Αρχική

Η πορεία προς την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Του Βασίλη Μηνακάκη

Αν και έχει ριζικά διαφορετικό στόχο, μέσα και υποκείμενα, η εργατική στρατηγική έχει πολλά να διδαχτεί από τον αντίπαλό της, την αστική στρατηγική και τακτική. Ιδιαίτερα χρήσιμη είναι η πορεία του νεοφιλελευθερισμού, από τη γέννησή του το 1947, στο Μον Πελερέν, έως τη στιγμή που έγινε κυρίαρχο καπιταλιστικό υπόδειγμα.

Η πρώτη γιάφκα του νεοφιλελευθερισμού

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΟΝ ΠΕΛΕΡΕΝ

Απρίλιος του 1947. 36 παθιασμένοι φιλελεύθεροι -οικονομολόγοι, ιστορικοί και φιλόσοφοι- συγκροτούν την Εταιρεία Μον Πελερέν (MPS). Η ονομασία της προέκυψε από το σημείο όπου συναντήθηκαν, την ελβετική λουτρόπολη που δεσπόζει πάνω από τη λίμνη Λεμάν. Στην ιδρυτική διακήρυξη της MPS διαβάζουμε μια κραυγή («οι κεντρικές αξίες του πολιτισμού κινδυνεύουν») και μια θέση: τα κακώς κείμενα «υποδαυλίστηκαν από την υποχώρηση της πίστης στην ατομική ιδιοκτησία και στην ανταγωνιστική αγορά· διότι χωρίς τη διάχυτη δύναμη και πρωτοβουλία που σχετίζονται μ’ αυτούς τους θεσμούς, είναι δύσκολο να φανταστούμε μια κοινωνία στην οποία μπορεί να διατηρηθεί πραγματικά η ελευθερία» (Ντ. Χάρβεϊ, Νεοφιλελευθερισμός – Ιστορία και παρόν, Καστανιώτης, Αθήνα 2007, σελ. 46). Ορμώμενοι από αυτή τη θέση, οι συνδαιτυμόνες του Φρίντριχ φον Χάγιεκ, ο οποίος είχε την πρωτοβουλία για τη συνάντηση, θέτουν ως στόχο «να προσφέρουν μια πραγματική εναλλακτική ουτοπία, το ίδιο λαμπρή και αδιάλλακτη όσο κι ο σοσιαλισμός» (Γκυ Σορμάν, Η φιλελεύθερη λύση, Ροές, Αθήνα 1986, σελ. 93). Περισσότερα

Γιατί επέζησε ο νεοφιλελευθερισμός;

2 Σχόλια

του Θανάση Γιαλκέτση

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, πολλοί έσπευσαν να προαναγγείλουν τον θάνατο του νεοφιλελευθερισμού και την επιστροφή στην κρατική παρέμβαση.

Το κράτος παρενέβη πράγματι, αλλά το έκανε για να διασώσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα, μετατρέποντας έτσι την κρίση του ιδιωτικού χρέους σε δημοσιονομική κρίση. 

Και ο νεοφιλελευθερισμός όχι μόνον επέζησε μετά την κρίση που ο ίδιος προκάλεσε, αλλά βγήκε πιο ενισχυμένος και πιο επιθετικός, επιβάλλοντας τις πολιτικές λιτότητας και τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» ως τη μοναδική συνταγή εξόδου από την κρίση. Πώς εξηγείται αυτό το παράδοξο;

Στο ερώτημα αυτό επιχειρεί να απαντήσει με το ακόλουθο άρθρο του ο Βρετανός κοινωνιολόγος Κόλιν Κράουτς. Θυμίζουμε ότι για το ίδιο θέμα ο Κράουτς έχει γράψει το βιβλίο «Ο περίεργος μη θάνατος του νεοφιλελευθερισμού» (Εκκρεμές, 2014) Περισσότερα

Robocop: ο «μπάτσος» του νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

INFOWAR

Toυ Άρη Χατζηστεφάνου

Οταν κυκλοφόρησε, πριν από 30 χρόνια, χαρακτηρίστηκε σαν ακόμη μια χολιγουντιανή φούσκα.

Φέτος, που ο αμερικανικός κινηματογράφος ζει στους απελπιστικά ξενέρωτους ρυθμούς τού «La La Land», το Robocop φαντάζει σαν ένα εγχειρίδιο μαρξιστικής ανάλυσης για τα δεινά που επιφέρει ο νεοφιλελευθερισμός.

Οι καλές μπίζνες γίνονται όπου τις βρίσκεις

Αντιπρόεδρος της OCP

«Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να πραγματοποιήσεις μια κλοπή παρά μέσω της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας».

Η φράση θα μπορούσε κάλλιστα να αποδοθεί στον ΜακΧίθ, από την «Οπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Στην πραγματικότητα είναι ένα από τα δεκάδες «μηνύματα» που μπορεί να εντοπίσει ένας παρατηρητικός θεατής στην ταινία «Robocop», του Πολ Βερχόφεν, που φέτος κλείνει τα τριάντα της χρόνια. Περισσότερα

Ν. Μιχαλολιάκος ταυτίζεται πλήρως με Θ. Πάγκαλο. Ζητούν και οι δύο τους, εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις

Σχολιάστε

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής, ταυτίζεται  πλήρως με τον Θόδωρο Πάγκαλο για εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις  Δημοσίων Υπαλλήλων. 

