Αρχική

Ξέψυχο «όχι» από τη Ρώμη

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/italia1.jpg

του Ειδικού Ανταποκριτή

Η ευρωκρατία απειλεί, η ιταλική κυβέρνηση αυτοϋπονομεύεται

Παρά τις διαρκείς μεγαλοστομίες του Σαλβίνι, η αλήθεια είναι ότι η ιταλική συγκυβέρνηση κάθε άλλο παρά στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, τη στιγμή που οι Βρυξέλλες κλιμακώνουν τις απειλές εναντίον της. Αφορμή, κι όχι αιτία*, είναι το σχέδιο του ιταλικού προϋπολογισμού που επανυποβλήθηκε για έγκριση στην Κομισιόν και, για δεύτερη φορά, απορρίφθηκε. Αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκει η ευρωκρατία είναι να απαλλαγεί από μια συγκυβέρνηση η οποία, ως θέλοντας και μη έκφραση της βούλησης ενός πλειοψηφικού «ετερόκλητου όχλου», τολμά να απειθαρχεί μέχρι τώρα στα τελεσίγραφα θεσμών που κανείς δεν εξέλεξε.

Για να το πετύχουν, οι Βρυξέλλες δεν απειλούν μονάχα. Εκμεταλλεύονται αριστοτεχνικά και τις εσωτερικές αντιθέσεις του τρικομματικού, στην πραγματικότητα, κυβερνητικού συνασπισμού (δεδομένου ότι ο ΥΠΟΙΚ Τρία και άλλοι υπουργοί, όπως και ο πρωθυπουργός Κόντε, ακολουθούν τη δική τους ατζέντα – κι όχι το συμβόλαιο διακυβέρνησης που συνήψαν οι 5 Αστέρες και η Λέγκα). Και όλοι μαζί χτυπούν επίμονα τον αδύναμο κρίκο της απειθαρχίας, το Κίνημα 5 Αστέρων, που διαρκώς υποχωρεί λόγω της αβουλίας του να υπερασπίσει σθεναρά αυτά για τα οποία ψηφίστηκε από το ένα τρίτο των Ιταλών πολιτών. Περισσότερα

Advertisements

Το ευρω-ιταλικό chicken game συνεχίζεται

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/italia.jpg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η Ευρωζώνη ετοιμάζεται για μια πρωτοφανή θεσμική δοκιμασία – Η τακτική της Ρώμης, η ανεξήγητη τακτική των Βρυξελλών και ο ρόλος του σιωπηρού Βερολίνου

Από τώρα μέχρι και τον προσεχή Μάρτιο η Ευρωζώνη μπαίνει σε μια άκρως επικίνδυνη ζώνη. Κατά κάποιο τρόπο θα ζήσει μια πρωτοφανή εμπειρία: θα δοκιμάσει να εφαρμόσει πλήρως τους «κανόνες» της , στην πιο ακραία τους εκδοχή, εις βάρος μιας χώρας με τεράστιο ειδικό βάρος, οικονομικό και πολιτικό, της Ιταλίας. Η σπουδή με την οποία ο πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο έσπευσε να δηλώσει ότι οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης συμμερίζονται τη στάση της Κομισιόν έναντι του ιταλικού προϋπολογισμού, δηλαδή την απόρριψή του, και την πρόθεσή της να κινήσει τη διαδικασία κυρώσεων για τη μη συμμόρφωσή της στο Σύμφωνο Σταθερότητας, από πολλές απόψεις προκαλεί απορίες. Περισσότερα

Το ιταλικό μαρτύριο

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/16_17_italia_skitso2.jpg

Απορρίφθηκε το τελεσίγραφο της Ε.Ε. Ασφυκτική η πίεση επί των 5 Αστέρων

του Ειδικού Ανταποκριτή

Το τελεσίγραφο που είχε αποστείλει η Κομισιόν στην ιταλική κυβέρνηση, απαιτώντας την αλλαγή του προϋπολογισμού, επιστράφηκε από τη Ρώμη στις Βρυξέλλες ως απαράδεκτο. Παρ’ όλο που αυτό εξέπληξε όσους έχουν συνηθίσει τις κυβερνήσεις που γονατίζουν τσάκα-τσάκα στην ευρωκρατία (άρα έπληξε και τον κυνισμό που κυριαρχεί ακόμη και εντός των αριστερών κύκλων), ουσιαστικά ήταν μια κίνηση αναμενόμενη. Η ολιγόλογη σχετική κυβερνητική ανακοίνωση προκάλεσε μια μάλλον ανήμπορη οργή στις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο ίδιος ο Ιταλός ΥΠΟΙΚ Τζιοβάνι Τρία, αν και συχνά λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος της ευρωκρατίας στην κυβέρνηση Κόντε, αναγκάστηκε να δηλώσει το πασιφανές: ότι δηλαδή τυχόν συμμόρφωση της Ιταλίας με το αλαζονικό τελεσίγραφο θα ισοδυναμούσε με καταδίκη της να μετατραπεί σε μία ακόμη Ελλάδα…

Όλοι, και πρώτοι αυτοί που κραδαίνουν τη σπάθα των ευρωπαϊκών κυρώσεων, γνωρίζουν ότι τα πρόστιμα-μαμούθ (ύψους 50-60 δισεκατομμυρίων ευρώ!) με τα οποία απειλούν τους «απείθαρχους» Ιταλούς οι Βρυξέλλες, αντιμετωπίζονται από τη Ρώμη ως ανέκδοτο

