Home

Η γερμανική κυβέρνηση παρεμβαίνει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα για να αναθεωρήσει την ιστορία

Leave a comment

Ανακοίνωση της ΟΛΜΕ

Εδώ και αρκετούς μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη το πρόγραμμα «Μνήμες από την κατοχή στην Ελλάδα». Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που χρηματοδοτεί και προωθεί στην Ελλάδα, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών και το οποίο στη χώρα μας χαίρει της στήριξης και της – επίσης – χρηματοδότησης του ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος». More

Χρηματοδότηση αμερικανικού ιδρύματος από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Παιδείας!

Leave a comment

Τις αξιώσεις των επιχειρήσεων για την Επαγγελματική Εκπαίδευση, ενάντια στα μορφωτικά δικαιώματα των νέων, νομοθετεί εν μέσω πανδημίας και lockdown η κυβέρνηση, που χτες κατέθεσε στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας με τις αλλαγές στην Επαγγελματική Εκπαίδευση και αύριο Παρασκευή ξεκινά η συζήτησή του στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων.

Πέρα από την Επαγγελματική Εκπαίδευση, το σχεδόν 200 σελίδων νομοσχέδιο περιλαμβάνει και μια σειρά από άλλες διατάξεις, ανάμεσά τους η προκλητικότατη ρύθμιση που δίνει δυνατότητα επιχορήγησης, από τον τακτικό προϋπολογισμό του υπουργείου Παιδείας, προς το ίδρυμα Fulbright! More

Φασισμός και Εκπαίδευση

Leave a comment

Φεστιβάλ με θέμα «Φασισμός και Εκπαίδευση» διοργανώνει στις 20, 21 και 22 Ιουνίου η Πολιτιστική Λέσχη της ΟΛΜΕ.

Ειδικότερα, όπως τονίζεται στη σχετική ανακοίνωση, «με έμφαση, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, έχει έρθει στο προσκήνιο η συζήτηση γύρω από το φασισμό – ναζισμό, με ειδική αναφορά στην εκπαίδευση και το ρόλο που αυτή μπορεί να έχει στην αντιμετώπισή του.

Δεν είναι μυστικό ότι η συγκεκριμένη ιδεολογία, ακόμη και όταν δεν συνδυάζεται με συγκεκριμένη πολιτική δράση, μπορεί να ανιχνευθεί στο μαθητικό περιβάλλον είτε με μορφή «αστεϊσμών» είτε με τη μορφή «παράγωγων ιδεών» ή και πρακτικών, σε παράλληλα ζητήματα (μετανάστευση, βία, ιεραρχία, επιβολή, διαφορετικότητα κ.α) More

Χαμένες είναι οι μάχες που δεν δόθηκαν…

Leave a comment

Οι 2L8 σε νέες μάχες~123619-253-1(1)Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Είναι αλήθεια ότι το προηγούμενο διάστημα στο χώρο της εκπαίδευσης, ειδικά μετά την προληπτική επίταξη της κυβέρνησης, δημιουργήθηκαν αισθήματα ελπίδας σε συνδυασμό με μια αυξημένη οργή και αγανάκτηση.

Αυτά τα ίδια συναισθήματα δημιουργήθηκαν και σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που έβλεπαν στον αγώνα των εκπαιδευτικών την κρυμμένη σπίθα που θα μπορούσε να φέρει την πολυπόθητη πυρκαγιά. More

Επιτέλους, έρχεται η αξιολόγηση που όλοι περιμέναμε

1 Comment

real051213

Tου Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Επιτέλους!

Διαβάζοντας το Προεδρικό Διάταγμα το σχετικό με  την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, καταλάβαμε πόσο πολύ πασχίζει ετούτη εδώ η κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες, να βελτιώσει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών, βεβαίως, βεβαίως. More

Έτσι όμως δεν πάμε πουθενά

Leave a comment

voutiaΤου Γ.Δελαστίκ

Για μία ακόμα φορά, οι καθηγητές της Μέσης Εκπαίδευσης έχουν αναλάβει το δύσκολο έργο της μετωπικής αναμέτρησης με την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Συνεπικουρούνται από τους καθηγητές και το διοικητικό προσωπικό των μεγαλύτερων πανεπιστημίων, όπως και πολλών ΤΕΙ. Αναμφισβήτητα όμως οι καθηγητές των γυμνασίων και των λυκείων θα σηκώσουν το μεγάλο βάρος της μάχης. Η έκβαση του αγώνα τους που αρχίζει από αύριο θα κρίνει το κοινωνικό κλίμα που θα επικρατήσει στη χώρα για αρκετούς μήνες, τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα. Αν αντέξουν, η Ελλάδα θα μπει σε φάση κοινωνικών συγκρούσεων που ενδέχεται να προκαλέσουν πολιτικές εξελίξεις.