Βέβαια 566 χιλιάδες ΔΥ υπήρχαν στο τέλος του 2015.  Αλλά από αυτούς οι 345 χιλιάδες είναι νοσηλευτές, γιατροί, εκπαιδευτικοί και ένστολοι.
Ο Μιχαλολιάκος φυσικά αποκλείεται να λέει για ένστολους και ανοιχτά δεν θα έλεγε ποτέ για εκπαιδευτικούς, νοσηλευτές και γιατρούς άλλο αν σαν νεοναζιστικο κάθαρμα δεν θα τον ένοιαζε κανονικά. Περισσότερα

Η γέννηση του νεοφιλελευθερισμού στα ’30s…

Σχολιάστε

Εισαγωγικό σημείωμα

Οι επιτυχίες του κεϋνσιανισμού (συζητήσιμες σε ορισμένες πλευρές τους) δημιουργήσαν – ειδικά μετά το τέλος του Β παγκόσμιου – έναν διεθνώς εκτεταμένο κύκλο οπαδών· και μια μειονότητα αντιπάλων. Κατ’ αρχήν εντός της οικονομολογίας. Οπότε είναι απίθανο να βρει κανείς σε κάποιο οικονομολογικό εγχειρίδιο ή άρθρο ή ανάλυση την παραδοχή πως η μεγαλύτερη (ίσως και η μοναδική) επιτυχία του κεϋνσιανισμού ήταν έξω απ’ τα όρια της στενά εννοημένης, ως επιστήμης, οικονομολογίας: στην παραγωγική (για τον καπιταλισμό) ενσωμάτωση του εργατικού ανταγωνισμού. Κεϋνσιανές έννοιες όπως η ενεργή ζήτηση δεν συναντιούνται, ούτε και τώρα, σε κάθε οικονομική ανάλυση του καπιταλισμού. Εν τέλει η έννοια της ενεργού ζήτησης μοιάζει κοινότοπη στις μέρες μας εμπειρικά, μέσω του καταναλωτισμού των “καλών χρόνων”, με την έννοια ότι είναι εύλογο (;) να αναγνωριζεται η κατανάλωση σαν βασικότατη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής· με τίμημα την αμηχανία σε ότι αφορά τις πολιτικές λιτότητας. Πάντως είναι βέβαιο πως ούτε στα 1920 ούτε στα 1930 θα μιλούσε κανείς αυτονόητα για την σημασία της. Το έκανε ο Κέυνς, μαζί με άλλες έννοιες.

Πέρα απ’ την κεντρικότητα που ο Κέυνς αναγνώρισε στην εργατική τάξη (για την ισορροπία του συστήματος) οι επιτυχίες της προσέγγισής του ως το ξέσπασμα του Β παγκόσμιου πολέμου ήταν, το λιγότερο, αβέβαιες. Το αμερικανικό New Deal και οι μαζικές κρατικές επενδύσεις σε υποδομές μείωσαν μεν την ανεργία για λίγα χρόνια, αλλά το 1938 η κατάσταση φαινόταν να επιστρέφει στις πιο σκοτεινές ημέρες της αρχής της δεκαετίας. Περισσότερα

Νεοφιλελευθερισμός: ενθάδε κείται

Σχολιάστε

infowar_22

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Κορυφαίοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ τοποθέτησαν την περασμένη εβδομάδα μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κυρίαρχου οικονομικού δόγματος. Ανεπαισθήτως εξέδωσαν το πιστοποιητικό θανάτου του νεοφιλελευθερισμού.

Για να διασφαλίσουν τον πλούτο τους κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν ρύθμιση στη δημοκρατία αντί στον καπιταλισμό

Ταρίκ Αλί

Σε μια από τις γνωστότερες ιστορίες του Αστερίξ, οι περίφημοι πειρατές αρχίζουν να βυθίζουν μόνοι τους το πλοίο τους μπροστά στους Γαλάτες, που τους παρακολουθούν εμβρόντητοι. Η ίδια έκφραση ειλικρινούς απορίας πρέπει να σχηματίστηκε την περασμένη Πέμπτη και στα πρόσωπα χιλιάδων οικονομολόγων και αναλυτών που παρακολούθησαν το ΔΝΤ να βυθίζει τη ναυαρχίδα του «πειρατικού» στόλου του: του νεοφιλελευθερισμού. Περισσότερα

Ιδιωτικοποιήσεις: Ληστρική επιδρομή προς ανατολάς

Σχολιάστε

/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2016/04/160415 ikarus bus hungary

του Χάνες Χόφμπαουερ

Η διεύρυνση της Ε.Ε. κατά τη δεκαετία του ’90 ακολούθησε μια θεμελιώδη οικονομική κίνηση: το πλεονάζον κεφάλαιο επιζητούσε τη διοχέτευσή του. Οι κορεσμένες αγορές της δεκαετίας του ’70, ως συνέπεια της διακοπείσας ευρωπαϊκής ανασυγκρότησης ταυτόχρονα με την ακριβή για τα επιχειρηματικά συμφέροντα συμμετοχή των εργαζομένων κατά το πρότυπο των κοινωνικών εταίρων, άφηνε μόνο δύο στρατηγικές ανοιχτές για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης: τεχνολογικό και επιχειρησιακό εξορθολογισμό, όπως και επέκταση των αγορών. Οι δομικές αδυναμίες των οικονομιών κρατικού σχεδιασμού, οι οποίες κατέρρευσαν μεταξύ 1989 και 1991, πρόσφεραν από την πρώτη στιγμή ένα ευρύ πεδίο εξάπλωσης. Δεκάδες χιλιάδες εργοστάσια, αγροκτήματα, ακίνητα κι ένας ελάχιστα ανεπτυγμένος τομέας υπηρεσιών βρίσκονταν στη διάθεση των νέων ιδιοκτητών.

