Αρχική

«Φτιάξε μου εσύ τις εικόνες και θα σου φτιάξω εγώ τον πόλεμο»

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/jour1518842133.jpg

Της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Το 1897, και ενώ η κουβανική αντίσταση εναντίον των Ισπανών είχε ατονήσει, ο William Randolph Hearst, ιδρυτής της εφημερίδας New York Journal, συνέχιζε να στέλνει απεσταλμένους στην Κούβα να καλύψουν τον πόλεμο. Κάποια στιγμή ένας απο τους πιο διάσημους εικονογράφους του, ο Frederic Remington βαρέθηκε να περιμένει στην Αβάνα και ζήτησε απο τον Hearst να τον φέρει πίσω στη Νέα Υόρκη. Στο τηλεγράφημα του έγραφε: «Ολα είναι ήσυχα εδώ, δεν υπάρχει πόλεμος. Θέλω να γυρίσω». Η απάντηση του Hearst θα μείνει στην ιστορία: «Παρακαλώ μείνε. Φτιάξε μου εσύ τις εικόνες και θα σου φτιάξω εγώ τον πόλεμο».

Δεκατρία χρόνια αργότερα, το 1910, ο πρόεδρος Roosevelt σε ομιλία του στη Σορβόνη έλεγε ότι ο ρόλος του δημοσιογράφου για τη λειτουργία της δημοκρατίας είναι καταλυτικός. «Τα λάθη, τα ψέμματα και η απόκρυψη της αλήθειας βλάπτουν την κοινωνία όταν τα διαπράττει ένας απλός πολίτης, η ζημιά τους όμως πολλαπλασιάζεται όταν γίνονται όργανο για να χειραγωγηθεί το κοινό μέσω μιας εφημερίδας».

Έκτοτε πολλά άλλαξαν στο χώρο των μέσων ενημέρωσης, πολλά όμως έχουν παραμείνει αναλλοίωτα. Το κοινό πέρασε από την εφημερίδα μεγάλου σχήματος στο tabloid και από εκεί στην τηλεόραση για να φτάσει σήμερα στα κινητά τελευταίας τεχνολόγιας. Η δημοσιογραφία επεκταθηκε, και κάποιες στιγμές κατόρθωσε να ορίσει την ροή της ιστορίας. Αποκαλύψεις όπως εκείνες του βραβευμένου Seymour Hersh για τη σφαγή στο My Lai στο Βιετνάμ το 1969 ξεσκέπασαν έναν από τους πιο βρώμικους πολέμους του 20ού αιώνα και κλυδώνισαν το πολιτικό κατεστημένο της εποχής. Περισσότερα

Advertisements

Ο αγώνας των εργαζομένων «Στο Κόκκινο» παρακαταθήκη για το μέλλον

Σχολιάστε

Της Μπούλικας Μιχαλοπούλου

εργαζόμενη στο ρ/σ Στο Κόκκινο και εκπρόσωπος στο Μεικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ 

Μια ιστορία γνωστή στα ΜΜΕ στα μνημονιακά γρανάζια των τελευταίων χρόνων ήταν η πρόσφατη κατάσταση που δημιουργήθηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο — ιδιοκτησίας ΣΥΡΙΖΑ. Επίκληση οικονομικών προβλημάτων-μειώσεις-ατομικές συμβάσεις. Το κεφάλαιο άνοιξε τον περασμένο Νοέμβριο με το τελεσίγραφο «μειώσεις μισθών ή έξοδος από το σταθμό», εμπλουτισμένο με τη γνωστή και πολυαγαπημένη φράση του νεοφιλελεύθερου κατεστημένου, «δεν υπάρχει εναλλακτική». Η άρνηση των εργαζομένων να συναινέσουν σε αυτό το ιδιότυπο «σχέδιο βιωσιμότητας» έφερε τις απολύσεις και μαζί με αυτές τη διάρρηξη της «κόκκινης γραμμής» στις εργασιακές σχέσεις στον χώρο του ραδιοφώνου. Περισσότερα

Τα μνημόνια «σκότωσαν» τη δημοσιογραφία

Σχολιάστε

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Δύο εβδομάδες τώρα βιώνουμε τον σφοδρό πόλεμο προπαγάνδας ανάμεσα σε κυβερνητικούς και αντιπολιτευτικούς μηχανισμούς με επίκεντρο τα σημαντικά θέματα της επικαιρότητας. Μακεδονικό και Νovartis, Ίμια και διαφθορά. Στον πόλεμο αυτό μετέχουν απολύτως συνειδητά Μέσα και δημοσιογράφοι που έχουν προ πολλού πετάξει τον μανδύα του όποιου άλλοθι «αντικειμενικότητας». Εμφανίζονται κανονικά ως υπάλληλοι και εντεταλμένοι κομμάτων, κυβέρνησης και θεσμικών ή εξωθεσμικών κέντρων.

Το φαινόμενοι ξενίζει πολλούς. Όμως, δεν είναι νέο. Η μετακίνηση των ΜΜΕ και του δημοσιογραφικού κλάδου από τη λειτουργία τους ως αυτόνομης εξουσίας στην ενσωμάτωση τους σε οικονομικά συμφέροντα έχει συντελεστεί εδώ και χρόνια. Και δεν εννοούμε μόνο τη διαφήμιση, η οποία πολύ πριν τα μνημόνια καθόριζε τι και πώς θα δημοσιευτεί-προβληθεί. Χωρίς πολλές αντιστάσεις ή μάλλον χωρίς σημαντικές αντιστάσεις από όσους όφειλαν, δηλαδή από τους ιδίους τους δημοσιογράφους που κατείχαν θέσεις ισχύος, είτε στα ίδια τα Μέσα είτε στους συνδικαλιστικούς φορείς. Το ότι σήμερα και αυτοί έχουν πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων δεν αναιρεί τις ευθύνες τους… Περισσότερα

Οι αμυντικές και επιθετικές μίζες

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Συχνά η τρέχουσα δημοσιογραφία, τόσο η έντυπη και ακόμα περισσότερο η ηλεκτρονική, όση έκταση και να δώσει σε ένα σκάνδαλο, όσες αποκλειστικές πληροφορίες και αν πλασάρει, πραγματικές ή πλαστές, κατά κανόνα αποφεύγει μια ανάλυση βάθους. Συνήθως μετατρέπει το σκάνδαλο σε ένα θέαμα-σίριαλ και κατά κανόνα επιδιώκει άλλους σκοπούς. Αν είναι έντυπο θα κοιτάξει να αυξήσει την κυκλοφορία του. Αν είναι κόμμα θα χρησιμοποιήσει το σκάνδαλο εναντίον των αντιπάλων του ή ακόμα για να ξεκαθαρίσει εσωτερικούς λογαριασμούς. Αλλά στο βάθος θα υποστηρίξουν το υπάρχον οικονομικό και πολιτικό σύστημα, μια και είναι τα ιδεολογικά και προπαγανδιστικά του όργανα.