Απεργοσπαστικό μηχανισμό προετοιμάζουν πυρετωδώς στον χώρο των καθηγητών η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Αν κατορθώσουν να υπονομεύσουν την απεργία στα γυμνάσια και στα λύκεια, θα αισθανθούν σαφώς μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι θα καταφέρουν να παραμείνουν στην εξουσία ολόκληρη την τετραετία, παρόλο που οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν υπεροχή του ΣΥΡΙΖΑ στα γκάλοπ. More

Τα σχολεία κλείνουν πριν ανοίξουν

Leave a comment

sel_071378455299Αποφασισμένοι φέρονται οι εκπαιδευτικοί στο σύνολό τους να προχωρήσουν σε επαναλαμβανόμενες απεργίες

«Μετωπική» σύγκρουση μεταξύ κυβέρνησης και εκπαιδευτικών αναμένεται τις ερχόμενες μέρες, καθώς τη Δευτέρα και την Τρίτη ψηφίζεται από το δεύτερο θερινό τμήμα της Βουλής το νομοσχέδιο για το «νέο Λύκειο». Χθες συνεδρίασαν ορισμένες ΕΛΜΕ σε όλη την Ελλάδα για να ψηφιστούν τα αιτήματα και το πρόγραμμα δράσης των εκπαιδευτικών, οι οποίοι φέρονται στο σύνολό τους διατεθειμένοι να προχωρήσουν από την ερχόμενη εβδομάδα σε επαναλαμβανόμενες απεργίες – μια διαδικασία που θα ακολουθηθεί και σήμερα προκειμένου τη Δευτέρα να συνεδριάσει η ΟΛΜΕ και να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις. More

Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη

Leave a comment

Του Λευτέρη Παπαθανάση

Το βράδυ της Τρίτης 14 μάη 2013 αγαπούσα όλο τον κόσμο.

Το βράδυ της Τετάρτης 15 μάη 2013 ήμουν ήδη 80 χρονών.

Αυτό δεν ενδιαφέρει κανένα φυσικά, όπως μπορεί να μην ενδιαφέρουν κανένα και οι παρακάτω σκέψεις. Για πολλούς λόγους όμως, θα ήταν ανέντιμο να μην τις καταγράψω. Θα προσπαθήσω να τηρήσω μια κάποια χρονολογική σειρά.

  1. Η κυβέρνηση κατέθεσε τα μέτρα αιφνιδιαστικά την Πέμπτη πριν τις εαρινές διακοπές ενώ μέχρι και μια μέρα πριν διαβεβαίωνε τους πάντες ότι δεν θα το κάνει. Όλα τα υπόλοιπα που γράφονται, ότι οι εκπαιδευτικοί το ξέραμε από πριν, αλλά περιμέναμε τις εξετάσεις για να αντιδράσουμε, είναι απλά κακόβουλα και σκόπιμα ψέματα.

  2. Από την Παρασκευή το πρωί κιόλας, ο κόσμος των εκπαιδευτικών μπήκε σε αναβρασμό. Στη δική μου ΕΛΜΕ, μετά από μαζική αυθόρμητη παράσταση διαμαρτυρίας στην Περιφερειακή Διεύθυνση, στείλαμε αίτημα στην ΟΛΜΕ να κηρύξει απεργία διάρκειας και μέσα στις εξετάσεις. Το ότι η ΟΛΜΕ εισηγήθηκε απεργία «σε αντίθεση με τις διαθέσεις των εκπαιδευτικών» είναι επίσης ένα μεγάλο ψέμα. More

