Αρχική

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά

Σχολιάστε

«Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […] Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».

Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό.

Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέα κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

«Μουγκή» δύναμη

Στην Ελλάδα των Μνημονίων μιλάμε πολύ για την ανάπτυξη, λιγότερο για την ανεργία και καθόλου για την απλήρωτη εργασία.

Εχουμε γίνει η πολιτεία που περιγράφει ο Αζίζ Νεσίν: «Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε τον σύλλογο του “σώπα” και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!».

Οχι μόνο πια δεν εξεγειρόμαστε για την ανεργία, αλλά και θεωρούμε κανονικό το να μην πληρωνόμαστε, όταν εργαζόμαστε.

Το νούμερο είναι εξωπραγματικό: ένα εκατομμύριο (1.000.000) είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, στους 1.200.000 τούς ανεβάζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα 2/3 όσων έχουν ακόμα δουλειά στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστέρηση.

Τα αφεντικά έχουν προσχωρήσει μαζικά στο κίνημα «δεν πληρώνω»: περίπου δύο στις τρεις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

Ετσι, ο ένας μήνας χωρίς αμοιβή δεν θεωρείται πια καν καθυστέρηση, ο μέσος χρόνος απληρωσιάς είναι οι πέντε μήνες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα αφεντικά μπορεί και να μην πληρώνουν ακόμα και επί δύο χρόνια.

Μια απλή αναζήτηση στο google με τον όρο «απλήρωτοι εργαζόμενοι» δίνει 396.000 αποτελέσματα σε 0,40 δευτερόλεπτα και μια ατελείωτη λίστα: από τον «Αγγελιοφόρο» μέχρι το ΙΓΜΕ, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι μεγάλα ξενοδοχεία, από το Πάρκο Τρίτση μέχρι τους εργαζομένους σε πτηνοτροφεία, από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μέχρι το μπακάλικο της γειτονιάς σου.

Ακόμη και τα κόμματα, που δηλώνουν πως θέλουν να σώσουν τον τόπο από τη μάστιγα της ανεργίας, έχουν καθυστερήσει κατά περιόδους την πληρωμή των εργαζομένων τους –κι αυτό ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και οι εργαζόμενοι του Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της ΓΣΕΕ, βρέθηκαν απλήρωτοι από 3 έως 6 μήνες!

«Πρόκειται για επιδημία τα τελευταία πέντε χρόνια», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου, μάχιμη δικηγόρος κι εξαιρετικά έμπειρη στα εργατικά. «Το ‘’φαινόμενο’’ εμφανίστηκε αρχικά με τη μορφή της πολύμηνης καθυστέρησης μισθοδοσίας. Σταδιακά -και δη τα τελευταία 2-3 χρόνια- υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται καθόλου πάνω από 5-6 μήνες, μέχρι και 10-12 μήνες.

»Το ‘’φαινόμενο’’ δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα, αλλά εμφανίζεται συχνά και σε επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και σε αναπτυξιακές εταιρείες δήμων ή εταιρείες που δουλεύουν με προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ. Το ‘’φαινόμενο’’ πολλές φορές αιτιολογείται και δικαιολογείται λόγω της υστέρησης και εν τέλει της στάσης πληρωμών εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός πραγματικό που έχει φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα».

Υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες στη στρατιά των απλήρωτων, όπως μας εξηγεί η νομικός Μαρίλη Ζαλαώρα, που εργάζεται στη ΓΣΕΕ:

«Υπάρχουν εργαζόμενοι, θύματα μιας συχνά προσχηματικής κι ανειλικρινούς εργοδοτικής συμπεριφοράς που έχουν να πληρωθούν κανονικά ακόμα και περισσότερο από τρία χρόνια, ζώντας με τα “έναντι”. Παράλληλα με αυτούς συμπορεύεται μια ακόμα κατηγορία απλήρωτων εργαζομένων, εκείνη των “δοκιμαστικών” υπαλλήλων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα από τον εργοδότη κι αντικαθίστανται αμέσως μετά τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, χωρίς να λάβουν την παραμικρή αμοιβή.

»Πρόκειται επομένως για κατ’ όνομα εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα για κατ’ ουσία ανέργους. Καμιά στατιστική δεν ασχολείται μαζί τους ενώ εκείνοι, συνεχώς αυξανόμενοι, εξακολουθούν να ακροβατούν στωικά στο τεντωμένο σκοινί μιας ιδιότυπης ομηρίας».

Μια κατηγορία μόνοι τους

«Σύγχρονη δουλεία» χαρακτηρίζει την απλήρωτη εργασία η νομικός Σοφία Παπαοικονόμου στη μελέτη της «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της κρίσης»:

«Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αποτελούν “sui generis” κατηγορία: ενώ αναγκάζονται να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τους ίδιους ή και σκληρότερους όρους, δεν απολαμβάνουν το αυτονόητο αντίτιμο της εργασίας τους. Ενώ δεν είναι τυπικώς άνεργοι, βρίσκονται όμηροι σε επιχειρήσεις και διαβιούν χειρότερα από τους ανέργους, αφού δεν δικαιούνται ούτε κι αυτό το γλίσχρο επίδομα ανεργίας.

»Είναι οι σύγχρονοι δούλοι, που υπομένουν στωικά ως αναγκαία κατάσταση τα έναντι-ψίχουλα, που “βάζουν πλάτη” για τη “διάσωση” της επιχείρησης, για να μη χαθούν ολότελα οι θέσεις εργασίας. Κι έτσι “επιχορηγούν” τις επιχειρήσεις, στις οποίες εργάζονται, με τους “βερεσέ” μισθούς τους.

»Με τη συνέργεια του κράτους, μέσω των συνεχών μειώσεων του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους, των κοινωνικών παροχών και της συστηματικής καθιέρωσης της απλήρωτης εργασίας, πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζομένους και τα ασφαλιστικά ταμεία προς τις επιχειρήσεις, σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου».

Εργασιακές γαλέρες στα ΜΜΕ

Ο κλάδος των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς τι έχει συμβεί στον κόσμο της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Σε… κρίση πολύ πριν από την κρίση, οι εργαζόμενοι του Τύπου ήταν τα πρώτα θύματα της «ευελιξίας» που έφερε ο Κώστας Σημίτης, όταν έχτιζε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας και κατεδάφιζε, ακολουθώντας τα βήματα Σρέντερ, τα εργασιακά δικαιώματα.

Αργότερα, όταν η χώρα μπήκε (και επισήμως) σε κρίση, οι βαρονίες του Τύπου άρχισαν να κλυδωνίζονται: η αρχή έγινε με το λουκέτο που έβαλε εν μιά νυκτί η Γιάννα Αγγελοπούλου στον «Ελεύθερο Τύπο».

Στη συνέχεια βυθίστηκε αύτανδρο το «Αλτερ» κι ακολούθησε το ναυάγιο της «Ελευθεροτυπίας». Ακολούθησαν μαζικές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις και ο χώρος του Τύπου γέμισε γαλέρες.

Ο μισθός στον μαγικό κόσμο των ΜΜΕ κατάντησε μαγική εικόνα ή -αλλιώς- «μια πονεμένη ιστορία», όπως μας λέει συνάδελφος που εργάζεται στον «Ελεύθερο Τύπο», απλήρωτος εδώ κι 9 μήνες: «Από το 2012 μέχρι σήμερα οι εκδότες έχουν κάνει τρεις… εθελούσιες και δύο μειώσεις μισθών.

