Αρχική

Ζευγαρώνουν οι Αγορές; Μαύρα μαντάτα για τους καταναλωτές!

Σχολιάστε

Κανόνας είναι,  οι θεσμικές αλλαγές που  επιβαρύνουν τους καταναλωτές  για να εξυπηρετήσουν  τα συμφέροντα των «αγορών», να μη   συζητούνται  πέρα από τον στενό κύκλο του «ιερατείου» των ειδικών .  Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι η σύζευξη των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας Ελλάδας – Ιταλίας, η οποία θα υλοποιηθεί εντός του 2018 ή το αργότερο εντός του 2019 και η οποία, παρότι θα φέρει αυξήσεις  «σοκ» στην  τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας,  είναι  ελάχιστα γνωστή στο ευρύ κοινό.

Τι είναι η «σύζευξη των αγορών» («market coupling»); Περισσότερα

Advertisements

Μάλτα γιοκ

Σχολιάστε

Η αντιπαράθεση για τη «διαχείριση» των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών έχει ξανανάψει για τα καλά στη Γηραιά Ήπειρο (εξαιρείται βέβαια η Ελλάδα, που δεν μετράει στη συζήτηση…). Αφορμή η Ιταλία, όπου η νέα κυβέρνηση απαγόρευσε την προσέγγιση πλοίου μιας γαλλικής ΜΚΟ με 629 μετανάστες που είχαν περισυλλεγεί ανοιχτά της Λιβύης. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί μετατράπηκαν εν αγνοία τους σε μπαλάκι μιας κόντρας που χαρακτηρίστηκε από δίχως προηγούμενο υποκρισία. Αρχικά η ιταλική κυβέρνηση ζήτησε από τη… Μάλτα να δεχθεί τους μετανάστες. Μάλλον υπερβολική απαίτηση για μια μικρή νησιωτική χώρα 460.000 κατοίκων, πόσο μάλλον όταν προέρχεται από την Ιταλία των 60 εκατομμυρίων και των αλλεπάλληλων στρατιωτικών επεμβάσεων – με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση της ανατίναξης της Λιβύης. Και μάλιστα όταν η Ιταλία πρωτοστατεί στην καταλήστευση των φυσικών πόρων της πρώην αποικίας της μέσω της κρατικής εταιρίας ενέργειας ΕΝΙ. Περισσότερα

Ιταλία: Δεν υπάρχουν ενδιάμεσοι δρόμοι

Σχολιάστε

των Ούγκο Μπογκέτα, Μίμο Πορκάρο και Κάρλο Φορμέντι*

Η νέα κυβέρνηση, εκφραστής μιας ασταθούς κοινωνικής συμμαχίας

Στην Ιταλία συγκροτείται μια κυβέρνηση που εκφράζει μια ασταθή κοινωνική συμμαχία, και η οποία με τη σειρά της προορίζεται να γεννήσει περαιτέρω αστάθεια. Η κοινωνική συμμαχία ξεκινά από μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις ως επαγγελματίες, από εργάτες ως άνεργους και «ευέλικτους» εργαζόμενους. Ηγεμονεύεται από το ανώτερο στρώμα, αυτό που περισσότερο ευνοείται από την επιβολή ενιαίου φόρου. Αλλά προκειμένου αυτό το στρώμα να ανακτήσει όσα έχασε εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης πρέπει αναγκαστικά να βασιστεί στο κατώτερο, κι έπειτα να σκιαγραφήσει μια αναδιανομή του πλούτου. Από εδώ προκύπτει ένα πρόγραμμα που αποτελεί μείγμα ριγκανισμού (μείωση φορολόγησης) και επεκτατικής πολιτικής – μιας πολιτικής που, αν και δεν μπορεί διόλου να αποκληθεί κεϋνσιανή (στο κυβερνητικό πρόγραμμα το έλλειμμα χρησιμεύει κυρίως ως αντιστάθμιση των μειωμένων φορολογικών εσόδων, η αύξηση της απασχόλησης νοείται ως έμμεσο αποτέλεσμα της φορολογικής ανακούφισης και παροχής κινήτρων στις επιχειρήσεις κ.λπ.), αρκεί παρ’ όλα αυτά για να χτυπήσει συναγερμός στην Κομισιόν.

Όσο μεγαλύτερη είναι η αναδιανομή προς τα κάτω, τόσο ισχυρότερη θα είναι η σύγκρουση με την Ε.Ε. Αντίστροφα, όσο περισσότερο τα βρίσκει η κυβέρνηση με τις Βρυξέλλες, τόσο περισσότερο θα έρχεται σε σύγκρουση με τους ψηφοφόρους της – και δεν θα αρκεί, σε αυτό το σημείο, να εκτρέψει την οργή τους προς τους μετανάστες και τις λοιπές «επικίνδυνες τάξεις». Η αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της διεθνικής άρχουσας τάξης έχει υποστεί πλήγμα: αύριο θα καταφέρει να απορροφήσει τους κραδασμούς της αποστασίας της εθνικής αστικής τάξης. Σήμερα όμως τα μεγάλα βάσανα των λαϊκών στρωμάτων και των μικρών επιχειρήσεων σημαίνουν ότι η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να οξύνει την αστάθεια και, τελικά, να θέσει επί τάπητος τα πραγματικά ζητήματα. Βλέποντάς το προοπτικά, αυτό που θα βαρύνει δεν θα είναι τόσο το τι γράφεται στο πρόγραμμα της κυβέρνησης, αλλά η πραγματική τάση των αντιθέσεων και η ανάδυση της πραγματικής φύσης των υποκειμένων της συμμαχίας…

Όσο μεγαλύτερη είναι η αναδιανομή προς τα κάτω, τόσο ισχυρότερη θα είναι η σύγκρουση της νέας ιταλικής κυβέρνησης με την Ε.Ε. Αντίστροφα, όσο περισσότερο τα βρίσκει η κυβέρνηση με τις Βρυξέλλες, τόσο περισσότερο θα έρχεται σε σύγκρουση με τους ψηφοφόρους της.