Η μαγική λέξη του μεγαλύτερου κοινωνικο-οικονομικού μετασχηματισμού του 20ου αιώνα ήταν η «ιδιωτικοποίηση». Στο κλασικό λατινικό λεξικό, το ρήμα privare μεταφράζεται τόσο ως «ληστεύω» όσο και ως «απαλλάσσω από κάτι». Πράγματι, η καταλήστευση της πρότερης δημόσιας περιουσίας απάλλαξε τους καινούργιους κατόχους- τουλάχιστον για δύο δεκαετίες –από τους φόβους και τις σκοτούρες τους. Παραγωγικά πλεονάσματα βρήκαν νέες αγορές, φθηνή εργατική δύναμη συνέβαλε στη μείωση του κόστους. Η διεύρυνση προς την Ανατολική Ευρώπη αποδείχθηκε Ελντοράντο για το γρήγορο ιδιωτικό κέρδος και συγχρόνως άφησε καμένη γη για τις εθνικές οικονομίες. Περισσότερα

Τσίπρας – Μητσοτάκης: (ενδό-) νεοφιλελεύθερη σύγκρουση και στο βάθος συνεργασία

Σχολιάστε

του Θέμη Τζήμα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρωστάει ευγνωμοσύνη στον Αλέξη Τσίπρα. Αν ο τελευταίος δεν είχε διακηρύξει με κάθε τρόπο ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από αυτόν του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή των μνημονίων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και πολλοί άλλοι ιδεολογικά ή “τυχοδιωκτικά” νεοφιλελεύθεροι – Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς, Βενιζέλος, Στουρνάρας κλπ –  δε θα είχαν αναβαπτιστεί και δε θα είχαν ξεπλυθεί ποτέ.

Θα παρέμεναν μειοψηφικοί στους χώρους τους και θεωρούμενοι ως συνταγές αποτυχίας. Επιπλέον, αν ο πρωθυπουργός δεν είχε χρίσει την ακραία, λαϊκή δεξιά σταθερό σύμμαχό του, σχετικά πιο δύσκολα θα εκλεγόταν σήμερα, πρόεδρος στην αξιωματική αντιπολίτευση, με κεντρώο υποτίθεται προφίλ αλλά και με ξεκάθαρους συμμάχους από τον ακροδεξιό συρφετό της ΝΔ – χωρίς τα παραπάνω να σημαίνουν ότι και ο Ε. Μεϊμαράκης στην πράξη είναι διαφορετικός. Περισσότερα

Περί ελπίδας

Σχολιάστε

Στη φωτογραφία φαίνεται ο Αουγκουστ Λαντμέσερ

Στην πασίγνωστη φωτογραφία φαίνεται ο Αουγκουστ Λαντμέσερ, ο άνθρωπος που έγραψε Ιστορία αρνούμενος να υψώσει το χέρι του ναζιστικά μαζί με τον όχλο γύρω του

Του Γιώργου Τσιάρα

«Ωραία τα κείμενά σου Γιώργο, αλλά πολύ “μαύρα”, ρε παιδί μου, πολύ απαισιόδοξα… Ο κόσμος θέλει ελπίδα!», μου έλεγε πριν από λίγες μέρες ένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος -και δεν ήταν ο πρώτος.

Μάταια προσπάθησα να του εξηγήσω πως η κατασκευή και το εμπόριο των ελπίδων, το ελπιδεμπόριο που λέει κι ένας φίλος, είναι δουλειά των πολιτικών και των διαφημιστών της «σχολής» Μπερνέζ, όχι των δημοσιογράφων: δουλειά δικιά μας, έτσι τουλάχιστον όπως την καταλαβαίνω εγώ στα είκοσι τόσα χρόνια που την κάνω, είναι να αποδομούμε τους μύθους, όχι να τους παράγουμε, ούτε να τους μεγεθύνουμε.

Αλλιώς είμαστε φτηνοί μακιγιέρ, παρατρεχάμενοι πλασιέ της κάθε μικρής και μεγάλης εξουσίας. Περισσότερα

Ο βαθύς νεοφιλελευθερισμός του Αλέξη Τσίπρα

Σχολιάστε

του Θέμη Τζήμα

Ο Κώστας Σημίτης, ως ένας τυπικός αλλά και σημαντικός δεξιός σοσιαλδημοκράτης της δεκαετίας του ’90 σηματοδότησε τον πρόλογο εφαρμογής του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα, επιτελώντας ταυτόχρονα ιδεολογική και υλική λειτουργία.