Δείτε ποιο είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς μιας εφημερίδας ή ενός τηλεοπτικού σταθμού και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Οι κ. Μαρινάκης, Αλαφούζος, Σαββίδης κ.λπ., στυλοβάτες της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή του αρπακτικού καπιταλισμού, θα βγάλουν μια αντικαπιταλιστική εφημερίδα και θα πάνε εναντίον των συμφερόντων τους; Τους χρειάζονται τα ΜΜΕ για να διαμορφώνουν μια κοινή γνώμη που θα υποστηρίζει τα συμφέροντά τους, τις πολιτικές τους επιλογές, και για να τη χειραγωγούν κατά το δοκούν. Ο Ουμπέρτο Εκο εδώ και χρόνια είχε διαπιστώσει: «Οταν υπάρχει τηλεόραση, δεν χρειάζονται τανκς». Περισσότερα

«Στο Κόκκινο» ο ΣΥΡΙΖΑ για τους εργαζόμενους

Σχολιάστε

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Αποκαλύπτεται ο πραγματικός στόχος της επίθεσης του ΣΥΡΙΖΑ στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο, καθώς και της κομματικής ομάδας που την έχει αναλάβει. Την περίοδο που η κυβέρνηση ελέγχει μεγάλο μέρος των μίντια και οι προπαγανδιστικές ομάδες υπουργείων και γραφείων Τύπου τα «ενημερώνουν» με non paper, δεν χρειάζεται εφημερίδα και σταθμό. Κυρίως δεν χρειάζεται τη δημοσιογραφική παρουσία τους. Ήδη ανακοινώθηκε πως το «ζωντανό» πρόγραμμα θα σταματά στις 8.00 το βράδυ, καθώς δεν υπάρχει επαρκής αριθμός εργαζομένων…

Ξεκαθαρίστηκε και η τακτική της κομματικής ομάδας να συκοφαντεί, να εξυβρίζει δημόσια και να τρομοκρατεί τους εργαζόμενους με σκοπό να τους διασπάσει. Μόλις απέτυχε, προχώρησε στην απόλυση τεσσάρων εργαζομένων, «συμπτωματικά» όλων μελών της απεργιακής επιτροπής. Κυνικά πλέον, δηλώνει πως οι απολύσεις θα φθάσουν τις 20! Ομολογεί, έτσι, πως ο σκοπός είναι η απόλυση όσων συνεχίζουν να έχουν φωνή και δεν έχουν υποταχθεί στις απόπειρες μετάλλαξης του ραδιοφώνου σε δελτίο Τύπου της κυβέρνησης. Αποκαλύπτεται, επίσης, πως τα κομματικά στελέχη έλεγαν ψέματα πως δήθεν περιμένουν να εκδηλωθεί ενδιαφέρον για οικειοθελείς αποχωρήσεις. Μόλις ζητήθηκε χρόνος γι’ αυτό, ανακοινώθηκαν οι απολύσεις. Αρνήθηκαν να συζητήσουν ακόμα και όταν η γενική συνέλευση έκανε αντιπρόταση για τη μείωση αποδοχών! Περισσότερα

Παλιοί και νέοι ολοκληρωτισμοί

Σχολιάστε

Του Τάσου Τσακίρογλου

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στο ηλεκτρονικό περιοδικό marginalia.gr ο ιστορικός Εντσο Τραβέρσο υποστηρίζει ότι «ο ολοκληρωτισμός δεν θα πρέπει να περιορίζεται στις εκδοχές τού εικοστού αιώνα», καθώς, όπως λέει, «μια νέα μορφή νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού έρχεται στην επιφάνεια».

Πρόκειται για μιαν άποψη στην οποία δεν έχουμε δώσει την πρέπουσα προσοχή, εγκλωβισμένοι συνήθως σε μια προσέγγιση σύμφωνα με την οποία η δυναμική των ολοκληρωτισμών εξαντλήθηκε στην περίοδο του Μεσοπολέμου. Ωστόσο οι εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών δείχνουν ότι το φαινόμενο αυτό βγήκε ιστορικά από την πόρτα για να ξαναμπεί καμουφλαρισμένο από το παράθυρο.

«Ενας απόλυτα πραγμοποιημένος κόσμος, στον οποίο όλες οι ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις παίρνουν τη μορφή εμπορεύματος, στον οποίο η αγορά γίνεται ένα καθολικό ανθρωπολογικό πρότυπο και οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να συλλάβουν τις σχέσεις τους έξω από τον ατομικισμό και τον ανταγωνισμό –ένας τέτοιος κόσμος θα ήταν ολοκληρωτικός» λέει ο Τραβέρσο. Στην ουσία επαναφέρει -σε υψηλότερο και πιο ουσιαστικό επίπεδο- την προβληματική του μακαρίτη Νιλ Πόστμαν στο «Διασκέδαση μέχρι θανάτου» (Κατάρτι, 2007). Περισσότερα

ΜΜΕ: «Τακτοποίηση» με το βλέμμα στις εκλογές

Σχολιάστε

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Δεν έχουν σταματημό οι εξαγγελίες και ρυθμίσεις στα μίντια εδώ και μήνες. Την τηλεοπτική τακτοποίηση-τουλάχιστον θεσμικά- μετά δώρου μείωσης τους Ειδικού Φόρου Τηλεόρασης στους αδειούχους του ΕΣΡ, ακολούθησε με γοργούς ρυθμούς η θεσμική τακτοποίηση του ραδιοφώνου: Εκδόθηκε ψηφιακός χάρτης συχνοτήτων, έγινε προκήρυξη για ραδιοφωνική Digea, παραχωρείται δορυφορική συχνότητα στην ΕΡΤ, συζητείται η αλλαγή του στάτους στις μετρήσεις ακροαματικότητας, δίνονται υποσχέσεις στα δημοτικά ραδιόφωνα πως δεν θα κλείσουν. Αυτές τις μέρες, επίσης, ο αρμόδιος υπουργός Παππάς συνεχίζει τις διαβουλεύσεις με τους εκδότες για το πακέτο που αφορά στον Τύπο, με μείωση ή κατάργηση ΦΠΑ, απευθείας κρατική ενίσχυση, επιδότηση εισφορών, κ.λ.π. Παράλληλα, δίνονται προγράμματα μέσω ΕΣΠΑ σε περιφερειακές εφημερίδες και ελέγχεται η κατανομή της διαφημιστικής δαπάνης του δημοσίου προς τα περιφερειακά ΜΜΕ. Περισσότερα

Θύμιος Καλαμούκης: Δεν περνάμε ούτε έξω από την ΕΡΤ!

Σχολιάστε

Συνέντευξη στη ΜΑΤΙΝΑ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΥΔΗ

Η «Ελληνοφρένεια» ενοχλούσε, πολλούς και πάντα. Ειδικά μετά το 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πάτησε πάνω στην ελπίδα του ελληνικού λαού και τον τσάκισε κυριολεκτικά, άρχισε να μην γίνεται ανεκτή. Η ιδιοκτησία του Alpha που βρίσκεται –όπως όλη η μιντιακή διαπλοκή– σε ανοικτή διαπραγμάτευση με την πολιτική και οικονομική εξουσία, υπάκουσε στην …άνωθεν εντολή. Η «Ελληνοφρένεια» έπρεπε να σιγήσει και αυτό έγινε με τον συνήθη τρόπο: Κόπηκε δυο ώρες πριν βγει στον αέρα.

Έχουμε άποψη και δεν την αφήνουμε εκτός όταν μπαίνουμε στο στούντιο. Είναι απέναντι σε κυβερνήσεις που παίρνουν από τους πολλούς και δίνουν στους λίγους

Άστεγη λοιπόν η Ελληνοφρένεια για δεύτερη φορά στα δέκα χρόνια της. Το περιμένατε αυτό το ξαφνικό κόψιμο;

Πάντα περιμένουμε τα πάντα. Σε αυτή τη δουλειά αυτό το μαθαίνεις πρώτο. Το «ξαφνικό κόψιμο» το νιώθαμε να έρχεται αλλά δεν το περιμέναμε με αυτόν τον άτσαλο τρόπο. Από την αρχή της σεζόν η ζωή μας ήταν αρκετά δύσκολη στο κανάλι. Το καλό κλίμα που είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρχε. Σαφείς προειδοποιήσεις δεν είχαμε, αλλά το ψύχος το νιώθαμε. Περισσότερα

Οι πολύ μεγάλες αντιθέσεις των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων

Σχολιάστε

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Λίγα, απελπιστικά λίγα, είναι τα καλά νέα για τις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) που περιλαμβάνονται στην ετήσια έκθεση για τις ΜΜΕ και τα οποία παρουσιάστηκαν στη γενική συνέλευση των Μικρομεσαίων, που διοργανώθηκε στο Τάλιν της Εσθονίας μεταξύ 22 και 24 Νοεμβρίου 2017.