Ενάντια στη δεξιά και ενάντια στην αριστερά

Αυτή τη στιγμή, το θέμα δεν είναι η συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου, ούτε ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος: στο χώρο που προέρχεται από την αριστερά και ο οποίος μοχθεί για να οικοδομήσει μια νέα σοσιαλιστική προοπτική, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να αυτοπροταθεί ως ισότιμος σύμμαχος (ή έστω ως μη υποτακτικός) της Λέγκας και των 5 Αστέρων. Το ζήτημα είναι μάλλον να βοηθήσουμε στη γέννα και στην ανάπτυξη, μέσα στις συνθήκες της παρούσας βαθιάς πολιτικής κρίσης, μιας σοσιαλιστικής συσπείρωσης η οποία σταδιακά θα κατακτά την ικανότητα ηγεσίας και πολιτικής επιρροής. Αυτό μοιάζει λίγο, αλλά στους σημερινούς πυκνούς καιρούς μπορεί να είναι πολύ.

Όσο μας αφορά, μαζί με άλλους συντρόφους, αρχίσαμε να εργαζόμαστε σε αυτήν την κατεύθυνση… Οποιοσδήποτε θέλει να συμβάλει είναι καλοδεχούμενος από τώρα, όπως θα είναι και στο μέλλον όποιος δοκιμάζει ήδη σε παρεμφερή κατεύθυνση αλλά με άλλους τρόπους. Το βασικό είναι να κατανοήσουμε ότι η 27η Μαΐου (μέρα του πραξικοπήματος του προέδρου Ματαρέλα, που αρνήθηκε να ορκίσει κυβέρνηση με υπουργό Οικονομικών τον «ευρωσκεπτικιστή» Σαβόνα) όχι μόνο αποκάλυψε την πραγματική φύση του ευρωπαϊσμού, αλλά επίσης κατέστησε σαφές ακόμη και στους κουφούς και τους τυφλούς ότι η ιταλική αριστερά (σε μεγάλο βαθμό ευθυγραμμισμένη πίσω από τον Ματαρέλα) έχει εδώ και καιρό διαρρήξει κάθε σχέση με τον κομμουνισμό και τον σοσιαλισμό. Η ιταλική αριστερά αποκαλύφθηκε ως αυτή που είναι: μία από τις πολιτικές πτέρυγες των αρχουσών τάξεων, πότε προστατευτική και πότε φιλελεύθερη, πότε προοδευτική και πότε –όπως τώρα– εντελώς αντιδραστική. Οτιδήποτε κι αν συμβεί, το σίγουρο είναι πως ένα σοσιαλιστικό κίνημα στην Ιταλία θα οικοδομηθεί ενάντια στη δεξιά και ενάντια στην αριστερά.

* Αποσπάσματα (εισαγωγή και επίλογος) ενός συλλογικού κειμένου που δημοσιεύθηκε στις 2/6/2018, αρχικά στην ιστοσελίδα Linterferenza (www.linterferenza.info).

Δρόμος της Αριστεράς

Ή δημοκρατία ή δανεικά

Σχολιάστε

Εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Ιταλίας, ως ποσοστού επί του ΑΕΠ (2008-2017)

Πριν λίγες μέρες ζήσαμε ένα από τα πολλά παράδοξα που εμφανίζονται κατά καιρούς σ’ αυτό το «καλύτερο καθεστώς του κόσμου», το οποίο αποκαλείται δημοκρατία. Αυτή την φορά το παράδοξο μας ήρθε από την Ιταλία, όπου ο πρόεδρος της χώρας δεν έκανε δεκτή την κυβέρνηση συνεργασίας που σχημάτισαν το πρώτο και το τρίτο κόμμα (βάσει των τελευταίων εκλογών), επειδή δεν του άρεσαν οι «αντιευρωπαϊκές ιδέες» του ορισθέντος ως υπουργού οικονομικών Πάολο Σαβόνα. Έτσι, ο πρόεδρος Σέρτζιο Ματταρέλλα, αφού δήλωσε ότι «η παραμονή της Ιταλίας στη ζώνη του ευρώ είναι θεμελιώδους  ουσίας για τη χώρα», έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον οικονομολόγο τεχνοκράτη Κάρλο Κοτταρέλλι, πρώην υψηλόβαθμου στελέχους του ΔΝΤ.

Άσχετα με το τι επακολούθησε, η ενέργεια του Ματταρέλλα χαρακτηρίστηκε από πολλούς, εντός και εκτός ιταλικών συνόρων, ως πραξικοπηματική. Το αστείο τού πράγματος είναι ότι ο ιταλός πρόεδρος ενήργησε μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων και των εξουσιών που του παρέχει το σύνταγμα της χώρας, οπότε δεν είναι λογικό να χαρακτηρίζεται ως πραξικοπηματίας όσο κι αν οι αποφάσεις του δεν συνάδουν με την θέληση του ιταλικού λαού, όπως αυτή εκφράστηκε στις κάλπες. Προφανώς, αυτοί που έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Ματταρέλλα, είτε δεν γνωρίζουν είτε κάνουν πως δεν γνωρίζουν ότι δημοκρατία εν μέσω χρεών δεν υπάρχει. Υπ’ αυτό το πρίσμα, ας κάνουμε μερικές σκέψεις. Περισσότερα

Ο νεκροθάφτης της Ενωμένης Ευρώπης

Σχολιάστε

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η Ιταλική Δημοκρατία, τρίτη οικονομία στην Ε.Ε., και ο ισλαμιστής Ερντογάν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον ίδιο αντίπαλο και για τους ίδιους λόγους. Ιταλία και Τουρκία είναι ανόμοιες περιπτώσεις. Αλλά έχουν κοινό αντίπαλο τις κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές ελίτ στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στην Ιταλία, ο λαός έδωσε την πλειοψηφία στα κόμματα που αμφισβητούν την πολιτική των Βρυξελλών. Στην Τουρκία ο κυρίαρχος της πολιτικής σκηνής Ερντογάν (απειλητικός και επικίνδυνος για εμάς) αμφισβητεί το δικαίωμα των ΗΠΑ να ρυθμίζουν τη ζωή της χώρας, να διορίζουν κυβερνήσεις της αρεσκείας τους.
Οι ελίτ χρησιμοποιούν την οικονομία ως όπλο εναντίον τους. Στην Τουρκία, η λίρα άρχισε να παίρνει την κατηφόρα παράλληλα με την προεκλογική περίοδο και ανάλογα με την πορεία του Ερντογάν. Πάνω αυτός, κάτω αυτή. Ο οικονομικός πόλεμος θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν θα ρίξει τον Ερντογάν. Παρεμπιπτόντως, ο Ερντογάν μας απειλεί αλλά δεν βασίζεται μόνο στην ανοχή των ΗΠΑ. Τον ενθαρρύνει κυρίως η ψοφοδεής στάση της εκάστοτε κυβέρνησης των Αθηνών.

