Αρχική

Συμφωνούν περικοπές και πουλάνε «μεταμνημόνιο»

Σχολιάστε

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Η κυβέρνηση συνεχίζει να εστιάζει τις δηλώσεις σε αυτό που αποκαλεί «καθαρή έξοδο« τον ερχόμενο Αύγουστο. Όμως η ουσία των όσων εξελίσσονται αυτή την περιόδο αφορά το κλείσιμο της 4ης αξιολόγησης και το «πακέτο» των νέων μέτρων που θα συμφωνηθούν και θα ψηφιστούν τους επόμενους μήνες. Στόχος για άλλη μία φορά τα λαϊκά στρώματα αφού στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης υπάρχουν νέες μειώσεις στις συντάξεις και καινούργια φορολογικά βάρη. Ο ορίζοντας μάλιστα των διαπραγματεύσεων αυτών δεν μένει στην 4η αξιολόγηση, αλλά φτάνει και σε αυτό που ψευδεπίγραφα ονομάζουν «μεταμνημονιακή περίοδο».

Οι βάσεις για τη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών και της περικοπής του λαϊκού εισοδήματος έχουν ούτως ή άλλως μπει από το τέλος της τρίτης αξιολόγησης με το περίφημο Συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης το οποίο θεωρείται ο «οδικός χάρτης» της διαπραγμάτευσης για την 4η αξιολόγηση. Βασικό σημείο του είναι ο καθορισμός των προϋποθέσεων για να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018 και την επόμενη 3ετία συνολικά. Το ΔΝΤ υποστηρίζει ότι αυτό πρέπει να γίνει στη βάση των προβλέψεων και οι Ευρωπαίοι στη βάση των δημοσιονομικών επιδόσεων της Ελλάδας. Σε κάθε περίπτωση, αυτά θα αποφασιστούν μέσα στον Ιούνιο και με ορόσημο το Eurogroup της 21ης Ιουνίου για την 4η αξιολόγηση. Μεταξύ των αποφάσεων και το ποια θα είναι η χρονιά νέας μείωσης του αφρολόγητου το 2019 ή το 2020. Σύμφωνα με το ΔΝΤ η εκτίμηση θα γίνει «με τρόπο βιώσιμο και φιλικό προς την ανάπτυξη, με βάση τα διαθέσιμα εκείνη τη στιγμή δεδομένα«. Περισσότερα

Advertisements

H κυβέρνηση πανηγυρίζει αλλά οι περισσότεροι δείκτες είναι πολύ κακοί για την Ελλάδα

Σχολιάστε

Της Βασιλικής Σιούτη

Η μόνη χρησιμότητα που είχε τελικά το «αντιμνημόνιο», εκ των πραγμάτων, ήταν ότι έγινε η σκάλα για να ανέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και να παρατείνει το μνημόνιο για άλλα τρία χρόνια. Από το αποτέλεσμα κρίνοντας, μπορεί να πει κανείς ότι η εκμετάλλευση του αντιμνημονιακού αγώνα από τις νυν κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις έφερε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδίωκε ο ελληνικός λαός.

Ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται σήμερα να ενταφιάσει και επισήμως αυτή την περίοδο, του αντιμνημονίου, που δεν χρησιμεύει σε τίποτα πια, επιστρέφοντας στα παλιά παραδοσιακά διλήμματα των διπόλων εξουσίας.

Απομένουν μερικές απαιτήσεις ακόμα των δανειστών, από αυτές που δεν είχαν καταφέρει ή δεν είχαν δεχτεί να υλοποιήσουν οι προηγούμενοι, για να κλείσει και ο τρίτος κύκλος των μνημονίων και να βαδίσει η χώρα στο αβέβαιο μέλλον που την περιμένει, αφού τα δανεικά από τον γνωστό μηχανισμό θα σταματήσουν, αλλά η ανάπτυξη είναι πολύ αναιμική για να καταφέρει να κρατήσει τη χώρα στα πόδια της χωρίς να ξανακυλήσει. Περισσότερα

Καθαρή έξοδος από το Μνημόνιο

Σχολιάστε

Το αφήγημα της κυβέρνησης Τσίπρα είναι η καθαρή έξοδος από το Μνημόνιο τον Αύγουστο. Σε αυτό το αφήγημα βασίζονται και όλες οι ελπίδες του ΣΥΡΙΖΑ να ανατρέψει τις δημοσκοπήσεις και να παραμείνει στην κυβέρνηση. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως, αν ήταν στην κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία, θα ήταν αυτή που θα υποσχόταν καθαρή έξοδο από το Μνημόνιο.

Από τη στιγμή που η Ελλάδα μετατράπηκε και επίσημα σε προτεκτοράτο, η έξοδος από το Μνημόνιο δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Τα προτεκτοράτα είναι σε μόνιμο οικονομικό και πολιτικό Μνημόνιο. Περισσότερα

Ένα σχόλιο για την κατάργηση της καταβολής των εξόδων κηδείας από τον ΕΦΚΑ

Σχολιάστε

Τελικά οι παροχές του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα θυμίζουν τους «10 μικρούς νέγρους» της Αγκάθας Κρίστι – μία-μία εξαφανίζονται από προσώπου γης…Η πιο πρόσφατη απώλεια ήταν ταέξοδα κηδείας και τα επιδόματα απολύτου αναπηρίας, τα οποία καταργούνται για όσους τα έχουν υποβάλλει από 12.5.2016 και εντεύθεν.

Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ζητήσει εδώ και 2 χρόνια (!!!) έξοδα κηδείας και δεν τα έχουν πάρει (ή ακόμα χειρότερα θα τους ζητηθούν αναδρομικά) το αφήνουμε ασχολίαστο: είναι τουλάχιστον τραγικό και απάνθρωπο, ακόμα και από μια δήθεν «αριστερή» κυβέρνηση.
Περισσότερα

Η copy paste ρητορική των πολιτικών

Σχολιάστε

Της Βασιλικής Σιούτη

Υπάρχει μία ελβετική εφημερίδα που αρνείται να κάνει ειδήσεις τις δηλώσεις των πολιτικών. Αναφέρεται περιορισμένα σε αυτές μέσα στα ρεπορτάζ, σε πλάγιο λόγο. Στην Ελλάδα θα έπρεπε να κάνουμε όλοι το ίδιο, καθώς συχνά οι δηλώσεις και οι ομιλίες των πολιτικών δεν έχουν καμία ουσία και καμία αξία. Σημασία, άλλωστε, στην πολιτική έχουν αυτά που συμβαίνουν και όχι η ρητορική. Και στην πραγματικότητα δεν συμβαίνουν πολλά από όσα η εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και αξιωματική αντιπολίτευση εξαγγέλλει.