Αφορούν, συγκεκριμένα, την αύξηση της απασχόλησης κατά 2,4% τη διετία 2015-2016. Η αύξηση μάλιστα, πρέπει να τονιστεί προς αποφυγή πολιτικών εντυπώσεων, ξεκίνησε το 2013. Εντοπίζεται δε στις μικρές επιχειρήσεις οι οποίες έχουν ανακάμψει από την κρίση καλύτερα σε σχέση με τις μεγαλύτερες. Συνολικά την περίοδο 2013-2016 η απασχόληση στις μικρές εταιρείες έχει αυξηθεί κατά 18,5%. Περισσότερα

Το βασίλειό μου για μια καρέκλα!

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/12/123-12.jpg

Της Λόλας Σκαλτσά

Στo 8o Συνέδριο της ΠΟΕΣΥ, του δευτεροβάθμιου σωματείου των Ενώσεων Τύπου, όλα κύλησαν ομαλά και… καθιερωμένα, αφού αποδείχτηκε πλέον πως η ΠΟΕΣΥ δεν έχει κανέναν ουσιαστικό ρόλο στο συνδικαλισμό. Πρόκειται για μια Λέσχη Ενώσεων του Τύπου.

Τα πραγματικά θέματα που έχουν ανοιχτεί και απασχολούν τα μέλη των Ενώσεων στον Τύπο είναι τεράστια και δισεπίλυτα, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή. Παρ’ όλα αυτά, το συνέδριο ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, με ψηφίσματα για τα fake news και τους Έλληνες της Χειμάρρας.

Αν και υπήρξε και ψήφισμα που πέρασε (κατά πλειοψηφία) και αφορούσε την ενοποίηση ΕΣΠΗΤ και ΕΣΗΕΑ, η συζήτηση για το Συνδικάτο Τύπου υποτιμήθηκε, αφού πολύ λίγοι ασχολήθηκαν. Οι λόγοι είναι εμφανείς… Περισσότερα

Εύγε κ. Στούπα…

Σχολιάστε

Πριν ένα-ενάμισυ μήνα, το ιστολόγιο δημοσίευσε μια σειρά σημειωμάτων που είχαν ως στόχο να εξηγήσουν, όσο πιο απλά και κατανοητά γίνεται, τον τρόπο λειτουργίας του χρήματος. Σ’ εκείνα τα σημειώματα είχαμε μιλήσει για το λογιστικό χρήμα, για την διαδικασία των δανείων, για την δομή τού χρηματοοικονομικού συστήματος κλπ. Ίσως ο αναγνώστης να μη θυμάται όλα όσα είχαμε πει τότε αλλά σίγουρα πολλά απ’ αυτά θα επανέλθουν στην μνήμη του καθώς θα διαβάζει την παρακάτω «ανάλυση», βάσει της οποίας «οι πλειστηριασμοί είναι δίκαιο και σωστό μέτρο»:

Στο τραπεζικό σύστημα οι καταθέσεις του ενός είναι το δάνειο που έχει πάρει ο άλλος. Αν ο άλλος δεν πληρώσει το δάνειο ο πρώτος θα χάσει τα λεφτά που έχει καταθέσει στην τράπεζα και συνήθως είναι οι κόποι μιας ζωής. Όταν η διαγραφή των κόκκινων δανείων δεν γίνεται με «κούρεμα» καταθέσεων γίνεται με αύξηση του δημόσιου χρέους. Τουτέστιν κάποιοι αποκτούν στέγη ή επιχείρηση με τα χρήματα που θα πληρώσουν και αυτοί που δεν έχουν στέγη κλπ.

Ο Α εργάζεται για δεκαετίες και έχει αποταμιεύσει π.χ. 100.000 για να αγοράσει ένα σπίτι. Ο Β πάει και δανείζεται 100.000 και αγοράζει το σπίτι σήμερα και όχι μετά από 10 χρόνια. Ο Β χάνει τη δουλειά του και δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο. Η τράπεζα για να μην χρεοκοπήσει πρέπει ή να κατάσχει το σπίτι του Β και να το δώσει στον Α ή να κατάσχει τις καταθέσεις του Α. Ποιο από τα δυο είναι το πιο δίκαιο;   Περισσότερα

Πίσω από τις κάμερες

Σχολιάστε

Επί 13 μήνες, από τον Οκτώβριο του 2016 έως και σήμερα, οι εκδότες και καναλάρχες δεν πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές υγείας για το προσωπικό τους. Το δε αγγελιόσημο, που ήταν εργοδοτική εισφορά, είχε καταργηθεί, μετά από απαίτηση του ΣΕΒ και της διαφημιστικής αγοράς. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως σε όλα τα άλλα θέματα, μετατράπηκε σε άριστο συνεργάτη της διαπλοκής, παλιάς και νέας, στερώντας από το ταμείο υγείας των ΜΜΕ πολύτιμους πόρους. Η λύση που τελικά δόθηκε, να λειτουργεί ένα υπερταμείο για όλους τους εργαζόμενους των ΜΜΕ, ο ΕΔΟΕΑΠ, υπό τη διοίκηση γραφειοκρατών κυβερνητικών, εργοδοτικών και νεοδημοκρατών συνδικαλιστών, δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Περισσότερα

7 χρόνια μνημονίων στα ΜΜΕ, κλείνει ένας κύκλος…

Σχολιάστε

Από το 2010, των πρώτων μνημονίων στα ΜΜΕ, έως το 2017 τα media έχουν αλλάξει σαρωτικά. Τουλάχιστον πέντε εφημερίδες έκλεισαν, οι ιδιοκτήτες δυο ισχυρών συγκροτημάτων (ΔΟΛ και Μπό- μπολα) αποχώρησαν χωρίς επιπτώσεις στις προσωπικές τους περιουσίες, νέοι επιχειρηματίες με διεθνή διασύνδεση και σκοτεινά κεφάλαια μπήκαν στα media. Ο χώρος των ΜΜΕ, τα επτά αυτά χρόνια, καταγράφει επίσημα περί τις 6.000 απώλειες θέσεων εργασίας, στην πραγματικότητα πάνω 10.000! Και ακόμη, την εκ βάθρων αλλαγή των εργασιακών σχέσεων με την κυριαρχία των ατομικών συμβάσεων και της πληρωμής έναντι μισθού. Περισσότερα