Καταστολή, αναστολή και ματαιώσεις

Leave a comment

1

Του Στρατή Μπουρνάζου

Για τον κόσμο της Αριστεράς (και πολλούς άλλους, βέβαια) ένα ήταν το ζήτημα, τις τελευταίες μέρες: η απεργία των καθηγητών, η επιστράτευση και το άδοξο –αν μη τι άλλο– τέλος της απεργίας προτού καν αρχίσει. Το συζητήσαμε και συνεχίζουμε να το συζητάμε, με πάθος και ένταση, όλοι μας, αριστεροί και αριστερές όλων των αποχρώσεων και τάσεων. Και αυτή η σχεδόν περιγραφική διατύπωση υποδεικνύει αμέσως και ένα μείζον πρόβλημα: ενώ η απεργία και η επιστράτευση ήταν το ζήτημα για όλους μας, ως Αριστερά και ως αριστεροί, δεν καταφέραμε να κάνουμε κάτι πολύ περισσότερο (αν εξαιρέσουμε την πορεία της Δευτέρας)  από το να το συζητήσουμε.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να καταγγείλουμε την απερίγραπτη στάση της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, ούτε να εκφράσουμε την οργή μας για το ότι η προληπτική επιστράτευση αποφασίστηκε από μια κυβέρνηση που έχει μέσα ένα κόμμα που λέγεται –κατά διπλή αντίφραση, πλέον– Δημοκρατική Αριστερά κ.ο.κ. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, είναι αναγκαία, αλλά είναι τα δεδομένα και τα «εύκολα». Χρειάζεται να μπούμε στα δύσκολα: στον βαθμό που είμαστε κομμάτι αυτής της υπόθεσης (όχι ως εκπαιδευτικοί, αλλά ως Συριζαίοι, ως αριστεροί, ως πολίτες που αγωνίζονται) να αναζητήσουμε τις δικές μας ευθύνες, όσα κάναμε και δεν  όσα κάναμε, όσα έκαναν και  όσα δεν έκαναν οι χώροι που ανήκουμε. Σκέψεις, λοιπόν, σε αυτή την κατεύθυνση:

1. Αν αποτιμήσουμε συνολικά το τελευταίο δεκαήμερο, είχαμε μια σοβαρή ήττα: όχι μόνο για την ΟΛΜΕ και τους καθηγητές, αλλά και για το συνδικαλιστικό κίνημα, γενικότερα για το κίνημα και την Αριστερά, και ακόμα γενικότερα για τη δημοκρατία. Το γεγονός ότι όχι μόνο «δεν ξεσηκώθηκαν οι πέτρες, δεν άνοιξαν οι ουρανοί, δεν σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού» ενάντια στο τερατώδες μέτρο της «προληπτικής επιστράτευσης» (όπως έγραφε η Αυγή την Πέμπτη), αλλά ότι τελικά οδηγηθήκαμε στην αναστολή της απεργίας, συνιστά ξεκάθαρη ήττα για μας – και επιτυχία της κυβέρνησης.

Άκουσα, επ’ αυτού, δύο σοβαρές ενστάσεις. Πρώτον, ότι  η εμμονή στην απεργία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ήττα, ακόμα και καταστροφή. Δεύτερον, ότι η κυβερνητική νίκη θα αποδειχθεί πύρρεια, αφού δεν μπορείς να κυβερνάς μόνο με το ρόπαλο, επιστρατεύοντας τους πάντες. Ακόμα  και αν αποδεχτούμε πλήρως τις δύο παραπάνω απόψεις –θα το κάνω, για λόγους οικονομίας της συζήτησης το κάνω, παρότι η άποψη μου διαφέρει αρκετά– αυτό δεν σημαίνει ότι η αναστολή της απεργίας μπορεί να βαφτιστεί «σχετική επιτυχία», «καλύτερη δυνατή εκδοχή» κ.ο.κ. Ούτε ωφελούν, αντίθετα βλάπτουν πολύ, τα μισόλογα, οι ωραιοποιήσεις και οι παρακάμψεις.

2. Η απόφαση της Τετάρτης, και με το περιεχόμενό της και με τον τρόπο που πάρθηκε, είναι πολύ προβληματική,  καθώς, εκτός όλων των άλλων, δημιουργεί ζητήματα φερεγγυότητας και  αξιοπιστίας, — όχι μόνο για τους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ, αλλά  συνολικότερα για τον συνδικαλισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό, ο κλονισμός της πολιτικής εμπιστοσύνης,  η ματαίωση είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ σοβαρότερο από το αν μια απόφαση είναι δεξιότερη ή αριστερότερη.