Όπως και η προηγούμενη, έτσι και αυτή η κυβέρνηση στα λόγια μας φέρνει την ανάπτυξη και μειώνει την ανεργία. Στην πράξη δεν γίνεται τίποτα άξιο λόγου που να βελτιώνει την καθημερινότητα του μέσου πολίτη. Αντιθέτως, ψηφίζονται ολοένα και πιο επώδυνα μέτρα, παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού «ούτε βήμα πέρα από αυτά που συμφωνήσαμε τον Ιούλιο (2015)». Με άλλα λόγια, έχουμε συνέχιση της ακραίας λιτότητας, ανεργία, φτώχεια, απόγνωση και εγκατάλειψη της χώρας από το μορφωμένο δυναμικό της που αναζητά την τύχη του εκτός συνόρων. Περισσότερα

Μια de facto, σχεδόν… πέμπτη αξιολόγηση

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/03/euro.jpeg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ένα «κουτί της Πανδώρας» έχει ήδη ανοίξει, ένας «ασκός του Αιόλου» ενδέχεται ν’ ανοίξει την Κυριακή και να προκαλέσει αναταράξεις στη «χαμηλή πτήση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προς την ολοκλήρωση του τρίτου Μνημονίου. Το πρώτο είναι, φυσικά, η επίσημη κήρυξη εμπορικού πολέμου από την αμερικανική κυβέρνηση, με την επιβολή δασμών στον χάλυβα και στο αλουμίνιο, στον οποίο η Ε.Ε. δηλώνει ήδη έτοιμη να προβεί σε «αντίποινα», με απρόβλεπτες συνέπειες στο αφήγημα της ευρωπαϊκής οικονομικής σταθερότητας. Ο δεύτερος είναι οι ιταλικές εκλογές της Κυριακής, το αποτέλεσμα των οποίων μπορεί να καταστήσει την πιο εκτεθειμένη οικονομία της Ευρωζώνης στο επόμενο μεγάλο πρόβλημά της. Περισσότερα

Οι δανειστές και τα πειθήνια όργανα

Σχολιάστε

Ο Αλέξης Τσίπρας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Δεν πρέπει να νιώθουμε άσχημα όταν διαβάζουμε από τον ξένο Τύπο πώς μας έβλεπαν και πώς τώρα μας θωρούν και μας κρίνουν οι ευρωπαϊκές εφημερίδες· μας πονάει, δε λέω, αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την πραγματικότητα και να συνεχίσουμε να ζούμε μες στις αυταπάτες μας.

Πώς να αγνοήσεις, π.χ., ότι οι δανειστές μόνο καλά λόγια έχουν για την κυβέρνηση της αριστεροδεξιάς; Οτι ο «πάλαι ποτέ επαναστάτης» (;) Αλέξης Τσίπρας «υλοποιεί τις οδηγίες των δανειστών με μεγαλύτερη συνέπεια από όλους τους προκατόχους του»;

Προς προβληματισμό τίθενται όλα αυτά και όχι αναγκαστικά προς ψόγον. Βγαίνει, λ.χ., ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν στην κυβέρνηση και «αφηγούνται» την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια και την ασφυξία τάχα τον Αύγουστο που μας έρχεται, χωρίς να αναφέρουν την αβάσταχτη υποχρέωσή τους –όπως οι ίδιοι την έχουν υπογράψει– για ελάφρυνση του χρέους.

Ποια ελάφρυνση; Και πότεΤον εικοστό δεύτερο μήπως αιώνα; Περισσότερα

Το κακό, οι σχέσεις και όλα τα επόμενα

Σχολιάστε

ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Δυόμισι χρόνια μετά το δημοψήφισμα, που απέφερε τερατογενέσεις, και τρία μετά την εγκατάσταση αριστερών και (ακρο)δεξιών στην εξουσία (στην «κυβέρνηση»), τι έχει επικρατήσει στην ελληνική κοινωνία, με δεδομένο ότι οικονομικά πάμε από το κακό στο χειρότερο και η νοοτροπία παραμένει ως είχε με δεξιές και σοσιαλδεξιές κυβερνήσεις; Οι διαπιστώσεις είναι μάλλον αποθαρρυντικές, με πρώτη και κυριότερη την αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού – είναι αυτό ολοφάνερο αν ρίξουμε μια ματιά στις σχέσεις που «σχηματίστηκαν» μέσα στις ίδιες τις οικογένειες αλλά και μεταξύ για πολλά χρόνια (αδελφικών) φίλων. Περισσότερα

Μετά την 3η αξιολόγηση καθοδόν προς το 4ο μνημόνιο

Σχολιάστε

Μετά την 3η αξιολόγηση καθοδόν προς το 4ο μνημόνιο

Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ

Η ψήφιση του αντιλαϊκού πολυνομοσχεδίου τη Δευτέρα από το συντεταγμένο κοινοβουλευτικό λόχο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ –με την προσθήκη της Μεγαλοοικονόμου από την Ένωση Κεντρώων– έδωσε τη δυνατότητα για κυβερνητικούς πανηγυρισμούς. Ο Α. Τσίπρας δείχνει στον λαό την πόρτα της εξόδου από τα μνημόνια, για να μην βλέπει τις νέες αλυσίδες που του φοράει, τα «κάγκελα παντού» (που θα έλεγε και ο Τζίμης) που ενισχύονται.Οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, η μαχητική διάθεση και η αστυνομική καταστολή όχι μόνο ανέδειξαν την (κρυμμένη) ουσία της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά υπογράμμισαν πως ο δρόμος μέχρι το καλοκαίρι της τυπικής ολοκλήρωσης του 3ου μνημονίου δεν θα είναι ανθόσπαρτος για τους «επάνω» αλλά γεμάτος αναμετρήσεις.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απολαμβάνει πρωτοφανή στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση (η οποία όχι μόνο βλέπει να γίνεται η βρόμικη δουλειά αλλά θέλει διακαώς να επιδείξει μια μνημονιακή επιτυχία τον Αύγουστο), από τις ΗΠΑ (αφού οι Τσίπρας-Καμμένος προωθούν όλες τις παραγγελίες τους, από την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ μέχρι τον άξονα με Ισραήλ και Αίγυπτο), από το κεφάλαιο (παρά την όξυνση των ανταγωνισμών τμημάτων του), μέχρι και από τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό, που για πρώτη φορά. Περισσότερα

Μεταμοντέρνα αποικία διαρκείας

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/12/8_%CE%94%CE%95%CE%A1%CE%9C%CE%95%CE%9D%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3_preview.jpeg

Του Παύλου Δερμενάκη

Πώς μεθοδεύεται η μετάβαση στη «μεταμνημονιακή πραγματικότητα»

Εντός των ημερών η χώρα μπαίνει στην τελευταία περίοδο του τρίτου μνημονίου. Από το καλοκαίρι του 2015 έχει βέβαια τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι, αλλά τα αποτελέσματα της κυβερνητικής διαχείρισης εξακολουθούν να επιδέχονται διπλή ανάγνωση. Η μία γίνεται μέσα από τα επικοινωνιακά γυαλιά της κυβέρνησης που βλέπει παντού επιτυχίες και βελτιώσεις στην πορεία της οικονομίας και της κοινωνίας. Η άλλη ανάγνωση, σχετίζεται με την ωμή πραγματικότητα που βιώνει ο λαός και είναι η συνεχής φτωχοποίηση. Παράλληλα, η κυβέρνηση πολιτευόμενη σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, έναν τομέα στον οποίο όπως αποδεικνύεται εκ των αποτελεσμάτων δεν είχε καμία προετοιμασία, εμπλέκει τη χώρα και το λαό σε ακόμα χειρότερες περιπέτειες. Περισσότερα

Τι μας περιμένει μετά το μνημόνιο

Σχολιάστε

Τι μας περιμένει μετά το μνημόνιο - Media

Ποια σενάρια συζητούνται στις Βρυξέλλες και τι προβλέπουν για την επιτροπεία

«Λοιπόν, δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε». Η πασίγνωστη φράση του Ντίνου Ηλιόπουλου, βγαλμένη από τον ελληνικό κινηματογράφο, κολλάει… γάντι στην προκειμένη περίπτωση.