Ηδη ετοιμάζονται για την τρίτη. Κάθε φορά μάς έλεγαν τα ίδια πράγματα: “Δεν θα υπάρξουν άλλες μειώσεις. Ετσι κατοχυρώνετε τις θέσεις εργασίας και δεν θα κάνουμε απολύσεις. Θα πληρώνεστε κανονικά”. Το 2013 είχαμε μπει ήδη δυόμισι μήνες μέσα. Το 2014 νέα μείωση μισθών με τα ίδια επιχειρήματα. Τη μια φταίει η πολιτική κατάσταση, την άλλη η διαπραγμάτευση, την τρίτη τα capital controls. Φτάσαμε να πληρωνόμαστε, όποτε οι εργοδότες θυμούνται.

»Κι όταν γίνεται αυτό το… θαύμα, ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 400 ευρώ. Υπάρχουν συνάδελφοι που δεν έχουν στο πορτοφόλι τους ούτε ένα ευρώ για βενζίνη. Οι περισσότεροι δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, σε όσους τέλος πάντων χρωστάνε. Τώρα οι εκδότες ετοιμάζουν… καινούργιες μειώσεις μισθών, φαντάζομαι με τα ίδια επιχειρήματα. Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια από τότε που πήραμε για τελευταία φορά ολόκληρο μισθό. Μάλλον θα περιμένουμε πολύ. Εκτός αν τα 400 ευρώ τα λες ολόκληρο μισθό»…

Από το 2012!

Mαργαρίτα Συγγενιώτου Mαργαρίτα Συγγενιώτου |

Η Μαργαρίτα Συγγενιώτου είναι μέτζο σοπράνο και συνεργάζεται με το Μέγαρο, που έχει να πληρώσει τους εργαζομένους από το 2012.

Η Μαργαρίτα είναι γραμματέας της Ενωσης Λυρικών Πρωταγωνιστών και μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος –εξ ου και τολμά να μιλήσει επωνύμως:

«Στην αρχή της κρίσης (η οποία φαίνεται τελικά να παίρνει διαστάσεις Νέας Τάξης Πραγμάτων) νόμιζα ότι εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες του πολιτισμού θα τη βιώναμε πιο εύκολα από τους άλλους: η οικονομική αστάθεια είναι μέρος της δουλειάς.

»Μετά γνωρίστηκα με τον νεοφιλελευθερισμό. Χωρίς ΣΣΕ, τι να διεκδικήσεις; Η αγορά καθορίζει την τιμή. Με τόση ανεργία, λοιπόν, οι τιμές έπεσαν στο επίπεδο ενός καλού φιλοδωρήματος. Και δεν είναι μόνο η ανεργία, ο καλλιτέχνης θέλει να πατήσει στη σκηνή, ποια αγορά δεν θα εκμεταλλευόταν αυτή την ανάγκη; Εβλεπες παντού αγγελίες για εθελοντές. Και πάντα έβρισκαν.

»Ταυτόχρονα μας επέβαλλαν έναν άλλον, ακούσιο εθελοντισμό: το Μέγαρο μας χρωστάει από το 2012. Η Λυρική χρωστάει έως κι έναν χρόνο στους εξωτερικούς της συνεργάτες (εξαιρούνται οι ξένοι κι ελάχιστοι Ελληνες…), για τους δήμους να μη μιλήσω καλύτερα.

»Οταν είμαι στις καλές μου, το παίρνω χαλαρά: η μποέμικη ζωή του καλλιτέχνη δικαιώνεται μέσα από την αφραγκία. Μετά, όμως, γυρίζω σπίτι και βλέπω έναν λογαριασμό, η μικρή θέλει λεφτά για την εκδρομή του σχολείου και η μποέμικη ελευθερία εξαερώνεται μέσα στον καταναγκασμό της αναγκαιότητας. Αδιέξοδο».

Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας πλήττει κυρίως τον κλάδο του τουρισμού και επισιτισμού, της καθαριότητας, των εταιρειών φύλαξης, τον χώρο των ΜΜΕ (εφημερίδες-ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί), τις ιδιωτικές κλινικές, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, το λιανεμπόριο.

Πρόκειται για τους ίδιους κλάδους που εμφανίζουν θλιβερή πρωτιά στην παραβατικότητα της εργατικής νομοθεσίας, ενώ ταυτόχρονα υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις στις κατώτατες συμβατικές πραγματικές αποδοχές τους.

2/3 επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

550.000 εταιρείες (μικρομεσαίες και μεγάλες) πληρώνουν με έναντι, καταγράφοντας καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων τους από έναν έως και… 24 μήνες!

200% αυξήθηκε το ποσοστό των επιχειρήσεων που πληρώνουν με έναντι από το 2012 μέχρι σήμερα!

2014 χρονιά-ορόσημο, καθώς διπλασιάστηκαν τόσο ο αριθμός των εργαζομένων όσο και οι μήνες στην καθυστέρηση πληρωμής.

1.000.000 εργαζόμενοι δεν πληρώνονται επίδομα άδειας, χιλιάδες εργαζόμενοι πληρώνονται το δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα σε είδος (κουπόνια για τρόφιμα ή καύσιμα).

1.000.000 είναι οι «αόρατοι»: εργάζονται ανασφάλιστοι ή εργάζονται ως μισθωτοί, αλλά αμείβονται με μπλοκάκι ελεύθερου επαγγελματία ή εργάζονται με πλήρες ωράριο, δηλώνονται όμως ως μερικώς απασχολούμενοι.

•Στοιχεία από τη μελέτη «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της Κρίσης» της νομικού και επιστημονικής συνεργάτιδας της κ. Κούνεβα, Σοφίας Παπαοικονόμου

Ψυχολογικές επιπτώσεις

Απλήρωτη εργασία ή ένας «μικρός θάνατος»;

Τι είναι αυτό που οδηγεί τους εργαζομένους να αποδέχονται μια τέτοια ταπεινωτική κι αβίωτη συνθήκη; «Οι μακροχρόνια απλήρωτοι εργαζόμενοι είναι πολύ επιφυλακτικοί, ακόμη και να ασκήσουν τα ελάχιστα δικαιώματα που τους δίνει η εργατική νομοθεσία», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου.

Μαργετίνα Στεφανάτου Μαργετίνα Στεφανάτου |

«Προτιμούν να διατηρούν μια “δουλειά”, όπου δεν εισπράττουν τίποτα, παρά να πέσουν στη χοάνη της μακροχρόνιας ανεργίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιχειρήσεις τελικά πτωχεύουν, οπότε και άνεργοι και απλήρωτοι παραμένουν».

