Home

O Nicholas Shaxson, οι ζώνες offshore και η μαφιόζικη τροπή του καπιταλισμού

Leave a comment

«OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών»

Του Θανάση Μπαντέ

Ο Nicholas Shaxson στο βιβλίο του «OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών» ξεκαθαρίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα: «Ο κόσμος των υπεράκτιων (offshore) κέντρων βρίσκεται παντού τριγύρω μας. Πάνω από το μισό παγκόσμιο εμπόριο περνά, τουλάχιστον στα χαρτιά, από φορολογικά καταφύγια. Πάνω από το ήμισυ όλων των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και το ένα τρίτο των άμεσων ξένων επενδύσεων από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες δρομολογούνται μέσω υπεράκτιων κέντρων. […] Το 2010 το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι η συνολική αξία των στοιχείων του ενεργητικού μόνο των μικρών νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων ανέρχονταν συνολικά σε 18 τρισεκατομμύρια δολάρια – ποσό ισοδύναμο με το ένα τρίτο, περίπου, του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και αυτό, σύμφωνα με το ΔΝΤ, μάλλον αποτελούσε υποεκτίμηση». (σελ. 31).

Ως προς το τι σημαίνει φορολογικό καταφύγιο, το Shaxson θα επιχειρήσει έναν γενικό ορισμό: «Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το τι είναι ένα φορολογικό καταφύγιο. Για να λέμε την αλήθεια, ο όρος είναι κάπως παραπλανητικός, μιας και αυτά τα μέρη δεν προσφέρουν μόνο διαφυγή από τη φορολογία· παρέχουν επίσης εχεμύθεια, διαφυγή από τις χρηματοπιστωτικές ρυθμίσεις και μια ευκαιρία να αψηφήσει κανείς τους νόμους και τους κανόνες άλλων επικρατειών, των χωρών όπου ζει ο περισσότερος κόσμος». (σελ. 32). Και συμπληρώνει: «Το ζητούμενο είναι να προσφέρουν διόδους διαφυγής από τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η ζωή στο πλαίσιο της κοινωνίας και η αποκόμιση ωφελημάτων από αυτή – τους φόρους, την υπεύθυνη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, το ποινικό δίκαιο, το κληρονομικό δίκαιο και ούτω καθεξής. Αυτή είναι η βασική δραστηριότητά τους. Αυτό κάνουν». (σελ. 32). More

Καπιταλιστικός ρεαλισμός

Leave a comment

Στις μεταφορντικές κοινωνίες του ελέγχου, λοιπόν, που έχουν αντικαταστήσει τις παλιές κοινωνίες της πειθαρχίας, η εξωτερική επιτήρηση επιτυγχάνεται μέσω της εσωτερικής αστυνόμευσης.

Στις μεταφορντικές κοινωνίες του ελέγχου, λοιπόν, που έχουν αντικαταστήσει τις παλιές κοινωνίες της πειθαρχίας, η εξωτερική επιτήρηση επιτυγχάνεται μέσω της εσωτερικής αστυνόμευσης.

Γράφει ο Ευθύμης Φρεντζαλάς

Ο Πωλ Μέισον στο βιβλίο του «Μετακαπιταλισμός-Ένας οδηγός για το μέλλον» (Εκδόσεις Καστανιώτη) γράφει πως ο μαρξισμός έχει άδικο γιατί η εμπειρία των διακοσίων τελευταίων ετών δείχνει ότι η εργατική τάξη περισσότερο ενδιαφέρεται να «ζήσει, παρά τον καπιταλισμό» από όσο να τον ανατρέψει. Η τάξη αυτή είχε γι’ αυτόν από τότε που εμφανίστηκε απόλυτη συνείδηση των επιθυμιών της οι οποίες αποτυπώνονταν ολοκάθαρα στις δράσεις της και μόνο ως ο μη ενσυνείδητος φορέας σωτηρίας της κοινωνίας δεν αποδείχτηκε όλα αυτά τα χρόνια  επειδή «ήθελε απλώς μία πιο βιώσιμη μορφή καπιταλισμού» γράφει σχεδόν σίγουρος. Αποδίδει έτσι την διακοσίων ετών ιστορία ήττας της εργατικής τάξης στην πραγματική  βούληση αυτής της τάξης, η οποία κατά έναν μαγικό τρόπο «κρυβόταν» στα αποτελέσματα των πραγματικών και μαχητικών κατά καιρούς, ακόμη και για τον ίδιο, αγώνων της. Ο συγγραφέας δεν «χαρίζεται» ούτε στο σύγχρονο εργατικό κίνημα το οποίο υποφέρει κατά την άποψή του και από μία ιδεολογικού τύπου κατάρρευση αφού «η εργατική αλληλεγγύη είναι πλέον αδικαιολογήτως απούσα». Οι απαισιόδοξες αυτές σκέψεις και διαπιστώσεις του δικαιολογούν πλήρως το συμπέρασμά του πως «έχει γίνει αδύνατο ακόμη και να φανταστούμε αυτή την εργατική τάξη, που έχει αποδιοργανωθεί εντελώς και είναι παραδομένη στα δίχτυα του καταναλωτισμού και της εξατομίκευσης, να ανατρέπει τον καπιταλισμό».  Η αριστερά δε έχει ηττηθεί τόσο ολοκληρωτικά γι’ αυτόν ώστε  «ανάγκασε» σχεδόν τον  φιλόσοφο  Φρέντρικ Τζέιμσον να γράψει πως «έχει γίνει πιο εύκολο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου από το να φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού». Πώς εξηγείται, όμως, αυτή η απαισιοδοξία του συγγραφέα; Έχει ισχυροποιηθεί ο καπιταλισμός ή μήπως έχει πεθάνει η εργατική τάξη; Τα παλιά τα χρόνια μπορούσαν οι εργαζόμενοι να φανταστούν  το τέλος του καπιταλισμού; Ήταν πιο εύκολο τότε γι’ αυτούς ή μήπως το Κεφάλαιο τους ακολουθούσε πάντα ακόμη και στα όνειρά τους; More

