Αρχική

Εθνική «αποσύνθεση» στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης

Σχολιάστε

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ναι» ή «Όχι» λοιπόν στην ανε­ξαρτησία της Καταλονίας από την Ισπανία; Με το αί­τημα εθνικής αυτοδιάθεσης της Καταλονίας ή με τον επι­θετικό εθνικισμό της Μαδρίτης;

Φαίνεται σαν ειδικό θέμα, καθώς οι Κατα­λανοί αποτελούν ένα αρχαίο έθνος με ξεχω­ριστή κουλτούρα και γλώσσα, ενώ και η δια­μάχη έχει και διαχρονικό χαρακτήρα.

Εντελώς πρόσφατα, όμως, η Μεγάλη Βρετανία, μια ιμπεριαλιστική δύναμη, με τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στη ΕΕ, απο­φάσισε με δημοψήφισμα την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ίδια στιγμή η Σκο­τία διεκδικεί την αποχώρηση από τη Βρετα­νία! Ο πλούσιος Ιταλι­κός Βορράς ζητάει αυ­τονομία. Στο Βέλγιο, οι αντιθέσεις Βαλόνων και Φλαμανδών οδη­γούν συχνά σε αδυνα­μία σχηματισμού κυ­βέρνησης. Περισσότερα

Advertisements

Η ανωμαλία της ομαλοποίησης

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Ολοι έχουμε μία και μόνη ζωή. Υπάρχουνε κι άλλοι που πιστεύουν πως αυτή η ζωή είναι προσωρινή και μετά μας περιμένει μια αιώνια. Ακόμα, υπάρχει και η θεωρία της μετεμψύχωσης, που θεωρεί την ψυχή αθάνατη. Απλά το περιτύλιγμά της, δηλαδή το σώμα, χάνεται και αυτή συνεχίζει το ταξίδι της στο διηνεκές. Αυτά είναι μεταφυσικά, βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα στα οποία δυστυχώς δεν μπορεί να υπεισέλθει η δημοσιογραφία.

Ο κώδικας της επαγγελματικής δεοντολογίας επιβάλλει στον δημοσιογράφο να τεκμηριώνει τις πηγές του, να τις διασταυρώνει, γιατί αλλιώτικα κινδυνεύει να περάσει από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, με απρόβλεπτες συνέπειες. (Αυτά στη θεωρία βέβαια, γιατί το Πειθαρχικό είναι πονόψυχο και κάνει τα στραβά μάτια.)

Δυστυχώς δεν διαθέτουμε καμιά τεκμηριωμένη έρευνα για τη μετά θάνατον ζωή, αλλά ούτε και μαρτυρίες. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, δεν έχουμε ούτε μία κατάθεση νεκρού για την εμπειρία του στον άλλο κόσμο. Ετσι, αναγκαστικά θα περιοριστούμε στην παρούσα ζωή, στην οποία όλοι συμμετέχουμε. Και να θέσουμε το ερώτημα: Η ζωή που κάνουμε είναι η ζωή που θέλαμε ή ζούμε σαν να κάνουμε τη ζωή κάποιου άλλου; Με άλλα λόγια, μήπως μας έχει επιβληθεί μια άλλη ζωή που σκοτώνει τη δική μας; Περισσότερα

Οι τσούχτρες του καπιταλισμού

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μια μικρογραφία της Μεσογείου. Και οι δύο θάλασσες έχουν μια στενή φυσική είσοδο και μια τεχνητή έξοδο. Κλειστές θάλασσες και οι δύο, άρα εκτεθειμένες στις περιβαλλοντικές καταστροφές. Ο Κορινθιακός Κόλπος διαθέτει σπάνια προστατευόμενα οικοσυστήματα, όπως οι «κήποι» των κοραλλιών, τα υποθαλάσσια λιβάδια της Ποσειδωνίας, που συνθέτουν ένα πανέμορφο τοπίο στον πυθμένα. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο τα τέσσερα είδη δελφινιών της Ελλάδος.

Κανονικά αυτή η υπερευαίσθητη θάλασσα θα έπρεπε να προστατεύεται με δρακόντεια μέτρα γιατί μολύνεται εύκολα εξαιτίας της αργής ανανέωσης των υδάτων της. Αλλά το κέρδος δεν έχει οικολογικές ευαισθησίες. Η «Αλουμίνα» εδώ και πενήντα χρόνια απορρίπτει την κόκκινη λάσπη της σ’ αυτή τη «λίμνη» και έχει καλύψει το 12% του πυθμένα του Κόλπου. Περισσότερα

Ένας τρελός κόσμος

Σχολιάστε

του Rod Tweedy

Μετάφραση: Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Ο καπιταλισμός και η άνοδος της ψυχικής ασθένειας

Ο Rod Tweedy είναι συγγραφέας και εκδότης των Karnac Books, ένας κορυφαίος ανεξάρτητος εκδότης βιβλίων για την ψυχική υγεία και τη θεραπεία. Η επιμέλεια της συλλογής «Ο Πολιτικός Εαυτός: Η κατανόηση του κοινωνικού πλαισίου για την ψυχική ασθένεια» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Karnac.