Αλεξάνδρα Βασιλείου Αλεξάνδρα Βασιλείου |

Υπάρχουν κι άλλοι, βαθύτεροι λόγοι που εξηγούν την απλήρωτη εργασία, όπως μας εξηγεί η δρ Κοινωνικής Ψυχολογίας, Αλεξάνδρα Βασιλείου:

«Η εργασία υπηρετεί διαφορετικές ανθρώπινες ανάγκες ταυτόχρονα. Πρώτη μπορεί να μοιάζει η ανάγκη για επιβίωση, αλλά εξίσου σημαντική και η ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει χρήσιμος και συνδεδεμένος με την κοινωνία. Αν χάσει τη δουλειά του, χάνει κι αυτή την αίσθηση αξίας και σύνδεσης. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν στον χώρο εργασίας τους απλήρωτοι, ακόμη κι όταν ξέρουν ότι οι πιθανότητες να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους είναι απειροελάχιστες έως μηδενικές.

»Αυτό συνδέεται άμεσα με την ανεργία, άρα και με την απώλεια ελπίδας ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Καλύτερα εν ενεργεία και απλήρωτος, παρά αφημένος στην απελπισία της ανεργίας. Καλύτερα “έξω στον κόσμο” κι ενεργός, παρά στο σπίτι μόνος κι απελπισμένος. Από τη μια, ο φόβος για την απελπισία της ανεργίας, από την άλλη η ματαίωση γύρω από κοινωνικούς αγώνες, ότι μπορεί να είναι έστω και ελάχιστα αποτελεσματικοί. Αυτά δημιουργούν ψυχολογική παράλυση.

»Μένοντας απλήρωτος, ο εργαζόμενος αποδέχεται εργασιακές συνθήκες που δεν φανταζόμασταν πριν από λίγα χρόνια, αλλά κι ελπίζει για κάτι που δεν υπάρχει πια. Αν εγκαταλείψει την απλήρωτη εργασία, έχει να αντιμετωπίσει έναν μικρό θάνατο. Εχει να αποδεχτεί την ήττα στον αγώνα για εργασιακή αξιοπρέπεια και να αναθεωρήσει την πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζει.

»Χρειάζεται να αναρωτηθεί: Τι μου δίνει αξία, πώς εξασφαλίζω την επιβίωσή μου, πώς συνδέομαι με τον κόσμο γύρω μου. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνονται προσωπικά και συλλογικά, όταν αναθεωρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο η ζωή, εμείς και οι άλλοι αποκτούμε αξία».

Οι δύο (αδιέξοδοι) δρόμοι για τη διεκδίκηση του αυτονόητου

Αοπλοι οι εργαζόμενοι στον εργοδοτικό παράδεισο

Απλήρωτη εργασία

Τι γίνεται, όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να διεκδικήσουν το αυτονόητο; Οι δρόμοι που έχουν, για να αντιδράσουν, είναι δύο: ο συνδικαλιστικός και ο νομικός. Αλλοτε επιλέγουν μόνο τον έναν, άλλοτε και τους δύο μαζί ταυτόχρονα. Δυστυχώς, με δεδομένο τον εργοδοτικό παράδεισο που δημιούργησαν τα μνημόνια, σε ελάχιστες περιπτώσεις οι μάχες είναι νικηφόρες.

Το πρώτο βήμα που κάνει ένας απλήρωτος εργαζόμενος είναι ή να καταφύγει στο σωματείο του ή να προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Το πώς θα αντιδράσει το σωματείο του εξαρτάται από το πόσο μαχητικό κι αποτελεσματικό είναι (τα παραδείγματα ποικίλλουν όσο και τα σωματεία, αν και ο μαχόμενος κι αποτελεσματικός συνδικαλισμός είναι μάλλον είδος σπάνιο και εν ανεπαρκεία).

Οι καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για καθυστέρηση ή μη καταβολή δεδουλευμένων από το 2008 έως το τέλος του 2013 αυξήθηκαν κατά 56%.

Σήμερα έξι στις δέκα καταγγελίες είναι από απλήρωτους. Το 2014 ερευνήθηκαν από το ΣΕΠΕ συνολικά 13.840 υποθέσεις μπαταχτσήδων εργοδοτών: 6.700 επιλύθηκαν, χωρίς να καταλήξουν στα δικαστήρια, κι οι εργοδότες πλήρωσαν συνολικά 15 εκατ. ευρώ.

Μαρίλη Ζαλαώρα Μαρίλη Ζαλαώρα |

Τα νούμερα αποδίδουν την πραγματική εικόνα; Μάλλον όχι, όπως μας εξηγεί η Μαρίλη Ζαλαώρα:

«Οι Επιθεωρήσεις Εργασίας αδυνατούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον εργαζόμενο, όπου τις περισσότερες φορές το μόνο κέρδος που αποκομίζει από την καταγγελία του είναι μια ανώφελη και αδιέξοδη στοχοποίηση. Ετσι, οι περισσότεροι απλήρωτοι αρνούνται πεισματικά να απευθυνθούν στις Επιθεωρήσεις Εργασίας ή τη Δικαιοσύνη, αντίθετα αποδέχονται με ακατανόητη (;) μοιρολατρία να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε η κατάσταση θα διορθωθεί.

»Η καθημερινή επαφή μας στο Κέντρο Πληροφόρησης της ΓΣΕΕ με τους απλήρωτους εργαζομένους δεν μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Προσπαθώντας να βοηθήσουμε κυρίως στην ψυχολογική υποστήριξή τους κι αμήχανοι απέναντι στο μέγεθος του προβλήματος, αναρωτιόμαστε πόσο ουτοπικό είναι πλέον να επιμένουμε στο στερεοτυπικά χιλιοειπωμένο ευχολόγιο ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα πρέπει επιτέλους να κάνουν σωστά τη δουλειά τους».

Ευαγγελία Κουβέλη Ευαγγελία Κουβέλη |

Η ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας αντανακλάται και στις δικαστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όπως μας εξηγεί η νομικός Ευαγγελία Κουβέλη:

«Σήμερα κύρια διεκδίκηση αποτελεί το άλλοτε αυτονόητο: η καταβολή του μισθού για την προσφερόμενη εργασία. Το πλέγμα διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας προστατεύει θεωρητικά τους αναρίθμητους πλέον απλήρωτους εργαζομένους, οι οποίοι -εγκλωβισμένοι- εξακολουθούν να εργάζονται με την προσδοκία πληρωμής και την ελπίδα της μη απώλειας των κεκτημένων.

»Στην πράξη η θετική δικαστική έκβαση της “προσωπικής υπόθεσης” του εργαζομένου δεν συνιστά λύση του προβλήματος, καθώς αυτή συνοδεύεται από πολυδάπανη και μακρόχρονη μάχη για την είσπραξη των μισθών, αναζήτηση τρόπου εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης σε βάρος του πρώην εργοδότη και, συνήθως, αδυναμία είσπραξης.

»Πώς άλλωστε να καταφέρει να εισπράξει από έναν πρώην εργοδότη, ο οποίος είτε δεν δύναται να καταβάλει είτε οχυρώνεται πίσω από το “δικό του προστατευτικό νομικό πλέγμα”; Οταν οι εργοδότες είχαν κέρδη, ξεχνούσαν τους εργαζομένους. Σήμερα τους ζητούν να μοιραστούν τη ζημιά».

«Αυτονόητη συνέπεια»

Αποστόλης Καψάλης Αποστόλης Καψάλης |

Ο Αποστόλης Καψάλης είναι επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς ανέλαβε ειδικός γραμματέας στο τιμόνι του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και παραιτήθηκε αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου.

