Αρχική

Γράμμα στην Ηριάννα. Γράμμα στον φυλακισμένο εαυτό μου

Σχολιάστε

Μέρα: 16η Μήνας: Oκτώβρης Έτος: 1984 Tόπος: Θέμιδος Μέλαθρον Ώρα:18.22

Aίθουσα: Έκτακτον Στρατοδικείον Αναστολών.

Όχι. Εκεί σχεδόν τελειώνει. Νωρίτερα.

Πρόεδρος: Έχετε πολλούς φίλους. Συναίσθημα: Φθόνος

Πρόεδρος: Έχετε σχέση με αυτούς τους χώρους; Συναίσθημα: κενό Περισσότερα

Advertisements

Υπουργός εναντίον εαυτού του -με έξοδα άλλων

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

O κλασικός θεωρητικός του πολέμου, Καρλ φον Κλάουζεβιτς, είχε αναλύσει τον πόλεμο ως πολιτική με άλλα μέσα. Νεότεροι στοχαστές συνέχισαν τη σκέψη του εξελίσσοντάς την. Αν και κανείς μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να ανατρέψει τη θεωρία του, εντούτοις η ερμηνεία της, στο πεδίο της μάχης, εξαρτάται από την ιδιοφυΐα του εκάστοτε στρατηγού.

Και, πράγματι, δεν υπάρχει θεωρία, όσο σωστή κι αν είναι, που να μπορεί να εφαρμοστεί αυτούσια στην πραγματικότητα. Στις περιπτώσεις που υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι για διάφορους λόγους έχουν κατασκευάσει κάποια θεωρία και προσπαθούν να την εφαρμόσουν στην πραγματικότητα, τότε ξεκόβονται από αυτήν και ζουν στον κόσμο τους και μέσα στη σέχτα τους, θρησκευτική ή πολιτική. Ως γνωστόν, ανήκουμε στη Δύση, δηλαδή στη γερμανική Ε.Ε.

Αυτό σημαίνει πως η χώρα μας οικειοθελώς υπέγραψε μια σειρά από συμφωνίες που τη μετέτρεψαν σε αποικία μέσω του χρέους. Η υποταγή μας δεν έγινε ύστερα από έναν πόλεμο και μια κατοχή, αλλά ύστερα από επιλογή των κυβερνήσεων που πίστευαν πως αν μπούμε στην Ευρώπη, αυτομάτως θα γίνουμε Ευρώπη με όλα τα καλά της (επίπεδο ζωής, υποδομές, Υγεία, Παιδεία, Πολιτισμός). Περισσότερα

Το Πάσχα αργεί για το λαό αλλά θα έρθει

Σχολιάστε

Επιμέλεια κειμένων: Σοφία Παπασπυρίδωνος

Να προετοιμάσουμε του όρους μιας νέας ανάστασης του τόπου

Άλλο ένα Πάσχα. Άλλο ένα Πάσχα Ελλήνων συμπιεσμένων και αποθαρρυμένων από τη μνημονιακή πραγματικότητα και τις απειλές που μας περιβάλλουν. Χωρίς ελπίδα, χωρίς ελπιδοφόρες σκέψεις για το μέλλον. Κι όμως το Πάσχα συνδέεται με τη λύτρωση, την πάλη της ζωής με τον θάνατο, την αναγέννηση. Μέσα στην άνοιξη η ζωή διεκδικεί τα δικαιώματά της, συγκεντρώνει δύναμη για να τα επιβάλλει πάνω στα ερείπια και την παγωνιά του χειμώνα.