Δυσφημώντας όλη τη λαϊκή, αντιιμπεριαλιστική και κοινωνική παρακαταθήκη του ΠΑΣΟΚ και της μεταπολίτευσης διαμόρφωσαν μαζί με την ομάδα του αλλά και με ένα τμήμα της ανανεωτικής αριστεράς, τους ιδεολογικούς όρους της Ελλάδας του δεξιού “εκσυγχρονισμού” και της απόλυτης εξάρτησης από τον ευρωπαϊσμό και τον ατλαντισμό. Στο υλικό πεδίο πέτυχαν τη γιγάντωση της κερδοφορίας και της πολιτικής επιρροής του μεγάλου κεφαλαίου από τη μια και της ακόμα σαφέστερης οργανικής υποταγής του κράτους στις ανάγκες αναπαραγωγής των κυρίαρχων οικονομικών σχέσεων, με ταυτόχρονη υποχώρηση του αναπτυξιακού και κοινωφελούς ρόλου του. Όλα αυτά κορυφώθηκαν με την ένταξη στο σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, στη ζώνη του Ευρώ και σε ό,τι έχει να κάνει με συλλογικό φαντασιακό, δια των Ολυμπιακών του 2004. Περισσότερα

Η Κοινωνική Παθολογία της Οικονομικής Ανισότητας

Σχολιάστε

Πολλοί από μας έχουμε καταφερθεί εναντίον της όλο και αυξανόμενης οικονομικής ανισότητας, που εμφανίζεται στους κόλπους των περισσότερων κοινωνιών στον πλανήτη, ακόμα και στις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες. Από την εποχή ακόμα της Γαλικής Επανάστασης οι ανισότητες έχουν θεωρηθεί ως διχαστικές και κοινωνικά διαβρωτικές.

Οι απολογητές του Νεοφιλελευθερισμού αποδίδουν αυτές τις επικρίσεις σε κάποιου είδους λαϊκισμό που αρέσκεται να χαϊδεύει τ’ αυτιά του λαουτζίκου για την προσπόριση πολιτικού οφέλους, σε ιδεολογική προσκόλληση σε παρωχημένες σοσιαλιστικές αντιλήψεις, που έχουν ηττηθεί οριστικά, ή και σ’ έναν στείρο συναισθηματισμό, που μας εμποδίζει τάχα να δούμε την πραγματικότητα με ματιά αντικειμενική. Απορρίπτουν έτσι τούτες τις αιτιάσεις ως ανορθολογικές κι επιχειρηματολογούν ότι η συσσώρευση όλο και περισσότερου πλούτου στα χέρια όλο και λιγότερων ανθρώπων, αποτελεί κάτι σαν φυσικό δίκαιο, το δίκαιο του ισχυρού, που με κάποιον μαγικό τρόπο ωφελεί τελικά τις κοινωνίες. Περισσότερα

Ο τριπλός πόλεμος του συστήματος εξουσίας και το πότισμα των τηλεγραφόξυλων

Σχολιάστε

Του Θέμη Τζήμα

Το σύστημα ή σύμπλεγμα εξουσίας επί της χώρας, που συντίθεται από το μεγάλο κεφάλαιο με κυρίαρχο το τραπεζικό και τους χρεοκοπημένους τραπεζίτες, τον ξένο παράγοντα είτε πρόκειται για κυβερνήσεις είτε για ξένο κεφάλαιο και από ένα τμήμα της εγχώριας πολιτικής ελίτ -και- με το τρίτο μνημόνιο συνεχίζει τον τριπλό πόλεμο στον οποίο βασίζεται η κυριαρχία του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς- αναλογικά βεβαίως και με τις προφανείς διαφοροποιήσεις κατά περίπτωση: πόλεμο κατά της εργασίας, πόλεμο κατά της δημοκρατίας, πόλεμο κατά της δυαδικής ιδιότητας ανθρωπιστή- πολίτη.

Πίσω από τις καταρρέουσες διακηρύξεις περί ισοδυνάμων, τις οποίες μάλιστα αποδομεί τις τελευταίες μέρες το εκ των Αμερικανών “φίλων” μας ελεγχόμενο ΔΝΤ, μέσα από τη θύελλα μέτρων που έρχονται στο επίπεδο μισθών, συντάξεων, ιδιωτικού χρέους και υπερφορολόγησης των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων την ώρα που νέες τρύπες υπέρ του μεγάλου πλούτου ανοίγουν, επιτείνεται η άμεση ή έμμεση υποτίμηση της εργασίας είτε πρόκειται για μισθωτή εργασία στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, είτε για την προσωπική εργασία του ελεύθερου επαγγελματία. Περισσότερα

TI ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΙΑ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ – ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Σχολιάστε

20101017_sf_2514 (1)

Αριστερή ονοματολογία και ταξική πολιτική

Είναι τραγικά ανούσιο έως βλακώδες να τσακώνονται διάφοροι για το ποιος είναι ο πιο γνήσιος αριστερός και σε ποιόν ανήκει νόμιμα ο τίτλος όταν δεν υπήρξε ποτέ (και ελπίζω να μην υπάρξει ποτέ) μια κατοχυρωμένη θεσμική κοινά αποδεκτή αρχή και στάνταρ που θα απονέμει τίτλους και βαθμίδες αναλόγως. Η ίδια η συζήτηση είναι υποθηκευμένη από τους όρους της, εφόσον ο καθένας έχει ορίσει ήδη στο μυαλό του τι σημαίνει αριστερά με βάση τις προσλαμβάνουσες, τα βιώματα και την ταξική του/της θέση (αυτό λειτουργεί πιο υποσυνείδητα και όχι μονοσήμαντα στον γαλαξία της αριστεράς). Άρα οι διαφωνίες, εφόσον δεν υπάρχει ένας κοινός τόπος ή ένας τρίτος κοινά αποδεκτός έξωθεν κριτής, θα είναι αιώνιες και κυκλικές και απλώς θα καταλήγουν σε ιστορική περιπτωσιολογία και “εντυπωσιακούς” χαρακτηρισμούς. Το μόνο αντικειμενικό και υπαρκτό κριτήριο για διαφοροποιήσεις με κάποιο νόημα είναι η ταξική πολιτική (όχι η ταξική θέση του καθένα που φυσικά δεν ταυτίζονται πλήρως αλλά μη μονοσήμαντα, κάποιες φορές και αντίθετα, με την στάση και θεωρία στην ταξική πολιτική). Νομίζω πως μόνο με τέτοιους όρους μπορεί να γίνει πια η οποιαδήποτε κριτική στην κυβέρνηση, η όποια απόπειρα μεταστροφής της ή η οποιαδήποτε παράλληλη ή μετωπική με την κυβέρνηση πολιτική απόπειρα.