Τι θα συνέβαινε, αναρωτιέται ο Rod Tweedy, αν δεν είμαστε εμείς άρρωστοι, αλλά το ίδιο το σύστημα το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που είμαστε ως κοινωνικά όντα;

Η ψυχική ασθένεια αναγνωρίζεται πλέον ως μία από τις μεγαλύτερες αιτίες ατομικής δυσφορίας και δυστυχίας στις κοινωνίες και τις πόλεις μας, συγκρίσιμη με τη φτώχεια και την ανεργία. Σήμερα, ένας στους τέσσερις ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει διαγνωστεί με ψυχική ασθένεια και τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά σε ετήσια βάση. «Ποια μεγαλύτερη κατηγορία θα μπορούσε να υπάρξει για ένα σύστημα», ρωτά ο George Monbiot, «από μια επιδημία ψυχικής νόσου;» Περισσότερα

Άνοδος του συντηρητισμού: Πολιτικές ιδεολογίες στην Ελλάδα μετά το Μνημόνιο

Σχολιάστε

του Γιάννη Μαυρή

Πως άλλαξε ο ιδεολογικός χάρτης, στην περίοδο 2009-2017

«Οι ελληνικές αρχές θα πρέπει (…) να θέσουν σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για την ενίσχυση των δυνατοτήτων και την αποπολιτικοποίηση της Ελληνικής Διοίκησης» («3ο Μνημόνιο», Ν.4334/16 Ιουλίου 2015, ΦΕΚ Α’80).

Μετά από επτά χρόνια βαθειάς κρίσης και έντονων κοινωνικών ανταγωνισμών, η ελληνική κοινωνία δείχνει να οδηγείται σε συντηρητική διέξοδο. Η στροφή της ελληνικής κοινωνίας στο συντηρητισμό είναι προφανής, όχι μόνον στο επίπεδο των τάσεων του εκλογικού σώματος, αλλά –περισσότερο σημαντικό- στο πεδίο της ιδεολογίας. Περισσότερα

Καρικατούρα δημοκρατίας η «Νέα Ευρώπη»

Σχολιάστε

του Τάσου Τσακίρογλου

«Εχουμε μια Ευρώπη των τραπεζών και των τραπεζιτών, μια Ευρώπη των επιχειρήσεων και των εργοδοτών, μια Ευρώπη των αστυνομιών και των αστυνομικών, σε λίγο θα αποκτήσουμε επίσης μια Ευρώπη των στρατών και των στρατιωτικών… δεν έχουμε κατορθώσει όμως να δώσουμε ζωή σ’ ένα κριτικό κοινωνικό κίνημα της Ευρώπης… το οποίο να μπορεί να ακουστεί, αλλά και να αποφέρει ουσιαστικά αποτελέσματα».

Αυτά τόνιζε το 2000, σε συνέδριο των ελβετικών συνδικάτων με τίτλο «Για μια κοινωνική Ευρώπη», ένας από τους κορυφαίους κοινωνιολόγους της εποχής μας -που έφυγε νωρίς- ο Πιερ Μπουρντιέ.

Από τη συζήτηση για το μέλλον και τη νέα αρχιτεκτονική της Ευρώπης που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα απουσιάζει ο βασικός πρωταγωνιστής: οι ευρωπαϊκοί λαοί, τα κινήματα και οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί που -υποτίθεται- τους εκφράζουν. Περισσότερα

Από τις τουλίπες στα bitcoins: μια φούσκα δρόμος

Σχολιάστε

INFOWAR

του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Ρόμπερτ Σίλερ, που προέβλεψε την κατάρρευση της αμερικανικής αγοράς ακινήτων, προειδοποίησε την περασμένη εβδομάδα ότι το ηλεκτρονικό νόμισμα bitcoin αποτελεί μια τεράστια φούσκα. Αυτό που ξέχασε να σημειώσει είναι ότι μαζί της θα καταρρεύσει και η απόλυτη ουτοπία των οπαδών του λιγότερου κράτους.

Η αξία του νομίσματος καλύπτεται από ανθρώπους με όπλα, ενώ του bitcoin όχι. Γιατί λοιπόν να έχει κάποια αξία;  

Πολ Κρούγκμαν  

Σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνές τής (μάλλον αδιάφορης) ταινίας «Γουόλ Στριτ: Το χρήμα ποτέ δεν πεθαίνει», ο Μάικλ Ντάγκλας δείχνει μια γκραβούρα με δύο αποξηραμένες τουλίπες, που υποτίθεται προέρχονται από την κατάρρευση της ολλανδικής αγοράς τουλίπας του 1637– «τη μεγαλύτερη οικονομική φούσκα στην Ιστορία», όπως λέει.