Περισσότερα

«Στραβοί» που… βλέπουν μακριά

Σχολιάστε

Του Διονύση Ελευθεράτου

Η Ιταλία και οι «φιλελέδικη» σχέση με το χρόνο

Μόνιμη επωδός των «φιλελέδων» για όσα… εξαίρετα, άκρως «δημοκρατικά» διαδραματίστηκαν εσχάτως στην Ιταλία: «Ένας τολμηρός πρόεδρος θέλησε να προστατεύσει την χώρα του από περιπέτειες, όπως αυτήν στην οποία μας οδήγησαν εδώ οι λαϊκιστές και οι Βαρουφάκηδες…».

Χωρίς αμφιβολία, όσα συνέβησαν τη 12η Ιουλίου 2015 παρέχουν την ευκαιρία στον κάθε αμήχανο, παραζαλισμένο «Μένουμε Ευρώπη» να βρει αποκούμπι στο σόφισμα πως το «Τhere Is No Alternative», αφού ρυμούλκησε τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτοδικαίως ορθό. Δεν γνωρίζουμε αν τους… κρατάει αυτό το αποκούμπι. Σίγουρα όμως χρειάζονται ένα ημερολόγιο για να σημειώνουν τι και πότε συμβαίνει, εδώ και αλλού. Διότι τη συνάφεια χρόνου και γεγονότων, κάπου τη χάνουν… Περισσότερα

Οι τρίχες φταίνε…

Σχολιάστε

Λένε πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Ουδέν αληθέστερον τούτου και μία από τις αμέτρητες αποδείξεις που μπορώ να αραδιάσω, είναι αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία. Εκεί, ο πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας έκρινε ότι η κυβέρνηση που έστησαν οι «πεντάστεροι» με την εθνικιστική Λίγκα του Βορρά δεν θα υπηρετήσει σωστά τον ευρωενωσιακό θεό και αποφάσισε να χρίσει ως πρωθυπουργό έναν -κατά την γνώμη του- καταλληλότερο. Για όποιον δεν κατάλαβε, θα το πω όσο πιο απλά γίνεται: το πρώτο και το τρίτο κόμμα (σύμφωνα με τα αποτελέσματα των προ τριμήνου εκλογών) συμφώνησαν σε κυβέρνηση συνεργασίας αλλά ο πρόεδρος της δημοκρατίας έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε κάποιο εξωκοινοβουλευτικό πρόσωπο της δικής του επιλογής, επειδή… έτσι ήθελε! Κατά τα άλλα, ο Στάλιν ήταν δικτάτορας επειδή δεν έκανε εκλογές…

Βεβαίως, είναι μεγάλος ο πειρασμός να θυμηθώ τις επιπτώσεις που είχε στον τόπο μας μια παρόμοια επέμβαση του δικού μας βασιλιά πριν από μισό αιώνα και κάτι. Και τότε στην Ελλάδα και τώρα στην Ιταλία οι ανώτατοι άρχοντες αγνόησαν την λαϊκή βούληση που εκφράστηκε με εκλογές επειδή τάχα διαφωνούσαν με την ανάθεση κάποιου υπουργικού χαρτοφυλακίου σε συγκεκριμένο πρόσωπο. Αν αναφέρω αυτά τα γεγονότα δίχως να σημειώνω ονόματα, είναι επειδή με τούτο το κείμενο θέλω να μιλήσω για κάτι άλλο. Κάτι που το γυροφέρνω εδώ και κάμποσες μέρες. Αν και είναι Παρασκευή και κάνει και ζέστη, θέλω να αναφερθώ σε κάτι σχετικό με την οικονομία, οπότε… την προσοχή σας, παρακαλώ! Περισσότερα

Η ψευδαίσθηση της λαϊκής κυριαρχίας

Σχολιάστε

Η ψευδαίσθηση της λαϊκής κυριαρχίας - Media

Tου Δημήτρη Μηλάκα

Υπάρχουν δύο (τουλάχιστον) προσεγγίσεις για την εκλογική διαδικασία. Η μία υποστηρίζει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία (δυτικού τύπου) είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα για την όσο το δυνατόν πιο πιστή έκφραση της λαϊκής βούλησης. Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη άποψη, η οποία συνοψίζεται στη γνωστή φράση: Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ιταλία είναι μια καλή ευκαιρία για να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτήν τη δεύτερη προσέγγιση. Στην ειδησεογραφία οι εξελίξεις στην Ιταλία καταγράφονται, λίγο – πολύ, ως εξής: «Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε ο Ιταλός Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα με την άρνησή του να αποδεχτεί ως υπουργό Οικονομικών τον καθηγητή Πάολο Σαβόνα, προκαλώντας την κατάθεση της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης από τα κόμματα της πλειοψηφίας και την ανάθεσή της στον άνθρωπο του ΔΝΤ και των οίκων αξιολόγησης Κάρλο Κοταρέλι». Περισσότερα

Πανικός σε Βρυξέλλες, Βερολίνο, αγορές

Σχολιάστε

Πανικός σε Βρυξέλλες, Βερολίνο, αγορές - Media

Του Βασίλη Γαλούπη

Οι δραματικές εξελίξεις σε Ιταλία και Ισπανία συνταράσσουν εκ νέου την ευρωζώνη

Οι Βρυξέλλες, οι αγορές αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη κρατάνε την ανάσα τους μπροστά στις καταιγιστικές εξελίξεις στην Ιταλία και ελπίζουν ότι τελικά η Ρώμη… δεν θα καεί. Η ακυβερνησία, ο γενικευμένος πανικός των τελευταίων ημερών, το πολιτικό προφίλ των λαϊκιστών που θέλουν να αναλάβουν την εξουσία και η εντολή Ματαρέλα στον Κοταρέλι, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, για σχηματισμό κυβέρνησης, ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές, δημιουργούν σκηνικό χάους και επηρεάζουν την Ε.Ε. στο σύνολό της.