Σαν να μην υπάρχουν τα 95 προαπαιτούμενα, σαν να μην είναι διάχυτη η ανησυχία σχετικά με το κατά πόσο θα ξεκινήσουν εγκαίρως οι ηλεκτρονικοί και λοιποί πλειστηριασμοί, σαν να μην πρέπει να εκτελεστεί ένας δύσκολος προϋπολογισμός όπως αυτός του 2018, εμείς συζητάμε από τώρα δημοσίως την «επόμενη ημέρα των μνημονίων», την «καθαρή έξοδο» και το «τέλος της κρίσης».

Και αν αυτό συνέβαινε μόνο εντός των τειχών, δεν θα προξενούσε καμία εντύπωση. Το θέμα είναι ότι, αυτή τη φορά, στη δημιουργία της… ωραίας ατμόσφαιρας συμβάλλουν και οι δανειστές. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν πιέζει, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί εμφανίζονται αισιόδοξοι ότι όλα θα γίνουν στην ώρα τους και γενικώς καλλιεργείται ένα κλίμα ότι «όλα θα πάνε καλά». Περισσότερα

Καθοδική η πορεία της οικονομίας

Σχολιάστε

Καθοδική η πορεία της οικονομίας

του Παύλου Δερμενάκη

Η κυβέρνηση συνεχίζει την δημιουργική λογιστική

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από τη στιγμή που υπέγραψε το 3ο μνημόνιο το υπηρετεί πιστά διακηρύσσοντας ότι όσο πιο σωστά και γρήγορα το εφαρμόσει τόσο πιο γρήγορα θα ανακάμψει η οικονομία και θα βρεθούμε εκτός μνημονίων. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής απαιτεί να παρουσιάζεται με κάθε τρόπο μια συνεχής βελτίωση της πορείας της οικονομίας. Έτσι η κυβέρνηση, για να στηρίξει το μύθο, επικαλείται απίθανα επιχειρήματα ή «τεχνάσματα». Η γνωστή δημιουργική λογιστική έχει περάσει, σε σχέση με το παρελθόν, σε πιο «εξελιγμένα» επίπεδα.

Όμως, οι αρνητικές συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών είναι αμείλικτες. Τα οικονομικά μεγέθη δεν φτιασιδώνονται, παρά τις κυβερνητικές λαθροχειρίες να τα φέρει στα μέτρα της. Σε όποιον τομέα της οικονομίας και αν ερευνήσεις θα διαπιστώσεις τα ίδια πράγματα. Γενική καθίζηση της οικονομίας, βάρη για τα λαϊκά στρώματα και οφέλη για πολύ λίγους. Περισσότερα

Στις μεγάλες ελεγκτικές ο έλεγχος των οφειλών του Δημοσίου;

Σχολιάστε

του Γιώργη Τερζάκη

Εν όψει του νέου Μνημονίου που θα συνάψει η Ελλάδα με το ΔΝΤ, ο πρωθυπουργός σε συνεργασία με τον Υπουργό Οικονομικών έστειλαν στις 12 Ιουλίου επιστολή προς το Ταμείο με την οποία αναλαμβάνουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις, τις οποίες θα υλοποιήσει η Κυβέρνηση προκειμένου να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.

Η επιστολή, την οποία υπογράφει επίσης κι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Στουρνάρας (μάλλον ως ο άνθρωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα), αποκαλύφθηκε από την εφημερίδα Καθημερινή.

Μεταξύ των 21 δεσμεύσεων περιλαμβάνεται και ο διορισμός …ανεξάρτητων ελεγκτών για την εκκαθάριση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα. Περισσότερα

Αντιγραφή από τα Μνημόνια τα «καινοτόμα μέτρα» του Τσίπρα για το Δημόσιο!

Σχολιάστε

Του Γιώργη Τερζάκη

Μέτρα για το δημόσιο τομέα, με ορίζοντα 3ετίας, εξήγγειλε ο πρωθυπουργός μιλώντας στην εκδήλωση με τίτλο «Εθνική Στρατηγική για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση 2017 – 2019»,  την Τετάρτη 30/8/2017. (Εδώ το βίντεο της εκδήλωσης).

Πρόκειται για μέτρα που συμβάλουν στη διοικητική ανασυγκρότηση της μηχανής του δημοσίου (αξιολόγηση προσωπικού, επιλογή προϊσταμένων, μητρώο επιτελικών στελεχών, προσλήψεις κλπ) και στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση (απλοποίηση διαδικασιών στις συναλλαγές με το δημόσιο κλπ).

Έχει καθιερωθεί κάθε κυβέρνηση να διαπιστώνει την άσχημη κατάσταση του δημοσίου και να εξαγγέλλει καινοτόμα-«επαναστατικά» μέτρα για τη βελτίωση της κατάστασης, ενώ προσπαθεί σε κάθε περίπτωση να αναδείξει τον πρωτοποριακό χαρακτήρα των δικών της προτάσεων. Το πόση αλήθεια βρίσκεται στο καινοτόμο των προτάσεών της αξίζει να διερευνηθεί κάθε φορά. Περισσότερα

ΣΥΝΕΧΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΟ…

Σχολιάστε

Είναι, λοιπόν, ληστρικός και διε-φθαρμένος ο «κομμουνιστικός» συρφετός που κυβερνά με τα δεκανίκια, που του έχουν προσφέρει όλοι οι υπόλοιποι κομματικοί σχηματισμοί ή όχι;

Εμπεδώνει με τον καλύτερο τρόπο τους ολοένα και σκληρότερους όρους επιβολής 700 μνημονιακών νόμων και 500.000 (!!!) εφαρμοστικών διατάξεων, ή όχι; Από την 1η Ιανουαρίου του 2018 θα διαλύσει στην κυριολεξία τους συνταξιούχους και τα μέλη των οικογενειών τους, τα οποία επιβιώνουν από τις κύριες και επικουρικές συντάξεις, που θα πετσοκοφτούν περαιτέρω, ναι ή όχι; Θα έχουν την ίδια τύχη και αυτά ακόμη τα πενιχρά οικογενειακά επιδόματα, αλλά και οι αναπηρικές συντάξεις οι οποίες θα συνυπολογιστούν εκ νέου ή μήπως όχι; Περισσότερα

Μια σχέση με διάρκεια

Σχολιάστε

Του Γιάνη Βαρουφάκη

Η χρεοκοπία του κράτους μας, που ξέσπασε σαν πυρκαγιά το 2010 και μαίνεται ακόμα, άλλαξε τα πάντα στην Ελλάδα. Εκτός από ένα: τη Δεξιά, και συγκεκριμένα τον αχαλίνωτο ρεβανσισμό της Νέας Δημοκρατίας και τη ροπή της προς τον ολοκληρωτισμό.