Οι κυβερνώντες κόβουν κορδέλες αντικαθιστώντας το μυστρί της χούντας, βαφτίζουν οδικές στοές με ανάκατα ονόματα του παρελθόντος, δεν παραλείπουν να δείχνουν πόσο ζηλεύουν και τιμούν τον Ανδρέα Παπανδρέου. Οι σύγχρονοι παπατζήδες δεν πονούν τον τόπο και τον λαό. Ούτε συγκλονίζονται από το δράμα της επιβίωσής του. Υπάρχουν για να προωθούν «συμβόλαια» που τους δένουν με τους έχοντες και κατέχοντες. Περισσότερα

Εδουάρδο Γκαλεάνο: «Κυνηγός Ιστοριών»

Σχολιάστε

%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%b1%ce%bd%ce%bf1

 

Το «Περιοδικό» προδημοσιεύει αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο του σπουδαίου συγγραφέα

Επιμελείται ο Αντώνης Ν. Φράγκος

Εχουμε την χαρά να προσφέρουμε στους αναγνώστες του προδημοσιευμένα αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο του Εδουάρδο Γκαλεάνο, «Κυνηγός Ιστοριών», βιβλίο που δεν πρόλαβε να το δει δημοσιευμένο, το οποίο κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις «Πάπυρος», σε μετάφραση Ισμήνης Κανσή.

Μάλλον, το πιο προσωπικό του καθώς σε αυτό διάλεξε να παραθέσει πράγματα και θέματα που επηρέασαν την ζωή και τα λεγόμενά του. Οι ιστορίες των ταπεινών ανθρώπων της ηπείρου του και όχι μόνο, οι λαϊκοί μύθοι, η βία της εξουσίας και η εξέγερση εναντίον της, η επανάσταση, οι ιστορίες των λαών της Λατινικής Αμερικής, οι γυναίκα και ο έρωτας, η τέχνη και η τέχνη του ποδοσφαίρου. Ακόμη, η ανάγκη του να μιλήσει για την παιδική του ηλικία, τα πρόσωπα που τον επηρέασαν, η αγάπη για τα ταξίδια που έκανε και πως αντιμετώπιζε τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Με το γνωστό ακατανίκητο χιούμορ και την πικράδα των εκφράσεών του και, βεβαίως, τα σκίτσα του, όλος ο θαυμαστός κόσμος του Γκαλεάνο σε 264 σελίδες! Περισσότερα

Τάξεις και λογοτεχνία

1 σχόλιο

fabntasy-2

Lorraine Berry/ Μετάφραση για το Περιοδικό: Ομάδα Afterwords

Γιατί οι φτωχοί στον καπιταλισμό δεν δικαιούνται να εκφράζονται…

Τα ανυπέρβλητα ταξικά εμπόδια που βρίσκουν μπροστά τους οι εργαζόμενοι όταν θέλουν να ασχοληθούν με την λογοτεχνία

Ένα από τα πράγματα που διδάχθηκα στο δημοτικό στο Ιλινόι ήταν ότι η Αμερική διέφερε από την Ευρώπη ως προς το ότι ιδρύθηκε, και παρέμεινε ως μια αταξική κοινωνία. Στη σημερινή εποχή, αν οι πολιτικοί, όπως ο Μπαρακ Ομπάμα ή ο Μπέρνι Σάντερς, αναφέρουν τις διαφορές μεταξύ των τάξεων στην Αμερική, κατηγορούνται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους για αφύπνιση της ταξικής συνείδησης για να υποθάλψουν έναν ταξικό πόλεμο. Δυστυχώς, ο Ομπάμα και ο Σάντερς έχουν δίκιο και οι δάσκαλοι του σχολείου μου άδικο. Και ενώ η ταξική διαφορά εκδηλώνεται σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, για εκείνους που αναζητούν μια καριέρα στη λογοτεχνία, οι ταξικές διαφορές έχουν τεράστια επιρροή στο ποιος προσλαμβάνεται και στο ποιος εκδίδεται. Αυτό με τη σειρά του έχει μεγάλη επιρροή στην απεικόνιση της τάξης στη λογοτεχνία και στις απεικονίσεις που κάνουν τα μέσα ενημέρωσης για τη ζωή του συγγραφέα. Περισσότερα

Το κατά Γκαλεάνο ποδόσφαιρο

1 σχόλιο

γκαλεανο3

Ο μεγάλος Ουρουγουανός για την «σκιά» και το «φως» του λαϊκότερου παιχνιδιού της ανθρωπότητας