Η εμπειρία του κάνει τη μαρτυρία του εξαιρετικά σημαντική:

«Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας αποτελεί μια από τις πλέον σημαντικές εκφάνσεις της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας και ταυτόχρονα μια αυτονόητη συνέπεια της καταστροφικής επίδρασης της ύφεσης και των μνημονιακών πολιτικών στην ελληνική οικονομία.

»Η διαπίστωση και ο κολασμός τέτοιων παραβατικών συμπεριφορών σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορούν, εν τέλει, να αποβούν προς όφελος του αδύναμου πόλου της εργασιακής σχέσης. Οι διαστάσεις και η διακλαδικότητα του φαινομένου απαιτούν τη συμπερίληψη της αντιμετώπισής του στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στην προστασία/εξακολούθηση της απασχόλησης μέσα από σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, εργατικής-συνεργατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και πολιτικής αμφισβήτησης, τόσο του διευθυντικού δικαιώματος όσο και της απόλυτης προστασίας της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής».

efsyn

Μόνο στην Ελλάδα εμπιστεύονται περισσότερο τα social media από τα κυρίαρχα ΜΜΕ

Σχολιάστε

Οι Έλληνες είναι ο μοναδικός λαός που εμπιστεύεται περισσότερο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε σχέση με τα παραδοσιακά μέσα, μεταξύ δέκα χωρών σε σχετικό γράφημα της ετήσιας έκθεσης Digital News Report που παρουσιάζει το Ινστιτούτο του Reuters για τη μελέτη της δημοσιογραφίας σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης..

Παρά το γεγονός ότι η φετινή έκθεση εστιάζει στον κίνδυνο των ψεύτικων ειδήσεων που μεταδίδονται στο ιντερνετ, το ελληνικό κοινό εμφανίζεται περισσότερο επιφυλακτικό απέναντι στις πληροφορίες των κυρίαρχων μέσων.

Η έκθεση στηρίζεται σε στοιχεία από 70.000 χρήστες ψηφιακών μέσων σε 36 χώρες. Περισσότερα

Ο ΣΥΡΙΖΑ «τελειώνει» τα ΜΜΕ του!

Σχολιάστε

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Μετά την ανεπιτυχή μάχη με τη διαπλοκή, το κυβερνητικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ βρήκε νέο εχθρό να ξεσπαθώσει. Τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ του, την εφημερίδα Αυγή και τον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο. Μέσα ενημέρωσης στα οποία, από το 2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και όσο διολίσθαινε προς τη μετατροπή του σε υπάκουο μνημονιακό πιόνι στο παιχνίδι της ΕΕ, εγκαθίδρυσε την κομματική μονοφωνία. Η βίαιη πολιτική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ έγινε νόμος για την εκπεμπόμενη ενημέρωση στα ΜΜΕ του κυβερνητικού κόμματος, ενώ συχνά η εφημερίδα της Αυγής χρησιμοποιούνταν ακόμη και για παιχνίδια εσωτερικών κομματικών-κυβερνητικών συγκρούσεων. Περισσότερα

Πόλεμος διαπλεκόμενων στα ΜΜΕ

Σχολιάστε

του Νίκου Ταυρή

«Ντρίπλες» μεγαλοπαραγόντων στους σχεδιασμούς Τσίπρα-Παππά

Σκληρό παιχνίδι αναμένουν όλοι να παιχτεί στα ΜΜΕ μετά την απόκτηση του ΔΟΛ από τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Η σύγκρουση με τον Ιβάν Σαββίδη θα πάρει νέες διαστάσεις, μια σύγκρουση που ευθέως αφορά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ.

Τσίπρας και Παππάς εδώ και καιρό προσπαθούν να ελέγξουν την κατάσταση στα ΜΜΕ και να εγκαθιδρύσουν ένα «φίλιο καθεστώς» προς την κυβέρνηση και το κόμμα τους. Από ό,τι φαίνεται, όμως, αυτό που συμβαίνει στα ΜΜΕ έχει ξεφύγει από τον σχεδιασμό τους, αφού οι διάφοροι επιχειρηματίες έχουν τους δικούς τους προσανατολισμούς. Άλλωστε, είναι κοινή η πεποίθηση στους επιχειρηματικούς κύκλους ότι οι κυβερνήσεις είναι αναλώσιμες, ότι έρχονται πολιτικές εξελίξεις και ανακάτεμα και έτσι όλοι σκέφτονται την επόμενη μέρα. Οι Τσίπρας-Παππάς έχουν λόγους να ανησυχούν αφού ο Βαγγέλης Μαρινάκης διατηρεί οικογενειακές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη. Δηλαδή, εκεί που ο σχεδιασμός τους ήταν να ελέγξουν την κατάσταση στα ΜΜΕ τώρα τους προκύπτει ένας μεγάλος παίκτης που δεν είναι κοντινός τους. Περισσότερα

Μάριος Λώλος: Ο Γκέμπελς θα έκανε …διατριβή με τα σημερινά ΜΜΕ

Σχολιάστε

Συνέντευξη στο Γιώργο Παυλόπουλο

«Η εργοδοσία και το κράτος έχουν …αγκαλιάσει τους φωτορεπόρτερ και έχουν κατοχυρώσει τον ρόλο τους με τα γκλομπ στις πλάτες τους», μας λέει ο πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας Μάριος Λώλος ο οποίος, όπως και άλλοι συνάδελφοί του, έχει πέσει ο ίδιος θύμα δολοφονικής επίθεσης από τα ΜΑΤ, τον Απρίλιο του 2012, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του.

Έχεις πολύ μεγάλη εμπειρία στον χώρο των μίντια και μάλιστα στο μάχιμο ρεπορτάζ. Πιστεύεις ότι ζούμε την εποχή των τεράτων και της κυριαρχίας των «fake news» στην πληροφόρηση;

Κανονικότατα. Ο Γκέμπελς θα έκανε μεταπτυχιακό με βάση τα όσα συμβαίνουν και ζούμε σήμερα στον χώρο. Τα συστημικά μίντια είναι fake για πολλούς λόγους. Να σας φέρω ένα μόνο παράδειγμα, που αφορά τα «νέα» μέσα: Ένας δημοσιογράφος που εργάζεται στη γαλέρα ενός site και είναι υποχρεωμένος να ανεβάζει συγκεκριμένο αριθμό ειδήσεων στη βάρδιά του, δεν προλαβαίνει να τις διασταυρώνει και απλώς κάνει τη γνωστή διαδικασία του copy-paste. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όλα αυτά τα παιδιά παραμένουν εκτός ΕΣΗΕΑ και άλλων ενώσεων. Περισσότερα

Ο Αριστερός Τύπος στην Ελλάδα

Σχολιάστε

του Γιώργου Πατέλη

Η πτώση, οι μεταλλάξεις και οι συνήθειες που δεν αλλάζουν

Είναι δύσκολο να αγνοηθεί η όλο και μεγαλύτερη πτώση που έχουν τα έντυπα στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα τα αριστερά έντυπα βρίσκονται στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της κυκλοφορίας τους. Είναι λογικό η εικόνα αυτή να απασχολεί και να αναζητούνται ερμηνείες.