Η παράταξη που πριν από τη χούντα θεωρούσε τα στρατοδικεία ορθό και σώφρονα μηχανισμό «διαχείρισης» των πολιτικών της αντιπάλων, το κόμμα που στη Μεταπολίτευση τρομοκρατούσε τον λαό ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου οικοδομούσε αριστερή χούντα (και που έστησε ειδικό δικαστήριο για να τον φυλακίσει το 1989) έχει πραγματικά μακρά παράδοση στον ολοκληρωτισμό, τον οποίο σταθερά προσπαθεί να παρουσιάσει ως τη μετριοπαθή υπεράσπιση του δημοκρατικού καθεστώτος.

Κάποιοι ήλπιζαν ότι η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου, στο πλαίσιο της γενικότερης δίνης της κρίσης της ευρωζώνης, ίσως άλλαζε και τη Νέα Δημοκρατία. Φευ, πού τέτοια τύχη! Περισσότερα

Ξεμπροστιάστηκε το παραμύθι περί «ανάπτυξης» και «εξόδου στις αγορές»

Σχολιάστε

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα θα συνεχίσουν να βρίσκονται ανάμεσα στις «συμπληγάδες» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να είναι ο εντολοδόχος-διαχειριστής των επιλογών τους που θα γίνονται όλοένα και πιο ακραίες.

Αυτή την πραγματικότητα απεικονίζει –με κυνικό μάλιστα τρόπο– η δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που συνιστά καταρχάς συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση. Αν και το ταμείο δεν ξεκαθαρίζει τη θέση του για την μελλοντική εμπλοκή του ή όχι στο ελληνικό πρόγραμμα, ωστόσο αποσαφηνίζει πως οποιαδήποτε εξέλιξη περνά μέσα από την παγίωση και επέκταση των αντιλαϊκών πολιτικών με έμφαση στην περαιτέρω μείωση του εργατικού κόστους. Τα περί πιστοληπτικής γραμμής στήριξης 1,6 δισ. ευρώ είναι προφανώς δευτερεύουσας σημασίας, ενώ το ΔΝΤ φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι όλα τα προβλεπόμενα μέτρα της συμφωνίας του Eurogroup της 15ης Ιουνίου θα εφαρμοστούν το 2019 χωρίς τα πολυθρύλητα «αντίμετρα» που …πάνε γι’ αργότερα. Περισσότερα

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά

Σχολιάστε

«Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […] Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».

Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό.

Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέα κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

«Μουγκή» δύναμη

Στην Ελλάδα των Μνημονίων μιλάμε πολύ για την ανάπτυξη, λιγότερο για την ανεργία και καθόλου για την απλήρωτη εργασία.

Εχουμε γίνει η πολιτεία που περιγράφει ο Αζίζ Νεσίν: «Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε τον σύλλογο του “σώπα” και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!».

Οχι μόνο πια δεν εξεγειρόμαστε για την ανεργία, αλλά και θεωρούμε κανονικό το να μην πληρωνόμαστε, όταν εργαζόμαστε.

Το νούμερο είναι εξωπραγματικό: ένα εκατομμύριο (1.000.000) είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, στους 1.200.000 τούς ανεβάζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα 2/3 όσων έχουν ακόμα δουλειά στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστέρηση.

Τα αφεντικά έχουν προσχωρήσει μαζικά στο κίνημα «δεν πληρώνω»: περίπου δύο στις τρεις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

Ετσι, ο ένας μήνας χωρίς αμοιβή δεν θεωρείται πια καν καθυστέρηση, ο μέσος χρόνος απληρωσιάς είναι οι πέντε μήνες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα αφεντικά μπορεί και να μην πληρώνουν ακόμα και επί δύο χρόνια.

Μια απλή αναζήτηση στο google με τον όρο «απλήρωτοι εργαζόμενοι» δίνει 396.000 αποτελέσματα σε 0,40 δευτερόλεπτα και μια ατελείωτη λίστα: από τον «Αγγελιοφόρο» μέχρι το ΙΓΜΕ, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι μεγάλα ξενοδοχεία, από το Πάρκο Τρίτση μέχρι τους εργαζομένους σε πτηνοτροφεία, από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μέχρι το μπακάλικο της γειτονιάς σου.

Ακόμη και τα κόμματα, που δηλώνουν πως θέλουν να σώσουν τον τόπο από τη μάστιγα της ανεργίας, έχουν καθυστερήσει κατά περιόδους την πληρωμή των εργαζομένων τους –κι αυτό ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και οι εργαζόμενοι του Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της ΓΣΕΕ, βρέθηκαν απλήρωτοι από 3 έως 6 μήνες!

«Πρόκειται για επιδημία τα τελευταία πέντε χρόνια», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου, μάχιμη δικηγόρος κι εξαιρετικά έμπειρη στα εργατικά. «Το ‘’φαινόμενο’’ εμφανίστηκε αρχικά με τη μορφή της πολύμηνης καθυστέρησης μισθοδοσίας. Σταδιακά -και δη τα τελευταία 2-3 χρόνια- υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται καθόλου πάνω από 5-6 μήνες, μέχρι και 10-12 μήνες.

»Το ‘’φαινόμενο’’ δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα, αλλά εμφανίζεται συχνά και σε επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και σε αναπτυξιακές εταιρείες δήμων ή εταιρείες που δουλεύουν με προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ. Το ‘’φαινόμενο’’ πολλές φορές αιτιολογείται και δικαιολογείται λόγω της υστέρησης και εν τέλει της στάσης πληρωμών εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός πραγματικό που έχει φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα».

Υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες στη στρατιά των απλήρωτων, όπως μας εξηγεί η νομικός Μαρίλη Ζαλαώρα, που εργάζεται στη ΓΣΕΕ:

«Υπάρχουν εργαζόμενοι, θύματα μιας συχνά προσχηματικής κι ανειλικρινούς εργοδοτικής συμπεριφοράς που έχουν να πληρωθούν κανονικά ακόμα και περισσότερο από τρία χρόνια, ζώντας με τα “έναντι”. Παράλληλα με αυτούς συμπορεύεται μια ακόμα κατηγορία απλήρωτων εργαζομένων, εκείνη των “δοκιμαστικών” υπαλλήλων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα από τον εργοδότη κι αντικαθίστανται αμέσως μετά τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, χωρίς να λάβουν την παραμικρή αμοιβή.

»Πρόκειται επομένως για κατ’ όνομα εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα για κατ’ ουσία ανέργους. Καμιά στατιστική δεν ασχολείται μαζί τους ενώ εκείνοι, συνεχώς αυξανόμενοι, εξακολουθούν να ακροβατούν στωικά στο τεντωμένο σκοινί μιας ιδιότυπης ομηρίας».

