Αρχική

7 χρόνια μνημονίων στα ΜΜΕ, κλείνει ένας κύκλος…

Σχολιάστε

Από το 2010, των πρώτων μνημονίων στα ΜΜΕ, έως το 2017 τα media έχουν αλλάξει σαρωτικά. Τουλάχιστον πέντε εφημερίδες έκλεισαν, οι ιδιοκτήτες δυο ισχυρών συγκροτημάτων (ΔΟΛ και Μπό- μπολα) αποχώρησαν χωρίς επιπτώσεις στις προσωπικές τους περιουσίες, νέοι επιχειρηματίες με διεθνή διασύνδεση και σκοτεινά κεφάλαια μπήκαν στα media. Ο χώρος των ΜΜΕ, τα επτά αυτά χρόνια, καταγράφει επίσημα περί τις 6.000 απώλειες θέσεων εργασίας, στην πραγματικότητα πάνω 10.000! Και ακόμη, την εκ βάθρων αλλαγή των εργασιακών σχέσεων με την κυριαρχία των ατομικών συμβάσεων και της πληρωμής έναντι μισθού. Περισσότερα

Advertisements

Τα δίνουν όλα στους καναλάρχες

Σχολιάστε

Την ώρα που οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα παραμιλούν από τη φορολεηλασία και τις αδίστακτες κατασχέσεις, η κυβέρνηση έδειξε επιτέλους το …κοινωνικό της πρόσωπο. Σε ποιους; Μα στους καναλάρχες, τους «νταβατζήδες» της ενημέρωσης. Με το που έβαλε 2% εισφορά για τον ΕΔΟΕΑΠ στο τζίρο όλων των εταιρειών ΜΜΕ, περιέκοψε τον Ειδικό Φόρο από 20% στο 5%! Τέσσερις φορές κάτω για τα φτωχαδάκια των καναλιών! Μα δεν έχει πόλεμο η κυβέρνηση με τη «διαπλοκή»; Απ’ ότι φαίνεται όχι και τόσο… Μόνο 5%, το υπόλοιπο το παρέχει για να εξασφαλίσει τη θετική (ή ανεκτική) στάση των ΜΜΕ στο μνημονιακό της έργο. Περισσότερα

Η αξιοπρέπεια ως επανάσταση

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Ο ρεαλιστής ζωγράφος ζωγραφίζει αυτό που βλέπει. Ο ιμπρεσιονιστής ζωγραφίζει αυτό που νιώθει. Ο δε σοσιαλρεαλιστής ζωγράφος ζωγραφίζει αυτό που του λένε. Δεν θυμάμαι ποιος το έχει πει, αλλά νομίζω πως αυτό συνοψίζει όλη τη σοβιετική δημιουργία σε όλους τους τομείς των γραμμάτων και των τεχνών και όχι σπάνια και στις επιστήμες.

Το ίδιο ισχύει και για τα κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου, που με τη Γ’ Διεθνή έγιναν εργαλεία της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ και η έννοια της επανάστασης έγινε υπεράσπιση της μεγάλης Σοβιετικής Πατρίδας. Σήμερα έχουμε όλα τα στοιχεία, απολύτως τεκμηριωμένα, πως η Ρωσική Επανάσταση δημιούργησε έναν από τους ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα. Ενας από τους εγκυρότερους ιστορικούς της Οκτωβριανής Επανάστασης και από τους πρωτεργάτες της, ο Βολίν*, ήδη από το 1934 είχε χαρακτηρίσει τον σοσιαλισμό της ΕΣΣΔ ερυθρό φασισμό και έκανε συγκρίσεις με το καθεστώς του Μουσολίνι.

Οι μεγάλες επαναστάσεις του 20ού αιώνα, Ρωσία, Κίνα, να βάλω μέσα και το Βιετνάμ, κατέληξαν σε σκληρά καπιταλιστικά καθεστώτα. Δεν μιλάμε εδώ για τα ανατολικά καθεστώτα, γιατί αυτά δεν έκαναν καμιά επανάσταση. Ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε χώρες από τον ναζιστικό ζυγό, αλλά τους επέβαλε τον δικό του ζυγό. Περισσότερα

Φαντασιακό Ντοκιμαντέρ ενός Νέου Κόσμου…

Σχολιάστε

του Κώστα Λουλουδάκη

«Πλούτος: […] όταν με βάλουν στο χέρι και γίνουν πλούσιοι τότε δεν έχει τελειωμό η παλιανθρωπιά τους.

Χρεμύλος: Σωστά, μα δεν είναι όλοι τομάρια.

Πλούτος: Μωρέ όλοι, χωρίς εξαίρεση όλοι.»

(Αριστοφάνης – Εκδόσεις Κάκτος)

Στηθείτε μπροστά σε έναν καθρέφτη και ρωτήστε τον: πού και μέσα σε τί βρίσκομαι;

Προτού αμφισβητήσει κάποιος την εγκυρότητα του «ερωτήματος» και καταγγείλει την παιδαριώδη νοημοσύνη μου, παρακαλώ, όλοι μαζί, να πέσουμε σε μια μαζική ύπνωση που θα μας επιτρέψει να οραματιστούμε έναν νέο κόσμο…Έναν νέο κόσμο,  μιας νέας κοινωνίας της αγοράς, όπου διαφυγή δεν θα υπάρχει για τους ανίκανους, τους ηττημένους, γενικά τους περιττούς ανθρώπους, πέρα από το να ασχολούνται, «καθισμένοι σε ένα παγκάκι» με τα συντρίμμια του εαυτού τους…

Αλλά πάλι, ίσως, εσείς που τώρα διαβάζετε, να μην υιοθετήσετε τα λεγόμενα μου  και να τα θεωρήσετε ασυλλόγιστα, υπερβολικά, μη ορθολογικά. Μπορεί… Περισσότερα

Aς μιλήσουμε για τα fake news

Σχολιάστε

του Χάρη Ζάβαλου

Την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου κ ώρα 19:00 στον ξενοδοχείο Royal Olympic στους στύλους του Ολυμπίου Διός, το ηλεκτρονικό περιοδικό protagon.gr διοργάνωσε μια ημερίδα με θέμα “Fake news και εναλλακτική πραγματικότητα”.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στην οποία μίλησαν οι:

Γιάννης Κουτσομύτης, δημοσιογράφος
Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος

Μαρία Σπυράκη, ευρωβουλευτής

Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας και θα συντονίσει ο Κώστας Γιαννακίδης. Περισσότερα

Όταν μεγαλώσω θα γίνω εφοπλιστής!

Σχολιάστε

Δ.Υ.

Όλες αυτές οι μικρές (εκατοντάδες) εφοπλιστικές εταιρείες διαφόρων επιχειρηματιών, που ξαφνικά μπήκαν στο χώρο του εφοπλισμού, και ενώ πολλοί από αυτούς ήταν ακόμα και οικονομικά κατεστραμμένοι, έχουν κατά καιρούς απασχολήσει τον Τύπο.

