Αρχική

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ Ο «ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ» και Η ΜΝΗΜΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΥΛΟΣ…

Σχολιάστε

«Η επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο την περασμένη Πέμπτη, στον βαθμό που συμβόλιζε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές δήθεν κατά των «ανάλγητων τραπεζιτών», αποτελεί την απόλυτη ειρωνεία. Αν κάτι εκπροσωπεί ο κ. Παπαδήμος με την πορεία στο δημόσιο βίο όλα τα χρόνια, είναι την «καλή Ελλάδα», την Ελλάδα της προόδου, της φιλοευρωπαϊκής κατεύθυνσης, του κοσμοπολιτισμού και των διεθνών διακρίσεων με όπλο την παιδεία και την συνεπή και συνεχή προσπάθεια» (Καθημερινή, Ε. Χρυσολωρά, 28-5-2017).

Ακούραστα τα παπαγαλάκια. Με την αγιαστούρα στο χέρι και όποιος αντέξει. Ο Παπαδήμος ο …καλός ο άνθρωπος, ο κεντρικός τραπεζίτης, που ευλόγησε την «φούσκα» του χρηματιστηρίου, ο τραπεζίτης που νταραβερίστηκε με την Goldman Shacs για να επιτευχθεί η είσοδος στην ΟΝΕ και να ανοίξει ο δρόμος για τον αρμαγεδώνα που ακολούθησε, ο Παπαδήμος πρωθυπουργός με όπλο την καρμανιόλα του δεύτερου μνημονίου, το προβεβλημένο στέλεχος της Τριμερούς, ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ.

Και όμως έχουν περάσει λιγότερα από έξι χρόνια από τότε που κλήθηκε να ολοκληρώσει τις «συνεπείς και συνεχείς προσπάθειές του». Για το καλό όλων; Νομίζεις ότι διαβάζεις κάποια λόγια που αφορούν άλλη χώρα, άλλα πρόσωπα, άλλες συνθήκες, νομίζεις ότι διαβάζεις το παραμύθι με την Χιονάτη και τους επτά νάνους. Περισσότερα

Ε. Galeano : Ένας «ετερόδοξος» διανοούμενος της αριστεράς

Σχολιάστε

Από την εφηβεία του ήταν αριστερός, αυτή του η επιλογή τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. Ο τρόπος όμως με τον οποίο κατανοούσε το να είσαι αριστερός, αλλά πάνω από όλα ο τρόπος με τον οποίο τον εφάρμοζε, δεν ήταν εξαρτημένος από την ιδεολογία αλλά από την καθημερινή ζωή. Μακριά από κάθε είδους δογματισμό έστρεφε το βλέμμα του στους πιο ευάλωτους, σ’ εκείνους που θεωρούσε ότι αποτελούσαν τον σκοπό του. Με τα χρόνια, αγκάλιασε την υπεράσπιση της φύσης όπως και την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Δεν υπήρξε επικεφαλής καμιάς πορείας, «ποιος είμαι εγώ που θα καπελώσω» μία πορεία; Αυτή η συγκέντρωση δεν είναι ενάντια στην κυβέρνηση, γιατί όπως (και κάθε συγκέντρωση), είναι στενά συνδεδεμένη με μία ελπίδα που επιλέξαμε, με μία ελπίδα που μοιραζόμαστε όλοι. Ο σκοπός είναι να ακούσει η κυβέρνηση κι άλλες φωνές, όχι μόνο αυτές που παίρνουν τις αποφάσεις. Άλλωστε δεν βλέπουμε και δεν βιώνουμε τα αποτελέσματά τους ανά τους αιώνες;» τόνιζε ο Γκαλεάνο, στις 27 Μαίου του 2005, στην πλατεία Ελευθερίας. Περισσότερα

Το MATRIX

Σχολιάστε

matrix

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Διάβασα ξανά εκείνο το καταπληκτικό κείμενο όπου μιλάς για την ελπίδα. Για το πλοίο που ταξιδεύει και μεταφέρει τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Το πλοίο που μπορεί να φέρει είτε το όνομα «Αγωνία» είτε «Ελπίδα». Γράφεις για τα βλέμματα των ανθρώπων που μέσα στην αγωνία τους πιάνονται από την τελευταία ελπίδα που τους πετά στα πόδια η ζωή και η ψυχή τους φωτίζεται στιγμιαία και τραγικά μέχρι να βυθιστούν και να χαθούν για πάντα.