Τα δίνουν όλα στους καναλάρχες

Σχολιάστε

Την ώρα που οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα παραμιλούν από τη φορολεηλασία και τις αδίστακτες κατασχέσεις, η κυβέρνηση έδειξε επιτέλους το …κοινωνικό της πρόσωπο. Σε ποιους; Μα στους καναλάρχες, τους «νταβατζήδες» της ενημέρωσης. Με το που έβαλε 2% εισφορά για τον ΕΔΟΕΑΠ στο τζίρο όλων των εταιρειών ΜΜΕ, περιέκοψε τον Ειδικό Φόρο από 20% στο 5%! Τέσσερις φορές κάτω για τα φτωχαδάκια των καναλιών! Μα δεν έχει πόλεμο η κυβέρνηση με τη «διαπλοκή»; Απ’ ότι φαίνεται όχι και τόσο… Μόνο 5%, το υπόλοιπο το παρέχει για να εξασφαλίσει τη θετική (ή ανεκτική) στάση των ΜΜΕ στο μνημονιακό της έργο. Περισσότερα

Η αξιοπρέπεια ως επανάσταση

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Ο ρεαλιστής ζωγράφος ζωγραφίζει αυτό που βλέπει. Ο ιμπρεσιονιστής ζωγραφίζει αυτό που νιώθει. Ο δε σοσιαλρεαλιστής ζωγράφος ζωγραφίζει αυτό που του λένε. Δεν θυμάμαι ποιος το έχει πει, αλλά νομίζω πως αυτό συνοψίζει όλη τη σοβιετική δημιουργία σε όλους τους τομείς των γραμμάτων και των τεχνών και όχι σπάνια και στις επιστήμες.

Το ίδιο ισχύει και για τα κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου, που με τη Γ’ Διεθνή έγιναν εργαλεία της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ και η έννοια της επανάστασης έγινε υπεράσπιση της μεγάλης Σοβιετικής Πατρίδας. Σήμερα έχουμε όλα τα στοιχεία, απολύτως τεκμηριωμένα, πως η Ρωσική Επανάσταση δημιούργησε έναν από τους ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα. Ενας από τους εγκυρότερους ιστορικούς της Οκτωβριανής Επανάστασης και από τους πρωτεργάτες της, ο Βολίν*, ήδη από το 1934 είχε χαρακτηρίσει τον σοσιαλισμό της ΕΣΣΔ ερυθρό φασισμό και έκανε συγκρίσεις με το καθεστώς του Μουσολίνι.

Οι μεγάλες επαναστάσεις του 20ού αιώνα, Ρωσία, Κίνα, να βάλω μέσα και το Βιετνάμ, κατέληξαν σε σκληρά καπιταλιστικά καθεστώτα. Δεν μιλάμε εδώ για τα ανατολικά καθεστώτα, γιατί αυτά δεν έκαναν καμιά επανάσταση. Ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε χώρες από τον ναζιστικό ζυγό, αλλά τους επέβαλε τον δικό του ζυγό. Περισσότερα

Φαντασιακό Ντοκιμαντέρ ενός Νέου Κόσμου…

Σχολιάστε

του Κώστα Λουλουδάκη

«Πλούτος: […] όταν με βάλουν στο χέρι και γίνουν πλούσιοι τότε δεν έχει τελειωμό η παλιανθρωπιά τους.

Χρεμύλος: Σωστά, μα δεν είναι όλοι τομάρια.

Πλούτος: Μωρέ όλοι, χωρίς εξαίρεση όλοι.»

(Αριστοφάνης – Εκδόσεις Κάκτος)

Στηθείτε μπροστά σε έναν καθρέφτη και ρωτήστε τον: πού και μέσα σε τί βρίσκομαι;

Προτού αμφισβητήσει κάποιος την εγκυρότητα του «ερωτήματος» και καταγγείλει την παιδαριώδη νοημοσύνη μου, παρακαλώ, όλοι μαζί, να πέσουμε σε μια μαζική ύπνωση που θα μας επιτρέψει να οραματιστούμε έναν νέο κόσμο…Έναν νέο κόσμο,  μιας νέας κοινωνίας της αγοράς, όπου διαφυγή δεν θα υπάρχει για τους ανίκανους, τους ηττημένους, γενικά τους περιττούς ανθρώπους, πέρα από το να ασχολούνται, «καθισμένοι σε ένα παγκάκι» με τα συντρίμμια του εαυτού τους…

Αλλά πάλι, ίσως, εσείς που τώρα διαβάζετε, να μην υιοθετήσετε τα λεγόμενα μου  και να τα θεωρήσετε ασυλλόγιστα, υπερβολικά, μη ορθολογικά. Μπορεί… Περισσότερα

Aς μιλήσουμε για τα fake news

Σχολιάστε

του Χάρη Ζάβαλου

Την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου κ ώρα 19:00 στον ξενοδοχείο Royal Olympic στους στύλους του Ολυμπίου Διός, το ηλεκτρονικό περιοδικό protagon.gr διοργάνωσε μια ημερίδα με θέμα “Fake news και εναλλακτική πραγματικότητα”.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στην οποία μίλησαν οι:

Γιάννης Κουτσομύτης, δημοσιογράφος
Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος

Μαρία Σπυράκη, ευρωβουλευτής

Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας και θα συντονίσει ο Κώστας Γιαννακίδης. Περισσότερα

Όταν μεγαλώσω θα γίνω εφοπλιστής!

Σχολιάστε

Δ.Υ.

Όλες αυτές οι μικρές (εκατοντάδες) εφοπλιστικές εταιρείες διαφόρων επιχειρηματιών, που ξαφνικά μπήκαν στο χώρο του εφοπλισμού, και ενώ πολλοί από αυτούς ήταν ακόμα και οικονομικά κατεστραμμένοι, έχουν κατά καιρούς απασχολήσει τον Τύπο.

Άλλοτε με τα παράνομα φορτία που κουβαλάνε, άλλοτε με τα σαπιοκάραβα που βουλιάζουν ξαφνικά σε διάφορες θάλασσες, άλλοτε με τα φτηνά και ανεκπαίδευτα πληρώματα (λόγω σημαιών ευκαιρίας) αλλά συχνότατα και λόγω των φιλικών διασυνδέσεών τους με πολιτικά πρόσωπα και ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες. Περισσότερα

SURVIVOR GAMES ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ

Σχολιάστε

Του Μάκη Γεφυρόπουλου

 «Νοικοκυραίοι ενωμένοι, ποτέ ηττημένοι!» η ιαχή της νικήτριας ομάδας σκίζει σαν βούτυρο την γαλήνια ηρεμία της πλάσης, κατατρομάζοντας  τα ζωάκια που αμέριμνα απολαμβάνουν την ζωή τους μακριά από τις έριδες και τις σκοτούρες των δίποδων ‘’ φίλων ’’  τους. Η χαρά των νικητών είναι δικαιολογημένη.  Οι αντίπαλοι, οι ναζιστές αποδεικνύονται ιδιαίτερα σκληρά καρύδια από όλες τις απόψεις.

Άσε που έχουν την εύνοια του τηλεοπτικού κοινού. Ο Θεατής ανέκαθεν έτεινε προς την σκληρή και εξτρεμιστική πλευρά των πραγμάτων παρά στην φιλήσυχη, κοιτάω την δουλειά μου, αντιμετώπιση των καταστάσεων. Βέβαια δεν είχαν παράπονο, εξαρχής γνώριζαν τι θα αντιμετώπιζαν, τις κακουχίες που θα βίωναν σε συνθήκες απόλυτης πείνας και βοράς στα στοιχειά της φύσης.