Ένα χρόνο μετά τον θάνατο του μεγάλου Ουρουγουανού συγγραφέα, οι εκδόσεις Πάπυρος τιμούν τη μνήμη του παρουσιάζοντας, σε μετάφραση της Ισμήνης Κανσή, «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως». Σε τούτο το βιβλίο ο Εδουάρδο Γκαλεάνο μιλάει για την ιστορία και την κουλτούρα του ποδοσφαίρου όντας βουτηγμένος μέσα σε αυτή, ένας διανοούμενος που είναι παθιασμένος με τη στρογγυλή «θεά» και με τις χορογραφίες των παικτών χωρίς βέβαια να παραλείπει την βιομηχανοποίηση του ποδοσφαίρου, την πολιτικοποίησή του και τον οικονομικό του τζόγο. Λίγο πριν την έκδοση του βιβλίου το Περιοδικό εξασφάλισε μια σειρά χαρακτηριστικά αποσπάσματα. Περισσότερα

Ο Ουμπέρτο Έκο και ο λαϊκισμός

Σχολιάστε

uberto-eco-20216

charalampopoulossmallτου Χρίστου Χαραλαμπόπουλου

Ίσως ο Ουμπέρτο Εκο να μην αποτελεί συνηθισμένο θέμα για μία αθλητική ιστοσελίδα, ακόμη και αν πρόκειται για ένα κείμενο in memoriam. Πιθανόν, πολλοί να μην έχουν διαβάσει βιβλία του αλλά να έχουν δει την ταινία που βασίστηκε στο βιβλίο του «Το Όνομα του Ρόδου».

Με αφορμή τον θάνατό του, στα social media γνωρίζουν αποθέωση κάποιες φράσεις του, τσιτάτα που μπορεί να είναι και η μοναδική επαφή εκείνου που τα αναφέρει με το έργο του Εκο.

Προφανώς, υπάρχουν πολλά εξαιρετικά αποσπάσματα από τα έργα ενός ανθρώπου που ασχολήθηκε διεξοδικά με τα χαρακηριστικά της μαζικής κουλτούρας, που θα μπορούσε να αναφέρει κάποιος αλλά προτιμώ να ανατρέξω σε μια παλιά συνέντευξή του. Περισσότερα

Ο τελευταίος Έλληνας

Σχολιάστε

sky-1

Η ανακοίνωση ήταν ξαφνική αλλά κανείς δεν είχε πια το κουράγιο να αντιδράσει:
«Αφαιρείται η ιθαγένεια από όλους τους Έλληνες, εκτός ενός. Στο εξής, οι κάτοικοι της χώρας που ονομάζεται ακόμα Ελλάδα δεν θα έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται Έλληνες. Το όνομα του προσώπου που θα συνεχίσει να είναι Έλληνας δεν θα ανακοινωθεί.».

Βέβαια, κάποιες συζητήσεις έγιναν. Κρυφά, γιατί οι ποινές ήταν εξοντωτικές.

Κάποιοι πρότειναν να υπάρξει αντίδραση όλου του πληθυσμού της χώρας αλλά ήξεραν πως αυτό ήταν αδύνατο. Οι ρουφιάνοι ήταν πάντα πολλοί.

Κάποιοι άλλοι ένιωσαν ένα βάρος να φεύγει από πάνω τους. Δεν μπορούσαν πια να αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες, οπότε η ζωή τους θα ήταν πιο απλή. Χωρίς τις διαρκείς συγκρίσεις με τους ένδοξους προγόνους, χωρίς τους ατελείωτους εθνικούς μύθους. Περισσότερα

Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη

Σχολιάστε

Μόσχα, 1959. Ο Κώστας Βάρναλης παραλαμβάνει το «Βραβείο Λένιν». Αριστερά ο Ιλιά Έρενμπουργκ.

Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειμών τας παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους…

Ο κυρ Αλέξανδρος είχε νηστεύσει ανελλιπώς ολόκληρον το Σαρανταήμερον και είχεν εξομολογηθεί τα κρίματά του (Παπά-Δημήτρη το χέρι σου φιλώ!). Και αφού εγκαίρως παρέδωσε το χριστουγεννιάτικον διήγημά του εις την «Ακρόπολιν» και διέθεσεν ολόκληρον την γλίσχρον αντιμισθίαν του προς πληρωμήν του ενοικίου και των ολίγων χρεών του, γέρων ήδη κεκμηκώς υπό των ετών και της νηστείας, αποφεύγων πάντοτε την πολυάσχολον τύρβην, αλλά φιλακόλουθος πιστός, έψαλεν, ως συνήθως, με την βραχνήν και σπασμένην φωνήν του, πλήρη όμως ενθέου πάθους, ως αριστερός ψάλτης, εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ελισσαίου τας Μεγάλας Ώρας, σχεδόν από στήθους, και ότε επανήλθεν εις το πτωχικόν του δωμάτιον, δεν είχεν ακόμη φέξει. Περισσότερα

Ζοζέ Σαραμάγκου – Ο φωταγωγός

Σχολιάστε

Fotagogos

Ζωή: οδηγίες χρήσεως

Όταν μεγαλώσεις, θα θέλεις να είσαι ευτυχισμένος. Προς το παρόν δεν το σκέφτεσαι, και γι’ αυτό ακριβώς είσαι ευτυχισμένος. Όταν θα το σκέφτεσαι, όταν θα θέλεις να είσαι ευτυχισμένος, θα πάψεις να είσαι. Ίσως για πάντα…! Όσο πιο μεγάλη η επιθυμία σου για ευτυχία, τόσο πιο δυστυχισμένος θα είσαι. Η ευτυχία δεν είναι ένα πράγμα που το κατακτάς. Θα σου πουν πως κατακτιέται. Μην τους πιστέψεις. Η ευτυχία ή είναι ή δεν είναι. [σ. 84]

Η ανάγνωση του πρώτου μυθιστορήματος ενός κορυφαίου λογοτέχνη έχει πάντα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον που ξεπερνά τις όποιες φιλολογικές ή φιλοπερίεργες ανησυχίες. Είναι ένα πεδίο όπου μπορεί κανείς να δει πώς ξεκίνησε η γραφή του, ποιες μεταγενέστερες μορφικές ανησυχίες εντυπώνονται ήδη από το αρχικό βιβλίο, ποια θέματα τον απασχολούσαν εκείνη την περίοδο. Η σύγκριση γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αν πρόκειται για συγγραφέα που άσκησε μοντέρνες και πρωτοποριακές γραφές. Τις καλομελετούσε από τα σπάργανά του ή τις προσκάλεσε αργότερα, υπό την επίδραση άλλων συγγραφέων και χρόνων; Περισσότερα

Βασίλης Ραφαηλίδης: Περί φτώχειας

Σχολιάστε

Φτώχεια λέγεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η επιβίωση αποτελεί την πρώτη και σχεδόν τη μοναδική φροντίδα του ανθρώπου. Ο φτωχός δεν ζει, επιβιώνει όταν μπορεί να επιβιώσει. Το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» παραπέμπει στη σταθερή απαίτηση του ανθρώπου, από τότε που έγινε sapiens (σκεπτόμενος), να αποδεσμευτεί κάποτε από τον αγώνα για την επιβίωση και να μπει στη ζωή χωρίς αγωνία.

Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο άνθρωπος κατάλαβε πως σκοπός της ύπαρξής του δεν είναι η επιβίωση, όπως στα ζώα, αλλά η ζωή. Κι ωστόσο το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» διατηρεί πάντα τη σημασία που είχε την εποχή του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Είναι λίγοι αυτοί που πράγματι ζουν. Οι περισσότεροι είτε -επιβιώνουν, είτε ψευτοζούν με το φόβο πως θα χάσουν ακόμα και τη δυνατότητα της επιβίωσης που εξασφάλισε στους περισσότερους ο καπιταλισμός. Περισσότερα

Αντιφασιστικό διήγημα: «Η μπογιά»

Σχολιάστε

.

