Αρχική

Η φάρ(σ)α του Νταβός

Σχολιάστε

Κινητοποιήσεις διαδηλωτών με μάσκες στην είσοδο του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ

του Μιχάλη Μπάμπη

Φαρσοκωμωδία διεθνούς παραγωγής παρά Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ θυμίζει μετά τη δεύτερη ημέρα της η φετινή σύναξη της πολιτικής και οικονομικής ελίτ του πλανήτη στο Νταβός της Ελβετίας.

Η πλέον αντιπροσωπευτική ατάκα αυτής της σύναξης θα ήταν «προέρχομαι από την ελίτ και είμαι εδώ για να βοηθήσω».

Ατάκα ικανή να προκαλέσει γέλια μέχρι δακρύων στις μάζες των κοινών θνητών που είδαν τα τελευταία 30 χρόνια αυτή την κοινωνική ομάδα να συσσωρεύει αμύθητο πλούτο σε βάρος των υπολοίπων, να εξαντλεί τους κοινούς πόρους και να οδηγεί ανθρωπότητα και πλανήτη στα άκρα. Περισσότερα

Περί λαϊκισμού και έλλειψης παραγωγής πολιτικής…

Σχολιάστε

Της Ζηνοβίας Σαπουνά

Μια ρήση του Γάλλου φιλοσόφου, του Ζακ Ρανσιέρ, περί λαϊκισμού ήρθε στο μυαλό μου με αφορμή την ατζέντα που προσπαθεί να επιβάλει στο πολιτικό προσκήνιο μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης και κόμματα της αντιπολίτευσης.

«Ο λαϊκισμός κρύβει και αποκαλύπτει ταυτόχρονα τη μεγάλη επιθυμία της ολιγαρχίας: να κυβερνήσει χωρίς το λαό, να κυβερνήσει χωρίς την πολιτική» έλεγε το 2005 ο Ρανσιέρ, ρήση που ανάγοντας την στην ελληνική πραγματικότητα του σήμερα, περιγράφει με μοναδική τρόπο το πώς κινείται η καθεστηκυία πολιτική κάστα: σε ένα πλαίσιο παντελούς έλλειψης παραγωγής πολιτικής με ταυτόχρονη απαξία της λαϊκής βούλησης. Περισσότερα

Η κόλαση εντός τους…

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/01/art.jpg

Της Ζηνοβίας Σαπουνά

Το τέλος της χρονιάς μάς βρήκε να συζητούμε και πάλι τα ίδια. Τη «φασιστοποίηση» (γλωσσοπλάστης κι εγώ σαν τον πρωθυπουργό μας!) της ελληνικής κοινωνίας.

Αφορμή αυτή τη φορά στάθηκε το κοινωνικό μέρισμα το οποίο έλαβε –άκουσον, άκουσον– ένα περίπου 10% μη Ελλήνων!

Όπως μας είπαν τα «έγκριτα» μέσα μαζικής ενημέρωσης, «ήρθαν οι ξένοι από 170 χώρες και μας πήραν και το κοινωνικό μέρισμα», μετά –φυσικά– τις δουλειές, τα σπίτια, τις γυναίκες, τους άνδρες κτλ που μας «έχουν πάρει» εδώ και χρόνια.

Το κόκκινο χαλί του δρόμου με τα αίματα που οδηγεί στον φασισμό στρώθηκε, και στρώνεται πάντα, από τους «γνωστούς-άγνωστους» διαμορφωτές της κοινής γνώμης που συνεπικουρούνται πλέον από τους τυχάρπαστους νεοφιλελεύθερους διαμορφωτές των social media. Περισσότερα

Ερείπια του παλαιού, αναδύσεις του νέου

Σχολιάστε

Strangers-in-the-Hel-Mel-Art-Walk-4

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, το 2009, και πολύ περισσότερο από την αναγγελία εισόδου στο πρώτο μνημόνιο, ήταν σαφές ότι η πολιτική γεωγραφία, όπως λίγο πολύ παρέμενε σταθερή από τη δεκαετία ‘80, θα άλλαζε βαθιά και διαρκώς. Σε κανένα κράτος υπό τη δοκιμασία της χρεοκοπίας και των προγραμμάτων του ΔΝΤ το πολιτικό σύστημα δεν παρέμεινε αλώβητο· αντιθέτως, πρόσωπα και δυνάμεις που οδηγούν μια χώρα στην οδυνηρή επιτήρηση είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από το προσκήνιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Αυτή η τεκτονική μετατόπιση συμβαίνει ήδη και στην Ελλάδα, παρότι δεν έχει ολοκληρωθεί. Το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου 2009, μετά τις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, παρουσιάζει ελάχιστα κοινά τυπικά χαρακτηριστικά με το σημερινό. Εν τω μεταξύ, στη διαρρεύσασα τετραετία, έχουν συμβεί πρωτογανή γεγονότα: ο εκλεγμένος πρωθυπουργός του πρώτου μνημονίου απεπέμφθη και ο υπουργός του επί των Οικονομικών σύρεται κατηγορούμενος για κακούργημα. Ενας τραπεζίτης αναγορεύθηκε πρωθυπουργός και υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο. Το κεντροαριστερό κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και έβαλε τη χώρα σε καθεστώς επιτήρησης κατέρρευσε. Ενα ακροδεξιό κόμμα συνήργησε στο μνημόνιο και εξαερώθηκε. Ενα άλλο ακροδεξιό μόρφωμα, με νεοναζιστικούς χαρακτήρες και αντισυστημική ρητορική, εκτοξεύθηκε από το πουθενά και διεκδικεί την τρίτη θέση. Ο ηγέτης της μείζονος αντιπολίτευσης, που αντιτάχθηκε στο πρώτο μνημόνιο, υπέγραψε το δεύτερο και το τρίτο και εφάρμοσε πολτική εκ διαμέτρου αντίθετη προς τις διακηρύξεις του, όταν έγινε πρωθυπουργός. Τέλος, ένα μικρό αριστερό κόμμα, κινούμενο ιστορικά μεταξύ 3%-5,5%, απογειώθηκε στη στρατόσφαιρα του 27% και του ουσιαστικού ρυθμιστή των εξελίξεων εφεξής. Περισσότερα

ΕΡΤ, ταμπλόιντ, αντινιούζ

Σχολιάστε

Αν το πρόβλημα των «αντιλαϊκιστών» ήταν στ’ αλήθεια ο λαϊκισμός, αυτές τις μέρες θα έπρεπε να είχαν σηκωθεί και οι πέτρες που κάποιος σαν το Αιμίλιο Λιάτσο προορίζεται για διευθυντής ειδήσεων στην ΕΡΤ 

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στην ΕΡΤ, με πρώτο το διορισμό της διοίκησής της από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα, είναι τόσο παλιές όσο και η ίδια η ΕΡΤ. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που, όσες φορές αναφερόμαστε σε αυτήν, το σκεφτόμαστε αν θα την πούμε «κρατική» ή «δημόσια» τηλεόραση∙ και είναι περιττό να εξηγήσει κανείς ότι η διαφορά είναι κρίσιμη, τουλάχιστον σε όσους καταλαβαίνουν ότι κράτος και «δήμος» δεν ταυτίζονται παρά μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Περισσότερα