Αρκεί να δει κανείς τους αριθμούς για να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Κατά μέσο όρο ο καθημερινός Ριζοσπάστης πουλάει περίπου 2.780 φύλλα. Στο σύνολο των εφημερίδων που πουλιούνται καθημερινά και τα οποία κατά μέσο όρο είναι 95.000, το μερίδιο που καταλαμβάνει είναι στο 3%. Ενώ αν θέλουμε να δούμε τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων το σύνολο των αριστερών εφημερίδων (συμπεριλαμβανομένων της Αυγής και της Εποχής) αγγίζει μόλις το 4%. Αυτή η κύρια έλλειψη οδηγεί σε έντυπα χαμηλής κυκλοφορίας και η επιβίωσή τους εξαρτάται από τις διαφημίσεις είτε κρατικών φορέων είτε ιδιωτικών εταιρειών.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Αριστερός τύπος, η αριστερά συνολικά πληρώνει το τίμημα του κυβερνητικού συμβιβασμού ανεξάρτητα από το βαθμό συμμετοχής ή καταγγελίας του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερα

Οι ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Παπαδήμο

Σχολιάστε

Μετά την επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο, διάφορα ρετάλια αποδίδουν τις ευθύνες της επίθεσης σε όσους αντιπαθούν. Από τον πρωθυπουργό μέχρι τους χρήστες των social media.

Όχι, δεν είναι έτσι.

Ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Λουκά Παπαδήμο είναι αυτοί που έκαναν δοτό πρωθυπουργό τον Παπαδήμο.

Ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Λουκά Παπαδήμο είναι αυτοί που ανέτρεψαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό, για να βάλουν στην θέση του έναν τραπεζίτη παντός καιρού.

Ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στον Λουκά Παπαδήμο είναι αυτοί που γάμησαv την Δημοκρατία και το Σύνταγμα, για να κάνουν πρωθυπουργό τον Παπαδήμο. Περισσότερα

Μέτα-αλήθεια – η πρωταπριλιά του Νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οδήγησαν μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωση να ανακαλύψουν (ή να εφεύρουν…) την έννοια της μέτα-αλήθειας (post-truth). Η άνοδος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς σε όλο τον “δυτικό” κόσμο φαίνεται να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς των δημοσιογράφων: η post-truth κοινωνία δοκιμάζεται από την ταχύτητα της πληροφορίας, τον άπειρο όγκο της και την αδυνατότητα ανακάλυψης μιας αντικειμενικής Αλήθειας. Οι κατηγορίες του Λόγου φαίνεται πως πνέουν τα λοίσθια μπροστά στην αυξανόμενη σύνδεση του κόσμου με τον …εαυτό του και την παραγωγή Θεάματος. Είναι έτσι; Πράγματι, μια σειρά δημοσιευμάτων, ρεπορτάζ, και άρθρων γνώμης τόσο στα εγχώρια όσο και στα διεθνή μίντια αλλά και σε αναγνωρισμένα λεξικά, όπως το παγκοσμίου φήμης Oxford, ανακηρύσσουν την έννοια της «μέτα-αλήθειας» ως τη λέξη της χρονιάς. Η μέτα-αλήθεια ορίζεται ως «οι συνθήκες υπό τις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμη από τις επικλήσεις προς το θυμικό και προς τις προσωπικές απόψεις», σύμφωνα με το βρετανικό λεξικό. Η έννοια της μετά-αλήθειας σηματοδοτεί το πέρασμα από τη νεωτερική παραγωγή ειδήσεων μέσω ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης και διαπιστευμένων δημοσιογράφων στη μετά-νεωτερική και αποκεντρωμένη ενημέρωση μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το πέρασμα αυτό συνοδεύτηκε και από μια βαθιά κριτική και καχυποψία προς τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης η οποία οδήγησε και στην απαξίωση τους. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το αμερικάνικο ερευνητικό κέντρο γα τα μίντια και την δημοσιογραφία PEW, το έτος 2015 ο τομέας της έντυπης δημοσιογραφίας γνώρισε την απόλυτη καταστροφή ενώ και η ηλεκτρονική δημοσιογραφία δεν σημείωσε σημαντική οικονομική πρόοδο, χάνοντας μάλιστα 8% της διαφημιστικής πίτας μόνο στην Αμερική. Ταυτόχρονα, ο διαδικτυακός διαφημιστικός τζίρος διογκώθηκε κατά 20% το 2015, σύμφωνα πάντα με την ίδια έρευνα. Το 65% της διαφημιστικής πίτας το καρπώθηκαν εταιρίες διαδυκτιακής τεχνολογίας, όπως οι Facebook, Google, Yahoo και Twitter, που δεν είναι όμως δημοσιογραφικοί οργανισμοί αλλά συμμετέχουν στη βιομηχανία ενημέρωσης. Περισσότερα

Η «αποκαθήλωση» του ΔΟΛ

Σχολιάστε

Ο μηντιακός καθρέφτης της κρίσης

Ο Σταύρος Ψυχάρης προανήγγειλε από τη συνήθη στήλη του στο ΒΗΜΑ, στο πιθανότατα τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΕ του ΔΟΛ σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Ποιος στραγγαλίζει τον Τύπο;». Πρόκειται για  μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, με βάση τα δεδομένα του τελευταίου χρόνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες γενικότερα και ειδικότερα προς τα ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι παύει να προκαλεί έκπληξη η κατάρρευση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου οργανισμού.

Η ερμηνεία της κρίσης του ΔΟΛ σχετίζεται με την κρίση του Τύπου γενικότερα, ωστόσο δεν είναι ουδέτερη ούτε αυτονόητη. Οι αιτίες που αναδεικνύει ή αποσιωπά κανείς, ως προς την κρίση αυτή, σχετίζονται με τη θέση που τηρεί ο ίδιος για το ζήτημα της ενημέρωσης αλλά και για την ελληνική κρίση και τη στάση του αναγνωστικού κοινού.

Aπό αυτή την άποψη, έχει αξία να σταθούμε στις επικρατέστερες ερμηνείες αλλά και στα όσα έγραψε ο ίδιος ο Ψυχάρης. Μέσα από την κριτική αυτών των απόψεων μπορούν να αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα για τα ΜΜΕ αλλά και για όσα τα ίδια αποσιωπούν για την κρίση τους. Πίσω από τον θρήνο για την απώλεια του «παλαιότερου εκδοτικού οργανισμού», υπάρχουν όμως πολλά να ψάξει κανείς. Περισσότερα

Και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον… ΔΟΛ του

Σχολιάστε

Και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον… ΔΟΛ του

Του Νίκου Ταυρή

Από τι και πώς θα διασώσει τον οργανισμό ο Β. Μουλόπουλος;

Όσοι πίστεψαν ότι η κυβερνητική παρέμβαση για επιβολή της τάξης στα ΜΜΕ, με την αντικατάσταση ορισμένων από τους μέχρι σήμερα κυρίαρχους των Μέσων από άλλους της ίδιας και αναλόγου ποιότητας, τελείωσε με την απόφαση του ΣτΕ και τον «έντιμο συμβιβασμό» της συγκρότησης του νέου ΕΣΡ, τουλάχιστον βιάστηκαν αν δεν πιάστηκαν κορόιδα για άλλη μια φορά.