Το έχω δει το βλέμμα και τους σπασμούς του προσώπου.

Σε κάποιους κλείνει το μάτι πονηρά ο «θεός» που πιστεύουν, σε κάποιους άλλους η ζάλη μιας καινούργιας ζωής. «Εσύ θα σωθείς, εσύ θα γλυτώσεις» του ψιθυρίζει η φωνή στο κεφάλι. Άσε τα γεγονότα να πάνε να γαμηθούν, εσύ θα τα καταφέρεις. Περισσότερα

Ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη

Σχολιάστε

10384769_10153504144078047_2887097189911109850_n

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Λέμε συχνά «η αλληλεγγύη είναι το μόνο μας όπλο». Έχουμε κι άλλα. Έχουμε μνήμη. Την πρώτη φορά που «μας έσωσαν», μέσα σε μια νύχτα πάνω από 800 εργαζόμενοι σταματήσαμε να πληρωνόμαστε. Έκτοτε το αφεντικό μας δεν πλήρωσε ποτέ ούτε τα δεδουλευμένα ούτε τις αποζημιώσεις μας. Φυσικά κυκλοφορεί ελεύθερο κι ωραίο. Λίγες μέρες μετά έχασα και τη δεύτερη δουλειά μου. Ζερό, στον άσσο, νιέντε, καπούτ. Η «διάσωση της χώρας» μόλις ξεκινούσε.

Τη δεύτερη φορά που «μας έσωσαν» ο κουμπάρος μου κατέληξε με συντριπτικά κατάγματα, μια φίλη μου απέκτησε χρόνιο άσθμα κι άλλος ένας έμεινε για πάντα ανάπηρος. Εκατοντάδες άνθρωποι εκείνες τις δυο μέρες βρέθηκαν στα νοσοκομεία, που θύμιζαν μονάδες στα μετόπισθεν πεδίων μαχών: ανοιγμένα κεφάλια, σπασμένα χέρια, αίματα παντού. Η «διάσωση της χώρας» συνεχιζόταν. Περισσότερα

Σήμερα είμαι άνθρωπος, σήμερα μπορώ να κλάψω

Σχολιάστε

κατάλ12ογος

«Σήμερα είμαι άνθρωπος, σήμερα μπορώ να κλάψω». Η γυναίκα που προφέρει αυτά τα βαριά λόγια είναι επιζήσασα του γκέτο της Βαρσοβίας. Παρακολουθεί μια ταινία, με σκηνές από τον τόπο μαρτυρίου εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων, όσων πέθαναν από πείνα και επιδημίες, αφού πρώτα απανθρωπίστηκαν.

Η γυναίκα που μπορεί να κλάψει, ύστερα από 68 χρόνια, τον χρόνο της κινηματογράφησης ήταν κορίτσι δέκα ετών. Στα πεζοδρόμια του γκέτο περπατούσε πλάι σε πτώματα, δεν γυρνούσε ποτέ να τα κοιτάξει, γιατί φοβόταν μην έρθει η δική της σειρά. Τότε δεν μπορούσε να κλάψει. Τώρα είναι ευτυχισμένη που μπορεί. Περισσότερα

Πανευρωπαϊκή Μέρα Μνήμης για τον Παύλο Φύσσα

Σχολιάστε

Φυσσας Ευρώπη

Με αντιφασιστικές  κινητοποιήσεις και αλλες εκδηλώσεις θα τιμηθεί η μνήμη του Παύλου Φύσσα στις 18 Σεπτεμβρίου σε μια σειρά ευρωπαϊκές πόλεις. Ήδη, έχουν ανακοινωθεί εκδηλώσεις στο Ζάγκρεμπ, τη Μαδρίτη, το Λονδίνο (στις 21Σεπτεμβρίου), το Μπέλφαστ, το Ντέρι, το Δουβλίνο, το Κορκ, την Κοπεγχάγη και τη Στοκχόλμη.