Το αντιφασιστικό διήγημα που ακολουθεί διακρίθηκε στον διαγωνισμό «Λόγω Τέχνης» το 2012 και εκδόθηκε στο βιβλίο «11 Λέξεις» από τις εκδόσεις Καλέντης.

Ευχαριστω θερμά τον εκδότη για την άδεια που μου έδωσε να το αναρτήσω εδώ.

.

futuristic-dystopia_00356713

.

Περισσότερα

Καζαντζάκης: Ασκητική

Σχολιάστε

nikos_kazatzakis_430
Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια

ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ. O νους: «Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο;». Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου. Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έχτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: «Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!» Περισσότερα

Όλοι αυτοί οι υπέροχοι νεκροί…

Σχολιάστε

16

του Τέου Ρόμβου

Ο Ηλίας Πετρόπουλος έλεγε ότι προτιμάει το Ροΐδη από τον Παπαδιαμάντη που τον αποκαλούσε «μούχλα». Ο Πετρόπουλος έχει πολλά κοινά με το Ροΐδη, είναι και εκείνος ένας εργάτης της γραφής, όπως και ο Ροΐδης- και οι δυο τους υπήρξαν σαρκαστικοί στοχαστές, ρηξικέλευθοι που γνώριζαν πολύ καλά την Εσπερία και τον ουμανισμό της, το διαφωτισμό και την υποκρισία της.

Ο Ροΐδης τα βάζει με την εκκλησία, ο Πετρόπουλος με τους δικαστές, και οι δυο τους κάνουν συνεχώς οργισμένη, λυσσασμένη κοινωνική πολεμική κι οι δύο τους ασκούν διαρκώς κριτική στον ελλαδικό επαρχιωτισμό και την εξουσία…

Το βιβλίο που ετοίμαζε μιαν ολόκληρη ζωή ο Πετρόπουλος ήταν το λεύκωμα ”Ελλάδος Κοιμητήρια” (2005). Ο ίδιος έχει πει: «Αυτό είναι το βιβλίο της ζωής μου». Περισσότερα

Περί ηρώων (Οι μέρες αφηγούνται – 31 Αυγούστου)

Σχολιάστε

Pattonphoto-300x395
Του Eduardo Galeano

Το 1943, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο στρατηγός Τζορτζ Πάτον έβγαζε τους εξής λόγους στους στρατιώτες του:

Εσείς βρίσκεστε εδώ γιατί είστε πραγματικοί άνδρες, και όλοι οι πραγματικοί άνδρες αγαπούν τον πόλεμο!

Οι Αμερικανοί είμαστε υπερήφανοι όταν είμαστε φαλλοκράτες, και είμαστε φαλλοκράτες! Περισσότερα

Jack Kerouac, Ας πιούμε τη υγειά των τρελών

Σχολιάστε

10245556_328812633940946_5499595523074419844_n

Τα δίδυμα (Οι μέρες αφηγούνται )

Σχολιάστε

Eduardo Galeano
Το 1944, στον τουριστικό παράδεισο του Μπρέτον Γουντς, έγινε γνωστό ότι η ανθρωπότητα κυοφορούσε δίδυμα, που τα είχε απόλυτη ανάγκη.