Το νέο επεισόδιο, με την ανάθεση της διεύθυνσης του ΔΟΛ, στον Β. Μουλόπουλο – πρώην βουλευτή επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, σύμβουλο του Αλ. Τσίπρα και διευθύνοντος συμβούλου της Αυγής μέχρι την παραμονή της ανάληψης της νέας θέσης του – έρχεται να συμπληρώσει την επιχείρηση ελέγχου των ΜΜΕ με τον πιο άκομψο, ωμό, παρεμβατικό τρόπο. Κυρίως με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους που δίδαξε και εφαρμόζει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Περισσότερα

«Ένα ίδρυμα που όλους μας ενώνει»: Για τους 370+ διανοούμενους που υποστηρίζουν τον ΔΟΛ

Σχολιάστε

Closeup of ginger cat lying on old book near spectacles on books background

Της Κατερίνας Μαργαρίτη

Διαβάζω στο διαδίκτυο ότι 370+ διανοούμενοι έβγαλαν κείμενο υποστήριξης του ΔΟΛ. Το κείμενο έχει ώς εξής:

«Καλούμε την Κυβέρνηση και όλη την Αντιπολίτευση, τις Τράπεζες και τη Δικαιοσύνη να δείξουν την επιβαλλόμενη ευαισθησία απέναντι σε έναν ιστορικό Δημοσιογραφικό Οργανισμό και να στηρίξουν – για όσον χρόνο απαιτεί η ρύθμιση των χρεών και των όποιων εκκρεμοτήτων – τη συνέχιση της έκδοσης των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα», των Περιοδικών και της λειτουργίας του ραδιοφωνικού Σταθμού Βήμα FM, του ενημερωτικού πόρταλ in.gr και του πλήθους των ιντερνετικών σελίδων.

Τέτοιες φωνές – είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με όλες τις απόψεις τους – πρέπει να συνεχίσουν να ακούγονται, τώρα που η Ελλάδα χρειάζεται την πολυφωνία όσο ποτέ και ακόμη περισσότερο γιατί ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός πάντοτε στηρίχτηκε σε τέτοιες φωνές.

Η καταδίκη σε ανεργία ενός ακόμη μεγάλου αριθμού εργαζομένων, δημοσιογράφων, τεχνικών και άλλων που δοκιμάζονται ήδη επί μήνες, θα είναι μια νέα ανοιχτή πληγή στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην Παιδεία και στα Γράμματα που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία». Περισσότερα

Το νέο σκηνικό της διαπλοκής

Σχολιάστε

Το νέο σκηνικό της διαπλοκής

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Μιντιάρχες-τραπεζίτες λύνουν τα ζωνάρια τους!

Οι τράπεζες αναλαμβάνουν τον ΔΟΛ και θα πληρώνουν εργαζόμενους μέχρι το ξεπούλημα των περιούσιων τίτλων του συγκροτήματος. Ο Σάλλας, «πρώην» της Πειραιώς και «νυν» της Παγκρήτιας Τράπεζας, μπαίνει στο Πρώτο Θέμα του Αναστασιάδη. Ο Μπόμπολας έχει απλήρωτους τους εργαζόμενους του δικού του συγκροτήματος, αλλά θέλει να «αρπάξει» τον χρεοκοπημένο ΔΟΛ. Ο Βαρδινογιάννης το ξανασκέφθηκε για το Μέγκα και ίσως βάλει πλάτη για να επαναλειτουργήσει. Ο νέος μιντιάρχης Μάρης εμφανίζεται δημοσίως ως στρατηγικός παίκτης. Ο Ελεύθερος Τύπος μπαίνει στο άρθρο 106 του πτωχευτικού Κώδικα και ο Αμερικανός Τζον Ρήγας συνεχίζει να απολαμβάνει τα προνόμια εκδότη παρά το ότι έχει χρεοκοπήσει το συγκρότημα της Μακεδονίας… Περισσότερα

H συνέλευση των ζώων*

Σχολιάστε

koroves

Του Περικλή Κοροβέση

Προσφάτως έλαβα μια επιστολή από τον παλιό γαλλικό εκδοτικό μου οίκο (Éditions du Seuil). Απόρησα. Ηξερα βέβαια πως περίπου εδώ και μισό αιώνα είχαν εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο «Ανθρωποφύλακες» («La filière»). Οι άνθρωποι είχαν εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους και έκτοτε οι δρόμοι μας χάθηκαν.

Την απορία μου τη διαδέχτηκε η έκπληξη. Ηταν μια εξασέλιδη επιστολή που με πληροφορούσε για την τύχη του βιβλίου μου και το ποια συγγραφικά δικαιώματα μου αναλογούν. Το ποσόν ήταν ασήμαντο και κάτω από το όριο των χρημάτων που θα μπορούσα να εκταμιεύσω. Εντούτοις μου το πίστωσαν. Στη χώρα μου έχουν εκδοθεί συνολικά δεκαοκτώ βιβλία που έχουν την υπογραφή μου.

Η συντριπτική τους πλειονότητα είχαν κυκλοφορήσει από μεγάλους και σοβαρούς εκδοτικούς οίκους. Εκτός από τα τρία τελευταία μου βιβλία και μια επανέκδοση που βρίσκονται στην αγορά, η τύχη των υπολοίπων αγνοείται. Περισσότερα

Χιόνια στο φασισταριό

Σχολιάστε

by To Skouliki Tom

Μετά από 352 αποτυχημένες προβλέψεις των μετεωρολόγων, ο ιστορικός χιονιάς χτύπησε τελικά την Ελλάδα, η οποία θάφτηκε κάτω από το χιόνι, κι αυτό είναι πολύ θετικό, αφού η Ελλάδα έχει πεθάνει προ πολλού κι επιτέλους βρέθηκε κάποιος να τη θάψει. Η Φύση ξέρει τι κάνει.

Σχεδόν ολόκληρη η χώρα ντύθηκε χθες το βράδυ στα λευκά κι αυτό ήταν μια ευχάριστη αλλαγή, αφού όλες τις υπόλοιπες μέρες είναι βουτηγμένη μέσα στη μαυρίλα και την καταχνιά.

Ο φονικός χιονιάς, για τον οποίο μας είχαν τρομοκρατήσει τα δελτία ειδήσεων, τελικά δεν ήταν και τόσο φονικός, αφού δεν σκότωσε ούτε έναν Έλληνα, προς μεγάλη απογοήτευση όλων εμάς που θέλουμε να δούμε το ελληνικό γένος να ξεκληρίζεται μέχρι τελευταίου. Περισσότερα

Πολυφαρμακεία, Εμβόλια και ο ρόλος των ΜΜΕ

Σχολιάστε

farmak

Τις  ζεστές ημέρες του περασμένου Αυγούστου πολιτικός αναλυτής-δημοσιογράφος κατακεραύνωνε από τη συχνότητα ραδιοφωνικού σταθμού όσους αντιτίθενται στη χρήση των εμβολίων. Προς στιγμήν σκεφτήκαμε ότι βαράν οι ζέστες, ώστε ξαφνικά κάποιος χωρίς καμμία εμφανή αφορμή ξεσπαθώνει με αυτόν τον επιθετικό και ειρωνικό τρόπο. Την επομένη, από τη συχνότητα άλλου ραδιοφωνικού σταθμού, κρατικού αυτή τη φορά, έτερος πολιτικός σχολιαστής χλεύαζε τους «ηλιθίους» που δεν εμβολιάζονται ή δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους. Εκεί υποψιαστήκαμε ότι κάτι δεν πάει καλά… Περισσότερα