3. Ταυτόχρονα, με τις δεδομένες συνθήκες (στάση ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, φόβος απόλυσης, γενικότερη παγωμάρα στην κοινωνία) όλες οι αποφάσεις ήταν δύσκολες,  όλες ήταν πολύ πιθανό να οδηγήσουν σε ήττα  (βέβαια, από εκεί και πέρα τίθεται το ζήτημα ότι δεν είναι όλες οι ήττες ίδιες, με λυδία λίθο και πάλι το ζήτημα της πολιτικής εμπιστοσύνης). Και ασφαλώς δεν πρέπει να φαντασιωνόμαστε μια κατάσταση γενικευμένης ανυπακοής, όπου χιλιάδες εκπαιδευτικοί θα έκαιγαν τα φύλλα επιστράτευσης. Δεν βρισκόμασταν στο παρά πέντε της εξέγερσης — αλλιώς  τα χαράματα Πέμπτης τα γραφεία των ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ θα πολιορκούνταν από πλήθη αγανακτισμένων καθηγητών και λαού.

4. Το τελευταίο δεκαήμερο μας υποχρεώνει να συζητήσουμε ξανά συνολικά για το συνδικαλιστικό κίνημα. Εκτός και πέρα από τις ευθύνες προσώπων, μακριά από ανέξοδες λογικές αγωνιστικής πλειοδοσίας  ή οδηγιών του τύπου «Αριστερότερα, Κουροπάτκιν!»,[1] είναι σίγουρο ότι οι διαδοχικές ήττες (Χαλυβουργία, μετρό, καθηγητές) κάνουν αναγκαίο έναν κριτικό στοχασμό. Με δυο λόγια, γιατί τη στιγμή που το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αναγκαίο περισσότερο από ποτέ, δεν μπορεί να εκπληρώσει τον ρόλο του, πηγαίνει από ήττα σε ήττα.

5. Φτάνω στον ΣΥΡΙΖΑ. Και, όσο πλησιάζουμε στα δικά μας χωράφια, μπορούμε, και πρέπει, να είμαστε πιο αυστηροί με τα «οικεία κακά». Ως ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, ενώ όλα τα δεδομένα ήταν γνωστά εδώ και μέρες, δεν δείξαμε τα πολιτικά αντανακλαστικά που έπρεπε. Δεν αξιολογήσαμε το ζήτημα ως κεντρικό, πρώτης γραμμής που υπερβαίνει πολύ τους εκπαιδευτικούς, αφορώντας συνολικά τη δημοκρατία και τα δικαιώματα. Δεν εκτιμήσαμε την απεργία ως έναν αγώνα που  στην πιο προωθημένη –και εξαιρετικά δύσκολη, ίσως και απίθανη– περίπτωση της επιτυχίας μπορούσε ακόμα και να ρίξει την κυβέρνηση, ενώ στη χειρότερη (και πιο πιθανή) να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα, ακόμα και να καταρρακώσει τον συνδικαλισμό και την Αριστερά. Η κριτική μου, εδώ, δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «συγκρατημένος» ή «δεν βγήκε στα κεραμίδια», αλλά ότι δεν αντελήφθη την κεντρικότητα και την κρισιμότητα του αγώνα, ιδίως μετά την επιστράτευση[2] – και αυτό είναι αυτοτελές κεφάλαιο από τη στάση και τις ευθύνες  της ΟΛΜΕ, αφού το ζήτημα, όπως είπαμε, ξεπερνούσε κατά πολύ  και τα σχολεία, τους καθηγητές και τους μαθητές.