Το μεγαλύτερο και χειρότερο λάθος από όλα

Αυτό που τελικά δεν θα συγχωρεθεί εύκολα (και δεν λέω για τον γαλαξία της αριστεράς αλλά πολύ ευρύτερα και με την ευρύτερη έννοια ως προς τη λέξη), δεν είναι η ταξική πολιτική που επιβάλλουν τα μνημόνια τα οποία έχουν το άλλοθι του καταναγκασμού, αλλά ο μεταμνημονιακός λόγος της κυβέρνησης στη διαχείριση του μνημονίου. Ένας λόγος που παρουσιάζει την κατάσταση εξαίρεσης (δηλ τον σε συνεχή επέλαση νεοφιλελευθερισμό) ως κάτι το αναπόφευκτο και ιστορικά μοιραίο και τις επιλογές της ως σωτηρία των πολλών και της κοινωνίας. Και αυτό γιατί έτσι κάνει ένα βαθύ διχασμό στην (θεωρητική κ πάντα ρευστή ) κοινωνική βάση της, αγνοώντας μεγάλη μερίδα της κοινωνίας που δεν είχαν τίποτα να χάσουν, παρόλο που ρητορικά τους συμπεριλαμβάνει στον απολογητικό της λόγο, όπως η πλειοψηφία των νέων, οι άνεργοι και φτωχοί, που θα τους γίνεται όλο και πιο κατανοητό συνεχώς ότι η κυβέρνηση τους πέταξε στον Καιάδα. Ακόμη η καταρρέουσα και υπό προλεταριοποίηση στη πλειοψηφία της μεσαία τάξη, ένιωσε έμμεσα από τα συμφραζόμενα του κυβερνητικού λόγου, ότι η κυβέρνηση έδρασε για την προστασία της, για αυτό και σήμερα έχουμε μια μετακίνηση πιο μετριοπαθών και συντηρητικών ανθρώπων στην κοινωνική βάση που στηρίζει την κυβέρνηση. Όμως οι πολιτικές του μνημονίου στοχεύουν και αυτούς μια και οι φορολογικές κ δημοσιονομικές πολιτικές (συνταξιοδοτικό, εργασιακά, ασφαλιστικά) στρέφονται και εναντίον τους και ειδικά οι φορολογικές πολιτικές σχεδόν αποκλειστικά σε βάρος τους. Και δεν υπάρχει κάτι χειρότερο για το μέλλον σου ως κυβέρνηση από το να δηλώνεις και να πείθεις ότι σώζεις κάποιον όταν έχεις προγράψει την συνέχιση της καταστροφής του. Περισσότερα

TI ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΙΑ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ-ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Σχολιάστε

Dead-End-Game-Calls-Black-Background

Η Αριστερά στην εξουσία

Η κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ είναι ένας “ήπιος” πια διαχειριστής νεοφιλελεύθερων πολιτικών και πρακτικών. Η ηπιότητα αυτής της διαχείρισης, μαζί με τα πιθανά “αντίμετρα και διορθωτικές κινήσεις” είναι απλώς διακηρύξεις και δηλωμένες προθέσεις σε ένα υποθετικό σχέδιο. Αντίθετα οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές είναι υπαρκτές και σε διαδικασία εφαρμογής μια και ο ορίζοντας, τα πλαίσια που κινείται και οι “δυνατότητες” ή οι περιορισμοί της κυβέρνησης είναι μόνο το 3ο μνημόνιο και τίποτα άλλο. Το σύνθημα “η αριστερά στην κυβέρνηση” είναι απλώς μια περιγραφική φράση, με υψηλό σίγουρα συμβολικό περιεχόμενο που με την κυβέρνηση να εφαρμόζει πια το 3ο μνημόνιο σημαίνει απλώς τη ταυτολογική σχέση “είμαστε αριστεροί και είμαστε στην κυβέρνηση άρα η αριστερά είναι στην κυβέρνηση ή η κυβέρνηση είναι αριστερή” ή χειρότερα στην εξουσία, που εκτός από κενή κυκλική ταυτολογία είναι και αυταπάτη. Αν και σε αυτή τουλάχιστον την αυταπάτη η κυβέρνηση δείχνει ακόμα να μην πέφτει. Περισσότερα

συριζαίοι πολλοί, υπομονή λίγη

Σχολιάστε

11892036_10207812375854465_7222207367331241120_n

Συριζαίοι που μιλάνε σα να ήταν από πάντα μνημονιακοί και φταίμε εμείς που τάχα δεν το είχαμε καταλάβει