Οι παραγωγοί του διασημότερου παιχνιδιού επιβίωσης ‘’Στο τέλος επιβιώνει μονάχα ένας’’ τους είχαν περάσει από εξονυχιστικό έλεγχο, σωματικά και κυρίως πνευματικά. Χρειαζόσουν απόλυτη πνευματική συγκέντρωση και ρώμη για να αντεπεξέλθεις την φιλοπόλεμη διαμονή σε ένα εγκαταλειμμένο ξερονήσι στου διαόλου τη κάλτσα. Περισσότερα

Fakenezuela news: Πώς να ρίξεις μιντιακά μια κυβέρνηση

Σχολιάστε

Του Βαγγέλη Γεωργίου

Ένας 43αρης μελαμψός, με «έντονα «ζυγωματικά» φιλάει την δακρυσμένη γυναίκα του πριν τον συλλάβουν τα όργανα της τάξης για τα «πιστεύω» του. Ρομαντική εικόνα. Ένας δήμαρχος βγαίνει στο παράθυρο του σπιτιού του κρατώντας την σημαία της χώρας του ενώ στέλνει μήνυμα στους Έλληνες «στηρίξτε μας». Συγκινητικό. Μια κομψή μελαχρινή κυρία, παρέα με μια όμορφη ξανθιά δημοσιογράφο, μαγνητίζουν τα μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, ενημερώνοντας το για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην χώρα τους. Γοητευτικά αγέρωχο.

Στο BBC ένας διπλωμάτης, κατηγορεί το «δικτατορικό εγκληματικό καθεστώς» της χώρας του και επικαλείται τα άρθρα 350 και 333 του Συντάγματος για την ανατροπή του. Αγωνιστικό. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες κόσμος είναι στους δρόμους και στα breaking news αναφέρεται συνέχεια ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός των ανθρώπων που σκότωσαν οι δυνάμεις καταστολής. Διαμαρτύρονται για την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους, την έλλειψη φαρμάκων και βασικών ειδών διατροφής. Λαϊκή αγανάκτηση.

Δεν τίθεται αμφιβολία, κάτι τρέχει σε αυτή τη χώρα και είναι ανάγκη να εκδιωχθεί αυτό το «δικτατορικό» καθεστώς που προκαλεί τόση απόγνωση. Αυτή είναι η εικόνα που δίνεται από τα περισσότερα γνωστά ΜΜΕ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Περισσότερα

Μεταλλάσοντας τη πληροφορία σε διασκέδαση

Σχολιάστε

του Γιώργου Πάσχου

Διαβαίνοντας τον εικοστό πρώτο αιώνα, τον αιώνα που στιγματίζει η μεταμοντέρνα κοινωνία της πληροφορίας, οι άνθρωποι τείνουν να αναδειχθούν σε θηρευτές της ίδιας της πληροφορίας. Η ψηφιοποίηση και η ταχεία διάχυση της, την έκαναν προσιτή σε ευρείες μάζες του πληθυσμού και πλέον αποτελεί το σημαντικότερο συστατικό του νέου μέσου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, ενώ στα χέρια των ΜΜΕ τείνει να συνυφασθεί  με την διασκέδαση και την ακόρεστη κατανάλωση

«Αν υπάρξει ένα ζοφερό μέλλον για τον κόσμο δεν θα είναι τύπου Οργουελ αλλά μάλλον τύπου Χάξλεϊ, μια κοινωνία ευμάρειας και βλακώδους ζωής». Αυτή η φράση από το βιβλίο του N. PostmanAmusing ourselves to death’ περιέχει αυτούσιο το νόημα της μετάλλαξης της πληροφορίας σε διασκέδαση. Πλέον οι άνθρωποι δεν ζουν σε μια κοινωνία που ζητά την αναβάθμιση και την πρόοδο, αλλά την εύκολη διασκέδαση. Την διασκέδαση που θα τους προσδώσει πρόσκαιρη ικανοποίηση οδηγώντας τους  με μαθηματική ακρίβεια στην λήθη. Για αυτό τον λόγο τα τελευταία χρόνια ευδοκιμεί τόσο στον έντυπο τύπο όσο και  στην τηλεόραση η ιδέα του infotainment, δηλαδή η εξελιγμένη εμπορευματοποίηση των media που υπονομεύει την ειδησεογραφία και την ορθή ενημέρωση με απώτερο σκοπό το κέρδος. Περισσότερα

Ποιος Χρειάζεται τα Τηλεοπτικά Κανάλια

Σχολιάστε

Toυ Κώστα Λουλουδάκη(Ιουλιανού)

«Ποταμοί» μελάνης χύθηκαν και χύνονται και ατέρμονες λογομαχίες λαμβάνουν χώρα μεταξύ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες και το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στην τηλεοπτική πίτα. Ας θυμηθούμε, πως τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, ραδιοσυχνότητες, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες φυσικού αερίου και πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών, τράπεζες, χρηματιστηριακές και κατασκευαστικές εταιρείες, γενικά, σχεδόν όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.

Η κυβέρνηση του μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν επιχείρησε έστω μια συμβατική ρήξη με το άντρο της κατευθυνόμενης μιντιακής εξουσίας, αλλά προσπάθησε να ρυθμίσει προς όφελός της τις διαχρονικές σχέσεις αλληλεξάρτησης, σχέσεις, δηλαδή, υποταγής και κυριαρχίας, μεταξύ κρατικών μηχανισμών και του κεφαλαίου που ελέγχει και την τηλεοπτική αγορά. Αυτό ενδιέφερε την κυβέρνηση με αποτέλεσμα να απουσιάζουν ουσιώδεις κανόνες διαχείρισης των δημόσιων συχνοτήτων από τους  «υπερθεματιστές», πλην της τυπικής υποχρέωσης για την απασχόληση ενός ορισμένου αριθμού εργαζομένων που έτσι κι αλλιώς δύσκολα θα ελεγχθεί.  Περισσότερα

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά

Σχολιάστε

«Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […] Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».

Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό.

Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέα κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

«Μουγκή» δύναμη

Στην Ελλάδα των Μνημονίων μιλάμε πολύ για την ανάπτυξη, λιγότερο για την ανεργία και καθόλου για την απλήρωτη εργασία.

Εχουμε γίνει η πολιτεία που περιγράφει ο Αζίζ Νεσίν: «Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε τον σύλλογο του “σώπα” και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!».

Οχι μόνο πια δεν εξεγειρόμαστε για την ανεργία, αλλά και θεωρούμε κανονικό το να μην πληρωνόμαστε, όταν εργαζόμαστε.

Το νούμερο είναι εξωπραγματικό: ένα εκατομμύριο (1.000.000) είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, στους 1.200.000 τούς ανεβάζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα 2/3 όσων έχουν ακόμα δουλειά στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστέρηση.

Τα αφεντικά έχουν προσχωρήσει μαζικά στο κίνημα «δεν πληρώνω»: περίπου δύο στις τρεις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

Ετσι, ο ένας μήνας χωρίς αμοιβή δεν θεωρείται πια καν καθυστέρηση, ο μέσος χρόνος απληρωσιάς είναι οι πέντε μήνες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα αφεντικά μπορεί και να μην πληρώνουν ακόμα και επί δύο χρόνια.

Μια απλή αναζήτηση στο google με τον όρο «απλήρωτοι εργαζόμενοι» δίνει 396.000 αποτελέσματα σε 0,40 δευτερόλεπτα και μια ατελείωτη λίστα: από τον «Αγγελιοφόρο» μέχρι το ΙΓΜΕ, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι μεγάλα ξενοδοχεία, από το Πάρκο Τρίτση μέχρι τους εργαζομένους σε πτηνοτροφεία, από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μέχρι το μπακάλικο της γειτονιάς σου.

Ακόμη και τα κόμματα, που δηλώνουν πως θέλουν να σώσουν τον τόπο από τη μάστιγα της ανεργίας, έχουν καθυστερήσει κατά περιόδους την πληρωμή των εργαζομένων τους –κι αυτό ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και οι εργαζόμενοι του Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της ΓΣΕΕ, βρέθηκαν απλήρωτοι από 3 έως 6 μήνες!

