Αρχική

Το κόκκινο λάβαρο του «θατσερισμού»

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

Αν κάποιος επιχειρούσε να ορίσει πολιτικά την έννοια της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον, θα θυμόταν εκείνο το παλιό αστείο: Η σοσιαλδημοκρατία είναι σαν το ραπανάκι. Κόκκινη απ’ έξω, άσπρη από μέσα και πάντα δίπλα στο ψητό…

Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις 10 Απριλίου 1947, στο Mont Pelerin της Ελβετίας , ιδρύθηκε, καθ’ υπόδειξη της Credit Suisse, η «Mont Pelerin Society». Στη συνάντηση που έλαβε χώρα παρευρέθησαν τριάντα εννέα καθηγητές πανεπιστημίου έπειτα από πρόσκληση του Φρίντριχ Χάγιεκ προκειμένου να θέσουν τις βάσεις του νεοφιλελεύθερου δόγματος.

Ποιες ήταν αυτές; Περισσότερα

Advertisements

Αργεντινή: Τάνγκο πάνω στα (νεοφιλελεύθερα) αποκαΐδια

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

Πριν μερικές μέρες, κατά τη διάρκεια μεγαλειώδους διαδήλωσης- εν μέσω γενικής απεργίας-, ξέσπασαν άγρια επεισόδια στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι διαμαρτύρονταν ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης του κεντροδεξιού Μ. Μάκρι , συγκρούστηκαν με την αστυνομία.

Φυσικά, τα σιτιζόμενα από τις πολυεθνικές και το κράτος, «κεντρώα» ΜΜΕ, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με το θέμα, αφού οι ταραχές εναντίον του  «δικτάτορα» (σοσιαλδημοκράτη) Μαδούρο πουλάνε περισσότερο.

Οι νέες κινητοποιήσεις αποτελούν συνέχεια των διαδηλώσεων των τελευταίων μηνών, καθώς προωθείται το πάγωμα μισθών ή και αυξήσεις έως 20% που ουσιαστικά, όμως, θα αδειάσουν το πορτοφόλι των φτωχών οικογενειών, εφόσον ο πληθωρισμός στη χώρα, μόνο πέρυσι, άγγιξε το 40%. Ο ίδιος ο Μάκρι, ο οποίος στην προμετωπίδα των συνθημάτων  του είχε τη μείωση του εργασιακού κόστους, την ελαστικοποίηση των όρων εργασίας, το «άνοιγμα» της αγοράς και, φυσικά, τις απολύσεις στο Δημόσιο, έχει κυνικά παραδεχτεί ότι ο πληθωρισμός είναι ένας «φόρος που πάντα πληρώνεται από αυτούς που έχουν τα λιγότερα». Περισσότερα

Η ψευδής θεολογία των ιδιωτικοποιήσεων

Σχολιάστε

Του Γιάννη Στάμου

Διαβάζω σήμερα ένα άρθρο της Εβελίνας Χατζηδάκη στον Αγώνα της Κρήτης για το ξεπούλημα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου και τιτλοφορείται χαρακτηριστικά «Το ξεπούλημα των αεροδρομίων στη Fraport είναι σα να πηγαίνεις σε κατάστημα και να σε πληρώνει ο καταστηματάρχης για να αγοράσεις πράγματα». Σύμφωνα με το κείμενο:

«Είναι τα κερδοφόρα αεροδρόμια τα οποία ξεπουλάει και μάλιστα σε τιμή πολύ κάτω της πραγματικής αξίας τους η χώρα αυτή που θα είχε τόση ανάγκη και από την παραμικρή πηγή εσόδων. Τα υπόλοιπα αεροδρόμια που δεν είναι κερδοφόρα και επιχορηγούνται παραμένουν στο ελληνικό δημόσιο. Κι αυτό γιατί οι δανειστές που στις εξωφρενικά παράλογες απαιτήσεις τους την παραμικρή αντίσταση δεν φέρνουν οι «εκπρόσωποί» μας απαιτούν ιδιωτικοποιήσεις. Και λίγο τους ενδιαφέρει ότι το συγκεκριμένο ξεπούλημα δεν είναι καν ιδιωτικοποίηση αφού η Fraport είναι γερμανική κρατική εταιρεία. Τα κέρδη από τα αεροδρόμια απλά δεν θα πηγαίνουν στα ελληνικά κρατικά ταμεία αλλά στα γερμανικά.» Περισσότερα

MONOPOLY: Η ιστορία μιας «καινοτομίας»

Σχολιάστε

Του Γιάννη Γεράσιμου

Λένε πως τα παιχνίδια που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά συνέβαλαν σε ένα σημαντικό βαθμό στη διαμόρφωση του ψυχισμού μας εξακολουθώντας να μας επηρεάζουν και στα μετέπειτα βήματα μας στον κόσμο των ενηλίκων.