Άλλοτε με τα παράνομα φορτία που κουβαλάνε, άλλοτε με τα σαπιοκάραβα που βουλιάζουν ξαφνικά σε διάφορες θάλασσες, άλλοτε με τα φτηνά και ανεκπαίδευτα πληρώματα (λόγω σημαιών ευκαιρίας) αλλά συχνότατα και λόγω των φιλικών διασυνδέσεών τους με πολιτικά πρόσωπα και ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες. Περισσότερα

SURVIVOR GAMES ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ

Σχολιάστε

Του Μάκη Γεφυρόπουλου

 «Νοικοκυραίοι ενωμένοι, ποτέ ηττημένοι!» η ιαχή της νικήτριας ομάδας σκίζει σαν βούτυρο την γαλήνια ηρεμία της πλάσης, κατατρομάζοντας  τα ζωάκια που αμέριμνα απολαμβάνουν την ζωή τους μακριά από τις έριδες και τις σκοτούρες των δίποδων ‘’ φίλων ’’  τους. Η χαρά των νικητών είναι δικαιολογημένη.  Οι αντίπαλοι, οι ναζιστές αποδεικνύονται ιδιαίτερα σκληρά καρύδια από όλες τις απόψεις.

Άσε που έχουν την εύνοια του τηλεοπτικού κοινού. Ο Θεατής ανέκαθεν έτεινε προς την σκληρή και εξτρεμιστική πλευρά των πραγμάτων παρά στην φιλήσυχη, κοιτάω την δουλειά μου, αντιμετώπιση των καταστάσεων. Βέβαια δεν είχαν παράπονο, εξαρχής γνώριζαν τι θα αντιμετώπιζαν, τις κακουχίες που θα βίωναν σε συνθήκες απόλυτης πείνας και βοράς στα στοιχειά της φύσης.

Οι παραγωγοί του διασημότερου παιχνιδιού επιβίωσης ‘’Στο τέλος επιβιώνει μονάχα ένας’’ τους είχαν περάσει από εξονυχιστικό έλεγχο, σωματικά και κυρίως πνευματικά. Χρειαζόσουν απόλυτη πνευματική συγκέντρωση και ρώμη για να αντεπεξέλθεις την φιλοπόλεμη διαμονή σε ένα εγκαταλειμμένο ξερονήσι στου διαόλου τη κάλτσα. Περισσότερα

Fakenezuela news: Πώς να ρίξεις μιντιακά μια κυβέρνηση

Σχολιάστε

Του Βαγγέλη Γεωργίου

Ένας 43αρης μελαμψός, με «έντονα «ζυγωματικά» φιλάει την δακρυσμένη γυναίκα του πριν τον συλλάβουν τα όργανα της τάξης για τα «πιστεύω» του. Ρομαντική εικόνα. Ένας δήμαρχος βγαίνει στο παράθυρο του σπιτιού του κρατώντας την σημαία της χώρας του ενώ στέλνει μήνυμα στους Έλληνες «στηρίξτε μας». Συγκινητικό. Μια κομψή μελαχρινή κυρία, παρέα με μια όμορφη ξανθιά δημοσιογράφο, μαγνητίζουν τα μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, ενημερώνοντας το για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην χώρα τους. Γοητευτικά αγέρωχο.

Στο BBC ένας διπλωμάτης, κατηγορεί το «δικτατορικό εγκληματικό καθεστώς» της χώρας του και επικαλείται τα άρθρα 350 και 333 του Συντάγματος για την ανατροπή του. Αγωνιστικό. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες κόσμος είναι στους δρόμους και στα breaking news αναφέρεται συνέχεια ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός των ανθρώπων που σκότωσαν οι δυνάμεις καταστολής. Διαμαρτύρονται για την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους, την έλλειψη φαρμάκων και βασικών ειδών διατροφής. Λαϊκή αγανάκτηση.

Δεν τίθεται αμφιβολία, κάτι τρέχει σε αυτή τη χώρα και είναι ανάγκη να εκδιωχθεί αυτό το «δικτατορικό» καθεστώς που προκαλεί τόση απόγνωση. Αυτή είναι η εικόνα που δίνεται από τα περισσότερα γνωστά ΜΜΕ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Περισσότερα

Μεταλλάσοντας τη πληροφορία σε διασκέδαση

Σχολιάστε

του Γιώργου Πάσχου

Διαβαίνοντας τον εικοστό πρώτο αιώνα, τον αιώνα που στιγματίζει η μεταμοντέρνα κοινωνία της πληροφορίας, οι άνθρωποι τείνουν να αναδειχθούν σε θηρευτές της ίδιας της πληροφορίας. Η ψηφιοποίηση και η ταχεία διάχυση της, την έκαναν προσιτή σε ευρείες μάζες του πληθυσμού και πλέον αποτελεί το σημαντικότερο συστατικό του νέου μέσου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, ενώ στα χέρια των ΜΜΕ τείνει να συνυφασθεί  με την διασκέδαση και την ακόρεστη κατανάλωση

«Αν υπάρξει ένα ζοφερό μέλλον για τον κόσμο δεν θα είναι τύπου Οργουελ αλλά μάλλον τύπου Χάξλεϊ, μια κοινωνία ευμάρειας και βλακώδους ζωής». Αυτή η φράση από το βιβλίο του N. PostmanAmusing ourselves to death’ περιέχει αυτούσιο το νόημα της μετάλλαξης της πληροφορίας σε διασκέδαση. Πλέον οι άνθρωποι δεν ζουν σε μια κοινωνία που ζητά την αναβάθμιση και την πρόοδο, αλλά την εύκολη διασκέδαση. Την διασκέδαση που θα τους προσδώσει πρόσκαιρη ικανοποίηση οδηγώντας τους  με μαθηματική ακρίβεια στην λήθη. Για αυτό τον λόγο τα τελευταία χρόνια ευδοκιμεί τόσο στον έντυπο τύπο όσο και  στην τηλεόραση η ιδέα του infotainment, δηλαδή η εξελιγμένη εμπορευματοποίηση των media που υπονομεύει την ειδησεογραφία και την ορθή ενημέρωση με απώτερο σκοπό το κέρδος. Περισσότερα

Ποιος Χρειάζεται τα Τηλεοπτικά Κανάλια

Σχολιάστε

Toυ Κώστα Λουλουδάκη(Ιουλιανού)

«Ποταμοί» μελάνης χύθηκαν και χύνονται και ατέρμονες λογομαχίες λαμβάνουν χώρα μεταξύ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες και το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στην τηλεοπτική πίτα. Ας θυμηθούμε, πως τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, ραδιοσυχνότητες, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες φυσικού αερίου και πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών, τράπεζες, χρηματιστηριακές και κατασκευαστικές εταιρείες, γενικά, σχεδόν όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.

Η κυβέρνηση του μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν επιχείρησε έστω μια συμβατική ρήξη με το άντρο της κατευθυνόμενης μιντιακής εξουσίας, αλλά προσπάθησε να ρυθμίσει προς όφελός της τις διαχρονικές σχέσεις αλληλεξάρτησης, σχέσεις, δηλαδή, υποταγής και κυριαρχίας, μεταξύ κρατικών μηχανισμών και του κεφαλαίου που ελέγχει και την τηλεοπτική αγορά. Αυτό ενδιέφερε την κυβέρνηση με αποτέλεσμα να απουσιάζουν ουσιώδεις κανόνες διαχείρισης των δημόσιων συχνοτήτων από τους  «υπερθεματιστές», πλην της τυπικής υποχρέωσης για την απασχόληση ενός ορισμένου αριθμού εργαζομένων που έτσι κι αλλιώς δύσκολα θα ελεγχθεί.  Περισσότερα

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά

Σχολιάστε

«Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […] Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».

Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό.

Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέα κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

«Μουγκή» δύναμη

Στην Ελλάδα των Μνημονίων μιλάμε πολύ για την ανάπτυξη, λιγότερο για την ανεργία και καθόλου για την απλήρωτη εργασία.

Εχουμε γίνει η πολιτεία που περιγράφει ο Αζίζ Νεσίν: «Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε τον σύλλογο του “σώπα” και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!».

Οχι μόνο πια δεν εξεγειρόμαστε για την ανεργία, αλλά και θεωρούμε κανονικό το να μην πληρωνόμαστε, όταν εργαζόμαστε.

Το νούμερο είναι εξωπραγματικό: ένα εκατομμύριο (1.000.000) είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, στους 1.200.000 τούς ανεβάζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα 2/3 όσων έχουν ακόμα δουλειά στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστέρηση.

Τα αφεντικά έχουν προσχωρήσει μαζικά στο κίνημα «δεν πληρώνω»: περίπου δύο στις τρεις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

Ετσι, ο ένας μήνας χωρίς αμοιβή δεν θεωρείται πια καν καθυστέρηση, ο μέσος χρόνος απληρωσιάς είναι οι πέντε μήνες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα αφεντικά μπορεί και να μην πληρώνουν ακόμα και επί δύο χρόνια.

Μια απλή αναζήτηση στο google με τον όρο «απλήρωτοι εργαζόμενοι» δίνει 396.000 αποτελέσματα σε 0,40 δευτερόλεπτα και μια ατελείωτη λίστα: από τον «Αγγελιοφόρο» μέχρι το ΙΓΜΕ, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι μεγάλα ξενοδοχεία, από το Πάρκο Τρίτση μέχρι τους εργαζομένους σε πτηνοτροφεία, από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μέχρι το μπακάλικο της γειτονιάς σου.

Ακόμη και τα κόμματα, που δηλώνουν πως θέλουν να σώσουν τον τόπο από τη μάστιγα της ανεργίας, έχουν καθυστερήσει κατά περιόδους την πληρωμή των εργαζομένων τους –κι αυτό ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και οι εργαζόμενοι του Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της ΓΣΕΕ, βρέθηκαν απλήρωτοι από 3 έως 6 μήνες!

«Πρόκειται για επιδημία τα τελευταία πέντε χρόνια», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου, μάχιμη δικηγόρος κι εξαιρετικά έμπειρη στα εργατικά. «Το ‘’φαινόμενο’’ εμφανίστηκε αρχικά με τη μορφή της πολύμηνης καθυστέρησης μισθοδοσίας. Σταδιακά -και δη τα τελευταία 2-3 χρόνια- υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται καθόλου πάνω από 5-6 μήνες, μέχρι και 10-12 μήνες.

»Το ‘’φαινόμενο’’ δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα, αλλά εμφανίζεται συχνά και σε επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και σε αναπτυξιακές εταιρείες δήμων ή εταιρείες που δουλεύουν με προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ. Το ‘’φαινόμενο’’ πολλές φορές αιτιολογείται και δικαιολογείται λόγω της υστέρησης και εν τέλει της στάσης πληρωμών εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός πραγματικό που έχει φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα».

Υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες στη στρατιά των απλήρωτων, όπως μας εξηγεί η νομικός Μαρίλη Ζαλαώρα, που εργάζεται στη ΓΣΕΕ:

«Υπάρχουν εργαζόμενοι, θύματα μιας συχνά προσχηματικής κι ανειλικρινούς εργοδοτικής συμπεριφοράς που έχουν να πληρωθούν κανονικά ακόμα και περισσότερο από τρία χρόνια, ζώντας με τα “έναντι”. Παράλληλα με αυτούς συμπορεύεται μια ακόμα κατηγορία απλήρωτων εργαζομένων, εκείνη των “δοκιμαστικών” υπαλλήλων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα από τον εργοδότη κι αντικαθίστανται αμέσως μετά τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, χωρίς να λάβουν την παραμικρή αμοιβή.

»Πρόκειται επομένως για κατ’ όνομα εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα για κατ’ ουσία ανέργους. Καμιά στατιστική δεν ασχολείται μαζί τους ενώ εκείνοι, συνεχώς αυξανόμενοι, εξακολουθούν να ακροβατούν στωικά στο τεντωμένο σκοινί μιας ιδιότυπης ομηρίας».

Μια κατηγορία μόνοι τους

«Σύγχρονη δουλεία» χαρακτηρίζει την απλήρωτη εργασία η νομικός Σοφία Παπαοικονόμου στη μελέτη της «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της κρίσης»:

«Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αποτελούν “sui generis” κατηγορία: ενώ αναγκάζονται να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τους ίδιους ή και σκληρότερους όρους, δεν απολαμβάνουν το αυτονόητο αντίτιμο της εργασίας τους. Ενώ δεν είναι τυπικώς άνεργοι, βρίσκονται όμηροι σε επιχειρήσεις και διαβιούν χειρότερα από τους ανέργους, αφού δεν δικαιούνται ούτε κι αυτό το γλίσχρο επίδομα ανεργίας.

»Είναι οι σύγχρονοι δούλοι, που υπομένουν στωικά ως αναγκαία κατάσταση τα έναντι-ψίχουλα, που “βάζουν πλάτη” για τη “διάσωση” της επιχείρησης, για να μη χαθούν ολότελα οι θέσεις εργασίας. Κι έτσι “επιχορηγούν” τις επιχειρήσεις, στις οποίες εργάζονται, με τους “βερεσέ” μισθούς τους.

»Με τη συνέργεια του κράτους, μέσω των συνεχών μειώσεων του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους, των κοινωνικών παροχών και της συστηματικής καθιέρωσης της απλήρωτης εργασίας, πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζομένους και τα ασφαλιστικά ταμεία προς τις επιχειρήσεις, σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου».

Εργασιακές γαλέρες στα ΜΜΕ

Ο κλάδος των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς τι έχει συμβεί στον κόσμο της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Σε… κρίση πολύ πριν από την κρίση, οι εργαζόμενοι του Τύπου ήταν τα πρώτα θύματα της «ευελιξίας» που έφερε ο Κώστας Σημίτης, όταν έχτιζε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας και κατεδάφιζε, ακολουθώντας τα βήματα Σρέντερ, τα εργασιακά δικαιώματα.

Αργότερα, όταν η χώρα μπήκε (και επισήμως) σε κρίση, οι βαρονίες του Τύπου άρχισαν να κλυδωνίζονται: η αρχή έγινε με το λουκέτο που έβαλε εν μιά νυκτί η Γιάννα Αγγελοπούλου στον «Ελεύθερο Τύπο».

Στη συνέχεια βυθίστηκε αύτανδρο το «Αλτερ» κι ακολούθησε το ναυάγιο της «Ελευθεροτυπίας». Ακολούθησαν μαζικές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις και ο χώρος του Τύπου γέμισε γαλέρες.

Ο μισθός στον μαγικό κόσμο των ΜΜΕ κατάντησε μαγική εικόνα ή -αλλιώς- «μια πονεμένη ιστορία», όπως μας λέει συνάδελφος που εργάζεται στον «Ελεύθερο Τύπο», απλήρωτος εδώ κι 9 μήνες: «Από το 2012 μέχρι σήμερα οι εκδότες έχουν κάνει τρεις… εθελούσιες και δύο μειώσεις μισθών.

