Home

Ο ολοκληρωτισμός σαν προληπτική αντεπανάσταση

Leave a comment

 

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/12/29.jpg

του Κώστα Λιβιεράτου

Υπάρχει ένα βιβλίο για τη Ρώσικη Επανάσταση και το σοβιετικό καθεστώς που, αν ήμασταν σοβαροί αριστεροί, θα ’πρεπε να το είχαμε διαβάσει από παλιά. Όχι επειδή κλείνει τη συζήτηση, αλλά επειδή την πάει πολλά βήματα παρακάτω (πέρα από τις δοξολογίες ή τις σεμνές κριτικές της σοσιαλιστικής πατρίδας). Υπάρχει ένα κείμενο που λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους, και τ’ όνομα αυτό είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ολοκληρωτισμός. Μια τέτοια πρόκληση θα ’πρεπε να ξυπνήσει μάλλον το ενδιαφέρον των αριστερών παρά τη μήνι, την  αισχύνη ή την αιδήμονα σιωπή τους – εξαρτημένα ανακλαστικά που πέτυχαν να κρατήσουν για καιρό στην αφάνεια τη Γένεση του ολοκληρωτισμού (Οικονομική υπανάπτυξη και κοινωνική επανάσταση)* και τον συγγραφέα της Κώστα Παπαϊωάννου (όπως έγινε άλλωστε και με τη συγγενική περίπτωση του Κορνήλιου Καστοριάδη). Το βιβλίο δεν αξιώνει να πει τη μία και μόνη αλήθεια για το αμφιλεγόμενο θέμα του. Εκθέτει όμως μια ολοκληρωμένη, πολυδιάστατη αφήγηση, με συγκροτημένη επιχειρηματολογία, αξιοθαύμαστη τεκμηρίωση και ασυμβίβαστο ριζοσπαστικό φρόνημα. Από το πλήθος των θεμάτων που θέτει προς συζήτηση, περιορίζομαι εδώ σε τρία κεντρικά: More

2017 – το φορτισμένο παρόν

Leave a comment

2017 – το φορτισμένο παρόν

του Κώστα Λιβιεράτου

2017 – λίγες μέρες μετά το τέλος του ’16. Καιρός, στο περιθώριο των γιορτών, για κάποιους απολογισμούς, προσωπικούς όσο και πολιτικούς, αναμετρήσεις με το πέρασμα του χρόνου, ή με περασμένα χρόνια που ταξιδεύουν ακόμη στο σήμερα.

2017: επτά χρόνια από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα. Δεν το ‘χαμε προβλέψει, δεν το ’χαμε καν διανοηθεί. Αίφνης οι ειδήσεις έγιναν αφόρητες καθώς βάλθηκαν να εκφωνούν ατέρμονα το «δόγμα του σοκ». Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το χρέος να εμπεδώνεται παντού ως γενική συνθήκη (αποικιοποίηση της χρεωμένης χώρας, κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου), τα μνημόνια να εδραιώνονται ως καθεστώς, τις διαπραγματεύσεις, τους διακανονισμούς, τις ρυθμίσεις να γίνονται όροι ζωής, το ευρώ σαν ένα εύθραυστο μα αδιαφιλονίκητο τοτέμ. Αργά, αλλά σταθερά η καθημερινότητα άλλαζε, τα νούμερα δεν έβγαιναν (ούτε της χώρας, ούτε τα δικά μας) κι όλοι καλούμασταν να βρούμε ατομικές λύσεις στο αδιέξοδο. More