Σχεδόν τέσσερις αιώνες αργότερα, καθώς πληθαίνουν τα μαύρα σύννεφα για τη σταθερότητα του bitcoin, αρκετοί ερευνητές και χρηματιστές συνειδητοποιούν ότι δεν θα έχουν ούτε μια ψεύτικη τουλίπα να βάλουν στον τοίχο τους για να θυμούνται τη φούσκα του ψηφιακού νομίσματος. Περισσότερα

Ταξική πάλη ή Θεωρίες συνωμοσίας;

Σχολιάστε

Απο τον Τζός Λούκερ

Τα μαύρα ελικόπτερα,η περιοχή 51,οι Ιλουμινάτι,οι Τέκτονες,οι «άνθρωποι σαύρες»,η Νέα Τάξη Πραγμάτων-αυτά είναι τα δομικά υλικά των αποκαλούμενων θεωριών συνωμοσίας.Αυτές οι «θεωρίες» στην πραγματικότητα δεν είναι κάν θεωρίες αλλά συγκροτημένες γενικεύσεις-συχνά έξυπνες-οι οποίες δήθεν «συνδέουν» τις ασύνδετες κουκίδες τις πραγματικότητας.

Οι θεωρίες συνομωσίας είναι εξαιρετικά δημοφιλείς στις ΗΠΑ.Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις,το 80% των Αμερικάνων θεωρούν ότι η κυβέρνηση αποκρύπτει πληροφορίες για ΑΤΙΑ(Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα),7 στους 10 πιστεύουν ότι στην δολοφονία του Κέννεντυ υπήρχαν πάνω απο ένας εκτελεστές,το 15% δεν πιστεύει ότι η Άλ Κάϊντα ήταν υπεύθυνη για τις επιθέσεις της 9/11,η σπέκουλα στο ίντερνετ για το ποιές διασημότητες είναι μέλη των «Ιλουμινάτι» ή των Τεκτόνων Μασώνων είναι ένα είδος δημοφιλούς ασχολίας για αρκετούς ανθρώπους.Η σειρά Χ-Files έτρεξε για 9 σαιζόν και βιβλία με θέμα τις μυστικές λέσχες και τους δεσμούς τους με «παγκόσμιες» κυβερνήσεις είναι εποχιακά μπέστ σέλλερ ενώ ταινίες συνωμοσίας προσελκύουν εκατομύρια θεατές στις κινηματογραφικές αίθουσες. Περισσότερα

Το σύστημα έχει εθιστεί στο δωρεάν χρήμα

Σχολιάστε

Του Τζακ Ράσμους*

Μετάφραση – επιμέλεια: Νόρα Ράλλη

Καθώς οι κεντρικοί τραπεζίτες, οι υπουργοί Οικονομικών και οι υπεύθυνοι χάραξης κυβερνητικής πολιτικής βρίσκονται ήδη στην ετήσια συνάντησή τους στο Τζάκσον Χολ του Ουαϊόμινγκ (24-26 Αυγούστου 2017), το βασικό τους θέμα είναι εάν οι κύριες κεντρικές τράπεζες στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη θα συνεχίσουν να αυξάνουν τα επιτόκια φέτος.

Αλλά και πότε οι τρεις μεγάλες κεντρικές τράπεζες (Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Τράπεζα της Αγγλίας) θα αρχίσουν να πωλούν τους ισολογισμούς των 9,8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων που συγκέντρωσαν από την τραπεζική κρίση του 2008-09.

Ωστόσο, το πλέον θεμελιώδες ερώτημα -το οποίο δεν συζητείται ούτε από τους κεντρικούς τραπεζίτες ούτε από τους ακαδημαϊκούς- είναι: Ποιες είναι οι πιθανές συνέπειες των περαιτέρω άμεσων αυξήσεων των επιτοκίων ή/και της έναρξης των μειώσεων των ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών; Περισσότερα

Γιατί κομμουνισμός; Γιατί ο καπιταλισμός απέτυχε

Σχολιάστε

Γιατί κομμουνισμός;

Γιατί ο καπιταλισμός σκοτώνει

Κάθε χρόνο 8.000.000 πεθαίνουν λόγω έλλειψης καθαρού νερού, 7.665.000 πεθαίνουν από την πείνα, 3.000.000 πεθαίνουν από ασθένειες που μπορούν να καταπολεμηθούν, και 500.000 πεθαίνουν από ελονοσία.

Αυτοί είναι πάνω από 100.000.000 θάνατοι μέσα σε μια πενταετία, που μπορούν να αποφευχθούν. Περισσότερα

Lies That Capitalists Tell Us

Σχολιάστε

While idiotic supporters of our two-party system wring their hands over the sensationalist nonsense reported by the mainstream media, we thought it might be worth touching on the most dangerous lie of all-time: capitalism. It’s an all-encompassing delusion, including: the myth of continual technological progress, the mendacious assumptions of endless economic growth, the lie that constant bombardments of media and consumer goods make us happy,  and the omissions of our involvement in the exploitation of the planet and the resources of distant, poorer nations, among other things.