Ηδη ετοιμάζονται για την τρίτη. Κάθε φορά μάς έλεγαν τα ίδια πράγματα: “Δεν θα υπάρξουν άλλες μειώσεις. Ετσι κατοχυρώνετε τις θέσεις εργασίας και δεν θα κάνουμε απολύσεις. Θα πληρώνεστε κανονικά”. Το 2013 είχαμε μπει ήδη δυόμισι μήνες μέσα. Το 2014 νέα μείωση μισθών με τα ίδια επιχειρήματα. Τη μια φταίει η πολιτική κατάσταση, την άλλη η διαπραγμάτευση, την τρίτη τα capital controls. Φτάσαμε να πληρωνόμαστε, όποτε οι εργοδότες θυμούνται.

»Κι όταν γίνεται αυτό το… θαύμα, ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 400 ευρώ. Υπάρχουν συνάδελφοι που δεν έχουν στο πορτοφόλι τους ούτε ένα ευρώ για βενζίνη. Οι περισσότεροι δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, σε όσους τέλος πάντων χρωστάνε. Τώρα οι εκδότες ετοιμάζουν… καινούργιες μειώσεις μισθών, φαντάζομαι με τα ίδια επιχειρήματα. Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια από τότε που πήραμε για τελευταία φορά ολόκληρο μισθό. Μάλλον θα περιμένουμε πολύ. Εκτός αν τα 400 ευρώ τα λες ολόκληρο μισθό»…

Από το 2012!

Mαργαρίτα Συγγενιώτου Mαργαρίτα Συγγενιώτου |

Η Μαργαρίτα Συγγενιώτου είναι μέτζο σοπράνο και συνεργάζεται με το Μέγαρο, που έχει να πληρώσει τους εργαζομένους από το 2012.

Η Μαργαρίτα είναι γραμματέας της Ενωσης Λυρικών Πρωταγωνιστών και μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος –εξ ου και τολμά να μιλήσει επωνύμως:

«Στην αρχή της κρίσης (η οποία φαίνεται τελικά να παίρνει διαστάσεις Νέας Τάξης Πραγμάτων) νόμιζα ότι εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες του πολιτισμού θα τη βιώναμε πιο εύκολα από τους άλλους: η οικονομική αστάθεια είναι μέρος της δουλειάς.

»Μετά γνωρίστηκα με τον νεοφιλελευθερισμό. Χωρίς ΣΣΕ, τι να διεκδικήσεις; Η αγορά καθορίζει την τιμή. Με τόση ανεργία, λοιπόν, οι τιμές έπεσαν στο επίπεδο ενός καλού φιλοδωρήματος. Και δεν είναι μόνο η ανεργία, ο καλλιτέχνης θέλει να πατήσει στη σκηνή, ποια αγορά δεν θα εκμεταλλευόταν αυτή την ανάγκη; Εβλεπες παντού αγγελίες για εθελοντές. Και πάντα έβρισκαν.

»Ταυτόχρονα μας επέβαλλαν έναν άλλον, ακούσιο εθελοντισμό: το Μέγαρο μας χρωστάει από το 2012. Η Λυρική χρωστάει έως κι έναν χρόνο στους εξωτερικούς της συνεργάτες (εξαιρούνται οι ξένοι κι ελάχιστοι Ελληνες…), για τους δήμους να μη μιλήσω καλύτερα.

»Οταν είμαι στις καλές μου, το παίρνω χαλαρά: η μποέμικη ζωή του καλλιτέχνη δικαιώνεται μέσα από την αφραγκία. Μετά, όμως, γυρίζω σπίτι και βλέπω έναν λογαριασμό, η μικρή θέλει λεφτά για την εκδρομή του σχολείου και η μποέμικη ελευθερία εξαερώνεται μέσα στον καταναγκασμό της αναγκαιότητας. Αδιέξοδο».

Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας πλήττει κυρίως τον κλάδο του τουρισμού και επισιτισμού, της καθαριότητας, των εταιρειών φύλαξης, τον χώρο των ΜΜΕ (εφημερίδες-ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί), τις ιδιωτικές κλινικές, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, το λιανεμπόριο.

Πρόκειται για τους ίδιους κλάδους που εμφανίζουν θλιβερή πρωτιά στην παραβατικότητα της εργατικής νομοθεσίας, ενώ ταυτόχρονα υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις στις κατώτατες συμβατικές πραγματικές αποδοχές τους.

2/3 επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

550.000 εταιρείες (μικρομεσαίες και μεγάλες) πληρώνουν με έναντι, καταγράφοντας καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων τους από έναν έως και… 24 μήνες!

200% αυξήθηκε το ποσοστό των επιχειρήσεων που πληρώνουν με έναντι από το 2012 μέχρι σήμερα!

2014 χρονιά-ορόσημο, καθώς διπλασιάστηκαν τόσο ο αριθμός των εργαζομένων όσο και οι μήνες στην καθυστέρηση πληρωμής.

1.000.000 εργαζόμενοι δεν πληρώνονται επίδομα άδειας, χιλιάδες εργαζόμενοι πληρώνονται το δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα σε είδος (κουπόνια για τρόφιμα ή καύσιμα).

1.000.000 είναι οι «αόρατοι»: εργάζονται ανασφάλιστοι ή εργάζονται ως μισθωτοί, αλλά αμείβονται με μπλοκάκι ελεύθερου επαγγελματία ή εργάζονται με πλήρες ωράριο, δηλώνονται όμως ως μερικώς απασχολούμενοι.

•Στοιχεία από τη μελέτη «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της Κρίσης» της νομικού και επιστημονικής συνεργάτιδας της κ. Κούνεβα, Σοφίας Παπαοικονόμου

Ψυχολογικές επιπτώσεις

Απλήρωτη εργασία ή ένας «μικρός θάνατος»;

Τι είναι αυτό που οδηγεί τους εργαζομένους να αποδέχονται μια τέτοια ταπεινωτική κι αβίωτη συνθήκη; «Οι μακροχρόνια απλήρωτοι εργαζόμενοι είναι πολύ επιφυλακτικοί, ακόμη και να ασκήσουν τα ελάχιστα δικαιώματα που τους δίνει η εργατική νομοθεσία», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου.

Μαργετίνα Στεφανάτου Μαργετίνα Στεφανάτου |

«Προτιμούν να διατηρούν μια “δουλειά”, όπου δεν εισπράττουν τίποτα, παρά να πέσουν στη χοάνη της μακροχρόνιας ανεργίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιχειρήσεις τελικά πτωχεύουν, οπότε και άνεργοι και απλήρωτοι παραμένουν».

Αλεξάνδρα Βασιλείου Αλεξάνδρα Βασιλείου |

Υπάρχουν κι άλλοι, βαθύτεροι λόγοι που εξηγούν την απλήρωτη εργασία, όπως μας εξηγεί η δρ Κοινωνικής Ψυχολογίας, Αλεξάνδρα Βασιλείου:

«Η εργασία υπηρετεί διαφορετικές ανθρώπινες ανάγκες ταυτόχρονα. Πρώτη μπορεί να μοιάζει η ανάγκη για επιβίωση, αλλά εξίσου σημαντική και η ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει χρήσιμος και συνδεδεμένος με την κοινωνία. Αν χάσει τη δουλειά του, χάνει κι αυτή την αίσθηση αξίας και σύνδεσης. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν στον χώρο εργασίας τους απλήρωτοι, ακόμη κι όταν ξέρουν ότι οι πιθανότητες να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους είναι απειροελάχιστες έως μηδενικές.