Το ένα θα ονομαζόταν Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το άλλο Παγκόσμια Τράπεζα. Περισσότερα

Oκτώ ποιήματα για το Πάσχα

Σχολιάστε

990dd-dali8

NΙΚΟΣ KAZANTZAKHΣ

«Ω Kύριε, εγώ ‘μαι που έσπασα σα μυρογιάλι
στα ιερά σου πόδια την καρδιά μου, και τα ολόξανθα
μακριά μαλλιά μου εγώ τ’ ανέμισα στις τρέμουλες,
σκυφτές των Aποστόλων κεφαλές, σα φλάμπουρο!
Eγώ ‘μαι που όντας όλοι οι εδικοί μακριάθε
κοιτώντας το σταυρό σε κλαίγαν σκορπισμένοι, Περισσότερα

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (1927-2014)

Σχολιάστε

Ήμουν έφηβος όταν διάβασα το «Εκατό χρόνια μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Ήταν καλοκαίρι, ήμουν στην Ζάκυνθο και αυτό το βιβλίο με κατάπιε. Δεν βγήκα από το δωμάτιό μου για τρεις μέρες. Θυμάμαι την θεία μου να μου φωνάζει να βγω να παω στην θάλασσα να με δει ο ήλιος.

Στη συνέχεια, διάβασα όλα τα βιβλία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και όποιου άλλου λατινοαμερικάνου συγγραφέα μπορεί να θύμιζε τον Μάρκες.

Ο μαγικός ρεαλισμός του Μάρκες με μάγεψε. Περισσότερα

ΟΙ ΜΕΝΤΕΣΕΔΕΣ

1 σχόλιο

Laurence_Sterne_by_Sir_Joshua_Reynolds

Του Laurence Sterne

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, τα δέκα τουλάχιστον τελευταία χρόνια, ο πατέρας μου έλεγε ότι θα τη διόρθωνε, – δεν έχει διορθωθεί ακόμα· – καμιά οικογένεια εκτός από τη δική μας δε θα τα’ άντεχε ούτε μια ώρα, – και, πράγμα ακόμα πιο εκπληκτικό, δεν υπήρχε θέμα στον κόσμο όπου ο πατέρας μου ν’ αποδεικνύει καλύτερα την ευγλωττία του. Όσο σ’ αυτό των μεντεσέδων. – Κι όμως, την ίδια στιγμή, ήταν, νομίζω, ένας από τους μεγαλύτερους αερολόγους, επί του θέματος, που έχει να παρουσιάσει η ιστορία: η ρητορική και η συμπεριφορά του βρίσκονταν με δεμένα τα χέρια, – Ουδέποτε άνοιξε η πόρτα του σαλονιού – χωρίς η φιλοσοφία και οι αρχές του να πέσουν θύματά της· τρείς σταγόνες λάδι μ’ ένα φτερό, και μια σφυριά στο κατάλληλο σημείο, θα έσωζαν την τιμή του για πάντα. Περισσότερα

Έχετε χρόνο για κάτι ωραίο; (Οι μέρες αφηγούνται – 12 Ιανουαρίου)

Σχολιάστε

Eduardo Galeano

Σαν σήμερα το πρωί, το 2007, ένας βιολονίστας έδωσε κονσέρ­το σε έναν σταθμό του μετρό της Ουάσινγκτον.

Ακουμπισμένος στον τοίχο, δίπλα σε έναν σκουπιδοτενεκέ, ο μουσικός, που περισσότερο έμοιαζε με ένα συνηθισμένο αγόρι από τις συνοικίες, έπαιξε έργα του Σούμπερτ και άλλων κλασι­κών, επί τρία τέταρτα της ώρας. Περισσότερα

Στάινμπεκ: Το κραχ

2 Σχόλια

Με αφορμή τα 45 χρόνια από το θάνατο του νομπελίστα συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ, διαβάζουμε ένα επίκαιρο άρθρο του για την κρίση του 1929 στην Αμερική

ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΟ 1929. ΕΙΧΑΜΕ ΠΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ (εγώ όχι, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι, ναι). Θυμάμαι τα ζαλισμένα και ευτυχισμένα πρόσωπα των ανθρώπων που έφτιαχναν χάρτινες περιουσίες με τις μετοχές του χρηματιστηρίου. «Σήμερα κέρδισα δέκα χιλιάδες δολάρια μέσα σε δέκα λεπτά. Συνολικά, αυτήν τη βδομάδα κέρδισα ογδόντα χιλιάδες». Περισσότερα