We’ve taken the time to hash out some of the most pernicious mendacities we’ve come across in our (relatively) young lives, in the workplace, in our private lives, and in the media. ***

Please share these counter-arguments far and wide, in order to educate your fellow citizens, and, if necessary, to provide the intellectual beat-downs needed when arguing with pro-capitalists. So without further ado, here is our list of the most devious “Lies that Capitalists Tell Us”: Περισσότερα

Η φτώχεια των πολλών, πλούτος των ολίγων

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού και την προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στη δεξιά πολιτική, μπήκε το ερώτημα αν πραγματικά υπάρχει διαφορά μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Και αυτό το επιχείρημα έχει βάση.

Ολοι όσοι από μας ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ως Αριστερά για μια άλλη πολιτική, στην πράξη ψήφισαν την πολιτική που εγκαινίασε ο Γ. Παπανδρέου από το Καστελόριζο και συνέχισαν οι επόμενες κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις των μνημονίων αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία για όσο χρόνο χρειαστεί. Και αυτός δεν φαίνεται να είναι σύντομος.

Αν οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταξύ κοινωνίας και κράτους παραμείνουν στο σημερινό επίπεδο, τότε να υπολογίζουμε δεκαετίες. Αυτό μοιάζει λίγο με προφητεία. Δεν είναι. Στηρίζεται στο γεγονός πως οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν να προτείνουν μια εναλλακτική λύση για τα συμφέροντα της κοινωνίας βρίσκονται εκτός Κοινοβουλίου, είναι διασπασμένες και δεν δείχνουν να διαθέτουν επαρκές λαϊκό έρεισμα. Περισσότερα

Amazon: στην καρδιά του κτήνους

Σχολιάστε

ΙNFOWAR

Tου Άρη Χατζηστεφάνου

Η φρενήρης επέκταση των δραστηριοτήτων της εταιρείας Amazon του Τζεφ Μπέζος φαντάζει σαν εικόνα από το δυστοπικό μέλλον του σύγχρονου καπιταλισμού. Μήπως όμως θα μπορούσε να αποτελέσει τη λύση όλων των προβλημάτων μας;

Δούλεψε σκληρά. Πέρνα Καλά. Γράψε ιστορία

Μήνυμα γραμμένο σε τοίχους στους χώρους εργασίας της Amazon

«H Amazon καταβροχθίζει τον κόσμο καταπίνοντας έναν επιχειρηματικό κλάδο σε κάθε μπουκιά», έγραφε ο βρετανικός Guardian όταν ανακοινώθηκε η απόφαση της εταιρείας να εξαγοράσει την αλυσίδα σουπερμάρκετ βιολογικών προϊόντων Whole Foods Market, έναντι 13,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Και αν ο Guardian μπορεί να κατηγορηθεί για εκλάμψεις σκληρής κριτικής προς τον σύγχρονο καπιταλισμό, ήταν δύσκολο να εξηγήσεις τον τρόμο που αποτύπωναν τα πληκτρολόγια των συντακτών της Wall Street Journal: «Θα πρέπει να αναρωτηθούμε, ως χώρα και ως πολιτισμός, πόση εξουσία είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε να συγκεντρωθεί στα χέρια τόσο λίγων επιχειρήσεων», έγραφε η βίβλος του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Περισσότερα

Το φιλότιμο είναι μια ηλίθια λέξη

Σχολιάστε

«Είναι θλιβεροί οι καιροί, όταν η εντιμότητα ονομάζεται αφέλεια και η ειλικρίνεια λέγεται ηλιθιότητα».
Πσέρβα-Τετμάιερ Κ.

«Σε μια παρέα μεθυσμένων όλοι απεχθάνονται εκείνον που δεν πίνει».
Κινεζική παροιμία

«Ο ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ’ αὐτήν».
Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, 8,7
Περισσότερα

Οταν το gentrification δολοφονεί

Σχολιάστε

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Πώς θα εξηγούσε ο Ενγκελς τη μεγάλη πυρκαγιά στον πύργο Γκρένφελ στο Λονδίνο; Ηταν οι ένοικοι θύματα ενός τυχαίου δυστυχήματος ή ανθρώπινες απώλειες σε έναν ταξικό πόλεμο που μαίνεται από τη δεκαετία του ’80;

Οι διαβόητες τρύπες και τα κελάρια, όπου καταχωνιάζει τους εργάτες το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, δεν καταργούνται, απλώς μετακομίζουν

Ενγκελς, «Για το ζήτημα της κατοικίας»

 

Ο Αλεχάντρο Νιέτο έδειχνε εξαντλημένος εκείνο το πρωινό της 21ης Μαρτίου του 2014 στο πάρκο του Μπέρναλ Χιλ στο Σαν Φρανσίσκο. Είχε μόλις τελειώσει τη νυχτερινή εργασία του, σαν πορτιέρης σε κλαμπ, και έτρωγε μηχανικά ένα σάντουιτς.