***

Η κυβέρνηση  έχει δείξει  επανειλημμένα ότι δεν μπλοφάρει. Όσο και αν, με τις παραστάσεις και τα νοητικά εργαλεία του παρελθόντος, δυσκολευόμαστε να το συλλάβουμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι από εδώ και πέρα οι απεργίες θα κηρύσσονται συλλήβδην παράνομες και καταχρηστικές (βλ. και ΕΡΤ, προχθές), οι επιστρατεύσεις θα δίνουν και θα παίρνουν. Η κυβέρνηση θα κινηθεί έτσι, επειδή η πυγμή είναι το βασικό, ίσως και το μόνο, πολιτικό εργαλείο που της απομένει. Σε ένα κομμάτι της κοινωνίας η λογική «νόμος και τάξη», «Ξένιος Δίας»  κ.ο.κ. συναντά αποδοχή, και  η κυβέρνηση χτίζει συναινέσεις σε ένα πεδίο προνομιακό γι’ αυτήν. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, η Αριστερά δεν μπορεί να αποτελεί απλώς  ένα «παρατηρητήριο» ή «διαπιστωτή» της κοινωνικής αδράνειας. Πρέπει να οργανώνει τους τρόπους που θα σπάσει η αδράνεια, που οι διάχυτες αντιδράσεις, η οργή, η απογοήτευση, η ματαίωση θα γίνονται πολιτική πράξη  – αυτό που δεν κατάφερε απεργία των εκπαιδευτικών. Είναι κάτι που αφορά όχι τα μόνο την πολιτική επιβίωσή της, αλλά και την επιβίωση της δημοκρατίας και της κοινωνίας.

***

 «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα απαγορεύονταν» έλεγε ένα γνωστό παλιό αναρχικό σύνθημα. Φαίνεται πως σήμερα  αυτό ισχύει, αντίστροφα,  για τις απεργίες. Παρά την τρομοκρατία, παρά τα προβλήματα και τη γραφειοκρατία του συνδικαλιστικού κινήματος, παρά την ιδιώτευση και τον φόβο της απόλυσης, φαίνεται ότι  οι απεργίες μπορούν κάτι να αλλάξουν, να απειλήσουν, πραγματικά και συμβολικά, την καθεστηκυία τάξη. Γι’ αυτό και απαγορεύονται, η μία μετά την άλλη.

ΥΓ. Δύο διευκρινίσεις. Παρότι το άρθρο εστιάζεται στην Αριστερά, ασφαλώς δεν πιστεύω ότι το θέμα αφορά μόνο την Αριστερά· αφορά και πολλούς άλλους: τους εκπαιδευτικούς (αριστερούς και μη), τους δημοκράτες πολίτες κλπ. Επίσης, ξέρω ότι πολλοί σύντροφοι πιστεύουν πως σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για κριτική, ότι προέχει η άμυνα. Αν έγραψα, καθόλου εύκολα, τα παραπάνω, το έκανα έχοντας την εντελώς αντίθετη πεποίθηση: ότι σε τέτοιες ακριβώς δύσκολες στιγμές η πολιτική και προσωπική ειλικρίνεια, η κριτική είναι όρος πολιτικής αξιοπρέπειας και δύναμης. Το να βλέπουμε τα λάθη –με πρώτα τα δικά μας– μπορεί να είναι ακόμα λυτρωτικό, σημείο εκκίνησης για να τα ξεπεράσουμε. Με το βλέμμα μπροστά, για να προχωρήσουμε.


[1] Ο  Π. Κανελλίδης, εκδότης των Καιρών, καλύπτοντας με πάθος τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο του 1905, είχε φτάσει να δίνει, από τις στήλες της εφημερίδας του, λεπτομερείς οδηγίες στον ρώσο αρχιστράτηγο Αλεξέι Κουροπάτκιν  πώς να κινήσει τα στρατεύματά του για να νικήσει τους Ιάπωνες — με αποκορύφωμα τον περίφημο τίτλο-προτροπή: «Δεξιότερα, Κουροπάτκιν!».

[2] Αντίθετα, η πρόταση νόμου για κατάργηση του θεσμού της πολιτικής επιστράτευσης, που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ την Παρασκευή το πρωί, πρέπει να επισημανθεί σαφώς  ως θετική πρωτοβουλία.

Πηγή : ενθέματα

Η Ανατροπή της Δευτέρας

Leave a comment

newego_LARGE_t_1101_54065962

Στις σύγχρονες δημοκρατίες η λέξη ψήφος έχει αποκτήσει μια έννοια άκρως παρεξηγημένη. Γι’ αυτό και στην περίπτωση των εκλογών των τοπικών συνελεύσεων των καθηγητών, ο κόσμος είπε ναι στην απεργία αλλά οι συνδικαλιστές εκπρόσωποι τους αποφάσισαν πως οι προϋποθέσεις δεν είναι κατάλληλες.

Είχε προηγηθεί η εισήγηση των κομματικών εκπροσώπων της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέλευση της ΟΛΜΕ, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να ανασταλεί η απεργία επειδή οι συνθήκες δεν την επέτρεπαν.

