του Χρήστου Διαμάντη

Οι παρέες: που κάνουμε στη ζωή μας είναι λίγο παράξενες, όπως όλες οι παρέες. Οι παρέες του παρόντος φτιάχνουν τους δικούς τους μύθους ,τη δική τους μουσική κι όταν μεγαλώσουν θέλουν να κάψουν τους δίσκους τους, όλους και να ρουφήξουν τη στάχτη τους κλείνοντας το ένα ρουθούνι για να τραβήξουν τη σκόνη τους από το άλλο, καταστρέφουν κι αυτοκαταστρέφονται, σπάνε τα αδιέξοδα και περπατάνε και στα ταβάνια, αυτά τα παιδιά όταν μεγαλώσουν θέλουν να φτιάξουν το πιο ωραίο τραγούδι που να έχει από τη μια τα πιο ωραία ηχοχρώματα κι απ΄την άλλη στίχους που να μιλούν Μόνο για αγάπη.

Και δεν θα σταματήσουν ποτέ ακούτε? Ακούτε, θα τραγουδάνε ακόμα κι εκεί ψηλά στον ουρανό γιατί αυτά τα παιδιά κλαίνε αλλά δεν κλαίγονται και σιγά μη φοβηθούν αυτά τα παράξενα παιδιά εκφράζονται, ερωτεύονται, αποστασιοποιούνται μένουν πεισματικά ο ένας δίπλα στον άλλο, κάποιοι απ΄αυτούς είναι τόσο ρομαντικοί που δεν αντέχουν την αδικία και έρχονται αντιμέτωποι με το νόμο την κοινωνία το μαχαίρι του φασίστα για την παραξενιά τους αυτή. Δίνουν τα χέρια και το εννοούν, δεν πιστεύουν αγαπούν τους φιλοσόφους και τους ποιητές και δεν σκύβουν, ούτε δειλιάζουν ακόμα και μπροστά στον δολοφόνο τους. More