Μια κατηγορία μόνοι τους

«Σύγχρονη δουλεία» χαρακτηρίζει την απλήρωτη εργασία η νομικός Σοφία Παπαοικονόμου στη μελέτη της «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της κρίσης»:

«Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αποτελούν “sui generis” κατηγορία: ενώ αναγκάζονται να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τους ίδιους ή και σκληρότερους όρους, δεν απολαμβάνουν το αυτονόητο αντίτιμο της εργασίας τους. Ενώ δεν είναι τυπικώς άνεργοι, βρίσκονται όμηροι σε επιχειρήσεις και διαβιούν χειρότερα από τους ανέργους, αφού δεν δικαιούνται ούτε κι αυτό το γλίσχρο επίδομα ανεργίας.

»Είναι οι σύγχρονοι δούλοι, που υπομένουν στωικά ως αναγκαία κατάσταση τα έναντι-ψίχουλα, που “βάζουν πλάτη” για τη “διάσωση” της επιχείρησης, για να μη χαθούν ολότελα οι θέσεις εργασίας. Κι έτσι “επιχορηγούν” τις επιχειρήσεις, στις οποίες εργάζονται, με τους “βερεσέ” μισθούς τους.

»Με τη συνέργεια του κράτους, μέσω των συνεχών μειώσεων του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους, των κοινωνικών παροχών και της συστηματικής καθιέρωσης της απλήρωτης εργασίας, πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζομένους και τα ασφαλιστικά ταμεία προς τις επιχειρήσεις, σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου».

Εργασιακές γαλέρες στα ΜΜΕ

Ο κλάδος των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς τι έχει συμβεί στον κόσμο της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Σε… κρίση πολύ πριν από την κρίση, οι εργαζόμενοι του Τύπου ήταν τα πρώτα θύματα της «ευελιξίας» που έφερε ο Κώστας Σημίτης, όταν έχτιζε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας και κατεδάφιζε, ακολουθώντας τα βήματα Σρέντερ, τα εργασιακά δικαιώματα.

Αργότερα, όταν η χώρα μπήκε (και επισήμως) σε κρίση, οι βαρονίες του Τύπου άρχισαν να κλυδωνίζονται: η αρχή έγινε με το λουκέτο που έβαλε εν μιά νυκτί η Γιάννα Αγγελοπούλου στον «Ελεύθερο Τύπο».

Στη συνέχεια βυθίστηκε αύτανδρο το «Αλτερ» κι ακολούθησε το ναυάγιο της «Ελευθεροτυπίας». Ακολούθησαν μαζικές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις και ο χώρος του Τύπου γέμισε γαλέρες.

Ο μισθός στον μαγικό κόσμο των ΜΜΕ κατάντησε μαγική εικόνα ή -αλλιώς- «μια πονεμένη ιστορία», όπως μας λέει συνάδελφος που εργάζεται στον «Ελεύθερο Τύπο», απλήρωτος εδώ κι 9 μήνες: «Από το 2012 μέχρι σήμερα οι εκδότες έχουν κάνει τρεις… εθελούσιες και δύο μειώσεις μισθών.

Ηδη ετοιμάζονται για την τρίτη. Κάθε φορά μάς έλεγαν τα ίδια πράγματα: “Δεν θα υπάρξουν άλλες μειώσεις. Ετσι κατοχυρώνετε τις θέσεις εργασίας και δεν θα κάνουμε απολύσεις. Θα πληρώνεστε κανονικά”. Το 2013 είχαμε μπει ήδη δυόμισι μήνες μέσα. Το 2014 νέα μείωση μισθών με τα ίδια επιχειρήματα. Τη μια φταίει η πολιτική κατάσταση, την άλλη η διαπραγμάτευση, την τρίτη τα capital controls. Φτάσαμε να πληρωνόμαστε, όποτε οι εργοδότες θυμούνται.

»Κι όταν γίνεται αυτό το… θαύμα, ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 400 ευρώ. Υπάρχουν συνάδελφοι που δεν έχουν στο πορτοφόλι τους ούτε ένα ευρώ για βενζίνη. Οι περισσότεροι δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, σε όσους τέλος πάντων χρωστάνε. Τώρα οι εκδότες ετοιμάζουν… καινούργιες μειώσεις μισθών, φαντάζομαι με τα ίδια επιχειρήματα. Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια από τότε που πήραμε για τελευταία φορά ολόκληρο μισθό. Μάλλον θα περιμένουμε πολύ. Εκτός αν τα 400 ευρώ τα λες ολόκληρο μισθό»…

Από το 2012!

Mαργαρίτα Συγγενιώτου Mαργαρίτα Συγγενιώτου |

Η Μαργαρίτα Συγγενιώτου είναι μέτζο σοπράνο και συνεργάζεται με το Μέγαρο, που έχει να πληρώσει τους εργαζομένους από το 2012.

Η Μαργαρίτα είναι γραμματέας της Ενωσης Λυρικών Πρωταγωνιστών και μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος –εξ ου και τολμά να μιλήσει επωνύμως:

«Στην αρχή της κρίσης (η οποία φαίνεται τελικά να παίρνει διαστάσεις Νέας Τάξης Πραγμάτων) νόμιζα ότι εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες του πολιτισμού θα τη βιώναμε πιο εύκολα από τους άλλους: η οικονομική αστάθεια είναι μέρος της δουλειάς.

»Μετά γνωρίστηκα με τον νεοφιλελευθερισμό. Χωρίς ΣΣΕ, τι να διεκδικήσεις; Η αγορά καθορίζει την τιμή. Με τόση ανεργία, λοιπόν, οι τιμές έπεσαν στο επίπεδο ενός καλού φιλοδωρήματος. Και δεν είναι μόνο η ανεργία, ο καλλιτέχνης θέλει να πατήσει στη σκηνή, ποια αγορά δεν θα εκμεταλλευόταν αυτή την ανάγκη; Εβλεπες παντού αγγελίες για εθελοντές. Και πάντα έβρισκαν.

»Ταυτόχρονα μας επέβαλλαν έναν άλλον, ακούσιο εθελοντισμό: το Μέγαρο μας χρωστάει από το 2012. Η Λυρική χρωστάει έως κι έναν χρόνο στους εξωτερικούς της συνεργάτες (εξαιρούνται οι ξένοι κι ελάχιστοι Ελληνες…), για τους δήμους να μη μιλήσω καλύτερα.

»Οταν είμαι στις καλές μου, το παίρνω χαλαρά: η μποέμικη ζωή του καλλιτέχνη δικαιώνεται μέσα από την αφραγκία. Μετά, όμως, γυρίζω σπίτι και βλέπω έναν λογαριασμό, η μικρή θέλει λεφτά για την εκδρομή του σχολείου και η μποέμικη ελευθερία εξαερώνεται μέσα στον καταναγκασμό της αναγκαιότητας. Αδιέξοδο».

Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας πλήττει κυρίως τον κλάδο του τουρισμού και επισιτισμού, της καθαριότητας, των εταιρειών φύλαξης, τον χώρο των ΜΜΕ (εφημερίδες-ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί), τις ιδιωτικές κλινικές, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, το λιανεμπόριο.