Συριζαίοι που σου ζητούν τα ρέστα αν δεν έχεις γίνει μνημονιακός σαν αυτούς, αντί να τρέξουν να ζητήσουν συγγνώμη από τον κάθε ΓΑΠ που όπως αυτοί, μας «έσωζε από την άτακτη χρεωκοπία»

Συριζαίοι που δεν ήθελαν μνημόνιο, αλλά δεν έκαναν τίποτα όταν η ηγεσία τους ποδοπατούσε καταστατικά και συλλογικές αποφάσεις για να το επιβάλλει με τις ψήφους των δεξιών Περισσότερα

Το ερώτημα δεν είναι δραχμή ή ευρώ. Ειναι μια εντελώς άλλη σχέση με την ΕΕ που θα καθορίζεται από νέες ταξικές ισορροπίες δύναμης στην Ελλάδα

Σχολιάστε

5A9B01E1589877F63C7E4F0168261838

H κυβέρνηση Σύριζα υπέστη μια στρατηγική ήττα και την υπέστη γιατί εξαρχής το στρατηγικό σχέδιο δεν ήταν επαρκές και ικανό να φέρει μια νίκη ή έστω ένα αποτελεσματικό κλονισμό του αντιπάλου που θα οδηγούσε σε ανασύσταση του πεδίου των δυνάμεων σε μια άλλη θέση ισορροπίας. Το πρώτο και μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι έπαιξε σε ένα πεδίο διαμορφωμένο από τον αντίπαλο χρησιμοποιώντας τα επικοινωνιακά και θεσμικά όπλα που του έδινε ο ίδιος, αναγκαστικά μέσω των κανόνων και των διατάξεων της ΕΕ. Όμως ο αντίπαλος είχε πολύ σκληρότερα και σημαντικότερα όπλα τα οποία αφορούν την ύπαρξη των ίδιων των οικονομικών δομών της Ελλαδας τις οποίες ελέγχει.

Βασικό πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί να επιμένει να υπάρχει μέσα σε μια σχέση με την ΕΕ που είναι δομημένη πάνω σε τεράστια συμφέροντα και που υπάρχει ως τέτοια (η σχέση) μόνο για να τα εξυπηρετεί. Είναι εντελώς αφελές και τελικά επικίνδυνο να προσπαθείς να αποκαλύψεις μόνο την αθλιότητα και την βαρβαρότητα αυτής της σχέσης χωρίς να θίξεις και να κάνεις να υποχωρήσουν τα υλικά συμφέροντα στα οποία χτίζεται αυτή η σχέση και υπάρχει για αυτά και να πιστεύεις ότι έτσι θα την αλλάξεις ριζικά. Περισσότερα

H ρήξη διαρκεί πολύ

Σχολιάστε

 /var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2015/06/150617 kravgi 3 2

Του Δημήτρη Γιατζόγλου

Στα χρόνια της δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, ο πατριάρχης και γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Φρίντριχ Χάγιεκ δήλωνε ότι «προτιμούσε έναν φιλελεύθερο δικτάτορα από μια δημοκρατική κυβέρνηση χωρίς φιλελευθερισμό» και συνιστούσε στην Θάτσερ να χρησιμοποιήσει την Χιλή «ως πρότυπο για την ριζική αναδόμηση της Βρετανίας». Είναι βέβαιο ότι αν ζούσε σήμερα, ο κ. Χάγιεκ θα συνιστούσε ένθερμα στο διευθυντικό μπλόκ της Ε.Ε. να οδηγήσουν, χωρίς ενδοιασμούς, την ελληνική κοινωνία στην πλήρη κατάρρευση, ώστε στην συνέχεια να την «αναδομήσουν», σύμφωνα με τις ιδέες του περί ελευθερίας και δημοκρατίας.

O Χάγιεκ δεν ζει. Και μπορεί η υπεράσπιση του Πινοσέτ να μην είναι και πολύ must σήμερα• μπορεί η μεγάλη καπιταλιστική κρίση του 2008 να επέβαλε προσωρινά μια αυτοσυγκράτηση στους αφηνιασμένους λάτρεις της ελεύθερης αγοράς• μπορεί ένας λελογισμένος κεϋνσιανισμός να επανήλθε στο πεδίο του προβληματισμού, ως μια μετριοπαθής εναλλακτική. Αλλά οι ιδέες του Μεγάλου Δάσκαλου είναι εδώ: πυλώνες του πολιτικού σχεδίου με το οποίο ενοποιείται σήμερα η Ευρώπη και αυστηρός μετρονόμος του εκσυγχρονισμένου νεοφιλελεύθερου έπους. Περισσότερα

Το αληθινό διακύβευμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Σχολιάστε