Χοιρόπολις

Σχολιάστε

tumblr_lw9vy9BNoZ1qf0obxo1_500

Οι δεκαετίες πέρασαν, σβήνοντας κάθε μνήμη της Επανάστασης των Ζώων. Το Αρχοντικό Κτήμα που διοικούσε ο Ναπολέων και τα υπόλοιπα γουρούνια, έχει πλέον επεκταθεί ενσωματώνοντας τα κτήματα όλης της περιοχής και τίποτε σχεδόν δεν θυμίζει την εποχή που τα αμαξάλογα, οι κότες, ακόμη και τα παπάκια έδωσαν μάχες για την ελευθερία τους. Η μόνη ανάμνηση των παλιών χρόνων είναι το σύνθημα στον τοίχο, που παραποίησαν τα εξουσιαστικά γουρούνια: «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα».Άλλα συνθήματα έχουν επίσης κοσμήσει τους τοίχους του κτήματος, όπως «Η εργασία σας είναι η χαρά σας», «Καταδικάζουμε την παράνομη Βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» και «Το Κτήμα προστατεύει την Ιδιοκτησία». Η σημαία της επανάστασης, αυτή που συμβόλιζε τον πόθο γι΄απελευθέρωση απ’ τον ανθρώπινο ζυγό, την αυτονομία της κοινότητας των ζώων, έχει εδώ και χρόνια αντικατασταθεί από τη σημαία του έθνους, μιας από τις τελευταίες επινοήσεις του συμβουλίου που έστησε ο Ναπολέοντας μαζί με τους εμπόρους, ώστε να κάμψει τις όποιες διεκδικήσεις των υπόλοιπων ζώων, αλλά και να δημιουργήσει μια πλαστή ενότητα γουρουνιών, σκύλων και των κατώτερων ζώων. Περισσότερα

Ο νόμος της ζούγκλας!

Σχολιάστε

MV5BMTIxNTU0MjQ1Nl5BMl5BanBnXkFtZTcwODkwMzcxMQ@@._V1_SY317_CR4,0,214,317_Η φτώχεια και ο πλούτος είναι δυο σημαδιακές για την ανθρώπινη συμπεριφορά λέξεις. Ποτέ κανείς δεν διάλεξε με τη θέληση του τη φτώχεια (εξαιρούνται οι συνεπείς προς τις ασκητικές ιδέες τους ασκητές). Ποτέ κανείς πλούσιος δεν είπε: τι ωραία που θα ’ταν αν ήμουν φτωχός!

Από τότε που υπάρχει πείνα, δηλαδή από της εμφανίσεως του ανθρώπου στη Γη, ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται. Κι ο πλούσιος, είτε δεν ονειρεύεται τίποτα, όταν έχει αποβλακωθεί πάρα πολύ είτε ονειρεύεται διαμάντια, κότερα κι άλλα τέτοια πολυτελή, τουτέστιν αρμόζοντα σε αυτόν που έχει «πολύ τέλος», δηλαδή μεγάλη περιουσία (τέλος ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες την ατομική περιουσία) ή σε αυτόν που πληρώνει «πολλά τέλη» (πολλούς φόρους) σύμφωνα με μια αυθαίρετη «ετυμολογία της λέξης, αν και όπως έδειξαν τα πράγματα αυτοί που έχουν «πολύ τέλος» δεν πληρώνουν κατ’ ανάγκην και πολλά τέλη. Περισσότερα

αυτό που κάνουμε σε όλη μας τη ζωή:

Σχολιάστε

ψάχνουμε να βρούμε αυτά που έχουμε χάσει… μπορεί να τα βρούμε μια φορά ή και δυο φορές, αλλά θα υπάρξει μια τρίτη φορά που δε θα βρούμε τίποτα!

έτσι είναι, ένα συνεχές τρέξιμο προς τα πίσω, για να χάσουμε εντέλει ή να πεθάνουμε…

πάρα πολλά πράγματα ψάχνουμε ώσπου να πεθάνουμε…

kleftis Περισσότερα

Older Entries