Λίγα μέτρα μακρύτερα ο Εβαν Σνόου, ένας λευκός γραφίστας, έκανε το πρωινό του τζόκινγκ με τον σκύλο του, ο οποίος μόλις είδε τον Αλεχάντρο τού επιτέθηκε για να του φάει το σάντουιτς. Περισσότερα

Johatsu: το «ανθρώπινο πρόσωπο» του καπιταλισμού

Σχολιάστε

Σάνυα, τόκυο

Η αποκάλυψη άρχισε σε ένα μπαρ του Παρισιού το 2008, όταν η δημοσιογράφος Λένα Μωζέ άκουσε από έναν φίλο της την ιστορία τού Ιτσίρο και της Τομόκο. Το ζευγάρι παντρεύτηκε την δεκαετία του ’80, έκανε κι ένα παιδί και ζούσαν μια άνετη ζωή στην Σαϊτάμα, μια πλούσια πόλη λίγο έξω από το Τόκυο. Ώσπου ήρθε η κρίση, το χρηματιστήριο πήρε την κάτω βόλτα και το μέχρι τότε ευτυχισμένο ζευγάρι βούλιαξε στα χρέη. Τότε ο Ιτσίρο με την Τομόκο αποφάσισαν να κάνουν αυτό που επί είκοσι χρόνια τώρα κάνουν κάθε χρόνο εκατό χιλιάδες ιάπωνες: να γίνουν johatsu (γιοχάτσου), δηλαδή να εξαφανιστούν λόγω ντροπής.

Σε προηγούμενο σημείωμά μας, όπου κάναμε λόγο για το karoshi, μιλήσαμε για τις χιλιάδες αυτοκτονίες ιαπώνων, λόγω ντροπής που είτε δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στους απάνθρωπους ρυθμούς τής εργασίας τους είτε έχασαν την δουλειά τους. Ο ιδανικός τρόπος για να γλιτώσει από την ντροπή ένας ιάπωνας είναι η αυτοκτονία. Για όσους δεν διαθέτουν τα ψυχικά αποθέματα για μια τέτοια πράξη, η επόμενη καλύτερη επιλογή είναι το johatsu: απλώς, αφήνουν πίσω τους τα πάντα και εξαφανίζονται, προτιμώντας να θαφτούν ζωντανοί σε κάποιο μέρος όπου δεν τους ξέρει κανείς. Περισσότερα

Πετάει πετάει ο ιμπεριαλισμός

Σχολιάστε

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Θα μπορούσε ο Λένιν να εξηγήσει γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ απαγόρευσε τη χρήση λάπτοπ και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών σε υπερατλαντικές πτήσεις από αραβικές και μουσουλμανικές χώρες προς τις ΗΠΑ;

Η απάντηση είναι… προφανώς. Το πρόβλημα είναι ότι θα χρησιμοποιούσε τα ίδια εργαλεία με τα οποία εξήγησε και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και αυτή τη φορά οι μάχες δεν ξεκινούν με μια δολοφονία στο Σαράγεβο αλλά με μια πτήση από την Αθήνα

Ο ρατσισμός είναι ένα χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού

Ούγκο Τσάβες

Πριν από μερικές εβδομάδες δύο οχήματα της Πυροσβεστικής άρχισαν να καταβρέχουν ένα αεροσκάφος της Emirates στo αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Δεν ήταν ούτε άσκηση ούτε κάποιο ατύχημα που δεν έγινε γνωστό στα μέσα ενημέρωσης. Η αψίδα νερού που σχημάτιζαν ήταν ο παραδοσιακός χαιρετισμός με τον οποίο γιορτάζονται συχνά τα εγκαίνια μιας νέας πτήσης. Περισσότερα

Περί της ουτοπίας…

Σχολιάστε

του Γιώργου Μαργαρίτη*

Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας για την έννοια της ουτοπίας και τη βαρύτητά της στην πολιτική. Δεν είναι η πρώτη φορά που η έννοια ανασύρεται από τη λήθη και παίρνει τη θέση της στον πολιτικό λόγο και από εκεί στο πολιτικό σκηνικό.

Σχεδόν κάθε φορά που οι υποθέσεις της ζωής, της κοινωνίας και της πολιτικής περιπλέκονται η έννοια εμφανίζεται από το πουθενά για να διαχωρίσει το εφικτό από το ανέφικτο, το λογικό από το παράλογο, το προσλήψιμο από το αδιανόητο και τελικά, ίσως εδώ βρίσκεται η ουσία, το επιτρεπτό από το ανεπίτρεπτο.

Οπως συμβαίνει με την κάθε έννοια της γλώσσας και της γραμματείας, η πραγματική σημασία της έννοιας, ο τρόπος που γίνεται κατανοητή, εξαρτάται συνήθως από τη θέση στην οποία βρίσκεται εκείνος που την προσλαμβάνει. Τη θέση του μέσα στο πραγματικό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πλέγμα που ορίζει τη ζωή του. Περισσότερα

Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Σχολιάστε

του Νώντα Κούκα

Η «βασίλισσα» τεχνολογία

Δεν αρνούμαστε πως κάπου «εκεί έξω» υπάρχει μια κάποια εμπειρική αλήθεια, η οποία όμως είναι καλά κρυμμένη στην ομίχλη του πολιτισμού, ώστε ποτέ να μην μπορέσουμε να τη δούμε – ούτε ίσως ακόμη και να μιλήσουμε γι’ αυτήν. Δεν αρνούμαστε επίσης πως η ιστορία ενός (επιστημονικού) πεδίου στην πραγματικότητα αποτελεί την ιστορία της μεταβαλλόμενης κοινωνικής έκφρασης και ψυχολογικής προδιάθεσης. Παράλληλα, υποστηρίζουμε ακράδαντα πως η δυτική σκέψη επηρεάζει καταλυτικά τη φύση της δυτικής επιστήμης, όχι μόνο λόγω της παραπάνω ιδεολογικής της έκφρασης αλλά και επειδή – ως συνέπεια αυτής της ιδεολογικοποίησης – ο ίδιος ο «δυτικός» κυρίαρχος πολιτισμός έχει καταστήσει τους ανθρώπους μηχανές αυταπάτης και αλληλοεξαπάτησης σε ασυνείδητο και όχι συνειδητό επίπεδο. Κοντολογίς, οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν τόσο στον εαυτό τους όσο και στους άλλους γύρω τους.

Παρομοίως, η θεωρία της εξέλιξης που συγκρότησε ο Δαρβίνος (θεωρία της φυσικής επιλογής των ειδών), τελεί σε συνειδητή αναλογία με την οικονομική θεωρία του Άνταμ Σμιθ: αν θέλεις τάξη στην οικονομία, αφήνεις ελεύθερο το άτομο να παλεύει για το κέρδος• προκρίνεις δηλαδή την ελεύθερη επιχειρηματική δραστηριότητα (laisser – faire). Το ίδιο ισχύει και για τη φύση: αφήνεις τα άτομα να αγωνίζονται για αναπαραγωγική επιτυχία. Να λοιπόν με ποιον τρόπο οι πολιτισμικοί παράγοντες ωσμώνονται με την επιστημονική σκέψη. Περισσότερα

ΚΡΑΧ: Καταβροχθίζει ο καπιταλισμός τα παιδιά του;

1 σχόλιο

«Η Πέμπτη 24 Οκτωβρίου είναι η πρώτη ημέρα που η ιστορία -έτσι όπως παραδίδεται γι’ αυτό το ζήτημα- ταυτίζει με τον πανικό του 1929. Με βάση την αταξία, τον τρόμο και τη σύγχυση που επικράτησαν, αξίζει ν’ αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο. Εκείνη την ημέρα 12.894.650 μετοχές άλλαξαν χέρια, πολλές απ’ αυτές με τιμές οι οποίες συνέτριψαν τα όνειρα και τις ελπίδες εκείνων που τις κατείχαν […] Έξω από το χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης, στην Μπόαρντ Στριτ, ακούγονταν απόκοσμες φωνές. Πλήθος συγκεντρωνόταν. Ο διευθυντής της Αστυνομίας Γκρόβερ Γουάλεν έμαθε ότι κάτι συνέβαινε κι έστειλε ένα ειδικό απόσπασμα της αστυνομίας στη Γουόλ Στριτ για την τήρηση της τάξης. […] Ένας εργάτης εμφανίστηκε στην κορυφή ενός ψηλού κτιρίου για κάποιες επισκευές και το πλήθος νόμισε ότι ήταν επίδοξος αυτόχειρας και περίμενε να τον δει να πηδά […] Η μια φήμη μετά την άλλη σάρωνε τη Γουόλ Στριτ και τα παραρτήματα των χρηματιστηριακών εταιρειών. Τώρα οι μετοχές πουλιούνταν σχεδόν δωρεάν. Το Χρηματιστήριο του Σικάγου και του Μπάφαλο έκλεισαν. Εξελισσόταν ένα κύμα αυτοκτονιών και έντεκα γνωστοί κερδοσκόποι είχαν κιόλας αυτοκτονήσει».

Το Μεγάλο Κραχ του 1929, Τζων Κενεθ Γκάλμπρέϊθ

Αυτό, λοιπόν, ήταν το «άδοξο» τέλος, μαζί με την «Μεγάλη Ύφεση» που ακολούθησε, της λεγόμενης «πρώτης εποχής» της παγκοσμιοποίησης; Απλά τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στις δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές; Ο πόλεμος, τα οικονομικά μέτρα, οι αποζημιώσεις «των ηττημένων» της πρώτης παγκόσμιας ανθρωποσφαγής στους «νικητές», που αποδείχτηκαν περισσότερο ευάλωτοι στο να ανακάμψουν στο κυριαρχικό ταμπλό, συναρτώνται με την άλλη ανάκαμψη εκείνη του εθνικισμού, του «απομονωτισμού» του έθνους-κράτους; Η «παρακμή» ή η «υποχώρηση» των «παγκοσμιοποιητικών» χαρακτηριστικών αυτής της περιόδου προετοίμασε ή όχι την επιβολή ολοκληρωτικών μορφών της κυριαρχίας; Περισσότερα

Προσωπικό πρόβλημα ή συστημικό λάθος;