»Αυτό συνδέεται άμεσα με την ανεργία, άρα και με την απώλεια ελπίδας ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Καλύτερα εν ενεργεία και απλήρωτος, παρά αφημένος στην απελπισία της ανεργίας. Καλύτερα “έξω στον κόσμο” κι ενεργός, παρά στο σπίτι μόνος κι απελπισμένος. Από τη μια, ο φόβος για την απελπισία της ανεργίας, από την άλλη η ματαίωση γύρω από κοινωνικούς αγώνες, ότι μπορεί να είναι έστω και ελάχιστα αποτελεσματικοί. Αυτά δημιουργούν ψυχολογική παράλυση.

»Μένοντας απλήρωτος, ο εργαζόμενος αποδέχεται εργασιακές συνθήκες που δεν φανταζόμασταν πριν από λίγα χρόνια, αλλά κι ελπίζει για κάτι που δεν υπάρχει πια. Αν εγκαταλείψει την απλήρωτη εργασία, έχει να αντιμετωπίσει έναν μικρό θάνατο. Εχει να αποδεχτεί την ήττα στον αγώνα για εργασιακή αξιοπρέπεια και να αναθεωρήσει την πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζει.

»Χρειάζεται να αναρωτηθεί: Τι μου δίνει αξία, πώς εξασφαλίζω την επιβίωσή μου, πώς συνδέομαι με τον κόσμο γύρω μου. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνονται προσωπικά και συλλογικά, όταν αναθεωρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο η ζωή, εμείς και οι άλλοι αποκτούμε αξία».

Οι δύο (αδιέξοδοι) δρόμοι για τη διεκδίκηση του αυτονόητου

Αοπλοι οι εργαζόμενοι στον εργοδοτικό παράδεισο

Απλήρωτη εργασία

Τι γίνεται, όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να διεκδικήσουν το αυτονόητο; Οι δρόμοι που έχουν, για να αντιδράσουν, είναι δύο: ο συνδικαλιστικός και ο νομικός. Αλλοτε επιλέγουν μόνο τον έναν, άλλοτε και τους δύο μαζί ταυτόχρονα. Δυστυχώς, με δεδομένο τον εργοδοτικό παράδεισο που δημιούργησαν τα μνημόνια, σε ελάχιστες περιπτώσεις οι μάχες είναι νικηφόρες.

Το πρώτο βήμα που κάνει ένας απλήρωτος εργαζόμενος είναι ή να καταφύγει στο σωματείο του ή να προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Το πώς θα αντιδράσει το σωματείο του εξαρτάται από το πόσο μαχητικό κι αποτελεσματικό είναι (τα παραδείγματα ποικίλλουν όσο και τα σωματεία, αν και ο μαχόμενος κι αποτελεσματικός συνδικαλισμός είναι μάλλον είδος σπάνιο και εν ανεπαρκεία).

Οι καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για καθυστέρηση ή μη καταβολή δεδουλευμένων από το 2008 έως το τέλος του 2013 αυξήθηκαν κατά 56%.

Σήμερα έξι στις δέκα καταγγελίες είναι από απλήρωτους. Το 2014 ερευνήθηκαν από το ΣΕΠΕ συνολικά 13.840 υποθέσεις μπαταχτσήδων εργοδοτών: 6.700 επιλύθηκαν, χωρίς να καταλήξουν στα δικαστήρια, κι οι εργοδότες πλήρωσαν συνολικά 15 εκατ. ευρώ.

Μαρίλη Ζαλαώρα Μαρίλη Ζαλαώρα |

Τα νούμερα αποδίδουν την πραγματική εικόνα; Μάλλον όχι, όπως μας εξηγεί η Μαρίλη Ζαλαώρα:

«Οι Επιθεωρήσεις Εργασίας αδυνατούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον εργαζόμενο, όπου τις περισσότερες φορές το μόνο κέρδος που αποκομίζει από την καταγγελία του είναι μια ανώφελη και αδιέξοδη στοχοποίηση. Ετσι, οι περισσότεροι απλήρωτοι αρνούνται πεισματικά να απευθυνθούν στις Επιθεωρήσεις Εργασίας ή τη Δικαιοσύνη, αντίθετα αποδέχονται με ακατανόητη (;) μοιρολατρία να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε η κατάσταση θα διορθωθεί.

»Η καθημερινή επαφή μας στο Κέντρο Πληροφόρησης της ΓΣΕΕ με τους απλήρωτους εργαζομένους δεν μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Προσπαθώντας να βοηθήσουμε κυρίως στην ψυχολογική υποστήριξή τους κι αμήχανοι απέναντι στο μέγεθος του προβλήματος, αναρωτιόμαστε πόσο ουτοπικό είναι πλέον να επιμένουμε στο στερεοτυπικά χιλιοειπωμένο ευχολόγιο ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα πρέπει επιτέλους να κάνουν σωστά τη δουλειά τους».

Ευαγγελία Κουβέλη Ευαγγελία Κουβέλη |

Η ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας αντανακλάται και στις δικαστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όπως μας εξηγεί η νομικός Ευαγγελία Κουβέλη:

«Σήμερα κύρια διεκδίκηση αποτελεί το άλλοτε αυτονόητο: η καταβολή του μισθού για την προσφερόμενη εργασία. Το πλέγμα διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας προστατεύει θεωρητικά τους αναρίθμητους πλέον απλήρωτους εργαζομένους, οι οποίοι -εγκλωβισμένοι- εξακολουθούν να εργάζονται με την προσδοκία πληρωμής και την ελπίδα της μη απώλειας των κεκτημένων.

»Στην πράξη η θετική δικαστική έκβαση της “προσωπικής υπόθεσης” του εργαζομένου δεν συνιστά λύση του προβλήματος, καθώς αυτή συνοδεύεται από πολυδάπανη και μακρόχρονη μάχη για την είσπραξη των μισθών, αναζήτηση τρόπου εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης σε βάρος του πρώην εργοδότη και, συνήθως, αδυναμία είσπραξης.

»Πώς άλλωστε να καταφέρει να εισπράξει από έναν πρώην εργοδότη, ο οποίος είτε δεν δύναται να καταβάλει είτε οχυρώνεται πίσω από το “δικό του προστατευτικό νομικό πλέγμα”; Οταν οι εργοδότες είχαν κέρδη, ξεχνούσαν τους εργαζομένους. Σήμερα τους ζητούν να μοιραστούν τη ζημιά».

«Αυτονόητη συνέπεια»

Αποστόλης Καψάλης Αποστόλης Καψάλης |

Ο Αποστόλης Καψάλης είναι επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς ανέλαβε ειδικός γραμματέας στο τιμόνι του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και παραιτήθηκε αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου.

