Home

9 ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

2 Comments

drachma_070612-300x199

Του Μιχάλη Οικονομόπουλου

α) Το νόμισμα και το τραπεζικό σύστημα στην υπηρεσία του λαού

Το νόμισμα θα έπρεπε να είναι απλά το μέσο με το οποίο αποτιμώνται και ανταλλάσσονται υπηρεσίες και προϊόντα, δυστυχώς όμως πάντα ήταν ένα μέσο συσσώρευσης πλούτου από την οικονομική ολιγαρχία. Ενώ με την ανάπτυξη του τραπεζικού συστήματος και του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού έχει μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικού ελέγχου και ποδηγέτησης των λαών σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Οι κεντρικοί τραπεζίτες μπορούν να κόψουν-τυπώσουν όσο χρήμα θέλουν , άρα με τον δανεισμό που κάνουν στις διάφορες χώρες, δεν προσδοκούν την επιστροφή του με το κέρδος των πανωτοκιών μόνο, αλλά επιδιώκουν και επιτυγχάνουν τον γεωπολιτικό έλεγχο των κρατών και των κυβερνήσεων τους, την απίσχναση του λαού και την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Στην προσπάθειά τους αυτή οι βασικοί κύριοι του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, έχουν ως βασικό εργαλείο, δίκην δούρειου ίππου, τις κεντρικές τράπεζες όλων σχεδόν των χωρών, οι οποίες τους ανήκουν εξολοκλήρου. Έτσι ελέγχουν πλήρως την νομισματική πολιτική, κόβοντας όποτε θέλουν νόμισμα και κάνοντας με αυτό ότι τους βολεύει, ενάντια στα συμφέροντα του λαού και της χώρας όπου βρίσκονται. More

Ρήξη: Επιστροφή στην «εποχή των σπηλαίων» ή νέος «χρυσός αιώνας»;

Leave a comment

article-2294971-1344B500000005DC-125_634x365

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όταν τα ήπια επιχειρήματα, για το «σπίτι των λαών», τη δυνατότητα της ΕΕ να μεταρρυθμιστεί και την πειθώ των λογικών επιχειρημάτων, καταρρέουν τότε επιστρατεύεται το τελευταίο επιχείρημα των Μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων: Η ρήξη εμφανίζεται σαν ισοδύναμο της επιστροφής στην «εποχή των σπηλαίων».

Αξίζει έτσι να επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε το περίγραμμα της επόμενης μέρας της ρήξης, δηλαδή της αθέτησης πληρωμών και της μονομερούς διαγραφής του δημόσιου χρέους και της εξόδου από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αναγκαίο δε να τονισθεί το τεράστιο μεθοδολογικό πρόβλημα που εγείρεται καθώς με τα δεδομένα του σήμερα επιχειρείται να λυθεί μια εξίσωση του αύριο, όταν όλες οι παράμετροι του προβλήματος θα έχουν αλλάξει άρδην. Πρόκειται μάλιστα για περιορισμό που δεν επιδρά μόνο ούτε καν κυρίως αρνητικά, δεδομένου ότι η σύγκρουση με το κεφάλαιο θα στερήσει την κοινωνία από πολύτιμους και υπαρκτούς πόρους (πχ τα 6 δισ. καθαρών εισροών από τις δοσοληψίες με την ΕΕ το 2015), αλλά κατά βάση θετικά, δεδομένης της ασύλληπτης καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων, που τείνει να λάβει ενδημικό χαρακτήρα: από την ανεργία που έχει σταθεροποιηθεί στο 26%, μέχρι το αργούν παραγωγικό δυναμικό που στη βιομηχανία αγγίζει το 34%. More