραγματικό όργανο προσανατολισμένο προς την ωφελιμότητα, ψυχρό και νηφάλιο».[19] Ωστόσο, και εφόσον δεχτούμε τον ανωτέρω συλλογισμό ως αληθή, η επικράτηση της εργαλειακής λογικής ως της κύριας μορφής ορθολογικότητας, σημαίνει ότι για τον μέσο άνθρωπο-φορέα του ανωτέρω τρόπου του σκέπτεσθαι, η διερώτηση επί της σημασίας και της αξίας των ίδιων των επιδιωκόμενων στόχων εξορίζεται ως μια περιττή αν όχι ενοχλητική δραστηριότητα. Περισσότερα

Φιλελευθερισμός – Ολοκληρωτισμός: Μια Ανομολόγητη Σχέση – Μέρος 1

1 σχόλιο

22694

Του Γιώργου Πέρτσα

Πηγή : Δοκιμή

Παρουσιάζουμε σε τρία μέρη ένα εξαιρετικό πόνημα για την κοινωνία που βιώνουμε και τις σχέσεις φιλελευθερισμού, φασισμού και ολοκληρωτισμού.

Ίσως μετά από έναν μεγάλο πόλεμο δούμε να αποκαθίστανται σε ορισμένες περιοχές οι παλαιές οικονομικές συνθήκες για μια σύντομη περίοδο. Αλλά τότε θα ξαναρχίσει η ίδια διαδικασία : ο φασισμός δεν γεννήθηκε τυχαία.

Max Horkheimer

Η νεότερη Δύση, εδώ και αιώνες, διέπεται από δύο κοινωνικές φαντασιακές σημασίες εντελώς αντίθετες μεταξύ τους, έστω και αν αλληλοεπηρεάζονται : το πρόταγμα της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, τον αγώνα για τη χειραφέτηση του ανθρώπου, χειραφέτηση διανοητική και πνευματική, αλλά και πρακτική, μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα· και το παράφρον καπιταλιστικό πρόταγμα της απεριόριστης εξάπλωσης μιας ψευδοορθολογικής ψευδοκυριαρχίας πάνω στη φύση, που έχει πάψει εδώ και καιρό να αφορά μόνο τις παραγωγικές δυνάμεις και την οικονομία και έχει γίνει πρόταγμα συνολικό (και για αυτό ακόμη πιο τερατώδες), απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα φυσικά, στα βιολογικά, στα ψυχικά, στα κοινωνικά και στα πολιτιστικά δεδομένα. Ο ολοκληρωτισμός είναι μονάχα το προκεχωρημένο φυλάκιο αυτού του προτάγματος κυριαρχίας –που άλλωστε αντιστρέφεται μέσα στην ίδια του την αντίφαση, αφού ακόμα και η περιορισμένη εργαλειακή ορθολογικότητα του κλασικού καπιταλισμού γίνεται στους κόλπους του ανορθολογικότητα και παραλογισμός, όπως έδειξαν ο σταλινισμός και ο ναζισμός.

Κορνήλιος Καστοριάδης

Περισσότερα

τα πέντε καθημερινά προσωπεία του ελληνικού φασισμού

Σχολιάστε

5w_TW0eNG2UYM7RdmOAFAH1wKho

Την ίδια εβδομάδα: 

Καταδίκη του δημιουργού της σελίδας του Γέροντα Παστίτσιου, για “εξύβριση των θείων”.

Αστυνομικοδικαστικό πραξικόπημα ενάντια στον αναρχικό κώστα Σακκά με κατασκευασμένη κατηγορία. Κατάρρευση του κατασκευασμένου κατηγορητηρίου στη δίκη του αναρχικού Θεοφίλου. Δάσκαλος έβαζε τα παιδιά του να χτυπούν το ένα το άλλο για τιμωρία. Το Σ.τ.Ε. αποφασίζει πως οι περικοπές στους μισθούς των ενστόλων είναι αντισυνταγματικές γιατί θίγουν τον “σκληρό πυρήνα του κράτους”.  Τραμπουκισμοί και ξυλοδαρμός τρανς στο Μετρό και στα Εξάρχεια. Οδηγός λεωφορείου δεν αφήνει άστεγο να ανέβει επειδή “θα κολλήσει το λεωφορείο ασθένειες”. Ο τραγουδιστής Πετρέλης τραγουδά “Το χαστούκι”, εξηγώντας πως μια γυναίκα “τα θέλει” και τρώει ξύλο.

Εννέα παιδιά και τρείς γυναίκες πνιγμένοι στο Αιγαίο με μάρτυρες να κάνουν λόγο για “ευθύνες του Λιμενικού”…..  Περισσότερα

Δεν είναι ταινία, είναι η Ελλάδα του Σαμαρά, μα δεν έγινε για πρωτη φορά [video]

Σχολιάστε

Δεν είναι ταινία, δεν είναι φτηνό σενάριο για κάποιον φουσκωμένο καρατέκα του Χόλυγουντ. Δεν έτυχε απλά, δεν προέκυψε από το πουθενά. Δεν ήταν μια ιδέα ενός μπάτσου με υπερβάλοντα ζήλο. Από καιρό τώρα ο αναρχικός χώρος αλλά κομμάτια της αριστεράς φωνάζουν για τη δημιουργία “εσωτερικών εχθρών” από το Κράτος, την αστική τάξη και τα παπαγαλάκια τους. Οι συγκεκριμένες εικόνες συνιστούν μια “απόδειξη” συμβολικού τύπου. Ο εσωτερικός εχθρός λοιπόν είναι όλοι εκείνοι που πορεύτηκαν στη χθεσινή αυτόνομη ταξική πορεία μακριά από κομματικούς σχηματισμούς και ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Ο κόσμος αυτής της πορείας ήταν που χτυπήθηκε. O κόσμος των Σκουριών, της ΒΙΟΜΕΤ, των καταλήψεων και των στεκιών, οι αναρχικοί και οι ακροαριστεροί. Και υπάρχουν όλοι οι λόγοι του καπιταλισμού για αυτό.

Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που συνέβη. Δεν είναι η πρώτη φορά που το Κράτος παίρνει αιχμαλώτους πολέμου. Συνέβαινε πάντα και θα ξανασυμβεί. Περισσότερα

Η βία είναι η βάση του ολοκληρωτισμού. Και ο ολοκληρωτισμός δεν έχει πλευρά και παράταξη.

1 σχόλιο

Στην παρούσα φάση φαίνεται σαν να έχουμε χάσει την ικανότητα να βγάζουμε συμπεράσματα από την ιστορία των επαναστάσεων, διότι έχουμε φθάσει ως κοινωνία πια στο σημείο εκείνο στο οποίο μάλλον δεν θέλουμε να διδαχθούμε τίποτε και από πουθενά. Εχουμε ήδη αρχίσει και μπαίνουμε πια σε αυτό το στάδιο, κατά το οποίο, όπως περιέγραψε και κάποτε ο Θουκυδίδης, ο μ@λ@κ@ς περνάει για ωραίος. Οχι βέβαια ακριβώς με τα λόγια αυτά. Περισσότερα