Με λίγα λόγια, ενώ η βάση των καθηγητών είπε κατά 92% ναι στην απεργία με συμμετοχή που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, απεργία δεν θα γίνει γιατί αυτό αποφάσισαν οι συνδικαλιστές τους. More

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Leave a comment

918D10A4B97D4211A9CA3600F6E9ACD9

Το συνδικαλιστικό κίνημα  των καθηγητών αναγκαστικά φέρνει τη σφραγίδα των εξελίξεων που το γέννησαν, τουλάχιστον μεταπολιτευτικά, πράγμα που σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένο να σηκώσει το βάρος της ιστορικής εξέλιξης του. Την τελευταία τριακονταετία  το σημάδεψαν οι τρεις μεγάλες απεργίες (’88, ’90,’97) που ακόμα και με  αισιόδοξη ανάγνωση δεν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε άμεσα νικηφόρες, ιδιαίτερα τις δυο τελευταίες, αλλά  που εκφράζανε τη διάθεση και θέληση για αγώνα των εργαζομένων εκπαιδευτικών (ιδιαίτερα στην απεργία του ’88).

Δεκαέξι χρόνια μετά την τελευταία απεργία δεν είναι το  φάντασμά της που ξαναγυρνά, αλλά μια εικονική κατασκευή της που προσφέρει την ψευδαίσθηση της δήθεν απεικόνισης του πραγματικού, ενώ έχουμε να κάνουμε με μια κατασκευασμένη απεικόνισή του. Έχει επιλεγεί το πλαίσιο και το σημείο λήψης της εικόνας,  που  μάλλον δεν έχει άλλο σκοπό από το να μας κατευθύνει  προς μια συγκεκριμένη ερμηνεία της πραγματικότητας, ώστε  μπερδεμένοι και απροετοίμαστοι να υφιστάμεθα το κατασκευασμένο μήνυμα που προετοιμάζει η κατασκευασμένη εικόνα. Κι έτσι απαλείφεται η πραγματικότητα, μετακινούνται τα πρόσωπα από τη θέση τους, δημιουργούνται συναισθήματα, δικαιολογούνται σιωπηλές πλειοψηφίες, οργανώνεται η πολιτική ζωή. More

Η ΟΛΜΕ και οι Νεφελίμ

Leave a comment

nephilim1368447757Της Βάλιας Μπαζού

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και ας πούμε την αλήθεια για τους καθηγητές και την πολιτική επιστράτευσή τους. Για να κατανοήσουμε την κυβερνητική απόφαση πρέπει να πούμε ορισμένες αλήθειες για τους Νεφελίμ.

Την  προκατακλυσμιαία φυλή, που λέγεται ότι προέκυψε από τα παιδιά που γεννήθηκαν από τις «κόρες των ανθρώπων», και τους «Υιούς του Θεού». More

Παιδεία: Ντέρμπι σε λάθος γήπεδο

Leave a comment

55Δεν θα κάτσω να το πολυκουβεντιάσω αν η ΟΛΜΕ έκανε καλά ν’ αποφασίσει απεργίες μέσα στις Πανελλαδικές. Δεν θα συνεχίσω αυτή την κουβέντα, για τον απλούστατο λόγο ότι κατά τη γνώμη μου όλη αυτή η σύγκρουση διεξάγεται σε λάθος γήπεδο. Το κλειδί της τεράστιας λαθροχειρίας βρίσκεται, νομίζω, στη δήλωση του υπουργού Παιδείας, καθώς εξερχόταν προχθές από το Μέγαρο Μαξίμου: «Το δικαίωμα των νέων να διαγωνιστούν στην πρώτη πιο κρίσιμη εξέταση της ζωής τους σε ένα περιβάλλον ομαλότητας και ηρεμίας είναι ιερό»

Νάτη η κομπίνα! Ανακάλυψαν ξαφνικά το ιερό δικαίωμα των μαθητών στις… εξετάσεις! Μέχρι τώρα αναγνωρίζαμε το δικαίωμα στην υγεία, στην εργασία, στην κοινωνική ασφάλεια, στην παιδεία. Αυτό μάλιστα, κύριε καθηγητά, το δικαίωμα των παιδιών στην παιδεία, ναι! Αλλά το ριξικέλευθο «δικαίωμα στις εξετάσεις» από πού κι ως πού σας προέκυψε; More