Ο Παύλος Τσίμας ως λαγός του Ψυχάρη

Σχολιάστε

ccp

Tου Βασίλη Ρογγα

Σε χθεσινή του «συνέντευξη» στο ΣΚΑΙ ο δημοσιογράφος του ΔΟΛ Παύλος Τσίμας μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει τι συμβαίνει στον όμιλο και γιατί οι εκατοντάδες εργαζόμενοι του δεν θα πληρωθούν σήμερα το δώρο των Χριστουγέννων και προφανώς θα απολυθούν. Για τον Τσίμα η ιστορία είναι απλή, τόσο απλή όσο και ο μειλίχιος και υπεύθυνος λόγος που εκπέμπει. Τα ΜΜΕ δεν συνεχίζουν να δανειοδοτούνται από τις τράπεζες και γι’αυτό κλείνουν ή έχουν δυσκολίες ρευστότητας. Υπεύθυνη για το κόψιμο της ρευστότητας είναι η κυβέρνηση που εκφοβίζει τις τράπεζες να μην συνεχίσουν το δανεισμό. Εξυπηρετεί δε αυτό την αφήγηση της για το τρίγωνο της διαπλοκής.

Ο Τσίμας είναι ένας έξυπνος άνθρωπος που γνωρίζει ότι για να ανακτήσεις μέρος της χαμένης αξιοπιστίας σου, χρειάζεται να πλήξεις την αξιοπιστία του αντιπάλου, υποφωτίζοντας πλευρές της πραγματικότητας που δε σε συμφέρουν. Ο Τσίμας όμως είναι πολύ κακός αφηγητής μιας άλλης πραγματικότητας και χρειάζεται να συνεννοηθεί με τον κ. Λοβέρδο για να λένε τα ίδια είτε στην εξεταστική επιτροπή της βουλής που διερευνά τη δανειοδότηση των ΜΜΕ, είτε στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Περισσότερα

Οι Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι που διαδίδουν «πειραγμένες» ειδήσεις για την Κούβα

Σχολιάστε

castro2

Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Κύπρου, Γιώργος Σμυρλής και το ίνδαλμα των Ελλήνων νεοφιλελεύθερων Θάνος Τζήμερος, ήταν δυο από τους πρώτους δράστες της επιχείρησης διασποράς ψευδών ειδήσεων σχετικά με τον Κάστρο.

Χρησιμοποιώντας τους λογαριασμούς του στο Twitter και το Facebook παρουσίαζαν εικόνες από την επιδημία χολέρας στην Αϊτή, αναφέροντας ότι ανήκουν σε νοσοκομεία της Κούβας Περισσότερα

Η παντοδυναμία των ηλιθίων

Σχολιάστε

korovesis2

Του Περικλή Κοροβέση

Κατά κανόνα οι άνθρωποι παίρνουν την πραγματικότητα ως δεδομένη. Σου λένε: «Ετσι είναι τα πράγματα, έτσι τα βρήκαμε και έτσι πάντοτε ήταν».

Και αφού λοιπόν τα πράγματα είναι ίδια και απαράλλαχτα, μήπως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να προσαρμοστούμε, όσο γίνεται καλύτερα, και να κοιτάξουμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, όσο γίνεται καλύτερα;

Και αυτό σημαίνει, κατά κανόνα, κυνήγι χρημάτων, σπίτι, αυτοκίνητο, δάνειο και κατανάλωση μέχρις εσχάτων και πλήρης αδιαφορία για την κοινωνία και τον διπλανό μας.

Και δημιουργούνται ανεπαίσθητα τείχη γύρω μας για να μας προστατέψουν από τον ξένο και τον διαφορετικό, που δεν είναι σαν κι εμάς, άρα είναι μια εν δυνάμει απειλή, αφού η ύπαρξη του άλλου, με το «αλλιώτικο» που είναι, βάζει υπό αμφισβήτηση το κανονικό που είμαστε εμείς. Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν και μια δικιά τους γλώσσα. Περισσότερα

ΜΜΕ και χειραγώγηση

1 σχόλιο

Ο σκλάβος που δεν συνειδητοποιεί τη σκλαβιά του είναι απλούστατα σκλάβος. Ο σκλάβος που συνειδητοποιεί τη σκλαβιά του και αγωνίζεται ενάντιά της είναι επαναστάτης. Ο σκλάβος που καμαρώνει τις ομορφιές της ζωής στη σκλαβιά είναι τσιράκι και κάθαρμα, άξιος περιφρόνησης» (Β.Ι.Λένιν)

 

Του Ηλία Μιχαλαρέα

Η κυρίαρχη ιδεολογία παράγεται από την κυριαρχία στα μέσα παραγωγής. Στα 1840 στη «Γερμανική Ιδεολογία» οι Μαρξ και Ένγκελς έγραφαν: «Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες. Με άλλα λόγια η τάξη που είναι κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας είναι ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική δύναμη. Η τάξη που έχει στη διάθεση της τα μέσα της υλικής παραγωγής, διαθέτει, συνακόλουθα, τα μέσα της πνευματικής παραγωγής, έτσι ώστε, σε γενικές γραμμές, οι ιδέες αυτών που στερούνται των μέσων της πνευματικής παραγωγής υποτάσσονται σε αυτά. Οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από την ιδεατή έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων, είναι οι κυρίαρχες υλικές σχέσεις που συλλαμβάνονται ως ιδέες, άρα είναι η έκφραση των σχέσεων που κάνουν μια τάξη κυρίαρχη, επομένως οι ιδέες της κυριαρχία της. Τα άτομα που αποτελούν την κυρίαρχη τάξη … καθορίζουν ως κυρίαρχη τάξη όλη την έκταση και τα όρια μιας ιστορικής εποχής… επομένως, μεταξύ άλλων, κυριαρχούν επίσης ως στοχαστές, ως παραγωγοί ιδεών και ρυθμίζουν την παραγωγή και διανομή των ιδεών της εποχής τους». Έθεταν έτσι το ιδεολογικό πλαίσιο που προσδιορίζει το ρόλο των ΜΜΕ, σαν ρόλο ενός κεντρικού ιδεολογικού μηχανισμού στήριξης της κυριαρχίας της αστικής τάξης.
Περισσότερα

Η παλιά διαπλοκή εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε

Σχολιάστε

Η παλιά διαπλοκή εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Οι «θεσμοί» λειτουργούν και συνεργάζονται θαυμάσια όταν πρόκειται να προστατευθούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα

Θεσμοί, το Σύνταγμα, η Δικαιοσύνη που ουδέποτε λειτουργούν για να προασπιστεί το συμφέρον του λαού, των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους, σε μια νύχτα λειτούργησαν! Όμως αυτό έγινε προκειμένου να …«τακτοποιηθούν» οι ανάγκες και να γεφυρωθούν οι έριδες των μεγαλο-επιχειρηματικών συμφερόντων που ασχόλούνται με τα Μέσα Ενημέρωσης και κατ’ επέκταση του συνόλου της ελληνικής αστικής τάξης. Το πολιτειακό και πολιτικό σύστημα που έχει βαφτίσει απολύτως συμβατή με το σύνταγμα την 7ετή πολιτική των μνημονίων, έδωσε –με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά για τα κανάλια– μια λύση που εξυπηρετεί τελικά όλα τα εμπλεκόμενα συμφέροντα. Μια λύση που θα αποκαταστήσει την απαραίτητη ισορροπία για τη συνέχιση των ίδιων πολιτικών. Περισσότερα