Κι όποιον πάρει ο Γιάρος

Leave a comment

ukraine

Πλήθος Ουκρανών φασιστών συρρέει σε πορεία μνήμης του Στεπάν Μπαντέρα, τον Ιανουάριο του 2015

Του Γιώργου Τσιάρα

Κανείς (φασίστας) δεν πάει χαμένος – αυτό είναι το συμπέρασμα που μας έρχεται από τη «δημοκρατική» Ουκρανία, την αγαπημένη χώρα-πειραματόζωο της Δύσης. Εκεί όπου πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε αρμοδίως ότι ο Ντμίτρο Γιάρος, ο επικεφαλής της νεοναζιστικής και αιματοβαμμένης οργάνωσης «Δεξιός Τομέας» («Πράβιι Σεκτόρ»), διορίστηκε και επίσημα σύμβουλος στο υπουργείο Αμυνας.

Σύμφωνα με το λιγόλογο ανακοινωθέν, που πέρασε φυσικά «στα ψιλά» των ειδήσεων, ο 43χρονος αρχιφασίστας διορίστηκε σύμβουλος του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμυνας, Βίκτορ Μουζένκο, με σκοπό -λέει- να διευκολύνει τη σταδιακή ενσωμάτωση των παραστρατιωτικών πολιτοφυλακών (τα διαβόητα «τάγματα εθελοντών» – νεοναζί μισθοφόρων, που πιστά στην παράδοση των χιτλερικών προγόνων τους ευθύνονται για πλήθος θηριωδίες) στον τακτικό ουκρανικό στρατό. Για την ακρίβεια, εκπρόσωπος του ουκρανού Α/ΓΕΕΘΑ υπογράμμισε ότι ο Γιάρος «θα διαδραματίζει ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα στα τάγματα των εθελοντών και το γενικό επιτελείο», ώστε «να είμαστε ενωμένοι έναντι του εχθρού». More

Ποστ ρεστάντ : Εξασκώντας τη μνήμη

Leave a comment

ps25_postscripting_poste_restante_750

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 , στην προ –ιντερνέτ εποχή ,στα  χρόνια του σταθερού τηλεφώνου,  μια  ομάδα νέων ανθρώπων  βλέποντας ένα νέο ‘’πολιτισμό’’να εισβάλλει από τα παράθυρα της νεοσύστατης ιδιωτικής τηλεόρασης και βιώνοντας την επιρροή αυτού του ‘’πολιτισμού’’ στην καθημερινή ζωή της ελληνικής κοινωνίας, αποφάσισε να δημιουργήσει μια κοινότητα δράσης  με σκοπό την κριτική στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης . Το όνομα αυτής ΑΝΤΙ-ΜΜέτωπο.

Στην προσπάθεια συμμετείχαν νέοι και νέες , οργανωμένοι αλλά και ανεξάρτητοι αγωνιστές από όλο το φάσμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Σκοπός της η θεωρητική επεξεργασία του φαινομένου των ΜΜΕ και της επιρροής τους στην κοινωνία αλλά και η κινηματική διαμαρτυρία. More

Iδιωτικοποίηση νερού στην Ελλάδα

Leave a comment

Το βίντεο αποτελεί μια συνοπτική παρουσίαση και σύγκριση παραδειγμάτων ιδιωτικοποίησης στον κόσμο και των αποτελεσμάτων τους με την ελληνική πραγματικότητα.

Υπογράψτε κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού:

http://www.avaaz.org/en/petition/SAVE_GREEK_WATER_FROM_PRIVATIZATION_SOSTE_TO_NERO_APO_TEN_IDIOTIKOPOIESE