«Πρόκειται για επιδημία τα τελευταία πέντε χρόνια», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου, μάχιμη δικηγόρος κι εξαιρετικά έμπειρη στα εργατικά. «Το ‘’φαινόμενο’’ εμφανίστηκε αρχικά με τη μορφή της πολύμηνης καθυστέρησης μισθοδοσίας. Σταδιακά -και δη τα τελευταία 2-3 χρόνια- υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται καθόλου πάνω από 5-6 μήνες, μέχρι και 10-12 μήνες.

»Το ‘’φαινόμενο’’ δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα, αλλά εμφανίζεται συχνά και σε επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και σε αναπτυξιακές εταιρείες δήμων ή εταιρείες που δουλεύουν με προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ. Το ‘’φαινόμενο’’ πολλές φορές αιτιολογείται και δικαιολογείται λόγω της υστέρησης και εν τέλει της στάσης πληρωμών εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός πραγματικό που έχει φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα».

Υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες στη στρατιά των απλήρωτων, όπως μας εξηγεί η νομικός Μαρίλη Ζαλαώρα, που εργάζεται στη ΓΣΕΕ:

«Υπάρχουν εργαζόμενοι, θύματα μιας συχνά προσχηματικής κι ανειλικρινούς εργοδοτικής συμπεριφοράς που έχουν να πληρωθούν κανονικά ακόμα και περισσότερο από τρία χρόνια, ζώντας με τα “έναντι”. Παράλληλα με αυτούς συμπορεύεται μια ακόμα κατηγορία απλήρωτων εργαζομένων, εκείνη των “δοκιμαστικών” υπαλλήλων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα από τον εργοδότη κι αντικαθίστανται αμέσως μετά τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, χωρίς να λάβουν την παραμικρή αμοιβή.

»Πρόκειται επομένως για κατ’ όνομα εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα για κατ’ ουσία ανέργους. Καμιά στατιστική δεν ασχολείται μαζί τους ενώ εκείνοι, συνεχώς αυξανόμενοι, εξακολουθούν να ακροβατούν στωικά στο τεντωμένο σκοινί μιας ιδιότυπης ομηρίας».

Μια κατηγορία μόνοι τους

«Σύγχρονη δουλεία» χαρακτηρίζει την απλήρωτη εργασία η νομικός Σοφία Παπαοικονόμου στη μελέτη της «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της κρίσης»:

«Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αποτελούν “sui generis” κατηγορία: ενώ αναγκάζονται να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τους ίδιους ή και σκληρότερους όρους, δεν απολαμβάνουν το αυτονόητο αντίτιμο της εργασίας τους. Ενώ δεν είναι τυπικώς άνεργοι, βρίσκονται όμηροι σε επιχειρήσεις και διαβιούν χειρότερα από τους ανέργους, αφού δεν δικαιούνται ούτε κι αυτό το γλίσχρο επίδομα ανεργίας.

»Είναι οι σύγχρονοι δούλοι, που υπομένουν στωικά ως αναγκαία κατάσταση τα έναντι-ψίχουλα, που “βάζουν πλάτη” για τη “διάσωση” της επιχείρησης, για να μη χαθούν ολότελα οι θέσεις εργασίας. Κι έτσι “επιχορηγούν” τις επιχειρήσεις, στις οποίες εργάζονται, με τους “βερεσέ” μισθούς τους.

»Με τη συνέργεια του κράτους, μέσω των συνεχών μειώσεων του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους, των κοινωνικών παροχών και της συστηματικής καθιέρωσης της απλήρωτης εργασίας, πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζομένους και τα ασφαλιστικά ταμεία προς τις επιχειρήσεις, σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου».

Εργασιακές γαλέρες στα ΜΜΕ

Ο κλάδος των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς τι έχει συμβεί στον κόσμο της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Σε… κρίση πολύ πριν από την κρίση, οι εργαζόμενοι του Τύπου ήταν τα πρώτα θύματα της «ευελιξίας» που έφερε ο Κώστας Σημίτης, όταν έχτιζε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας και κατεδάφιζε, ακολουθώντας τα βήματα Σρέντερ, τα εργασιακά δικαιώματα.

Αργότερα, όταν η χώρα μπήκε (και επισήμως) σε κρίση, οι βαρονίες του Τύπου άρχισαν να κλυδωνίζονται: η αρχή έγινε με το λουκέτο που έβαλε εν μιά νυκτί η Γιάννα Αγγελοπούλου στον «Ελεύθερο Τύπο».

Στη συνέχεια βυθίστηκε αύτανδρο το «Αλτερ» κι ακολούθησε το ναυάγιο της «Ελευθεροτυπίας». Ακολούθησαν μαζικές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις και ο χώρος του Τύπου γέμισε γαλέρες.

Ο μισθός στον μαγικό κόσμο των ΜΜΕ κατάντησε μαγική εικόνα ή -αλλιώς- «μια πονεμένη ιστορία», όπως μας λέει συνάδελφος που εργάζεται στον «Ελεύθερο Τύπο», απλήρωτος εδώ κι 9 μήνες: «Από το 2012 μέχρι σήμερα οι εκδότες έχουν κάνει τρεις… εθελούσιες και δύο μειώσεις μισθών.

Ηδη ετοιμάζονται για την τρίτη. Κάθε φορά μάς έλεγαν τα ίδια πράγματα: “Δεν θα υπάρξουν άλλες μειώσεις. Ετσι κατοχυρώνετε τις θέσεις εργασίας και δεν θα κάνουμε απολύσεις. Θα πληρώνεστε κανονικά”. Το 2013 είχαμε μπει ήδη δυόμισι μήνες μέσα. Το 2014 νέα μείωση μισθών με τα ίδια επιχειρήματα. Τη μια φταίει η πολιτική κατάσταση, την άλλη η διαπραγμάτευση, την τρίτη τα capital controls. Φτάσαμε να πληρωνόμαστε, όποτε οι εργοδότες θυμούνται.

»Κι όταν γίνεται αυτό το… θαύμα, ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 400 ευρώ. Υπάρχουν συνάδελφοι που δεν έχουν στο πορτοφόλι τους ούτε ένα ευρώ για βενζίνη. Οι περισσότεροι δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, σε όσους τέλος πάντων χρωστάνε. Τώρα οι εκδότες ετοιμάζουν… καινούργιες μειώσεις μισθών, φαντάζομαι με τα ίδια επιχειρήματα. Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια από τότε που πήραμε για τελευταία φορά ολόκληρο μισθό. Μάλλον θα περιμένουμε πολύ. Εκτός αν τα 400 ευρώ τα λες ολόκληρο μισθό»…

Από το 2012!

Mαργαρίτα Συγγενιώτου Mαργαρίτα Συγγενιώτου |

Η Μαργαρίτα Συγγενιώτου είναι μέτζο σοπράνο και συνεργάζεται με το Μέγαρο, που έχει να πληρώσει τους εργαζομένους από το 2012.

Η Μαργαρίτα είναι γραμματέας της Ενωσης Λυρικών Πρωταγωνιστών και μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος –εξ ου και τολμά να μιλήσει επωνύμως:

«Στην αρχή της κρίσης (η οποία φαίνεται τελικά να παίρνει διαστάσεις Νέας Τάξης Πραγμάτων) νόμιζα ότι εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες του πολιτισμού θα τη βιώναμε πιο εύκολα από τους άλλους: η οικονομική αστάθεια είναι μέρος της δουλειάς.