Δεν είσαι ο Κάστρο που αγαπούσαν μια φορά

Σχολιάστε

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Συγγνώμη, αλλά είμαι ακόμη ένας διαλεκτικός υλιστής

Φιντέλ Κάστρο

Πριν από τριάντα ημέρες ο Φιντέλ Κάστρο μπήκε στην Αβάνα όπου τον υποδέχτηκαν ως έναν από τους μεγαλύτερους ήρωες στην ιστορία της Κούβας… Καλησπέρα, Φιντέλ Κάστρο. Πρέπει να είχες μια πολύ δύσκολη εβδομάδα. Πώς αισθάνεσαι;» Με αυτή τη φράση ξεκινούσε το 1959 μια από τις πιο περίεργες συνεντεύξεις στην ιστορία της αμερικανικής τηλεόρασης.

Ο Εντουαρντ Μάροου, ο δημοσιογράφος που γνωρίσαμε από την ταινία «Καληνύχτα και καλή τύχη» του Τζορτζ Κλούνεϊ, συνομιλούσε με τον ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, ο οποίος καθόταν σε έναν όχι και τόσο αναπαυτικό καναπέ φορώντας μόνο τις πιτζάμες του. Ο Φιντέλ απαντούσε στις απλές καθημερινές ερωτήσεις και κέρδιζε ένα κομμάτι από την καρδιά του αμερικανικού έθνους. Περισσότερα

Εμπόδια στη νέα διαπλοκή από το ΣτΕ

1 σχόλιο

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 65

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μια πρόβλεψη που έμενε στα προφανή και τη μορφή των γεγονότων έλεγε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας θα ψήφιζε υπέρ του νόμου Παππά, νομιμοποιώντας το νέο τηλεοπτικό τοπίο στην ιστορικής σημασίας συνεδρίαση της Τετάρτης 26 Οκτωβρίου.

Λόγοι εθνικού συμφέροντος και ειδικότερα η συνέχεια του κράτους ως υπέρτατη αποστολή του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου θα επέβαλαν τον παραγκωνισμό του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου που έχει την αποκλειστική εκ του συντάγματος αρμοδιότητα (αρ. 15, παρ. 2) διευθέτησης τα της τηλεοράσεως και ραδιοφωνίας, σύμφωνα με μια συμβατική λογική. Αυτήν ακριβώς τη λογική που επέβαλε στο ΣτΕ να νομιμοποιήσει το μαύρο στην ΕΡΤ επί Σαμαρά, να ψηφίσει υπέρ της συνταγματικότητας των μνημονίων και τόσα άλλα… Περισσότερα

Τηλεοπτικές άδειες: Όπως στρώσατε, θα κοιμηθείτε

Σχολιάστε

ste1

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών η κυβέρνηση κατάφερε να χάσει μια μάχη που θα μπορούσε να κερδίσει. Και την έχασε εξαιτίας μιας πολιτικής που συνδύαζε τη διγλωσσία και την αλαζονεία.

Από πολλές πλευρές το θέμα των τηλεοπτικών αδειών ήταν προνομιακό για την κυβέρνηση. Το κύρος των τηλεοπτικών καναλιών έχει καταβαραθρωθεί, με αποκορύφωμα τη μετατροπή τους σε μηχανισμούς ωμής προπαγάνδας τις μέρες του δημοψηφίσματος, ενώ η συνολική τηλεθέαση υποχωρεί καθώς πολλοί θεατές στρέφονται προς το διαδίκτυο. Η μεγάλη υποστήριξη στο αίτημα να ανοίξει ξανά η ΕΡΤ είχε δείξει ότι μεγάλο μέρος του κοινού στηρίζει το αίτημα μιας μη εμπορικής ραδιοτηλεόρασης. Το καθεστώς των τηλεοπτικών καναλιών ήταν ένα χάος ασυδοσίας, με τις διαβόητες προσωρινές άδειες και την απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής ρύθμισης ή ελέγχου ως προς την ποιότητα της ψυχαγωγίας και την εγκυρότητα της ενημέρωσης, την ίδια ώρα που όχι μόνο η παρουσία των «βασικών μετόχων» αλλά και ο χαριστικός δανεισμός από τις τράπεζες επιβεβαίωναν ότι αποτελούσαν πρωτίστως μηχανισμό πίεσης από τη μεριά της οικονομικής εξουσίας. Η ωμή προπαγάνδα τις μέρες του δημοψηφίσματος ήταν το αποκορύφωμα μιας κατάστασης που έκανε μεγάλο μέρος της κοινωνίας θετικό για μια παρέμβαση που όντως θα «έβαζε τάξη» σε αυτό το τοπίο. Περισσότερα

Ο ορισμός της αντισυνταγματικότητας

Σχολιάστε

164591

Του Χάρη Ζάβαλου

Το Συμβούλιο της Επικρατείας με ψήφους 14 προς 11, αποφάσισε ότι ο νόμος Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες είναι αντισυνταγματικός.

Και πράγματι είναι, αφού αρμόδιο για την αδειοδότηση των καναλιών είναι το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο και όχι ο κάθε υπουργός που προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη του. Επί δυο έτη ασχολείται μόνο με αυτό το θέμα εκμεταλλευόμενος την βαθιά αντιπάθεια του κόσμου απέναντι στα καθεστωτικά μέσα, που τα μνημονιακά χρόνια αναλώθηκαν στο να κατηγορούν συλλήβδην τον ελληνικό λαό για όλες τις αστοχίες των εκάστοτε κυβερνήσεων. Περισσότερα

Για πόσο ακόμα ;

Σχολιάστε

by To Skouliki Tom

Αφορμή για ξέφρενο πανηγύρι στους δρόμους στάθηκε η απόφαση του ΣτΕ να κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο του Νίκου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, αφού η τελευταία γριά που βλέπει ακόμα τηλεόραση δήλωσε πως προτιμάει να της κόψουν εντελώς τη σύνταξη, παρά να χάσει το Μπρούσκο.

Σύμφωνα με την κυβερνητική εκπρόσωπο Όλγα Γεροβασίλη, η απόφαση του ΣτΕ θα έχει ως αποτέλεσμα 15.000 παιδιά να μείνουν εκτός παιδικών σταθμών και 4.000 νοσηλευτές εκτός νοσοκομείων, ενώ Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση βρίσκονται σταθερά εκτός τόπου και χρόνου και επιμένουν να απευθύνονται αποκλειστικά σε καθυστερημένους.

Εγώ πάντως, αν ήμουν η Όλγα Γεροβασίλη – μακριά από εμάς -, θα έλεγα απλά ότι τα 255 εκατομμύρια που θα χαθούν από τις άδειες θα κοπούν από τους μισθούς των δικαστών. Εκεί να δείτε για πότε θα άλλαζε η απόφαση των ανεξάρτητων Ελλήνων δικαστών. Περισσότερα

Older Entries