Ένα από τα πιο δημοφιλή παιδικά παιχνίδια στη σύγχρονη ιστορία που κατάφεραν να αποκτήσουν παγκόσμια απήχηση και να αποτελέσουν μέρος του ελεύθερου χρόνου εκατομμυρίων παιδιών ανά τον κόσμο είναι και αυτό της Monopoly, το οποίο αποτελεί μια προσομοίωση του τρόπου που λειτουργεί η αγορά και ο καπιταλισμός στον κόσμο των ενηλίκων μαθαίνοντας μας ήδη από τα παιδικά μας χρόνια να αγαπάμε το ρίσκο και τον ανταγωνισμό και να είμαστε αδίστακτοι για να κατακτήσουμε μέσω της ανάπτυξης των κατάλληλων στρατηγικών δεξιοτήτων τη συσσώρευση μιας αμέτρητης περιουσίας σε μετρητά και ακίνητα σε βάρος των αντίπαλων παικτών. Εξάλλου, οι ίδιες οι απαρχές της ανακάλυψης του εν λόγω παιχνιδιού σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή της ιστορίας αποτελούν την ιστορία της εισαγωγής μιας καινοτομίας ενός δραστήριου και πολυμήχανου νέου επιχειρηματία, του Charles Darrow, στα μέσα του 1920 που έμελλε να τον βγάλει από τις συνθήκες φτώχειας στις οποίες ζούσε μέχρι τότε και να εξασφαλίσει γι’ αυτόν και για την οικογένεια του μια μεγάλη περιουσία. Με αυτό τον τρόπο η ανακάλυψη του παιχνιδιού της Monopoly και η προώθηση του στην αγορά κατέστη σύμβολο της επιχειρηματικότητας και της εισαγωγής νέων καινοτόμων ιδεών και προϊόντων στην αγορά. Περισσότερα

Όποιος δεν προσαρμόζεται…

Σχολιάστε

Του Κώστα Λιανίδη

Mε αφορμή τις ανεκδιήγητες μπαρούφες που είπε πάλι ο Σαμαράς, να πω κατ αρχήν οτι τον κοινωνικό δαρβινισμό, την αντίληψη δηλαδή οτι σε μια κοινωνία ο ισχυρός οργανισμός προσαρμόζεται και ο αδύναμος πεθαίνει (και οτι αυτό είναι “φυσικό”) την ασπάζονται μονάχα δύο κατηγορίες ανθρώπων: οι φασίστες και οι νεοφιλελεύθεροι.

Βέβαια, επειδή ο βιολογικός φασισμός απο τον οικονομικό δε βρίσκονται και πολύ μακριά όσον αφορά την ουσία, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που κάνουν overlap και δε μπορείς να τους ξεχωρίσεις όπως συμβαίνει στην περίπτωση του πρωθυπουργού και αρκετών φίλων του, πρώην και νυν υπουργών.

Περισσότερα

Free (press) νεοφιλελευθερισμός και λαϊφστάιλ: Με αφορμή την Athens Voice

1 σχόλιο

geros

Του Τάκη Γέρου

Το 2004 ο Νικόλας Σεβαστάκης είχε συμπεριλάβει στην Κοινότοπη χώρα μια υποδειγματική κριτική του περιοδικού ΚΛΙΚ και τουλαϊφτάιλ ως έκφραση του νέου φαντασιακού της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτισμικής ηγεμονίας των νέων αστικών μεσοστρωμάτων.[1] Δέκα χρόνια μετά, έχω την αίσθηση ότι ένας τέτοιος θεωρητικός προσανατολισμός δεν έχει ευδοκιμήσει ιδιαίτερα στο πλαίσιο της αριστερής κριτικής, που τείνει να υποτιμά το λαϊφστάιλ ως πεδίο συγκρότησης ταυτοτήτων, αξιών, ιδεολογιών και τρόπων ζωής. Εάν όμως όλη η «μεταμοντέρνα τσογλανιά» της δεκαετίας του 1990 (για να δανειστώ μια γλαφυρή έκφραση του Νίκου Ξυδάκη) συμπυκνώθηκε συμβολικά στο περιοδικό ΚΛΙΚ, στις μέρες μας μια ανάλογη λειτουργία φαίνεται να επιτελείται –σε σημαντικό βαθμό και τουλάχιστον στην περιοχή της πρωτεύουσας– μέσα από τα έντυπα του λεγόμενου freepress. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε από κοντά το ένα από τα δύο δημοφιλέστερα freepress, την εβδομαδιαία εφημερίδα AthensVoice (AV), το πρώτο έντυπο αυτού του είδους που εκδόθηκε στην Αθήνα και μάλλον το πιο εμβληματικό. Περισσότερα

Σαράντα σβέρκοι βοδινοί

2 Σχόλια

549dfa53895c3908b16352e73edc2d26_L

Του antapoΚΡΙΤΗ

Το πιο εκνευριστικό με τους νεοφιλελεύθερους δεν είναι ότι συκοφαντούν το δημόσιο. Αλλά ότι την ίδια ώρα που το καθυβρίζουν, εξασφαλίζουν από αυτό παχυλούς μισθούς, -δεκαπλάσιους (ή πλέον) εικοσαπλάσιους- των κοινών θνητών. Και επειδή δεν τους αρκεί ο ένας μισθός σε ένα συμβούλιο ή σε μια επιτροπή προσφέρουν ταυτόχρονα τις “αντικρατικές” συμβουλές τους σε περισσότερες της μιας κρατικά έμμισθης θέσης.

Μοιάζουν με τον δημοσιογράφο σύζυγο της ιδιαιτέρας του αμαρτωλού υπουργού. Ξέρναγε χολή ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους, αλλά η σύζυγός του βρέθηκε αποσπασμένη στο γραφείο του Παπακωνσταντίνου, με μισθό διπλάσιο από τους μέχρι πρότινος συναδέλφους της. Ο σύζυγος βυσσοδομούσε από την Καθημερινή εναντίον του Δημοσίου και η σύζυγος αποσπάσθηκε από το Δημόσιο στο γραφείο του Υπουργού, με παχυλή προσαύξηση του μισθού της. Περισσότερα