Home

Από τα Τάγματα Ασφαλείας στην Απριλιανή Χούντα – Μέρος 2ο: Το κίνημα της Μέσης Ανατολής και η ίδρυση του ΙΔΕΑ

Leave a comment

Κίνημα Μέσης Ανατολής 03

Πηγή – μαύρη οχιά

Συνέχεια από

Στην προηγούμενη ανάρτησή μας αναφερθήκαμε στον τρόπο με τον οποίο τα προδοτικά Τάγματα Ασφαλείας όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν από την ελληνική πολιτεία, αλλά εντάχθηκαν στον εθνικό στρατό και πολέμησαν εναντίον του Δημοκρατικού Στρατού στον εμφύλιο.

Αυτό, όμως, ήταν το ένα από τα κεφάλια της ακροδεξιάς Λερναίας Ύδρας. Ένα άλλο κεφάλι, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, βρισκόταν στη Μέση Ανατολή μέσα στις τάξεις του ελληνικού στρατού που κάτω από τις διαταγές των Βρετανών πολεμούσε εναντίον των Γερμανών. Μπορεί αυτό το κεφάλι να μη συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και να τους πολέμησε, έτρεφε όμως για τους κομμουνιστές το ίδιο μίσος  που έτρεφαν και οι ιδεολογικοί τους συγγενείς των Ταγμάτων Ασφαλείας.  Ήταν οι συνεχιστές της 4ης Αυγούστου, φιλομοναρχικοί και φιλομεταξικοί που είχαν καταφύγει στη Μέση Ανατολή και πάνω απ΄όλα έβαζαν τη μάχη εναντίον του κομμουνισμού. More

Έγκλημα και (η) ατιμωρησία

Leave a comment

Σκίτσο του Στάθη από το e-nikos

Σκίτσο του Στάθη από το e-nikos

Του Ευθύμη Τσιλικίδη

Είναι περιττό να χαρακτηρίσουμε το ελληνικό πολιτικό σύστημα ως αποτυχημένο. Ακόμη και τα φιλομνημονιακά τηλεοπτικά δίκτυα (ουσιαστικά όλα τα δίκτυα με πανελλαδική εμβέλεια) υιοθετούν αυτό το συμπέρασμα. Άλλωστε κάθε άλλη θέση κρίνεται από τη συντριπτική πλειοψηφία των τηλεθεατών-πολιτών παράλογη και οδηγεί σε επικοινωνιακή και εμπορική αποτυχία. Αυτό, βέβαια, δεν τα εμποδίζει καθόλου να επικροτούν -ευθέως ή πλαγίως- τις πολιτικές επιλογές των κομμάτων που έχουν την κύρια ευθύνη για το κατάντημα της χώρας.

Όσοι παρακολουθούσαν τη ροή των πολιτικών εξελίξεων πριν την καθυπόταξη της Ελλάδας στις μνημονιακές πολιτικές, δε νομίζω πως αιφνιδιάστηκαν. Η δημοκρατία της μεταπολίτευσης, θεωρητικά, σταθεροποίησε και θωράκισε το κοινοβουλευτικό σύστημα απέναντι στο ενδεχόμενο νέου πραξικοπήματος, αλλά ουδέποτε επιδίωξε να θεσπίσει μηχανισμούς αποτελεσματικού πολιτικού ελέγχου της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Η κοινωνία και οι πολιτικοί φορείς δεν  εμβάθυναν ποτέ στον εκδημοκρατισμό. More

Ούτε πολίτες ούτε άνθρωποι: φορολογούμενοι

Leave a comment

Γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή από την Εφημερίδα των συντακτών

Γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή από την Εφημερίδα των συντακτών

Του Ευθύμη Τσιλικίδη

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το ενδεχόμενο νέου κουρέματος του ελληνικού χρέους ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο απάντησε ότι «αυτό θα έφερνε αναστάτωση στην ευρωζώνη και ανασφάλεια στους επενδυτές. Πέραν αυτού, δεν υπάρχει κανένα τέτοιο ενδεχόμενο, γιατί οι φορολογούμενοι των χωρών που στηρίζουν οικονομικά την Ελλάδα δεν θα το δέχονταν»[1]. Αν και πρόκειται -με βάση τις τρέχουσες εξελίξεις- για μία μάλλον τυπική τοποθέτηση του αξιωματούχου της Ε.Ε., μια σύντομη ανάλυση των χρησιμοποιούμενων όρων και του περιεχομένου της μπορεί να μας οδηγήσει σε κάποια πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. More