Πρόκειται για τους ίδιους κλάδους που εμφανίζουν θλιβερή πρωτιά στην παραβατικότητα της εργατικής νομοθεσίας, ενώ ταυτόχρονα υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις στις κατώτατες συμβατικές πραγματικές αποδοχές τους.

2/3 επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

550.000 εταιρείες (μικρομεσαίες και μεγάλες) πληρώνουν με έναντι, καταγράφοντας καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων τους από έναν έως και… 24 μήνες!

200% αυξήθηκε το ποσοστό των επιχειρήσεων που πληρώνουν με έναντι από το 2012 μέχρι σήμερα!

2014 χρονιά-ορόσημο, καθώς διπλασιάστηκαν τόσο ο αριθμός των εργαζομένων όσο και οι μήνες στην καθυστέρηση πληρωμής.

1.000.000 εργαζόμενοι δεν πληρώνονται επίδομα άδειας, χιλιάδες εργαζόμενοι πληρώνονται το δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα σε είδος (κουπόνια για τρόφιμα ή καύσιμα).

1.000.000 είναι οι «αόρατοι»: εργάζονται ανασφάλιστοι ή εργάζονται ως μισθωτοί, αλλά αμείβονται με μπλοκάκι ελεύθερου επαγγελματία ή εργάζονται με πλήρες ωράριο, δηλώνονται όμως ως μερικώς απασχολούμενοι.

•Στοιχεία από τη μελέτη «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της Κρίσης» της νομικού και επιστημονικής συνεργάτιδας της κ. Κούνεβα, Σοφίας Παπαοικονόμου

Ψυχολογικές επιπτώσεις

Απλήρωτη εργασία ή ένας «μικρός θάνατος»;

Τι είναι αυτό που οδηγεί τους εργαζομένους να αποδέχονται μια τέτοια ταπεινωτική κι αβίωτη συνθήκη; «Οι μακροχρόνια απλήρωτοι εργαζόμενοι είναι πολύ επιφυλακτικοί, ακόμη και να ασκήσουν τα ελάχιστα δικαιώματα που τους δίνει η εργατική νομοθεσία», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου.

Μαργετίνα Στεφανάτου Μαργετίνα Στεφανάτου |

«Προτιμούν να διατηρούν μια “δουλειά”, όπου δεν εισπράττουν τίποτα, παρά να πέσουν στη χοάνη της μακροχρόνιας ανεργίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιχειρήσεις τελικά πτωχεύουν, οπότε και άνεργοι και απλήρωτοι παραμένουν».

Αλεξάνδρα Βασιλείου Αλεξάνδρα Βασιλείου |

Υπάρχουν κι άλλοι, βαθύτεροι λόγοι που εξηγούν την απλήρωτη εργασία, όπως μας εξηγεί η δρ Κοινωνικής Ψυχολογίας, Αλεξάνδρα Βασιλείου:

«Η εργασία υπηρετεί διαφορετικές ανθρώπινες ανάγκες ταυτόχρονα. Πρώτη μπορεί να μοιάζει η ανάγκη για επιβίωση, αλλά εξίσου σημαντική και η ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει χρήσιμος και συνδεδεμένος με την κοινωνία. Αν χάσει τη δουλειά του, χάνει κι αυτή την αίσθηση αξίας και σύνδεσης. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν στον χώρο εργασίας τους απλήρωτοι, ακόμη κι όταν ξέρουν ότι οι πιθανότητες να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους είναι απειροελάχιστες έως μηδενικές.

»Αυτό συνδέεται άμεσα με την ανεργία, άρα και με την απώλεια ελπίδας ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Καλύτερα εν ενεργεία και απλήρωτος, παρά αφημένος στην απελπισία της ανεργίας. Καλύτερα “έξω στον κόσμο” κι ενεργός, παρά στο σπίτι μόνος κι απελπισμένος. Από τη μια, ο φόβος για την απελπισία της ανεργίας, από την άλλη η ματαίωση γύρω από κοινωνικούς αγώνες, ότι μπορεί να είναι έστω και ελάχιστα αποτελεσματικοί. Αυτά δημιουργούν ψυχολογική παράλυση.

»Μένοντας απλήρωτος, ο εργαζόμενος αποδέχεται εργασιακές συνθήκες που δεν φανταζόμασταν πριν από λίγα χρόνια, αλλά κι ελπίζει για κάτι που δεν υπάρχει πια. Αν εγκαταλείψει την απλήρωτη εργασία, έχει να αντιμετωπίσει έναν μικρό θάνατο. Εχει να αποδεχτεί την ήττα στον αγώνα για εργασιακή αξιοπρέπεια και να αναθεωρήσει την πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζει.

»Χρειάζεται να αναρωτηθεί: Τι μου δίνει αξία, πώς εξασφαλίζω την επιβίωσή μου, πώς συνδέομαι με τον κόσμο γύρω μου. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνονται προσωπικά και συλλογικά, όταν αναθεωρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο η ζωή, εμείς και οι άλλοι αποκτούμε αξία».

Οι δύο (αδιέξοδοι) δρόμοι για τη διεκδίκηση του αυτονόητου

Αοπλοι οι εργαζόμενοι στον εργοδοτικό παράδεισο

Απλήρωτη εργασία

Τι γίνεται, όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να διεκδικήσουν το αυτονόητο; Οι δρόμοι που έχουν, για να αντιδράσουν, είναι δύο: ο συνδικαλιστικός και ο νομικός. Αλλοτε επιλέγουν μόνο τον έναν, άλλοτε και τους δύο μαζί ταυτόχρονα. Δυστυχώς, με δεδομένο τον εργοδοτικό παράδεισο που δημιούργησαν τα μνημόνια, σε ελάχιστες περιπτώσεις οι μάχες είναι νικηφόρες.

Το πρώτο βήμα που κάνει ένας απλήρωτος εργαζόμενος είναι ή να καταφύγει στο σωματείο του ή να προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Το πώς θα αντιδράσει το σωματείο του εξαρτάται από το πόσο μαχητικό κι αποτελεσματικό είναι (τα παραδείγματα ποικίλλουν όσο και τα σωματεία, αν και ο μαχόμενος κι αποτελεσματικός συνδικαλισμός είναι μάλλον είδος σπάνιο και εν ανεπαρκεία).

Οι καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για καθυστέρηση ή μη καταβολή δεδουλευμένων από το 2008 έως το τέλος του 2013 αυξήθηκαν κατά 56%.

Σήμερα έξι στις δέκα καταγγελίες είναι από απλήρωτους. Το 2014 ερευνήθηκαν από το ΣΕΠΕ συνολικά 13.840 υποθέσεις μπαταχτσήδων εργοδοτών: 6.700 επιλύθηκαν, χωρίς να καταλήξουν στα δικαστήρια, κι οι εργοδότες πλήρωσαν συνολικά 15 εκατ. ευρώ.