Σχολιάστε

Τοτ Αντώνη Ανδρουλιδάκη  

«Θεραπεύοντας» το καπιταλιστικό τραύμα

Έστω κι αν φαίνεται κάπως μελό, είναι να απορεί κανείς πως τόσοι άνθρωποι είναι ενημερωμένοι -παρά την εξωραϊστική ισχύ των κυρίαρχων συστημικών μέσων- για την τόση αδικία, την ανισότητα, την ανεντιμότητα, την καταπίεση, την εκμετάλλευση και την τόση απανθρωπιά του κόσμου μας. Και είναι βέβαιο πως οι άνθρωποι αυτοί παλεύουν με πάθος, προσπαθώντας σκληρά,  για την ανατροπή της κατάστασης αυτής. Όλοι, λίγο ως πολύ, έχουμε αυτό το χάρισμα, να μπορούμε να φανταστούμε «έναν άλλο κόσμο, που είναι εφικτός».

Αλλά -πάντα υπάρχει ένα καταραμένο «αλλά» που καιροφυλακτεί για να μας διαψεύσει- στις περισσότερες περιπτώσεις, παγιδευόμαστε σε μια τόσο ανόητη παγίδα, σε κάτι που μοιάζει με κρυμμένη συναισθηματική βόμβα ή μάλλον με συναισθηματική νάρκη, που την πατάμε, έτσι καθώς σκοντάφτουμε στον εαυτό μας. Κι εκείνη, «σκάει η κουφάλα» κάθε φορά που «μπερδεύουμε τα μπούτια μας». Πάντα «σκάει».  Και «σκάει» με την παραμικρή, την πιο ασήμαντη πρόκληση, χωρίς ούτε μια προειδοποίηση, έτσι σχεδόν από το πουθενά, κάθε φορά που επιχειρούμε να κάνουμε κάτι καινούργιο, να «εγκαινιάσουμε» και πάλι λίγο τη ψυχή μας. Η -κατά προσωπικού- «νάρκη» εκρήγνυται, ενεργοποιώντας αρνητικά συναισθήματα και βλαπτικές συμπεριφορές. «Γιατί, γαμώ την τρέλα μου, πάλι;» είναι η βουβή, συνήθως ανέκφραστη, αλλά τόσο βασανιστική ερώτηση. Η εκκωφαντική σιωπή της επαναλαμβανόμενης αστοχίας του προσώπου μου. Εμένα. Του δικού μου προσώπου. Κανενός Άλλου. «Γιατί, ρε φίλε;» είναι η παρά-πονη απορία μας. Περισσότερα

Καπιταλιστικά και Αντικαπιταλιστικά Κοινά

Σχολιάστε

Του Γιώργου Λιερού

“Χωρίς τα κοινά δεν μπορεί να υπάρξει ούτε αστικό κράτος ούτε αγώνας για την ανατροπή του”.

Έχουμε ορίσει τα κοινά ως “πρακτικές αυτοοργανωμένων κοινωνικών ομάδων οι οποίες έχουν σαν βάση την απο κοινού χρήση (ή αξιώσεις χρήσης) τμημάτων του περιβάλλοντός τους στα οποία αποδίδουν συγκεκριμένες μορφές σεβασμού”. Στα κοινά ανήκουν συνεταιρισμοί, αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια, κοινωνικά κέντρα, οργανώσεις αλληλεγγύης, η κοινωνική οικονομία, κινήσεις πολιτών που διεκδικούν ή υπερασπίζονται τα δημόσια αγαθά, αθλητικοί σύλλογοι, θρησκευτικές οργανώσεις, πολιτιστικοί σύλλογοι, θεωρητικοί όμιλοι, εκδοτικές ομάδες κλπ.

Με δυό λόγια, στα κοινά περιλαμβάνεται όλη η δημόσια και συλλογική ζωή, σε διάκριση από την πολιτική εξουσία και την αγορά. Δεν πρόκειται μόνο -η Έλινορ Όστρομ είναι πολύ σαφής επ’ αυτού- για τους “πόρους κοινής δεξαμενής” και την σχετική μ’ αυτούς οργάνωση της παραγωγής και της διανομής. Τα κοινά είναι όλος ο κοινωνικός ιστός ο οποίος, ξεκινώντας από τα κατώφλια των σπιτιών συνδέει ιδιωτικούς και πολιτειακούς θεσμούς, τους κάνει λειτουργικούς και δένει την κοινωνία σ’ένα όλο, ένα όλο που σπαράσσεται από ασυμφιλίωτες αντιθέσεις. Ο κόσμος των κοινών δεν είναι καθόλου ενιαίος. Περισσότερα

Ζούμε την κατάρρευση της Νεωτερικότητας

Σχολιάστε

Γράφει ο Lucifugo, a diavolo in corpo

[1]

Η κατάρρευση της Νεωτερικότητας είναι η αδυνατότητα της αξιακής μορφής να επαναορίσει τον κόσμο της, να επαναθεμελιώσει τις ίδιες της βασικές της κατηγορίες (αξία, χρήμα, εμπόρευμα, αφηρημένη εργασία, κράτος-έθνος). Το τρέχον γενικό πλαίσιο της κρίσης αξιοποίησης είναι, ταυτόχρονα, κρίση της δυνατότητας του κεφαλαίου να επανεκκινεί από τον εαυτό του και να ιδρύει εκ νέου τον παλιό κόσμο.