Περισσότερα

ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ

Σχολιάστε

Στην αρχή νομίζαμε ότι ήταν απλά μία πειραματική δοκιμή από το χαρούμενο στρατόπεδο των από πάνω για να δοκιμάσουν τις πνευματικές αντοχές του λαού και ταυτόχρονα να διαπιστώσουν πόσο επιλεκτική μνήμη έχει.

Έγινε μία φορά με το θέμα του Τσοχατζόπουλου, γελάσαμε. Ξαναέγινε με τις μίζες των υπολοίπων στα εξοπλιστικά, ξαναγελάσαμε. Ξαναέγινε με τα δάνεια από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, είπαμε ότι μας θεωρούν μαλάκες. Ξαναέγινε όταν μάθαμε για τους πολιτικούς που έβγαλαν τα λεφτά τους σε ξένες τράπεζες, λέμε μας έχουν για εντελώς χαζούς. Τώρα ήρθε και η αποκάλυψη για το υποτιθέμενο «σκάνδαλο» με τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και πλέον καταλάβαμε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: Περισσότερα

ΤΟ ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΧΙ

1 σχόλιο

ΤΟ ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΧΙ

Θυμάστε εκείνο το παλιό παιχνιδάκι όπου κάποιος σου λέει συνέχεια..

Τι τρέχει στι φλέβες σου και απαντάς – αίμα. Στο ρωτάει πολλές φορές συνέχεια το ίδιο κι απαντάς συνέχεια – αυτόματα – «αίμα» Τότε ξαφνικά σε ρωτάει με τι περνάς τα φανάρια?

Κι η πλειοψηφία απαντάει – αυτόματα- με κόκκινο… Περισσότερα

Speak, memory (Πίσω από την ερημία των δρόμων)

Σχολιάστε

Αlack Sinner, του Juan Munoz.

Αlack Sinner, του Juan Munoz.

Υποκειμενικό πάντα το βλέμμα σαρώνει το αθηναϊκό κέντρο τις τελευταίες νύχτες του Αυγούστου, τις πρώτες Σεπτεμβρίου. Η πόλη είναι μουδιασμένη ακόμη, άδεια, σαν παρατημένη, ακόμη και τα φώτα φαίνονται λίγα, αδύναμα να φωτίσουν το αστικό κενό, το διαρκώς εκτεινόμενο. Τα καφέ και τα μπαρ ανοιγοκλείνουν διαδοχικά, λειτουργούν σαν μικροεστίες κίνησης, σποραδικά, προσωρινά, οι πιάτσες μετακινούνται, τίποτε όμως δεν μπορεί να ανασχέσει τη βουβή εντροπία που κυριεύει σιγά σιγά το ιστορικό κέντρο.

Στους ήσυχους σκοτεινούς δρόμους αφουγκράζεσαι κάτι να σιγοβράζει. Ισως ο φόβος να αναδεύεται στα σπλάχνα και να ξεδιπλώνεται, να αλλάζει θέση. Ισως να παίρνει τη θέση του η οργή. Ισως να προσπαθεί να βγει μπροστά η ελπίδα. Πϊσω από την ερημία των δρόμων κάτι σαλεύει. Περισσότερα

Πώς σκέφτονται οι Γερμανοί;