Μαρίλη Ζαλαώρα Μαρίλη Ζαλαώρα |

Τα νούμερα αποδίδουν την πραγματική εικόνα; Μάλλον όχι, όπως μας εξηγεί η Μαρίλη Ζαλαώρα:

«Οι Επιθεωρήσεις Εργασίας αδυνατούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον εργαζόμενο, όπου τις περισσότερες φορές το μόνο κέρδος που αποκομίζει από την καταγγελία του είναι μια ανώφελη και αδιέξοδη στοχοποίηση. Ετσι, οι περισσότεροι απλήρωτοι αρνούνται πεισματικά να απευθυνθούν στις Επιθεωρήσεις Εργασίας ή τη Δικαιοσύνη, αντίθετα αποδέχονται με ακατανόητη (;) μοιρολατρία να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε η κατάσταση θα διορθωθεί.

»Η καθημερινή επαφή μας στο Κέντρο Πληροφόρησης της ΓΣΕΕ με τους απλήρωτους εργαζομένους δεν μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Προσπαθώντας να βοηθήσουμε κυρίως στην ψυχολογική υποστήριξή τους κι αμήχανοι απέναντι στο μέγεθος του προβλήματος, αναρωτιόμαστε πόσο ουτοπικό είναι πλέον να επιμένουμε στο στερεοτυπικά χιλιοειπωμένο ευχολόγιο ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα πρέπει επιτέλους να κάνουν σωστά τη δουλειά τους».

Ευαγγελία Κουβέλη Ευαγγελία Κουβέλη |

Η ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας αντανακλάται και στις δικαστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όπως μας εξηγεί η νομικός Ευαγγελία Κουβέλη:

«Σήμερα κύρια διεκδίκηση αποτελεί το άλλοτε αυτονόητο: η καταβολή του μισθού για την προσφερόμενη εργασία. Το πλέγμα διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας προστατεύει θεωρητικά τους αναρίθμητους πλέον απλήρωτους εργαζομένους, οι οποίοι -εγκλωβισμένοι- εξακολουθούν να εργάζονται με την προσδοκία πληρωμής και την ελπίδα της μη απώλειας των κεκτημένων.

»Στην πράξη η θετική δικαστική έκβαση της “προσωπικής υπόθεσης” του εργαζομένου δεν συνιστά λύση του προβλήματος, καθώς αυτή συνοδεύεται από πολυδάπανη και μακρόχρονη μάχη για την είσπραξη των μισθών, αναζήτηση τρόπου εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης σε βάρος του πρώην εργοδότη και, συνήθως, αδυναμία είσπραξης.

»Πώς άλλωστε να καταφέρει να εισπράξει από έναν πρώην εργοδότη, ο οποίος είτε δεν δύναται να καταβάλει είτε οχυρώνεται πίσω από το “δικό του προστατευτικό νομικό πλέγμα”; Οταν οι εργοδότες είχαν κέρδη, ξεχνούσαν τους εργαζομένους. Σήμερα τους ζητούν να μοιραστούν τη ζημιά».

«Αυτονόητη συνέπεια»

Αποστόλης Καψάλης Αποστόλης Καψάλης |

Ο Αποστόλης Καψάλης είναι επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς ανέλαβε ειδικός γραμματέας στο τιμόνι του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και παραιτήθηκε αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου.

Η εμπειρία του κάνει τη μαρτυρία του εξαιρετικά σημαντική:

«Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας αποτελεί μια από τις πλέον σημαντικές εκφάνσεις της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας και ταυτόχρονα μια αυτονόητη συνέπεια της καταστροφικής επίδρασης της ύφεσης και των μνημονιακών πολιτικών στην ελληνική οικονομία.

»Η διαπίστωση και ο κολασμός τέτοιων παραβατικών συμπεριφορών σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορούν, εν τέλει, να αποβούν προς όφελος του αδύναμου πόλου της εργασιακής σχέσης. Οι διαστάσεις και η διακλαδικότητα του φαινομένου απαιτούν τη συμπερίληψη της αντιμετώπισής του στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στην προστασία/εξακολούθηση της απασχόλησης μέσα από σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, εργατικής-συνεργατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και πολιτικής αμφισβήτησης, τόσο του διευθυντικού δικαιώματος όσο και της απόλυτης προστασίας της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής».

efsyn

Απόβλητοι της κοινωνίας

Σχολιάστε

Του Θανάση Γιαλκέτση

Σάσκια Σάσεν

Γεννημένη στη Χάγη της Ολλανδίας το 1949, η Σάσκια Σάσεν είναι σήμερα καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της «Expulsions» (Harvard University Press, 2014) η Σάσεν έδωσε στη γαλλική εφημερίδα Liberation τη συνέντευξη που ακολουθεί.

• Υποστηρίζετε ότι η έννοια της ανισότητας δεν επαρκεί για να κατανοήσουμε την παγκόσμια οικονομία. Γιατί;

Η περιγραφή και η ερμηνεία των ανισοτήτων είναι βεβαίως αναγκαίες, αλλά δεν επαρκούν πλέον για να εξηγήσουμε το εξαιρετικό φαινόμενο που εκδηλώνεται σήμερα: όσο περισσότερο μεγαλώνει η ικανότητά μας να δημιουργούμε πλούτο τόσο περισσότερο ακραία γίνεται η φτώχεια.

Δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν μέσα σε μιαν ακραία ανασφάλεια και δεν κατέχουν τίποτε άλλο εκτός από το σώμα τους.

Η μεσαία τάξη φτωχαίνει και οι φτωχότεροι γίνονται όλο και περισσότερο ευάλωτοι.

Η Κίνα έχει βέβαια δημιουργήσει μιαν ευρεία μεσαία τάξη, αλλά ήδη βλέπουμε να αναδύεται ένας σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στο 20% αυτής της νέας τάξης που γίνεται όλο και πλουσιότερο και σε εκείνους που παραμένουν σε ένα πολύ μέτριο επίπεδο. Περισσότερα

Μνημονιακών αξιολογήσεων συνέχεια…

Σχολιάστε

του Παύλου Δερμενάκη

Αδιέξοδο βλέπουν οι αναλυτές – Εκκρεμούν ακόμα 113 προαπαιτούμενα

Η πρώτη αξιολόγηση του 3ου μνημονίου απέφερε σε βάρος του λαού, πέρα από τα αρχικά προαπαιτούμενα, νέα μέτρα ύψους 3,2 δις ευρώ, εκτός από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια και άλλες «μεταρρυθμίσεις». Η δεύτερη αξιολόγηση ολοκληρώθηκε μετά από 9 μήνες διαπραγματεύσεων και απέφερε επίσης νέα μέτρα ύψους 6,5 δις ευρώ.

Με βάση το 3ο μνημόνιο πρέπει να ολοκληρωθούν πέντε ακόμα αξιολογήσεις, οι οποίες προφανώς θα συγχωνευτούν, αφού αντί να έχει ολοκληρωθεί τώρα η 4η, κατά τα αρχικά προβλεπόμενα, βρισκόμαστε μόλις στην 2η.