Ο Ουμπέρτο Έκο, η δημοσιογραφία και η τηλεόραση των τελευταίων ημερών

Leave a comment

AA040013Του Θανάση Μπαντέ

Ο Ουμπέρτο Έκο στο κείμενό του «Η Ψευδαίσθηση της Αλήθειας» είναι κατηγορηματικός: «Η υπόθεση της αντικειμενικότητας αποτελεί μέρος της “ιδεολογίας” της σύγχρονης δημοσιογραφίας, αλλά πρέπει να είναι σαφές ότι πρόκειται ακριβώς για μια “ιδεολογική” σκοπιά» και συνεχίζει: «Λέγοντας “ιδεολογική” σκοπιά, θέλω να πω ότι πρόκειται για θεωρητική υπερδομή κατασκευασμένη για να καλύψει άλλα πράγματα» για να ολοκληρώσει: «… επομένως το να μιλάει κανείς για το μύθο της αντικειμενικότητας δε σημαίνει ότι κάνει “ψευδοφιλοσοφικές έρευνες”, αλλά ακριβώς το αντίθετο: σημαίνει ότι καταγγέλλει μια ψευδοφιλοσοφική θεωρία, δηλαδή τον ιδεολογικό μύθο της αντικειμενικότητας». Όμως, η απόρριψη της αντικειμενικότητας στη δημοσιογραφία, ως ψευδοέννοια, δε συνεπάγεται ούτε την κατάργηση της δημοσιογραφικής επικοινωνίας με το κοινό, ούτε την απαξίωση της δημοσιογραφικής εντιμότητας, ούτε – πολύ περισσότερο – την ακύρωση του δημοσιογραφικού καθήκοντος, αλλά την περαιτέρω ανάδειξη  της σημασίας της ενημέρωσης, που, ως ξεκάθαρη δημοσιογραφική παρέμβαση, οφείλει να αναπροσαρμοστεί κάτω από τα νέα δεδομένα, τα δεδομένα της ομολογούμενης υποκειμενικότητας. Γιατί η έννοια του αντικειμενικού, δημοσιογραφικά τουλάχιστον, εμπεριέχει την έννοια της αυθεντίας ή αλλιώς της αδιαπραγμάτευτης αλήθειας, που μόνο ως καθηλωτικός μηχανισμός μπορεί να λειτουργήσει μετατρέποντας την ειδησεογραφική παρουσίαση σε τρόπο πειθούς, δηλαδή μεθοδευμένη χειραγώγηση. More

Ο Σουν Τσου, το μαύρο στην ΕΡΤ και η Τέχνη του πολέμου

Leave a comment

Γράφει ο Επίκαιρος03eb5bcdbbbba04ef439bcc75b2c42af-540x375

Όποιος στερείται διορατικότητας και υποτιμά τον εχθρό,

είναι βέβαιο ότι θα ηττηθεί.

Σουν Τσου (κινέζικα: 孫子, πινγίν: Σουν Ζι) (“Αφέντης Σουν”) είναι ένας τιμητικός τίτλος που παραχωρήθηκε στον Σουν Βου (544 π.Χ. – 496 π.Χ.), τον συγγραφέα της Τέχνης του Πολέμου, ενός αρχαίου κινεζικού βιβλίου στρατιωτικής στρατηγικής με τεράστια επιρροή. Είναι επίσης ένας από τους πρώτους ρεαλιστές στη θεωρία διεθνών σχέσεων.

Όταν θέλεις οπωσδήποτε να προκαλέσεις τον εχθρό σε μάχη, να επιτίθεσαι σε μια θέση που θα υπερασπίσει οπωσδήποτε, έλεγε ο μεγάλος Κινέζος θεωρητικός του πολέμου Σουν Τσου. Αν έχεις σκοπό να παρασύρεις τον εχθρό σε αναμέτρηση, να του προσφέρεις κάτι που θα αρπάξει χωρίς δεύτερη σκέψη ή να του στερήσεις ένα πράγμα που θα διεκδικήσει άμεσα και με κάθε τρόπο:

«Προσφέρετε στον εχθρό ένα δέλεαρ, για να τον προσελκύσετε. Προσποιηθείτε αταξία και χτυπήστε τον.» More