Σαν να μην αρκούσε αυτό, τα σύννεφα κυβερνητικής αστάθειας και στην Ισπανία προκαλούν, συνδυαστικά, σοβαρούς πονοκεφάλους σε Βερολίνο και Βρυξέλλες. Η νέα εμπλοκή στον σχηματισμό κυβέρνησης την Κυριακή, μετά το βέτο του Προέδρου Ματαρέλα στην «υποψηφιότητα» του Πάολο Σαβόνα για το υπουργείο Οικονομικών, και οι εξελίξεις της Δευτέρας με την εντολή στον Κοταρέλι επιδείνωσαν ακόμα περισσότερο το κλίμα. Έτσι: Περισσότερα

Τα πυρηνικά της Ιταλίας με τη χορηγία των Βρυξελλών

1 σχόλιο

https://www.thepressproject.gr/photos/20180310_eud000_01527512148.jpg

Του Μηνά Κωνσταντίνου

Οι εκλογές του Μαρτίου έφεραν την Ιταλία στα χέρια του ακροδεξιού συνασπισμού των «λαϊκιστών» της Λέγκας του Βορρά και του Κινήματος των Πέντε Αστέρων με ποσοστό κοντά στο 60%, προκαλώντας την έντονη ανησυχία της Ευρώπης και της ευρωζώνης. Η συνέχεια ωστόσο, κατά την πάγια τακτική των Βρυξελλών, περισσότερο φουσκώνει αυτό το «κύμα αγανάκτησης» που έδωσε φτερά στην ακροδεξιά συμμαχία, παρά κατευνάζει τα πνεύματα.

«Στην Ιταλία υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας, δεν μας επέτρεψαν να σχηματίσουμε κυβέρνηση, παρότι εκπροσωπούμε το 60% των ψήφων και είμαστε οι νικητές των εκλογών. Το πρόβλημα είναι ότι οι οίκοι αξιολόγησης ανησυχούν για αυτόν που επρόκειτο να γίνει υπουργός Οικονομικών; Ας πούμε στον κόσμο ότι είναι ανώφελο να πηγαίνει να ψηφίζει και ότι τα «λόμπι» θα αποφασίζουν για ποια θα είναι η κυβέρνηση». Περισσότερα

Να το γιατί η δημοκρατία στην Ευρώπη ακολουθείται μόνο όταν συμφέρει την Ε.Ε.

Σχολιάστε

Το έχουμε γράψει πολλές φορές με λύπη στο παρελθόν: η δημοκρατία στην Ευρώπη έχει γίνει κουρέλι και ο σεβασμός της είναι ένα γράμμα κενό. Το έχουμε δει στο παρελθόν με τα δημοψηφίσματα για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, σε κυβερνήσεις που έπεσαν αν και είχαν λαϊκή εντολή ή άλλες που «διατηρήθηκαν» αν και την είχαν χάσει προ πολλού. Και φυσικά το είδαμε στο δημοψήφισμα του 2015, όπου ο ελληνικός λαός άλλα ψήφισε και άλλα εφαρμόστηκαν.

Τα όσα όμως σοκαριστικά συμβαίνουν στην Ιταλία, όπου η συμφωνία μεταξύ της Λίγκας του Βορρά και του Κινήματος των 5 Αστέρων «έφαγε πόρτα» παρά την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, φέρνουν την όλη κατάσταση στο προσκήνιο πιο έντονα, γιατί εδώ δεν πρόκειται για μια μικρή χώρα ή για κάποιο δημοψήφισμα που έγινε 3 ή 4 φορές μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να βγει αυτό που θέλουν οι «ισχυροί» κύκλοι της Ευρώπης – στο επίκεντρο είναι μια από τις σημαντικότερες οικονομίες της Ευρώπης, η Ιταλία. Περισσότερα

Υψηλό Πραξικόπημα

Σχολιάστε

Υψηλό Πραξικόπημα - Media

Του Στάθη στο Ποντίκι

Είναι καιρός τώρα που η στήλη αναφέρεται στο γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση και τώρα η μεταπαγκοσμιοποίηση οδηγεί σε συρρίκνωση και εν τέλει σε αναίρεση την αστική δημοκρατία, διότι οι αστικές τάξεις διεθνώς δεν τη χρειάζονται πια – μάλιστα σιγά – σιγά εγκαθιδρύουν παντού οικονομικές τυραννίδες. Το φαινόμενο αυτό ελάχιστα πραγματεύονται

οι εφημερίδες (για τον υπόλοιπο Τύπο ή ανθυποτύπο ας μη μιλήσουμε), πράγμα ουδόλως παράδοξο, διότι τον εκφυλισμό των δημοκρατιών παρακολουθεί ως αποτέλεσμα (και ενίοτε ως αιτία) η παρακμή του Τύπου, εις όσα αφορούν την ελευθερία, την ελευθερία του λόγου και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Τα

γεγονότα στην Ιταλία επιβεβαιώνουν αυτήν τη διαδικασία. Δύο κόμματα, το ένα ποπουλιστικό – τα Πέντε Αστέρια – και το άλλο μεταφασιστικό – η Λέγκα του Βορρά – συγκεντρώνουν (δυστυχώς) τη λαϊκή (μεγάλη, με τους συμμάχους τους) πλειοψηφία και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Σέρτζιο Ματαρέλα δίνει την εντολή στον εκπρόσωπο της πλειοψηφίας και συνεπώς υποψήφιο πρωθυπουργό κ. Τζουζέπε Κόντε να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο ένας εκ των Περισσότερα

Η φυλακή των ευρωπαϊκών λαών

Σχολιάστε

Του Κωστα Λαπαβίτσα

Το πραξικόπημα

Η άρνηση του Ιταλού Προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα να δεχθεί το κυβερνητικό σχήμα που πρότειναν το Κίνημα Πέντε Αστέρων και η Λέγκα του Βορρά είναι ένα ξεκάθαρο πολιτειακό πραξικόπημα. Τέτοια απροσχημάτιστη παράκαμψη της λαϊκής βούλησης και της δημοκρατίας δεν έχει ξαναγίνει στην Ιταλία από την πτώση του Μουσολίνι το 1943.