Στα κείμενα που δημοσιοποιήθηκαν την περασμένη βδομάδα από τους θεσμούς, περιγράφεται η επικαιροποιημένη κατάσταση του 3ου μνημονίου. Εκεί ξεκαθαρίζονται τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν μέχρι το καλοκαίρι του 2018 και παράλληλα αποσαφηνίζεται τι θα γίνει με τα πλεονάσματα μέχρι το 2060. Βέβαια αυτά δεν είναι τελικές διαπιστώσεις. Κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει ότι δεν θα υπάρξουν και νέες απαιτήσεις εκ μέρους των δανειστών στην πορεία των «διαπραγματεύσεων». Περισσότερα

Χαστούκι στην κυβέρνηση η απόφαση του Γιούρογκρουπ

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε παταγώδη αποτυχία οδηγήθηκε ο κυβερνητικός σχεδιασμός με την απόφαση του Γιούρογκρουπ στις 15 Ιουνίου 2017, καθώς το οικονομικό επιτελείο δεν εξασφάλισε το παραμικρό απ’ όσα ήλπιζε.

Οι λεπτομέρειες της απόφασης περιγράφουν ένα ακόμη κυβερνητικό Βατερλώ, μια παταγώδη αποτυχία, εφάμιλλη των διαψεύσεων που ένιωσαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010 που εναπόθεταν τις ελπίδες τους στο έλεος των δανειστών! Περισσότερα

Χορτοφάγος σε χασαποταβέρνα

Σχολιάστε

Tου Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει ένας τρόπος σκέψης που είναι ευρύτατα διαδεδομένος: Είναι το δίλημμα: «Τι να διαλέξω; Ενα μικρό κακό ή ένα μεγάλο κακό;» και η απάντηση έρχεται αβίαστα. Το μικρό κακό είναι το καλύτερο.

Στο ερώτημα να επιλέξουμε ανάμεσα στο καλό και το κακό η απάντηση είναι προφανής. Αν και βέβαια εδώ υπάρχει ένα φιλοσοφικό πρόβλημα. Ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό -αρχαίο ερώτημα-, όταν το κακό παρουσιάζεται σαν καλό και το καλό σαν κακό. Κατά κανόνα, είναι η εξουσία που τα ορίζει και έχει να κάνει με τα συμφέροντά της και όχι με την αντικειμενική πραγματικότητα.

Η θεωρία του μικρού και μεγάλου κακού βρίσκει την πλήρη δικαίωσή της στην πολιτική και συχνά γίνεται το βασικό επιχείρημα για να υποστηρίξει μια παράταξη την ύπαρξή της. Ακούμε συχνά πυκνά από τους εναπομείναντες συριζαίους: Περισσότερα

Ψηφίζουν το οριστικό πρωτόκολλο αποικιοποίησης

Σχολιάστε

Του Παύλου Δερμενάκη

Με επιδεικτική εθελοδουλία φέρνουν στην απαξιωμένη Βουλή το 4ο μνημόνιο διαρκείας

Η… σκληρά διαπραγματευόμενη κυβέρνηση Τσίπρα γνωρίζει νέες μέρες δόξας και αξιοπρέπειας. Συμφώνησε σε κάτι που δεν μπορεί να το ανακοινώσει ούτε στην Βουλή πριν της το στείλουν έτοιμο οι εντολείς της. Έτσι, στην αποικία Ελλάδα, την εποχή της «αριστερής» κυβέρνησης, πρώτα ενημερώνεται η γερμανική Βουλή για την συμφωνία, στη συνέχεια δημοσιεύεται σε γερμανική εφημερίδα (Handelsblatt 9/5/2017) και ύστερα ενημερωνόμαστε στην Ελλάδα.

Και μια ιδιαίτερα αξιοσημείωτη «λεπτομέρεια» που μάθαμε: Η υποχρέωση για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% θα είναι τουλάχιστον μέχρι το 2022(!). Δηλαδή, για πέντε χρόνια ή συνολικά καθαρή αφαίμαξη ύψους 32 δισ. ευρώ.

Αυτά συμφώνησαν οι Τσίπρας και Τσακαλώτος, αλλά κι αυτοί μάλλον θα μάθουν τις λεπτομέρειες όσων συμφώνησαν σήμερα, Σάββατο, που θα κατατεθεί η συμφωνία στη Βουλή… Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση «διαπραγματεύεται». Υπάρχει πρωτόκολλο για την αποικία: πρώτα οι γερμανικοί θεσμοί μετά οι ιθαγενείς… Περισσότερα

Πλεονάσματα και ελλείμματα

Σχολιάστε

Όσο πιο πολύ κοκορεύονται οι φαιορόζ (και η αυτού εξοχότης ο πρωθυπουργός ο ίδιος) για την «υπεραπόδοση του πλεονάσματος» του 2016 τόσο περισσότερο μας ζώνουν τα φίδια. Οικονομολόγοι ή λογιστές δεν είμαστε (ευτυχώς) αλλά διαβάζουμε. Πολύ. Και αναρωτιόμαστε: είναι τόσο σίγουροι ότι η εισπρακτική σπασικλιά τους δεν τους έχει ρίξει σε παγίδα;

Κατ’ αρχήν το θρυλικό «πλεόνασμα» του 4,2% επί του αεπ είναι λογιστικό. Όχι πραγματικό. Δεν οφείλεται μόνο στην θεαματική αύξηση των φόρων. Αλλά και στο ότι το ελληνικό κράτος δεν πληρώνει τους προμηθευτές του. Αυτό το λογιστικό τρικ το δέχεται βέβαια η eurostat· αλλά δεν το δέχεται η πραγματικότητα. Κάτω απ’ τα 7 δις «πλεόνασμα» υπάρχει ένα ληξιπρόθεσμο χρέος 5 ή 6 δις. Οπότε… Περισσότερα

Deal Βερολίνου – ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον

Σχολιάστε

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Πλαίσιο συμβιβασμού για πλεονάσματα και χρέος που επιτρέπουν ένα «βραχύ» Μνημόνιο με το Ταμείο – Το θηριώδες πλεόνασμα του 2016 και η ξαφνική αισιοδοξία Σόιμπλε και Τόμσεν

Όπως εδώ και καιρό προαναγγέλλεται διθυραμβικά, το πρωτογενές πλεόνασμα του 2016 που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ και αναμένεται να επικυρώσει τη Δευτέρα η Eurostat ήταν πραγματικά θηριώδες: 3,9% του ΑΕΠ ή 6,9 δισ. ευρώ, με βάση τη μέθοδο μέτρησης της Eurostat. Tο κατά Μνημόνιο πλεόνασμα υπολογίζεται στο 4,19%, δηλαδή, υπεροκταπλάσιο του μνημονιακού στόχου 0,5% του ΑΕΠ και αρκετά κοντά στην τελευταία εκτίμηση του ΔΝΤ για 3,3%.

Στις υποσημειώσεις αυτού του «θριάμβου» κρύβεται η οδυνηρή αφαίμαξη στην οποία συστηματικά υποβάλλεται η οικονομία για να παραχθεί αυτό το πλεόνασμα: τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 2,6 δισ. ευρώ, κυρίως από φορολογική επιβάρυνση, ενώ οι κρατικές δαπάνες μειώθηκαν κατά 9 δισ. ευρώ, σχεδόν 10%. Περισσότερα

Older Entries