Home

Περισσότεροι άστεγοι στην Ευρώπη

Leave a comment

UK Obdachlos (picture-alliance/Photoshot)

Η ψαλίδα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς ανοίγει κι άλλο στην ευρωπαϊκή αγορά ακινήτων. Νέα έρευνα καταδεικνύει αύξηση του αριθμού των αστέγων. Το φαινόμενο παρατηρείται και στη Γερμανία.

Σχεδόν σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη είναι γνώριμη η εικόνα αστέγων που αναγκάζονται να περάσουν τη νύχτα στους δρόμους, συχνά υπό δύσκολες καιρικές συνθήκες, που θέτουν -ειδικά τον χειμώνα- σε κίνδυνο τη ζωή τους. Ο αριθμός των αστέγων και των ανθρώπων χωρίς σταθερή κατοικία, εκείνων δηλαδή που βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση καταλύματος, φαίνεται να έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Αυτή η αίσθηση που έχουν πολλοί περαστικοί στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων, επιβεβαιώνεται και από αριθμητικά δεδομένα. Σύμφωνα με νέα έκθεση της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας οργανώσεων που ασχολούνται με αστέγους (FEANTSA) σε συνεργασία με τη γαλλική οργάνωση μέριμνας αστέγων Abbe Pierre, ο κοινωνικός αποκλεισμός στην ευρωπαϊκή αγορά ακινήτων έχει οξυνθεί. Η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και σε αυτό το πεδίο ανοίγει ολοένα και περισσότερο. More

Νέα Ομιλία

Leave a comment

web130813

Ξεκινάμε απ’ τα βασικά: η Αμυγδαλέζα δεν είναι «κέντρο κλειστής φιλοξενίας», μεταναστών, δεν είναι σταθμός συγκέντρωσης, δεν είναι κέντρο προσωρινής κράτησης, είναι το ελληνικό Γκουαντάναμο. Οι άνθρωποι που μένουν εκεί (από φήμες μόνο υπολογίζονται ανάμεσα σε 1.380 και 1.600, αφού το ελληνικό κράτος αρνείται να δώσει το παραμικρό στοιχείο, προφανώς για να είναι ευκολότερη η “εξαφάνιση” τους αν χρειαστεί), στοιβαγμένοι σε κοντέινερ κάτω από τον καυτό ήλιο του Αυγούστου τόλμησαν να άναψαν κλιματιστικό για να δροσιστούν. Οι ανθρωποφύλακες τους έκοψαν τελείως το ρεύμα για τρεις μέρες. Οι άνθρωποι εξεγέρθηκαν ρισκάροντας τη ζωή και την υγεία τους, αφού στο κολαστήριο που τους πέταξαν δεν είχαν πλέον τίποτα να χάσουν. Είχαν προηγηθεί ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, εν ψυχρώ δολοφονίες. Πολλοί παρατηρούν ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούν τα τελευταία χρόνια τα στελέχη της κυβέρνησης, ψεύτικη, αφαιρετική, κατακρεουργημένη από κάθε ίχνος ηθικής υπόστασης και εμπειρικών δεδομένων, θυμίζει τη Νέα Ομιλία του Όργουελ. Εμένα περισσότερο μου θυμίζει τη γλώσσα του ιδεολογικού τους προγόνου Γιόζεφ Γκαίμπελς και των υφισταμένων του.

Μερικά χρόνια πριν ο Τζωρτζ Όργουελ επινοήσει τη Νέα Ομιλία στο 1984, οι δήμιοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης στη Γερμανία και την Πολωνία χρησιμοποιούσαν ήδη μια άτυπη διοικητική γλώσσα που έμοιαζε πολύ με τη Νέα Ομιλία, και ήταν απαλλαγμένη από ηθικά νοήματα. Ο Michel Borwicz στο βιβλίο του Γραφτά των Μελλοθανάτων από τη Ναζιστική Κατοχή 1939-1945 (Εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα, 1997) μελετάει την τεχνητή διάλεκτο που χρησιμοποιούσαν οι Ες-Ες με σκοπό να ξεγελάσουν τα θύματα τους, που ήταν παράλληλα κι ένα λεξιλόγιο διοικητικό, απαλλαγμένο από συναισθηματικό περιεχόμενο, ώστε να μπορούν να κάνουν τη «δουλειά» τους χωρίς ενοχές. Με τον τρόπο αυτό, οι δολοφόνοι έχαναν την ηθική τους φυσιογνωμία, οι δολοφονημένοι το ανθρώπινο πρόσωπο τους, και τα βασανιστήρια τη συγκινησιακή τους όψη. More