»Μετά γνωρίστηκα με τον νεοφιλελευθερισμό. Χωρίς ΣΣΕ, τι να διεκδικήσεις; Η αγορά καθορίζει την τιμή. Με τόση ανεργία, λοιπόν, οι τιμές έπεσαν στο επίπεδο ενός καλού φιλοδωρήματος. Και δεν είναι μόνο η ανεργία, ο καλλιτέχνης θέλει να πατήσει στη σκηνή, ποια αγορά δεν θα εκμεταλλευόταν αυτή την ανάγκη; Εβλεπες παντού αγγελίες για εθελοντές. Και πάντα έβρισκαν.

»Ταυτόχρονα μας επέβαλλαν έναν άλλον, ακούσιο εθελοντισμό: το Μέγαρο μας χρωστάει από το 2012. Η Λυρική χρωστάει έως κι έναν χρόνο στους εξωτερικούς της συνεργάτες (εξαιρούνται οι ξένοι κι ελάχιστοι Ελληνες…), για τους δήμους να μη μιλήσω καλύτερα.

»Οταν είμαι στις καλές μου, το παίρνω χαλαρά: η μποέμικη ζωή του καλλιτέχνη δικαιώνεται μέσα από την αφραγκία. Μετά, όμως, γυρίζω σπίτι και βλέπω έναν λογαριασμό, η μικρή θέλει λεφτά για την εκδρομή του σχολείου και η μποέμικη ελευθερία εξαερώνεται μέσα στον καταναγκασμό της αναγκαιότητας. Αδιέξοδο».

Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας πλήττει κυρίως τον κλάδο του τουρισμού και επισιτισμού, της καθαριότητας, των εταιρειών φύλαξης, τον χώρο των ΜΜΕ (εφημερίδες-ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί), τις ιδιωτικές κλινικές, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, το λιανεμπόριο.

Πρόκειται για τους ίδιους κλάδους που εμφανίζουν θλιβερή πρωτιά στην παραβατικότητα της εργατικής νομοθεσίας, ενώ ταυτόχρονα υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις στις κατώτατες συμβατικές πραγματικές αποδοχές τους.

2/3 επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

550.000 εταιρείες (μικρομεσαίες και μεγάλες) πληρώνουν με έναντι, καταγράφοντας καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων τους από έναν έως και… 24 μήνες!

200% αυξήθηκε το ποσοστό των επιχειρήσεων που πληρώνουν με έναντι από το 2012 μέχρι σήμερα!

2014 χρονιά-ορόσημο, καθώς διπλασιάστηκαν τόσο ο αριθμός των εργαζομένων όσο και οι μήνες στην καθυστέρηση πληρωμής.

1.000.000 εργαζόμενοι δεν πληρώνονται επίδομα άδειας, χιλιάδες εργαζόμενοι πληρώνονται το δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα σε είδος (κουπόνια για τρόφιμα ή καύσιμα).

1.000.000 είναι οι «αόρατοι»: εργάζονται ανασφάλιστοι ή εργάζονται ως μισθωτοί, αλλά αμείβονται με μπλοκάκι ελεύθερου επαγγελματία ή εργάζονται με πλήρες ωράριο, δηλώνονται όμως ως μερικώς απασχολούμενοι.

•Στοιχεία από τη μελέτη «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της Κρίσης» της νομικού και επιστημονικής συνεργάτιδας της κ. Κούνεβα, Σοφίας Παπαοικονόμου

Ψυχολογικές επιπτώσεις

Απλήρωτη εργασία ή ένας «μικρός θάνατος»;

Τι είναι αυτό που οδηγεί τους εργαζομένους να αποδέχονται μια τέτοια ταπεινωτική κι αβίωτη συνθήκη; «Οι μακροχρόνια απλήρωτοι εργαζόμενοι είναι πολύ επιφυλακτικοί, ακόμη και να ασκήσουν τα ελάχιστα δικαιώματα που τους δίνει η εργατική νομοθεσία», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου.

Μαργετίνα Στεφανάτου Μαργετίνα Στεφανάτου |

«Προτιμούν να διατηρούν μια “δουλειά”, όπου δεν εισπράττουν τίποτα, παρά να πέσουν στη χοάνη της μακροχρόνιας ανεργίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιχειρήσεις τελικά πτωχεύουν, οπότε και άνεργοι και απλήρωτοι παραμένουν».

Αλεξάνδρα Βασιλείου Αλεξάνδρα Βασιλείου |

Υπάρχουν κι άλλοι, βαθύτεροι λόγοι που εξηγούν την απλήρωτη εργασία, όπως μας εξηγεί η δρ Κοινωνικής Ψυχολογίας, Αλεξάνδρα Βασιλείου:

«Η εργασία υπηρετεί διαφορετικές ανθρώπινες ανάγκες ταυτόχρονα. Πρώτη μπορεί να μοιάζει η ανάγκη για επιβίωση, αλλά εξίσου σημαντική και η ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει χρήσιμος και συνδεδεμένος με την κοινωνία. Αν χάσει τη δουλειά του, χάνει κι αυτή την αίσθηση αξίας και σύνδεσης. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν στον χώρο εργασίας τους απλήρωτοι, ακόμη κι όταν ξέρουν ότι οι πιθανότητες να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους είναι απειροελάχιστες έως μηδενικές.

»Αυτό συνδέεται άμεσα με την ανεργία, άρα και με την απώλεια ελπίδας ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Καλύτερα εν ενεργεία και απλήρωτος, παρά αφημένος στην απελπισία της ανεργίας. Καλύτερα “έξω στον κόσμο” κι ενεργός, παρά στο σπίτι μόνος κι απελπισμένος. Από τη μια, ο φόβος για την απελπισία της ανεργίας, από την άλλη η ματαίωση γύρω από κοινωνικούς αγώνες, ότι μπορεί να είναι έστω και ελάχιστα αποτελεσματικοί. Αυτά δημιουργούν ψυχολογική παράλυση.

»Μένοντας απλήρωτος, ο εργαζόμενος αποδέχεται εργασιακές συνθήκες που δεν φανταζόμασταν πριν από λίγα χρόνια, αλλά κι ελπίζει για κάτι που δεν υπάρχει πια. Αν εγκαταλείψει την απλήρωτη εργασία, έχει να αντιμετωπίσει έναν μικρό θάνατο. Εχει να αποδεχτεί την ήττα στον αγώνα για εργασιακή αξιοπρέπεια και να αναθεωρήσει την πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζει.

»Χρειάζεται να αναρωτηθεί: Τι μου δίνει αξία, πώς εξασφαλίζω την επιβίωσή μου, πώς συνδέομαι με τον κόσμο γύρω μου. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνονται προσωπικά και συλλογικά, όταν αναθεωρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο η ζωή, εμείς και οι άλλοι αποκτούμε αξία».

Οι δύο (αδιέξοδοι) δρόμοι για τη διεκδίκηση του αυτονόητου

Αοπλοι οι εργαζόμενοι στον εργοδοτικό παράδεισο

Απλήρωτη εργασία

Τι γίνεται, όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να διεκδικήσουν το αυτονόητο; Οι δρόμοι που έχουν, για να αντιδράσουν, είναι δύο: ο συνδικαλιστικός και ο νομικός. Αλλοτε επιλέγουν μόνο τον έναν, άλλοτε και τους δύο μαζί ταυτόχρονα. Δυστυχώς, με δεδομένο τον εργοδοτικό παράδεισο που δημιούργησαν τα μνημόνια, σε ελάχιστες περιπτώσεις οι μάχες είναι νικηφόρες.