Εξίσου εντυπωσιακό είναι το σκεπτικό του Ματαρέλα. Ο ρόλος μου, είπε, είναι να προστατεύσω τα συμφέροντα της χώρας και αυτό σημαίνει να μη θέσω σε οποιοδήποτε κίνδυνο τη συμμετοχή της στο ευρώ. Οι Ιταλοί μπορούν να έχουν όποια κυβέρνηση θέλουν, αρκεί αυτή να αποδέχεται την ΟΝΕ.

Κυνικότερη παραδοχή από επίσημα χείλη ότι το ευρώ είναι μια φυλακή για τους ευρωπαϊκούς λαούς δεν έχει υπάρξει. Ο κ. Ματαρέλα βρήκε αμέριστη στήριξη από το ιταλικό κατεστημένο, αλλά και τις ισχυρές δυνάμεις της ΕΕ. Ήδη ο Πρόεδρος Μακρόν, αυτός που θα έφερνε τη μεγάλη δημοκρατική αλλαγή στην Ευρώπη, τον επαίνεσε δημόσια για την «υπευθυνότητά» του. Περισσότερα

Η μεγαλύτερη μαφία της Ευρώπης, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση

Σχολιάστε

Του Χάρη Ζάβαλου

Χτες το βράδυ ο Ιταλός πρόεδρος της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα, διαφώνησε στον διορισμό του ιταού οικονομολόγου Πάολο Σαβόνα ως υπουργού Οικονομικών.
Αφορμή στάθηκε μια παλιότερη δήλωση του Σαβόνα ότι διαφωνεί (άκουσον, άκουσον) στους ατελείωτους φόρους και στην λιτότητα που επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ΕΚΤ στις χώρες της ΕΕ, άλλα στηρίζει την μείωση του δημόσιου χρέους πιστεύοντας έτσι σε μια “πιο ισχυρή και δίκαιη Ευρώπη προς όλα τα μέλη της”.

Έτσι ο καθηγητής Τζουσέπε Κόντε που είχε επιλεγεί ως πρωθυπουργός της μετεκλογικής συνεργασίας του Κινήματος των 5 Αστέρων και της Λέγκας του Βορρά, παρέδωσε το βράδυ της Κυριακής την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον πρόεδρο της χώρας, Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος με την σειρά του δήλωσε ότι σκοπός του είναι “η προστασία των Ιταλικών καταθέσεων” και ότι «Η συμμετοχή στην ευρωζώνη είναι θεμελιώδους σημασίας για την Ιταλία». Περισσότερα

ΕΕ και ΔΝΤ επιβάλλουν στην Ιταλία χούντα «τεχνοκρατών»

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Το ευρώ είναι ένας ζουρλομανδύας που κατασκευάστηκε στη Γερμανία». Το Βερολίνο, συνεχίζει «δεν έχει αλλάξει την άποψή του για το ρόλο του στην Ευρώπη από την εποχή του Ναζισμού». Η συμμετοχή δε στην ευρωζώνη «περιλαμβάνει φασισμό χωρίς δικτατορία και, από οικονομική σκοπιά, μια μορφή ναζισμού, χωρίς μιλιταρισμό»! Όλα αυτά κι άλλα εξ ίσου ενδιαφέροντα γράφει κατά λέξη ο Πάολο Σαβόνα, που προτάθηκε από το λαϊκό και κεντρώο Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ακροδεξιά Λίγκα του Βορρά για νέος υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, στο βιβλίο του Σαν εφιάλτης, σαν όνειρο.

Η απόρριψή στη συνέχεια από τον πρόεδρο της Ιταλικής δημοκρατίας, Σέρτζιο Μοταρέλα, του Πάολο Σαβόνα που περιλαμβανόταν στην πρόταση του εντολοδόχου πρωθυπουργού Τζουσέπε Κόντε με το σκεπτικό ότι «θα μπορούσε να προκαλέσει την αναπόφευκτη έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ» οδήγησε την πολιτική κρίση στην Ιταλία σε κορύφωση. Η πραξικοπηματική στάση του ιταλού προέδρου που λειτούργησε σαν εμπορικός αντιπρόσωπος της Γερμανίας στην Ιταλία, ήταν πλήρως προβλέψιμη γιατί εδώ και εβδομάδες δεν άφηνε ευκαιρία να πάει χαμένη και να μη δηλώσει πώς θα έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ευρώ. Η απόφαση δε την Κυριακή, 28 Μαΐου του Ματαρέλα να δώσει την εντολή σχηματισμού υπηρεσιακής κυβέρνησης τεχνοκρατών στο πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ, και πρώην στέλεχος της ιταλικής κεντρικής τράπεζας Κάρλο Κοταρέλι, ώστε να οδηγήσει την Ιταλία σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο εξωθεί τα πράγματα στα άκρα. Οδηγεί την Ιταλία σε μετωπική σύγκρουση με το Τέταρτο Ράιχ που πιθανότατα παρήγγειλε κι όχι απλώς θεώρησε ευπρόσδεκτη τη νέα προσφυγή στις κάλπες. Χρειάζεται πολύ απειρία για να θεωρηθούν τυχαία τα λόγια του ιταλού εφημεριδοπώλη από το κέντρο της Ρώμης (ναι, καλά διαβάσατε…) με τα οποία ξεκινούσε την ανάλυσή του το γερμανικό περιοδικό Spiegel, κι ο οποίος προέβλεπε ότι τον Σεπτέμβρη θα έχουμε εκλογές… Περισσότερα