Η εμπειρία του κάνει τη μαρτυρία του εξαιρετικά σημαντική:

«Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας αποτελεί μια από τις πλέον σημαντικές εκφάνσεις της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας και ταυτόχρονα μια αυτονόητη συνέπεια της καταστροφικής επίδρασης της ύφεσης και των μνημονιακών πολιτικών στην ελληνική οικονομία.

»Η διαπίστωση και ο κολασμός τέτοιων παραβατικών συμπεριφορών σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορούν, εν τέλει, να αποβούν προς όφελος του αδύναμου πόλου της εργασιακής σχέσης. Οι διαστάσεις και η διακλαδικότητα του φαινομένου απαιτούν τη συμπερίληψη της αντιμετώπισής του στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στην προστασία/εξακολούθηση της απασχόλησης μέσα από σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, εργατικής-συνεργατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και πολιτικής αμφισβήτησης, τόσο του διευθυντικού δικαιώματος όσο και της απόλυτης προστασίας της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής».

efsyn

Μόνο στην Ελλάδα εμπιστεύονται περισσότερο τα social media από τα κυρίαρχα ΜΜΕ

Σχολιάστε

Οι Έλληνες είναι ο μοναδικός λαός που εμπιστεύεται περισσότερο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε σχέση με τα παραδοσιακά μέσα, μεταξύ δέκα χωρών σε σχετικό γράφημα της ετήσιας έκθεσης Digital News Report που παρουσιάζει το Ινστιτούτο του Reuters για τη μελέτη της δημοσιογραφίας σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης..

Παρά το γεγονός ότι η φετινή έκθεση εστιάζει στον κίνδυνο των ψεύτικων ειδήσεων που μεταδίδονται στο ιντερνετ, το ελληνικό κοινό εμφανίζεται περισσότερο επιφυλακτικό απέναντι στις πληροφορίες των κυρίαρχων μέσων.

Η έκθεση στηρίζεται σε στοιχεία από 70.000 χρήστες ψηφιακών μέσων σε 36 χώρες. Περισσότερα

Ο ΣΥΡΙΖΑ «τελειώνει» τα ΜΜΕ του!

Σχολιάστε

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Μετά την ανεπιτυχή μάχη με τη διαπλοκή, το κυβερνητικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ βρήκε νέο εχθρό να ξεσπαθώσει. Τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ του, την εφημερίδα Αυγή και τον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο. Μέσα ενημέρωσης στα οποία, από το 2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και όσο διολίσθαινε προς τη μετατροπή του σε υπάκουο μνημονιακό πιόνι στο παιχνίδι της ΕΕ, εγκαθίδρυσε την κομματική μονοφωνία. Η βίαιη πολιτική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ έγινε νόμος για την εκπεμπόμενη ενημέρωση στα ΜΜΕ του κυβερνητικού κόμματος, ενώ συχνά η εφημερίδα της Αυγής χρησιμοποιούνταν ακόμη και για παιχνίδια εσωτερικών κομματικών-κυβερνητικών συγκρούσεων. Περισσότερα

Πόλεμος διαπλεκόμενων στα ΜΜΕ

Σχολιάστε

του Νίκου Ταυρή

«Ντρίπλες» μεγαλοπαραγόντων στους σχεδιασμούς Τσίπρα-Παππά

Σκληρό παιχνίδι αναμένουν όλοι να παιχτεί στα ΜΜΕ μετά την απόκτηση του ΔΟΛ από τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Η σύγκρουση με τον Ιβάν Σαββίδη θα πάρει νέες διαστάσεις, μια σύγκρουση που ευθέως αφορά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ.

Τσίπρας και Παππάς εδώ και καιρό προσπαθούν να ελέγξουν την κατάσταση στα ΜΜΕ και να εγκαθιδρύσουν ένα «φίλιο καθεστώς» προς την κυβέρνηση και το κόμμα τους. Από ό,τι φαίνεται, όμως, αυτό που συμβαίνει στα ΜΜΕ έχει ξεφύγει από τον σχεδιασμό τους, αφού οι διάφοροι επιχειρηματίες έχουν τους δικούς τους προσανατολισμούς. Άλλωστε, είναι κοινή η πεποίθηση στους επιχειρηματικούς κύκλους ότι οι κυβερνήσεις είναι αναλώσιμες, ότι έρχονται πολιτικές εξελίξεις και ανακάτεμα και έτσι όλοι σκέφτονται την επόμενη μέρα. Οι Τσίπρας-Παππάς έχουν λόγους να ανησυχούν αφού ο Βαγγέλης Μαρινάκης διατηρεί οικογενειακές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη. Δηλαδή, εκεί που ο σχεδιασμός τους ήταν να ελέγξουν την κατάσταση στα ΜΜΕ τώρα τους προκύπτει ένας μεγάλος παίκτης που δεν είναι κοντινός τους. Περισσότερα

Μάριος Λώλος: Ο Γκέμπελς θα έκανε …διατριβή με τα σημερινά ΜΜΕ

Σχολιάστε

Συνέντευξη στο Γιώργο Παυλόπουλο

«Η εργοδοσία και το κράτος έχουν …αγκαλιάσει τους φωτορεπόρτερ και έχουν κατοχυρώσει τον ρόλο τους με τα γκλομπ στις πλάτες τους», μας λέει ο πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας Μάριος Λώλος ο οποίος, όπως και άλλοι συνάδελφοί του, έχει πέσει ο ίδιος θύμα δολοφονικής επίθεσης από τα ΜΑΤ, τον Απρίλιο του 2012, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του.

Έχεις πολύ μεγάλη εμπειρία στον χώρο των μίντια και μάλιστα στο μάχιμο ρεπορτάζ. Πιστεύεις ότι ζούμε την εποχή των τεράτων και της κυριαρχίας των «fake news» στην πληροφόρηση;

Κανονικότατα. Ο Γκέμπελς θα έκανε μεταπτυχιακό με βάση τα όσα συμβαίνουν και ζούμε σήμερα στον χώρο. Τα συστημικά μίντια είναι fake για πολλούς λόγους. Να σας φέρω ένα μόνο παράδειγμα, που αφορά τα «νέα» μέσα: Ένας δημοσιογράφος που εργάζεται στη γαλέρα ενός site και είναι υποχρεωμένος να ανεβάζει συγκεκριμένο αριθμό ειδήσεων στη βάρδιά του, δεν προλαβαίνει να τις διασταυρώνει και απλώς κάνει τη γνωστή διαδικασία του copy-paste. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όλα αυτά τα παιδιά παραμένουν εκτός ΕΣΗΕΑ και άλλων ενώσεων. Περισσότερα

Ο Αριστερός Τύπος στην Ελλάδα

Σχολιάστε

του Γιώργου Πατέλη

Η πτώση, οι μεταλλάξεις και οι συνήθειες που δεν αλλάζουν

Είναι δύσκολο να αγνοηθεί η όλο και μεγαλύτερη πτώση που έχουν τα έντυπα στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα τα αριστερά έντυπα βρίσκονται στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της κυκλοφορίας τους. Είναι λογικό η εικόνα αυτή να απασχολεί και να αναζητούνται ερμηνείες.