Το πρώτο βήμα που κάνει ένας απλήρωτος εργαζόμενος είναι ή να καταφύγει στο σωματείο του ή να προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Το πώς θα αντιδράσει το σωματείο του εξαρτάται από το πόσο μαχητικό κι αποτελεσματικό είναι (τα παραδείγματα ποικίλλουν όσο και τα σωματεία, αν και ο μαχόμενος κι αποτελεσματικός συνδικαλισμός είναι μάλλον είδος σπάνιο και εν ανεπαρκεία).

Οι καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για καθυστέρηση ή μη καταβολή δεδουλευμένων από το 2008 έως το τέλος του 2013 αυξήθηκαν κατά 56%.

Σήμερα έξι στις δέκα καταγγελίες είναι από απλήρωτους. Το 2014 ερευνήθηκαν από το ΣΕΠΕ συνολικά 13.840 υποθέσεις μπαταχτσήδων εργοδοτών: 6.700 επιλύθηκαν, χωρίς να καταλήξουν στα δικαστήρια, κι οι εργοδότες πλήρωσαν συνολικά 15 εκατ. ευρώ.

Μαρίλη Ζαλαώρα Μαρίλη Ζαλαώρα |

Τα νούμερα αποδίδουν την πραγματική εικόνα; Μάλλον όχι, όπως μας εξηγεί η Μαρίλη Ζαλαώρα:

«Οι Επιθεωρήσεις Εργασίας αδυνατούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον εργαζόμενο, όπου τις περισσότερες φορές το μόνο κέρδος που αποκομίζει από την καταγγελία του είναι μια ανώφελη και αδιέξοδη στοχοποίηση. Ετσι, οι περισσότεροι απλήρωτοι αρνούνται πεισματικά να απευθυνθούν στις Επιθεωρήσεις Εργασίας ή τη Δικαιοσύνη, αντίθετα αποδέχονται με ακατανόητη (;) μοιρολατρία να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε η κατάσταση θα διορθωθεί.

»Η καθημερινή επαφή μας στο Κέντρο Πληροφόρησης της ΓΣΕΕ με τους απλήρωτους εργαζομένους δεν μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Προσπαθώντας να βοηθήσουμε κυρίως στην ψυχολογική υποστήριξή τους κι αμήχανοι απέναντι στο μέγεθος του προβλήματος, αναρωτιόμαστε πόσο ουτοπικό είναι πλέον να επιμένουμε στο στερεοτυπικά χιλιοειπωμένο ευχολόγιο ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα πρέπει επιτέλους να κάνουν σωστά τη δουλειά τους».

Ευαγγελία Κουβέλη Ευαγγελία Κουβέλη |

Η ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας αντανακλάται και στις δικαστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όπως μας εξηγεί η νομικός Ευαγγελία Κουβέλη:

«Σήμερα κύρια διεκδίκηση αποτελεί το άλλοτε αυτονόητο: η καταβολή του μισθού για την προσφερόμενη εργασία. Το πλέγμα διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας προστατεύει θεωρητικά τους αναρίθμητους πλέον απλήρωτους εργαζομένους, οι οποίοι -εγκλωβισμένοι- εξακολουθούν να εργάζονται με την προσδοκία πληρωμής και την ελπίδα της μη απώλειας των κεκτημένων.

»Στην πράξη η θετική δικαστική έκβαση της “προσωπικής υπόθεσης” του εργαζομένου δεν συνιστά λύση του προβλήματος, καθώς αυτή συνοδεύεται από πολυδάπανη και μακρόχρονη μάχη για την είσπραξη των μισθών, αναζήτηση τρόπου εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης σε βάρος του πρώην εργοδότη και, συνήθως, αδυναμία είσπραξης.

»Πώς άλλωστε να καταφέρει να εισπράξει από έναν πρώην εργοδότη, ο οποίος είτε δεν δύναται να καταβάλει είτε οχυρώνεται πίσω από το “δικό του προστατευτικό νομικό πλέγμα”; Οταν οι εργοδότες είχαν κέρδη, ξεχνούσαν τους εργαζομένους. Σήμερα τους ζητούν να μοιραστούν τη ζημιά».

«Αυτονόητη συνέπεια»

Αποστόλης Καψάλης Αποστόλης Καψάλης |

Ο Αποστόλης Καψάλης είναι επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς ανέλαβε ειδικός γραμματέας στο τιμόνι του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και παραιτήθηκε αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου.

Η εμπειρία του κάνει τη μαρτυρία του εξαιρετικά σημαντική:

«Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας αποτελεί μια από τις πλέον σημαντικές εκφάνσεις της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας και ταυτόχρονα μια αυτονόητη συνέπεια της καταστροφικής επίδρασης της ύφεσης και των μνημονιακών πολιτικών στην ελληνική οικονομία.

»Η διαπίστωση και ο κολασμός τέτοιων παραβατικών συμπεριφορών σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορούν, εν τέλει, να αποβούν προς όφελος του αδύναμου πόλου της εργασιακής σχέσης. Οι διαστάσεις και η διακλαδικότητα του φαινομένου απαιτούν τη συμπερίληψη της αντιμετώπισής του στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στην προστασία/εξακολούθηση της απασχόλησης μέσα από σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, εργατικής-συνεργατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και πολιτικής αμφισβήτησης, τόσο του διευθυντικού δικαιώματος όσο και της απόλυτης προστασίας της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής».

efsyn

Μόνο στην Ελλάδα εμπιστεύονται περισσότερο τα social media από τα κυρίαρχα ΜΜΕ

Σχολιάστε

Οι Έλληνες είναι ο μοναδικός λαός που εμπιστεύεται περισσότερο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε σχέση με τα παραδοσιακά μέσα, μεταξύ δέκα χωρών σε σχετικό γράφημα της ετήσιας έκθεσης Digital News Report που παρουσιάζει το Ινστιτούτο του Reuters για τη μελέτη της δημοσιογραφίας σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης..

Παρά το γεγονός ότι η φετινή έκθεση εστιάζει στον κίνδυνο των ψεύτικων ειδήσεων που μεταδίδονται στο ιντερνετ, το ελληνικό κοινό εμφανίζεται περισσότερο επιφυλακτικό απέναντι στις πληροφορίες των κυρίαρχων μέσων.

Η έκθεση στηρίζεται σε στοιχεία από 70.000 χρήστες ψηφιακών μέσων σε 36 χώρες. Περισσότερα

Ο ΣΥΡΙΖΑ «τελειώνει» τα ΜΜΕ του!

Σχολιάστε

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Μετά την ανεπιτυχή μάχη με τη διαπλοκή, το κυβερνητικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ βρήκε νέο εχθρό να ξεσπαθώσει. Τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ του, την εφημερίδα Αυγή και τον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο. Μέσα ενημέρωσης στα οποία, από το 2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και όσο διολίσθαινε προς τη μετατροπή του σε υπάκουο μνημονιακό πιόνι στο παιχνίδι της ΕΕ, εγκαθίδρυσε την κομματική μονοφωνία. Η βίαιη πολιτική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ έγινε νόμος για την εκπεμπόμενη ενημέρωση στα ΜΜΕ του κυβερνητικού κόμματος, ενώ συχνά η εφημερίδα της Αυγής χρησιμοποιούνταν ακόμη και για παιχνίδια εσωτερικών κομματικών-κυβερνητικών συγκρούσεων. Περισσότερα

Older Entries