Ιταλική ώθηση στην αξιολόγηση

Σχολιάστε

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Οι εξελίξεις στην γείτονα ενισχύουν τη βούληση των δανειστών για ολοκλήρωση – Παραμένουν όμως ανοικτές οι μεγάλες εκκρεμότητες για τον ρόλο του ΔΜΤ

Αν κυβέρνηση και κουαρτέτο έχουν ένα επιπλέον λόγο να αισιοδοξούν ότι η διαπραγμάτευση για την τέταρτη αξιολόγηση θα κλείσει χωρίς δραματικές τριβές και καθυστερήσεις, αυτός είναι… η Ιταλία. Η προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά, με ένα πρόγραμμα που προκαλεί… ανατριχίλες στις Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, εξελίσσεται σε ένα πολιτικό πλεονέκτημα για την αποφασιστική ώθηση της αξιολόγησης μέχρι το Eurogroup της ερχόμενης Πέμπτης (24/5). Η πιθανότητα να υπάρξει τεχνική συμφωνία κυβέρνησης και κουαρτέτου το σαββατοκύριακο είναι ισχυρή, έστω κι αν αυτό απαιτεί όχι μόνο την κυβερνητική προσήλωση στα συμφωνηθέντα, αλλά και κάποιες «εκπτώσεις» από την πλευρά των δανειστών στον όγκο των 88 προαπαιτουμένων. Το σενάριο να αποσπαστούν ορισμένα από αυτά από τα προαπαιτούμενα της τέταρτης αξιολόγησης και να μετατεθούν ως ορόσημα μεταμνημονιακής επιτήρησης εξετάζεται σοβαρά από τους δανειστές. Όχι μόνο για να αποκλειστούν ανεπιθύμητα «ατυχήματα». Αλλά και για να εμπλουτιστεί η ατζέντα της επιτήρησης μετά τον Αύγουστο, στο πλαίσιο του σχεδιαζόμενου σύνθετου και «ημιαυτόματου» μηχανισμού για το χρέος.

Οι ιταλικές παρενέργειες

Το γιατί οι εξελίξεις στην Ιταλία είναι παράγων που ευνοεί τις συγκλίσεις στην ελληνική αξιολόγηση είναι προφανές. Το πρόγραμμα που διέρρευσαν 5 Αστέρια και Λέγκα εγείρει ζητήματα αλλαγής συνθηκών, θίγει τα ιερά και τα όσια της Ευρωζώνης (το Σύμφωνο Σταθερότητας) και επιτρέπει την εισβολή «ελέφαντα στο δωμάτιο», δηλαδή του ιταλικού χρέους. Η απαίτηση να εξαιρεθούν –ουσιαστικά να διαγραφούν– από τον υπολογισμό του χρέους τα ιταλικά ομόλογα που έχει αγοράσει η ΕΚΤ (περίπου 240 δισ.) ήταν το βασικό ζήτημα που πρόσεξαν οι αγορές, προκαλώντας αναταράξεις και στα ομόλογα και στις συναλλαγματικές ισοτιμίες, πράγμα που επηρέασε και τα ελληνικά ομόλογα. Ακόμη κι αν οι επικεφαλής των δυο σχηματισμών, Σαλβίνι και Ντι Μάγιο, δεν πολυεννοούσαν αυτές τις εξαγγελίες, όπως αποδεικνύει αυτό που τελικώς ανακοίνωσαν, ο υπαινιγμός και μόνο ότι συζήτησαν κάτι «ανατρεπτικό», προκαλεί τα ανακλαστικά του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης, ιδιαίτερα της γερμανικής ηγεσίας, και «καίει» ακόμη και τις μετριοπαθείς προτάσεις Κομισιόν-Μακρόν για αμοιβαιοποίηση μικρού μέρους του χρέους της νομισματικής ένωσης (συνθετικό ομόλογο). Περισσότερα

Κυβέρνηση κατά της ΕΕ και της λιτότητας στην Ιταλία

Σχολιάστε

salvi

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αντιμέτωπες με μια ασύμμετρη απειλή βρίσκονται Βρυξέλλες και Βερολίνο όσο αποκαλύπτονται πλευρές του κυβερνητικού προγράμματος της υπό σχηματισμό κυβέρνησης στην Ιταλία που προέκυψε από τις εκλογές της 4ης Μαρτίου. Το έγγραφο 39 σελίδων που έδωσε στη δημοσιότητα τη Δευτέρα 14 Μαΐου η ιταλική έκδοση της ιστοσελίδας Huffington Post προκάλεσε σοκ, όσο κι αν τόσο το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και η Λίγκα του Βορρά δήλωσαν ότι έχουν μετακινηθεί έκτοτε από αυτές τις θέσεις, στο πλαίσιο επικαιροποιήσεων, χωρίς ωστόσο να το αποποιούνται! Περισσότερα

Παγκοσμιοποίηση, λαϊκισμός και Αριστερά

Σχολιάστε

Του Κάρλο Φορμέντι

Ορισμένες σκέψεις με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία

Η εκλογή του Μακρόν στη Γαλλία, και η επάνοδος της Μεγάλης Συμμαχίας CDU-SPD στη Γερμανία, δημιούργησαν στις φιλελεύθερες ελίτ την ψευδαίσθηση πως το κύμα του λαϊκισμού εκτονώθηκε πλέον. Αλλά το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών αποδεικνύει πως το κύμα παραμένει και απειλεί να συμπαρασύρει τα παλιά κόμματα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, καθώς και τους θεσμούς της Ε.Ε. Το άθροισμα των ψήφων του Κινήματος 5 Αστέρων και της Λέγκας, ξεπέρασε το 50%, αποκαλύπτοντας πως οι μισοί Ιταλοί ψηφοφόροι είναι ευρωσκεπτικιστές και δεν πιστεύουν στα αφηγήματα περί τέλους της κρίσης και πλεονεκτημάτων της παγκοσμιοποίησης. Περισσότερα

Μπαλαντέρ οι Πέντε Αστέρες στην Ιταλία

Σχολιάστε

45

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κόμματα εμφανίζονται και καταποντίζονται και πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται.