Αρκεί να δει κανείς τους αριθμούς για να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Κατά μέσο όρο ο καθημερινός Ριζοσπάστης πουλάει περίπου 2.780 φύλλα. Στο σύνολο των εφημερίδων που πουλιούνται καθημερινά και τα οποία κατά μέσο όρο είναι 95.000, το μερίδιο που καταλαμβάνει είναι στο 3%. Ενώ αν θέλουμε να δούμε τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων το σύνολο των αριστερών εφημερίδων (συμπεριλαμβανομένων της Αυγής και της Εποχής) αγγίζει μόλις το 4%. Αυτή η κύρια έλλειψη οδηγεί σε έντυπα χαμηλής κυκλοφορίας και η επιβίωσή τους εξαρτάται από τις διαφημίσεις είτε κρατικών φορέων είτε ιδιωτικών εταιρειών.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Αριστερός τύπος, η αριστερά συνολικά πληρώνει το τίμημα του κυβερνητικού συμβιβασμού ανεξάρτητα από το βαθμό συμμετοχής ή καταγγελίας του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερα

Οι ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Παπαδήμο

Σχολιάστε

Μετά την επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο, διάφορα ρετάλια αποδίδουν τις ευθύνες της επίθεσης σε όσους αντιπαθούν. Από τον πρωθυπουργό μέχρι τους χρήστες των social media.

Όχι, δεν είναι έτσι.

Ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Λουκά Παπαδήμο είναι αυτοί που έκαναν δοτό πρωθυπουργό τον Παπαδήμο.

Ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Λουκά Παπαδήμο είναι αυτοί που ανέτρεψαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό, για να βάλουν στην θέση του έναν τραπεζίτη παντός καιρού.

Ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Λουκά Παπαδήμο είναι αυτοί που γάμησαv την Δημοκρατία και το Σύνταγμα, για να κάνουν πρωθυπουργό τον Παπαδήμο. Περισσότερα

Μέτα-αλήθεια – η πρωταπριλιά του Νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οδήγησαν μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωση να ανακαλύψουν (ή να εφεύρουν…) την έννοια της μέτα-αλήθειας (post-truth). Η άνοδος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς σε όλο τον “δυτικό” κόσμο φαίνεται να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς των δημοσιογράφων: η post-truth κοινωνία δοκιμάζεται από την ταχύτητα της πληροφορίας, τον άπειρο όγκο της και την αδυνατότητα ανακάλυψης μιας αντικειμενικής Αλήθειας. Οι κατηγορίες του Λόγου φαίνεται πως πνέουν τα λοίσθια μπροστά στην αυξανόμενη σύνδεση του κόσμου με τον …εαυτό του και την παραγωγή Θεάματος. Είναι έτσι; Πράγματι, μια σειρά δημοσιευμάτων, ρεπορτάζ, και άρθρων γνώμης τόσο στα εγχώρια όσο και στα διεθνή μίντια αλλά και σε αναγνωρισμένα λεξικά, όπως το παγκοσμίου φήμης Oxford, ανακηρύσσουν την έννοια της «μέτα-αλήθειας» ως τη λέξη της χρονιάς. Η μέτα-αλήθεια ορίζεται ως «οι συνθήκες υπό τις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμη από τις επικλήσεις προς το θυμικό και προς τις προσωπικές απόψεις», σύμφωνα με το βρετανικό λεξικό. Η έννοια της μετά-αλήθειας σηματοδοτεί το πέρασμα από τη νεωτερική παραγωγή ειδήσεων μέσω ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης και διαπιστευμένων δημοσιογράφων στη μετά-νεωτερική και αποκεντρωμένη ενημέρωση μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το πέρασμα αυτό συνοδεύτηκε και από μια βαθιά κριτική και καχυποψία προς τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης η οποία οδήγησε και στην απαξίωση τους. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το αμερικάνικο ερευνητικό κέντρο γα τα μίντια και την δημοσιογραφία PEW, το έτος 2015 ο τομέας της έντυπης δημοσιογραφίας γνώρισε την απόλυτη καταστροφή ενώ και η ηλεκτρονική δημοσιογραφία δεν σημείωσε σημαντική οικονομική πρόοδο, χάνοντας μάλιστα 8% της διαφημιστικής πίτας μόνο στην Αμερική. Ταυτόχρονα, ο διαδικτυακός διαφημιστικός τζίρος διογκώθηκε κατά 20% το 2015, σύμφωνα πάντα με την ίδια έρευνα. Το 65% της διαφημιστικής πίτας το καρπώθηκαν εταιρίες διαδυκτιακής τεχνολογίας, όπως οι Facebook, Google, Yahoo και Twitter, που δεν είναι όμως δημοσιογραφικοί οργανισμοί αλλά συμμετέχουν στη βιομηχανία ενημέρωσης. Περισσότερα

Η «αποκαθήλωση» του ΔΟΛ

Σχολιάστε

Ο μηντιακός καθρέφτης της κρίσης

Ο Σταύρος Ψυχάρης προανήγγειλε από τη συνήθη στήλη του στο ΒΗΜΑ, στο πιθανότατα τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΕ του ΔΟΛ σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Ποιος στραγγαλίζει τον Τύπο;». Πρόκειται για  μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, με βάση τα δεδομένα του τελευταίου χρόνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες γενικότερα και ειδικότερα προς τα ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι παύει να προκαλεί έκπληξη η κατάρρευση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου οργανισμού.

Η ερμηνεία της κρίσης του ΔΟΛ σχετίζεται με την κρίση του Τύπου γενικότερα, ωστόσο δεν είναι ουδέτερη ούτε αυτονόητη. Οι αιτίες που αναδεικνύει ή αποσιωπά κανείς, ως προς την κρίση αυτή, σχετίζονται με τη θέση που τηρεί ο ίδιος για το ζήτημα της ενημέρωσης αλλά και για την ελληνική κρίση και τη στάση του αναγνωστικού κοινού.

Aπό αυτή την άποψη, έχει αξία να σταθούμε στις επικρατέστερες ερμηνείες αλλά και στα όσα έγραψε ο ίδιος ο Ψυχάρης. Μέσα από την κριτική αυτών των απόψεων μπορούν να αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα για τα ΜΜΕ αλλά και για όσα τα ίδια αποσιωπούν για την κρίση τους. Πίσω από τον θρήνο για την απώλεια του «παλαιότερου εκδοτικού οργανισμού», υπάρχουν όμως πολλά να ψάξει κανείς. Περισσότερα

Και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον… ΔΟΛ του

Σχολιάστε

Και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον… ΔΟΛ του

Του Νίκου Ταυρή

Από τι και πώς θα διασώσει τον οργανισμό ο Β. Μουλόπουλος;

Όσοι πίστεψαν ότι η κυβερνητική παρέμβαση για επιβολή της τάξης στα ΜΜΕ, με την αντικατάσταση ορισμένων από τους μέχρι σήμερα κυρίαρχους των Μέσων από άλλους της ίδιας και αναλόγου ποιότητας, τελείωσε με την απόφαση του ΣτΕ και τον «έντιμο συμβιβασμό» της συγκρότησης του νέου ΕΣΡ, τουλάχιστον βιάστηκαν αν δεν πιάστηκαν κορόιδα για άλλη μια φορά.