[2]

Θεμελιακό στοιχείο αυτού του αξεπέραστου καπιταλιστικού αδιεξόδου είναι η αποουσιοποίηση της εργασίας ως παραγωγικής δύναμης του κεφαλαίου και -κατ’ επέκταση- ως κοινωνικής επένδυσης. Η “εργασία”, ως σιωπηλός οικονομικός εξαναγκασμός και πραγματική αφαίρεση (Robert Kurz), έφτασε να έχει πλήρως αποδεσμευτεί από τη σταθερή προοπτική της κοινωνικής ανόδου μέσα από τις συμπληγάδες της συσσώρευσης. Περισσότερα

Το τηλεφωνικό κέντρο ως τόπος ελέγχου και αντίστασης …

Σχολιάστε

Των Jamie Woodcock και Immanuel Ness 

(μετάφραση: barikat)

Αντί να βλέπουμε τα τηλεφωνικά κέντρα, όπως τα ορίζουν οι τεχνολογικές μέθοδοι ελέγχου και παρακολούθησης, μπορούμε να τα αντιληφθούμε ως τόπο αγώνα και θυμού.

O Jamie Woodcock είναι συνεργάτης στο London School of Economics και συγγραφέας του έργου: “Working the Phones: Control and Resistance in Call Centres”. Το βιβλίο του βασίζεται στο project που πραγματοποίησε ο Jamie στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής, βάση του οποίου εργάστηκε ως “μυστικός” εργαζόμενος σε ένα τηλεφωνικό κέντρο για έξι μήνες. Στο πλαίσιο του project προσπάθησε να κατανοήσει αυτό το είδος της επισφαλούς εργασίας, να αναλύσει πώς γίνεται η διαχείριση, και να διερευνήσει ποιες στρατηγικές αντίστασης των εργαζομένων αναπτύσσονται σε ένα τηλεφωνικό κέντρο.

 Εδώ, o ερευνητής σε θέματα εργασίας, Immanuel Ness μιλά στο Jamie για τη φύση της εργασίας στα τηλεφωνικά κέντρα, επικεντρώνοντας τη συζήτηση στο ρόλο της τεχνολογίας, του management και της αντίστασης των εργαζομένων, και αναλογίζεται τις επιπτώσεις των νέων μορφών οργάνωσης της τόσο εντός όσο και πέρα από τα τηλεφωνικά κέντρα. O Jamie και o Immanuel συζητoύν  για τη αποτελεσματικότητα των ερευνών σχετικά με το εργατικό δυναμικό, επιχειρηματολογώντας υπέρ της σημασίας της ανάπτυξης μιας κριτικής μαρξιστικής προσέγγισης με σκοπό την κατανόηση του μετασχηματισμού της εργασίας και των μελλοντικών αγώνων των εργαζομένων. Περισσότερα

Ηνωμένες Πολιτείες, η γη της επαγγελίας

Σχολιάστε

του Θάνου Καραμπουρνιώτη

Από την 21η Ιανουαρίου και την ορκωμοσία Τραμπ έως και σήμερα επικρατεί ένας κοινωνικός αναβρασμός στις Η.Π.Α. με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους σε καθημερινή βάση. Η εκλογή ενός βαθύπλουτου ρατσιστή στην προεδρεία των Η.Π.Α. είναι το αίτιο ή μήπως η αφορμή για ένα γεγονός στο οποίο οδηγούμασταν με μαθηματική ίσως ακρίβεια; Είναι τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες η χώρα των ευκαιριών και αν ναι για ποιους;

Για να καταφέρουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά θα πρέπει να ασχοληθούμε με κάποια οικονομικά στοιχεία τα οποία συγκλίνουν σε ένα και μόνο γεγονός, την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η οποία λαμβάνει μέρος εδώ και αρκετές δεκαετίες όπως θα δούμε παρακάτω. Αποτέλεσμα αυτής, το 66% του παραγόμενου πλούτου της χώρας να κατέχουν οι εκατομμυριούχοι (αναμένοντας εκτόξευση στο 71% έως το 2020) ποσοστό δυσθεώρητα μεγάλο εάν σκεφτούμε πως δεύτερες και καταϊδρωμένες στην κατηγορία αυτή έρχονται οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι χώρες της Μέσης Ανατολής και οι χώρες της Αφρικής με 55%(http://money.cnn.com/2016/06/07/news/economy/millionaires-control-wealth/) Η φράση λοιπόν ‘’all dreams come true’’ μάλλον αναφέρεται στους λίγους κατέχοντες μιας και οι πολλοί ενώ έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται,το όνειρο αυτό αποδεικνύεται απατηλό. Ο εφιάλτης ξεκινά ως εξής: Περισσότερα

Older Entries