th11

Το αληθινό διακύβευμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Noμίζω το διακύβευμα της κυβέρνησης Σύριζα ως “πρώτη φορά αριστερά” που ξεπερνά τις ζωές μας και εμάς ως άτομα είναι ότι η θεωρία κ η πρακτική του TINA (Τhere Is No Alternative) -ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΚΗ (πλην νεοφιλελευθερισμού)- πρέπει να καμφθεί, να αποδεχθεί ως αυτό που είναι δηλ ψευδοαδιέξοδο και να χτυπηθεί….Αυτό για να το πούμε ωμά γίνεται μόνο με εφαρμογή μιας πραγματικά διαφορετικής πολιτικής από Σύριζα ή σε περίπτωση που ως μόνη επιλογή τεθεί η πλήρης ένταξη και προσαρμογή του Σύριζα στο υπάρχον πολιτικό εσωτερικό και ευρωπαϊκό σύστημα, με την ηρωική πτώση/έξοδος του Σύριζα (αλα Αλιέντε που στη θέση των τανκς θα ειναι οι τράπεζες και τα ΜΜΕ) με τρόπο που θα πάρει μαζί του στη “πτώση” ένα τεράστιο, για τα δεδομένα του προ 2012, πολιτικό κεφάλαιο και με ξεκάθαρο επικοινωνιακό μύνημα ανα τον κόσμο ότι δεν μας επετράπη μια αληθινά άλλη πολιτική από την νεφιλ (κρυπτο)φασιστική ΕΕ των “θεσμώνε και των τραπεζώνε”.  Και μιλάω για τους ανώτατους υπερκρατικούς θεσμούς της ΕΕ, που είναι απλώς διαχειριστές και στην ουσία πολιτικό προσωπικό και υπερασπιστές των συμφερόντων των ισχυρών ελιτ των τραπεζών και του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου.

Ετσι διατηρείτε το πρόταγμα ζωντανό και μπορεί να έρθει άλλος να το πραγματοποιήσει σε άλλη χώρα της ΕΕ και τελικά η επάνοδος των ηττημένων ως νικητές εδώ αργότερα.Εφόσον δεν μπορούν να απαλλαγούν αληθινά πια από τη δημοκρατία με χούντες αλλά μόνο να την υπονομεύουν το πρόταγμα θα παραμένει ανοιχτό. Αυτό θέλει θυσίες προσωπικές Περισσότερα

Η FIFA μας ενώνει

Σχολιάστε

by To Skouliki Tom

Σοκαρισμένοι είναι οι ποδοσφαιρόφιλοι όλου του πλανήτη από την είδηση ότι η FIFA δεν είναι η αθώα ΜΚΟ που φαντάζονταν αλλά ένα παγκόσμιο πλυντήριο μαύρου χρήματος.

Συγκεκριμένα, οι αρχές της Ελβετίας προχώρησαν στη σύλληψη αρκετών υψηλόβαθμων στελεχών της FIFA, στο πλαίσιο έρευνας για διαφθορά, αφού, όπως όλα δείχνουν, τα στελέχη αυτά χρηματίζονταν από ΜΜΕ και εταιρείες με αντάλλαγμα τη χορήγηση δικαιωμάτων ενημερωτικής κάλυψης ή δικαιωμάτων μάρκετινγκ διοργανώσεων. Πέφτουμε από τα σύννεφα.

Σίγουρα, είναι λυπηρά τα νέα για ένα άθλημα όπως το ποδόσφαιρο – αν κι εγώ το απεχθάνομαι – αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρo – όπως και ο αθλητισμός γενικότερα – είναι επαγγελματικό. Κι όπου μπλέκονται τα χρήματα, μόνο αυτά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα. Περισσότερα

Είναι εφικτό από οικονομική σκοπιά ένα σενάριο ρήξης με τους δανειστές;,

Σχολιάστε

048-the-bridge-on-the-river-kwai-theredlist

Του Πέτρου Σταύρου

Όλα δείχνουν πως η διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές οδεύει σε μια οριστική λύση ή μια πιο συγκεκριμένη μεταβατική φάση. Ανεξάρτητα από την κατάληξή της, το βασικότερο χαρακτηριστικό αυτής της διαπραγμάτευσης ήταν ότι διεξαγόταν, όλον αυτόν τον καιρό, σε συνθήκες ωμού εκβιασμού. Αν υπάρξει λοιπόν τελική συμφωνία, και λόγω της εξαιρετικά αποτελεσματικής εκβιαστικής τακτικής των δανειστών, η συμφωνία αυτή δεν θα απέχει πολύ από έναν «επώδυνο» συμβιβασμό. Για να το πούμε αλλιώς: Αν η πολιτική των δανειστών είναι η πολιτική της υπερλιτότητας (συνεχόμενα πρωτογενή πλεονάσματα του 4,5% για σειρά ετών), η πολιτική του «επώδυνου» συμβιβασμού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πολιτική της ήπιας υπερλιτότητας (συνεχόμενα πρωτογενή πλεονάσματα με μέσο όρο πάνω από 2%). Τα πράγματα, λοιπόν, μπαίνουν εκβιαστικά και από τους δανειστές και από την ίδια την σφοδρότητα των μέτρων που έρχονται. Η ρήξη δεν είναι επιλογή, αλλά μάλλον αναγκαιότητα, καθώς οι δανειστές έχουν επιλέξει και αυτοί την ρήξη. Η ικανοποίηση των δικών τους συμφερόντων απαιτεί την ρήξη. Τα συμφέροντα των δικών μας εκπροσωπήσεων τι απαιτούν; Περισσότερα

Αποστακτήριον «Η κοινή λογική»

Σχολιάστε

 Salgado_Church_Street_Station

Του Νίκου Σκοπλάκη

Τρομολαγνικά σουξέ, εκπαιδευτικές στήλες στην ενοχοποιητική συμπεριφορά και τον κοινωνικό δαρβινισμό, αγρίως ταξική ψυχοσυμβουλευτική από τα κιτάπια του πρωσικού νεοαριστοκρατισμού του 19ου αιώνα, αντι-ιστορικές καταχρήσεις και υστερικές εμμονές στον εμφύλιο λόγο του 1950, ολιγαρχικός παραλογισμός που αυτοεκλαμβάνεται ως νηφάλιος πραγματισμός: όλα αυτά αποστάζονται με άκρατο θαυμασμό για ο, τιδήποτε μπορεί να ακυρώσει το εκλογικό αποτέλεσμα, κατ’ ευθείαν από τους σιελογόνους αδένες των ελληνικών νεοφιλελεύθερων ελίτ, δηλαδή από την κοινή τους λογική. Περισσότερα