Το νέο επεισόδιο, με την ανάθεση της διεύθυνσης του ΔΟΛ, στον Β. Μουλόπουλο – πρώην βουλευτή επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, σύμβουλο του Αλ. Τσίπρα και διευθύνοντος συμβούλου της Αυγής μέχρι την παραμονή της ανάληψης της νέας θέσης του – έρχεται να συμπληρώσει την επιχείρηση ελέγχου των ΜΜΕ με τον πιο άκομψο, ωμό, παρεμβατικό τρόπο. Κυρίως με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους που δίδαξε και εφαρμόζει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Περισσότερα

«Ένα ίδρυμα που όλους μας ενώνει»: Για τους 370+ διανοούμενους που υποστηρίζουν τον ΔΟΛ

Σχολιάστε

Closeup of ginger cat lying on old book near spectacles on books background

Της Κατερίνας Μαργαρίτη

Διαβάζω στο διαδίκτυο ότι 370+ διανοούμενοι έβγαλαν κείμενο υποστήριξης του ΔΟΛ. Το κείμενο έχει ώς εξής:

«Καλούμε την Κυβέρνηση και όλη την Αντιπολίτευση, τις Τράπεζες και τη Δικαιοσύνη να δείξουν την επιβαλλόμενη ευαισθησία απέναντι σε έναν ιστορικό Δημοσιογραφικό Οργανισμό και να στηρίξουν – για όσον χρόνο απαιτεί η ρύθμιση των χρεών και των όποιων εκκρεμοτήτων – τη συνέχιση της έκδοσης των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα», των Περιοδικών και της λειτουργίας του ραδιοφωνικού Σταθμού Βήμα FM, του ενημερωτικού πόρταλ in.gr και του πλήθους των ιντερνετικών σελίδων.

Τέτοιες φωνές – είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με όλες τις απόψεις τους – πρέπει να συνεχίσουν να ακούγονται, τώρα που η Ελλάδα χρειάζεται την πολυφωνία όσο ποτέ και ακόμη περισσότερο γιατί ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός πάντοτε στηρίχτηκε σε τέτοιες φωνές.

Η καταδίκη σε ανεργία ενός ακόμη μεγάλου αριθμού εργαζομένων, δημοσιογράφων, τεχνικών και άλλων που δοκιμάζονται ήδη επί μήνες, θα είναι μια νέα ανοιχτή πληγή στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην Παιδεία και στα Γράμματα που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία». Περισσότερα

Το νέο σκηνικό της διαπλοκής

Σχολιάστε

Το νέο σκηνικό της διαπλοκής

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Μιντιάρχες-τραπεζίτες λύνουν τα ζωνάρια τους!

Οι τράπεζες αναλαμβάνουν τον ΔΟΛ και θα πληρώνουν εργαζόμενους μέχρι το ξεπούλημα των περιούσιων τίτλων του συγκροτήματος. Ο Σάλλας, «πρώην» της Πειραιώς και «νυν» της Παγκρήτιας Τράπεζας, μπαίνει στο Πρώτο Θέμα του Αναστασιάδη. Ο Μπόμπολας έχει απλήρωτους τους εργαζόμενους του δικού του συγκροτήματος, αλλά θέλει να «αρπάξει» τον χρεοκοπημένο ΔΟΛ. Ο Βαρδινογιάννης το ξανασκέφθηκε για το Μέγκα και ίσως βάλει πλάτη για να επαναλειτουργήσει. Ο νέος μιντιάρχης Μάρης εμφανίζεται δημοσίως ως στρατηγικός παίκτης. Ο Ελεύθερος Τύπος μπαίνει στο άρθρο 106 του πτωχευτικού Κώδικα και ο Αμερικανός Τζον Ρήγας συνεχίζει να απολαμβάνει τα προνόμια εκδότη παρά το ότι έχει χρεοκοπήσει το συγκρότημα της Μακεδονίας… Περισσότερα

H συνέλευση των ζώων*

Σχολιάστε

koroves

Του Περικλή Κοροβέση

Προσφάτως έλαβα μια επιστολή από τον παλιό γαλλικό εκδοτικό μου οίκο (Éditions du Seuil). Απόρησα. Ηξερα βέβαια πως περίπου εδώ και μισό αιώνα είχαν εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο «Ανθρωποφύλακες» («La filière»). Οι άνθρωποι είχαν εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους και έκτοτε οι δρόμοι μας χάθηκαν.

Την απορία μου τη διαδέχτηκε η έκπληξη. Ηταν μια εξασέλιδη επιστολή που με πληροφορούσε για την τύχη του βιβλίου μου και το ποια συγγραφικά δικαιώματα μου αναλογούν. Το ποσόν ήταν ασήμαντο και κάτω από το όριο των χρημάτων που θα μπορούσα να εκταμιεύσω. Εντούτοις μου το πίστωσαν. Στη χώρα μου έχουν εκδοθεί συνολικά δεκαοκτώ βιβλία που έχουν την υπογραφή μου.

Η συντριπτική τους πλειονότητα είχαν κυκλοφορήσει από μεγάλους και σοβαρούς εκδοτικούς οίκους. Εκτός από τα τρία τελευταία μου βιβλία και μια επανέκδοση που βρίσκονται στην αγορά, η τύχη των υπολοίπων αγνοείται. Περισσότερα

Χιόνια στο φασισταριό

Σχολιάστε

by To Skouliki Tom

Μετά από 352 αποτυχημένες προβλέψεις των μετεωρολόγων, ο ιστορικός χιονιάς χτύπησε τελικά την Ελλάδα, η οποία θάφτηκε κάτω από το χιόνι, κι αυτό είναι πολύ θετικό, αφού η Ελλάδα έχει πεθάνει προ πολλού κι επιτέλους βρέθηκε κάποιος να τη θάψει. Η Φύση ξέρει τι κάνει.

Σχεδόν ολόκληρη η χώρα ντύθηκε χθες το βράδυ στα λευκά κι αυτό ήταν μια ευχάριστη αλλαγή, αφού όλες τις υπόλοιπες μέρες είναι βουτηγμένη μέσα στη μαυρίλα και την καταχνιά.

Ο φονικός χιονιάς, για τον οποίο μας είχαν τρομοκρατήσει τα δελτία ειδήσεων, τελικά δεν ήταν και τόσο φονικός, αφού δεν σκότωσε ούτε έναν Έλληνα, προς μεγάλη απογοήτευση όλων εμάς που θέλουμε να δούμε το ελληνικό γένος να ξεκληρίζεται μέχρι τελευταίου. Περισσότερα

Πολυφαρμακεία, Εμβόλια και ο ρόλος των ΜΜΕ

Σχολιάστε

farmak

Τις  ζεστές ημέρες του περασμένου Αυγούστου πολιτικός αναλυτής-δημοσιογράφος κατακεραύνωνε από τη συχνότητα ραδιοφωνικού σταθμού όσους αντιτίθενται στη χρήση των εμβολίων. Προς στιγμήν σκεφτήκαμε ότι βαράν οι ζέστες, ώστε ξαφνικά κάποιος χωρίς καμμία εμφανή αφορμή ξεσπαθώνει με αυτόν τον επιθετικό και ειρωνικό τρόπο. Την επομένη, από τη συχνότητα άλλου ραδιοφωνικού σταθμού, κρατικού αυτή τη φορά, έτερος πολιτικός σχολιαστής χλεύαζε τους «ηλιθίους» που δεν εμβολιάζονται ή δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους. Εκεί υποψιαστήκαμε ότι κάτι δεν πάει καλά… Περισσότερα

Older Entries