Δύο στοιχεία παραμένουν όμως σταθερά στην  πολιτική ζωή της Ιταλίας, τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’90: η ακυβερνησία και ο Μπερλουσκόνι. Κι αν τα προηγούμενα χρόνια ο Μπερλουσκόνι έλυνε το πρόβλημα της ακυβερνησίας, τις τελευταίες εβδομάδες αποτελεί την αιτία που δε σχηματίζεται κυβέρνηση…

Το αδιέξοδο δημιουργείται από το Κόμμα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, που αναδείχθηκε σε πρώτο κόμμα των εκλογών συγκεντρώνοντας σχεδόν το ένα τρίτο των ψήφων. Οι έδρες που συγκέντρωσε ωστόσο υπολείπονται όχι μόνο εκείνων που απαιτούνται για να σχηματίσει κυβέρνηση αλλά κι όσων συγκέντρωσε η τρικομματική συμμαχία της Δεξιάς, στην οποία συμμετέχει κι η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι, όπου πλέον ηγείται ο Ματέο Σαλβίνι της ακροδεξιάς Λίγκας, κι η οποία συγκέντρωσε περισσότερους ψήφους. Και πάλι όμως λιγότερους από τους αναγκαίους για το σχηματισμό κυβέρνησης. Περισσότερα

Η Ευρώπη μετά το ιταλικό σοκ

Σχολιάστε

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η περασμένη Κυριακή ξεκίνησε με λιακάδα για τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου. Στη Γερμανία, τα μέλη του σοσιαλδημοκρατικού SPD είχαν εγκρίνει με ευρεία πλειοψηφία τη συμμετοχή του κόμματός τους σε νέα κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού υπό την Αγκελα Μέρκελ. Υστερα από έξι μήνες καθήλωσης της Ε.Ε. σε νεκρό σημείο λόγω της κυβερνητικής παράλυσης στο Βερολίνο, τα φιλόδοξα σχέδια για μεταρρύθμιση – σταθεροποίηση της Ευρωζώνης από το φιλελεύθερο δίδυμο Μέρκελ – Μακρόν επανέρχονταν στην ημερήσια διάταξη.

Στην άστατη εποχή που ζούμε, όμως, οι εναλλαγές στην πολιτική ατμόσφαιρα είναι γρήγορες και απότομες. Λίγες ώρες μετά την ευφορία που προκάλεσαν στις Βρυξέλλες τα νέα από τη Γερμανία, ήρθε η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα με το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών στην Ιταλία. Πρώτο κόμμα αναδείχθηκε η πιο ευρωσκεπτικιστική δύναμη της χώρας, το Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S) του Μπέπε Γκρίλο. Στον χώρο της Κεντροδεξιάς, τα πρωτεία έχει πλέον η ακροδεξιά Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι, με το σύνθημα «πρώτα η Ιταλία», κατά το «πρώτα η Αμερική» του Ντόναλντ Τραμπ. Τα δύο κόμματα του φιλοευρωπαϊκού Κέντρου, το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα του Ματέο Ρέντσι και η Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ήταν οι μεγάλοι ηττημένοι της αναμέτρησης. Ο Ρέντσι, διάττων αστέρας του ιταλικού πολιτικού στερεώματος, παραιτήθηκε χωρίς να έχει κερδίσει εθνικές εκλογές, ενώ ο Μπερλουσκόνι αναγκάζεται να συμβιβαστεί καθυστερημένα με την ιδέα της πολιτικής του συνταξιοδότησης. Περισσότερα

Ιταλία: Το παλιό πεθαίνει, το νέο θυμίζει τερατογένεση…

Σχολιάστε

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Συντριβή για τα δύο πάλαι ποτέ κυρίαρχα κόμματα, Δημοκρατικούς και Φόρτσα Ιτάλια, που αθροιστικά μόλις που έφτασαν στο ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Πρωταγωνιστές, πλέον, το Κίνημα Πέντε Αστέρων και η Λίγκα του Βορρά

Η μερίδα του ιταλικού κεφαλαίου που διεκδικεί αναβάθμιση εντός ΕΕ-ευρώ εγκλώβισε λαϊκές μάζες που φτωχοποιήθηκαν ραγδαία

Η ολοκληρωτική σχεδόν κατάρρευση του «παλιού» πολιτικού σκηνικού, η πολύμορφη στροφή προς την Ακροδεξιά, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, καθώς και η εκκωφαντική απουσία της Αριστεράς από το μετεκλογικό σκηνικό είναι τα τρία βασικά στοιχεία που σφράγισαν την αναμέτρηση της περασμένης Κυριακής στην Ιταλία. Ήταν μια αναμέτρηση η οποία, εκτός των άλλων, άφησε πίσω της ένα θολό τοπίο, μη δίνοντας καθαρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε κανένα κόμμα, συνασπισμό κομμάτων ή συμμαχία από όλες όσες θεωρούνταν πιθανές προτού ανοίξουν οι κάλπες, κάτι που προαναγγέλλει μια νέα περίοδο κρίσης. Περισσότερα

Μια ιταλική τραγωδία από τα παλιά

Σχολιάστε

2018 03 07 01 italia

του Γιώργου Μητραλιά

Η πογκρομική Λέγκα του Σαλβίνι θριαμβεύτρια των ιταλικών εκλογών!

Μέρες του 1922; Όχι ακόμα αλλά η Ιταλία είναι πια σε καλό δρόμο για να «γιορτάσει» σε τέσσερα χρόνια την εκατοστή επέτειο της ανόδου του Μουσολίνι και του φασιστικού του κινήματος στην εξουσία με ένα καθεστώς που θα του μοιάζει -σχεδόν- σαν δυο σταγόνες νερό!