Σταγόνα-σταγόνα γεμίζει ο βούρκος

Σχολιάστε

potami-selfieB

Του Νίκου Σκοπλάκη

Η αρκετά ευρεία κοινωνική συναίνεση σε ένα σχέδιο αριστερής διακυβέρνησης υπήρξε κακή εξέλιξη για το νεοφιλελεύθερο μπλοκ της στυγνής μνημονιακής διαχείρισης. Αφού δεν μπορούν να προκαλέσουν ρωγμές με τις καθημερινές υλακές για χρεοκοπία, σκέφτηκαν να πυροδοτήσουν ξενηλασία. Ένα γνώριμο «οχυρό» από το 2008 τουλάχιστον, που εδραίωσε το μόρφωμα του Καρατζαφέρη σε ρυθμιστικό κόμβο, καλωδίωσε μικροαστικά και φτωχοποιημένα στρώματα στην ακροδεξιά αφήγηση, εγκατέστησε τους ναζιστές στις γειτονιές και έδωσε ένα χεράκι στην απρόσκοπτη ακροδεξιά μετάγγιση προς μακροημέρευση της Νέας Δημοκρατίας. Στην παρούσα συγκυρία, η μηχανική του ακραίου κέντρου προσπαθεί να ανακτήσει κοινωνικές συναινέσεις και να αποδυναμώσει τα ριζοσπαστικά στοιχεία της κυβέρνησης μέσα από το ζεύγμα «καταστολή ή χάος» και μέσα από λαθροχειρίες στο ζήτημα των προσφύγων. Περισσότερα

Δεν είναι η δική μας Ευρώπη, αυτή η Ευρώπη της βαρβαρότητας

Σχολιάστε

Δεν είναι η δική μας Ευρώπη, αυτή η Ευρώπη της βαρβαρότητας

του Χρήστου Κεχαγιά

Δεν νομίζω να ανήκουμε στην Ευρώπη της Λιτότητας και του Εκβιασμού των Δανειστών που εκπροσωπούν τύποι σαν αυτούς που παρελαύνουν καθημερινά από τα δελτία ειδήσεων.

Αυτή η Ευρώπη δεν μας ενδιαφέρει! Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ψυχή. Δεν έχει τίποτε άλλο, παρά βαρβαρικά σύμφωνα, πανάκριβα νομίσματα και εθελουσία υποδούλωση.

Την παρουσιάζουν ως «φυσιολογική» μετεξέλιξη της παλιάς ΕΟΚ (Συνθήκη Ρώμης του ’57) και της παλαιότερης Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (1951). Περισσότερα

Ενα «πολύ ευρωπαϊκό πραξικόπημα»

Σχολιάστε

Ενα «πολύ ευρωπαϊκό πραξικόπημα»

Του Κώστα Δουζίνα*

Οπως ξέρουμε από την Ιστορία, πολλές φορές οι συνωμοσίες στρέφονται κατά των συνωμοτών…

«Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στη Βρετανία έπεσε». Ετσι τελειώνει το μυθιστόρημα «Ενα πολύ βρετανικό πραξικόπημα» του Κρις Μάλιν γραμμένο το 1982 και γυρισμένο σε τηλεοπτική σειρά το 1988. Ο Μάλιν, βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, γράφει το βιβλίο σε μια κρίσιμη στιγμή. Ο Τόνι Μπεν, εκφραστής της Αριστεράς στο Εργατικό Κόμμα, είναι υποψήφιος για την υπαρχηγία του κόμματος.

Οι Εργατικοί έχουν κινηθεί στα αριστερά και ο Τύπος προβλέπει ότι ο Μπεν θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός. Ο Μπεν όμως χάνει με μικρή διαφορά, οι Εργατικοί κινούνται στα δεξιά και ο πόλεμος των Μαλβίνας, που ακολουθεί, μετατρέπει τη Θάτσερ από την πιο μισητή στην πιο αγαπητή πρωθυπουργό της Βρετανίας. Περισσότερα

Je suis ΣΥΡΙΖΑ

Σχολιάστε

Je suis ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΙΟΣ

των Τάσου Κωστόπουλου, Αντας Ψαρρά, Δημήτρη Ψαρρά

Μια από τις μη αναμενόμενες εξελίξεις στο μετεκλογικό πολιτικό τοπίο είναι η αιφνίδια μαζική μεταστροφή υπέρ της κυβέρνησης Τσίπρα των ποικίλων ακροδεξιών και εθνολαϊκιστών αναλυτών, μέσων ενημέρωσης και πολιτικών προσωπικοτήτων. Προτού αποπειραθούμε να ερμηνεύσουμε αυτή την κάπως αναπάντεχη μεταστροφή, θα επιχειρήσουμε να την τεκμηριώσουμε με αναφορά σε χαρακτηριστικά παραδείγματα. Εξ αρχής, πάντως, προδιαθέτουμε τον αναγνώστη ότι το φαινόμενο δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται από πρώτη όψη. Περισσότερα

Older Entries