Σχολιάστε

ozartsetc_case_ecb_frankfurt_street-art_02-e1354086766527

Η προεκλογική συζήτηση και η μετεκλογική πορεία της Γερμανίας ουδέποτε απασχόλησε την Ελλάδα ή και την Ευρώπη τόσο έντονα όσο τώρα. Ευλόγως. Ουδέποτε η γερμανική πολιτική βούληση επηρέαζε τόσο έντονα τις τύχες των Ευρωπαίων όσο τώρα ― εκτός των δύο μεγάλων πολέμων του 20ού αιώνα. Ουσιαστικά, το φλέγον δεν είναι καν η προεκλογική συζήτηση, αλλά το πώς σκέφτονται πολιτικά οι Γερμανοί, κυρίως πώς βλέπουν την Ευρώπη και τους εαυτούς τους μέσα σ’ αυτήν.

Η σκέψη, η στάση, το φαντασιακό των Γερμανών, αυτών των Γερμανών, δύο γενιές μετά την πτώση του Βερολίνου και μιάμιση δεκαετία μετά την ενοποίηση, μάς είναι λίγο-πολύ άγνωστα, ή τουλάχιστον μας προβληματίζουν. Η Ανγκελα Μέρκελ, πρώην Ανατολική και μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας, δεν φέρει την πολιτική και πνευματική σκευή του Βίλυ Μπραντ, του Χέλμουτ Σμιντ ούτε καν του Χέλμουτ Κολ. Κανείς από τη σημερινή πολιτική ελίτ της Γερμανίας δεν μοιράζεται τα βιώματα των παλαιών ηγετών της Δυτικής Γερμανίας, άρα ούτε και τις πολιτικές σκέψεις τους. Ο διακεκριμένος κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ αναλύοντας την πολιτική της συμπατριώτισσάς του καγκελαρίου, τη χαρακτηρίζει «μερκιαβελισμό»: επιδιώκει να τη φοβούνται στο εξωτερικό και την αγαπούν στο εσωτερικό. Αυτό δεν μπορούσε να το διανοηθεί ο Αντενάουερ, ούτε ο Βίλυ Μπραντ που γονατιστός στη Βαρσοβία ζητούσε συγγνώμη για το Ολοκαύτωμα. Περισσότερα

Ελληνικότητα: Μας λείπει ή μας περισσεύει;

Σχολιάστε

                                                                                                                                                                             

Το ερώτημα έχει επακριβώς τεθεί: «Πώς να πορευτούμε συλλογικά και υπεύθυνα ανάμεσα σε δύο ΄νοσηρότητες΄: αφενός του φανατικού ελληνοκεντρισμού με την ομφαλοσκοπική λογική που το διέπει και αφετέρου του εξίσου φανατικού και εθνικά επιβλαβούς αντιελληνοκεντρισμού που χαρακτηρίζει πολλούς από τους νεοφώτιστους πολιτικούς και διανοούμενους της εποχής μας.

Από την μια η ανέξοδη ΄υπέροχη εκδοχή του Έλληνα΄ και από την άλλη ο δήθεν εκσυγχρονισμός, που με την επίφαση κάποιας εξωστρέφειας μάς καθιστούν μετέωρους, πανομοιότυπα αντίτυπα ανθρωποειδή, περίπου σαν κλωσσόπουλα αναστημένα στην κλωσσομηχανή.

Ποιά είναι η ενδιάμεση συνθετική στρατηγική ικανή να εναρμονίσει δημιουργικά στοιχεία της παράδοσης  με τις νέες προκλήσεις  και δεδομένα, δίχως υποταγή και περιχαράκωση ούτε στο επείσακτο και καινοφανές αλλά ούτε και στο αυτόχθον και παλαιόθεν ισχύον»;

Πιστεύω ότι οι δέκα πέντε επισημάνσεις που ακολουθούν (κάποιες βιωματικής αφετηρίας, οι περισσότερες «λογοδοσία προσεκτικού αναγνώστη») επιτείνουν το ερωτηματικό, σκιαγραφώντας, ένθεν κακείθεν, την εικόνα: Περισσότερα