Γιατί αυτή η «ανορθόδοξη» εισαγωγή στο σχολιασμό των ιταλικών εκλογών ενώ οι πάντες δεν μιλούν παρά για επικράτηση των «λαϊκιστών», θρίαμβο των «ευρωσκεπτικιστών», ήττα της «κεντροαριστεράς», και φυσικά, για «ακυβερνησία» της Ιταλίας και επαπειλούμενο μετεκλογικό «χάος» της; Μα, επειδή προτιμάμε να κοιτάξουμε λίγο παραπέρα από τη μύτη μας, για να δούμε όχι τα επιφαινόμενα αλλά την ουσία των πραγμάτων την ώρα που στην Ιταλία επωάζονται εξελίξεις που θα σημαδέψουν και τη δική μας ζωή εδώ στην Ελλάδα! Περισσότερα

Ιταλία: και τώρα, τί;

Σχολιάστε

Κατά το διήμερο 22-23 Φεβρουαρίου διοργανώθηκε στις Βρυξέλλες μια εκδήλωση από το Κέντρο Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής (Centre for European Policy Studies), με υψηλούς καλεσμένους, οι οποίοι θα συζητούσαν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ενωμένη Ευρώπη. Την εκδήλωση άνοιξε ο πρόεδρος της Κομμισσιόν Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, από τον οποίο ζητήθηκε να κάνει και μια εκτίμηση για τις -επικείμενες τότε- προχτεσινές ιταλικές εκλογές. Ως συνήθως, ο Γιούνκερ δεν πολυσκέφτηκε πριν απαντήσει:

Πρέπει να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο σενάριο και το χειρότερο σενάριο θα μπορούσε να είναι μια μη λειτουργική κυβέρνηση.

Στην αψυχολόγητη τοποθέτηση του Γιούνκερ έσπευσε να απαντήσει ο ιταλός πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνι: «θα τον καθησυχάσω λέγοντάς του ότι σε κάθε περίπτωση όλες οι κυβερνήσεις είναι λειτουργικές, οι κυβερνήσεις κυβερνούν». Βέβαια, ο πρόεδρος της Κομμισσιόν θα έπρεπε να ήταν από μόνος του ιδιαίτερα προσεκτικός μιλώντας για την Ιταλία. Δεν θα έπρεπε να ξεχνάει ότι η Ιταλία στα 157 χρόνια τής σύγχρονης ιστορίας της (από το 1861 όταν ο Γαριβάλδης δημιούργησε το πρώτο ενωμένο «Βασίλειο της Ιταλίας»), μετράει 128 κυβερνήσεις. Αυτό σημαίνει ότι, αν εξαιρέσουμε τα 21 χρόνια φασιστικής διακυβέρνησης του Μουσσολίνι, οι ιταλοί αλλάζουν κυβέρνηση σχεδόν μια φορά τον χρόνο κατά μέσον όρο. Και όμως, αυτή η χώρα εξακολουθεί να κυβερνιέται. Ίσως όχι με τρόπο αρεστό στο κύριο Γιούνκερ αλλά κυβερνιέται. Περισσότερα

Τέσσερα σενάρια για κυβέρνηση στην Ιταλία

Σχολιάστε

Η επόμενη μέρα στην Ιταλία

Το κύμα του λαϊκισμού που σάρωσε την Ιταλία την Κυριακή εξαφάνισε τις προοπτικές ενός μεγάλου συνασπισμού ανάμεσα στο κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα του Ματέο Ρέντσι και το κεντροδεξιό κόμμα Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το οποίο ήταν και το πιο πιθανό αποτέλεσμα των εκλογών.

Οπότε τι μπορεί να συμβεί τώρα; Αυτά είναι τα τέσσερα σενάρια, με το πρώτο να είναι το πιο ανησυχητικό για το κυρίαρχο ευρωπαϊκό πολιτικό ρεύμα.

Λίγκα… Πέντε Αστέρων

Οι μεγάλοι νικητές της βραδιάς ήταν το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, το κίνημα διαμαρτυρίας που ίδρυσε το 2009 ο κωμικός Μπέμπε Γκρίλο, μαζί με την Λίγκα του Βορρά, η οποία αναγεννήθηκε και μεταμορφώθηκε σε ένα ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα από τον ηγέτη της Ματέο Σαλβίνι. Περισσότερα

Ιταλικές εκλογές: Αναξιοπιστία, αβεβαιότητα και «πλειστηριασμός» απελάσεων μεταναστών

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/italy1519209172.jpg

Του Μιχάλη Γιαννεσκή

Εν όψει των εκλογών της 4ης Μαρτίου στην Ιταλία, ο πρόεδρος της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας στη ΕΕ προέτρεψε τον Δεκέμβριο τα πολιτικά κόμματα της χώρας να προσφέρουν στους ψηφοφόρους «συγκεκριμένες και ρεαλιστικές προτάσεις» για την αντιμετώπιση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων του κράτους. Παρόλα αυτά, όλα τα κόμματα προτείνουν φαινομενικά γενναιόδωρα αλλά στην ουσία μη πραγματοποιήσιμα και ακοστολόγητα μέτρα για να καλοπιάσουν τους ψηφοφόρους, ενώ τρία από τα μεγαλύτερα κόμματα συναγωνίζονται ποιο θα απελάσει περισσότερους μετανάστες εάν πάρει την εξουσία.

Η προεκλογική καμπάνια για τις εκλογές της 4ης Μαρτίου στην Ιταλία όντως χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη συγκεκριμένων και ρεαλιστικών προτάσεων. Τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν ψηφοφόρους με υποσχέσεις για μείωση των φόρων, και αύξηση των συντάξεων και του κατώτατου μισθού. Δελεαστικές υποσχέσεις, εάν παραβλέψει  κανείς το γεγονός ότι η οικονομική πολιτική των εν λόγω κομμάτων ενόσω κατείχαν την εξουσία σε κρατικό ή δημοτικό επίπεδο στο παρελθόν ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που προτείνουν σήμερα. Περισσότερα

Older Entries