Περισσότερα

Ιταλικό εκκρεμές

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/23_italia_skitso.jpg

του Ειδικού Ανταποκριτή

Δεν υπάρχει αντικαταστάτης των αλληλοϋπονομευόμενων «απείθαρχων»

Παρά τη συνέχιση της αντιπαράθεσης με την ευρωκρατία (με τελευταία αιχμή το… υπερβολικά φιλολαϊκό προσχέδιο προϋπολογισμού), και παρά τις δίχως τέλος ενδοκυβερνητικές έριδες, η «απείθαρχη» ιταλική κυβέρνηση για την ώρα δεν φαίνεται να κινδυνεύει. Βασική αιτία είναι ότι δεν υπάρχει κανείς να την αντικαταστήσει! Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης, το Δημοκρατικό Κόμμα του Ρέντσι και η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι, εξακολουθούν να κατρακυλούν στις δημοσκοπήσεις, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν την περασμένη Κυριακή και στις περιφερειακές εκλογές στο Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε. Έτσι ο Σαλβίνι εξακολουθεί να καλπάζει μαζεύοντας την «κρέμα» της κόντρας με τις Βρυξέλλες και εκμεταλλευόμενος το μεταναστευτικό, σε αντίθεση με τον Ντι Μάιο που επικοινωνιακά και ουσιαστικά παραμένει δεύτερος. Περισσότερα

Το… risorgimento της κρίσης

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/7_%CE%9A%CE%99%CE%9C%CE%A0%CE%99-1.jpg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το «ιταλικό ζήτημα» έχει όλες τις προϋποθέσεις να αναβιώσει τη θεσμική και οικονομική κρίση στην Ευρωζώνη – Ο συμβιβασμός πιθανότερο σενάριο, αλλά με πολλές παρενέργειες

Risorgimento σημαίνει «αναβίωση» και χαρακτηρίζει το κίνημα εθνικής αφύπνισης και ενοποίησης της Ιταλίας στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Στις μέρες μας –αν είναι επιτρεπτή μια μεταφορική χρήση του– μπορεί να σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: την αναβίωση της κρίσης της Ευρωζώνης, στο θεσμικό και στο οικονομικό πεδίο, με ακρότατη πιθανή συνέπειά της όχι την ενοποίηση και ολοκλήρωσή της, αλλά την αποσύνθεση και τη διάσπασή της.

Για να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές αυτό δεν είναι το πιθανότερο σενάριο. Το σκηνικό σύγκρουσης που διαμορφώθηκε με την απόρριψη του ιταλικού προϋπολογισμού από την Κομισιόν και την προθεσμία τριών εβδομάδων που έδωσε στην κυβέρνηση Σαλβίνι-Ντι Μάγιο για «διόρθωσή» του στο πνεύμα της ορθοδοξίας του Συμφώνου Σταθερότητας προδιαθέτει μεν για μια θεσμική κρίση, αλλά η βούληση των κυρίαρχων της Ευρωζώνης κλίνει προς την προσπάθεια να αποφευχθεί με κάθε τρόπο. Περισσότερα

Η… πραγματική ιταλική πραγματικότητα

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/salvini-di-mayo.jpg

Το πρόβλημα της ευρωκρατίας είναι πρωταρχικά πολιτικό, όχι οικονομικό

του Ειδικού Ανταποκριτή

Γράφτηκε σε ένα από τα θεωρούμενα σοβαρά ελληνικά ΜΜΕ ότι «ο Σαλβίνι μετατρέπει την Ιταλία σε μια φασιστική χώρα». Ίσως και χειρότερη από φασιστική διότι, όπως επισημαίνει η εν λόγω ανάλυση, «σχεδόν έναν αιώνα από την διακυβέρνηση του φασίστα Μπενίτο Μουσολίνι στη Ρώμη εγκαταστάθηκε μια νέα κυβέρνηση, που κάνει τον Μπενίτο να μοιάζει με… παράδειγμα πολιτικής ικανότητας». Γίνεται έτσι εμφανές ότι αυτό που δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να καταλάβουν οι διάφοροι αυτοχρισμένοι προοδευτικοί αναλυτές είναι αυτή καθαυτή η ιταλική πραγματικότητα. Ναι μεν πρόκειται για μια περίπλοκη κατάσταση με πολλές αντιφάσεις, που συχνά μπερδεύει και τους ίδιους τους Ιταλούς, αλλά αποσιωπούνται και καθοριστικές πλευρές: ότι, για παράδειγμα, η σημερινή κυβέρνηση συνασπισμού, προϊόν συμβιβασμών, απαρτίζεται όχι μονάχα από τη Λέγκα του Σαλβίνι αλλά και από το Κίνημα 5 Αστέρων –που η σκέψη χρειάζεται άλματα στο κενό για να το χαρακτηρίσει ακροδεξιό– και, επίσης, από πρόσωπα εμπιστοσύνης του… αντίπαλου στρατοπέδου. Για παράδειγμα τον υπουργό Οικονομικών Τζιοβάνι Τρία*. Περισσότερα

Ο αντιφασισμός των ελίτ και η αντίσταση των λαών

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/6_NEA.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Οι περιφερειακές εκλογές στη Βαυαρία ήταν ισχυρό πλήγμα για τις συστημικές ευρωπαϊκές ελίτ. Τις ελίτ που, υπό τη γερμανική ηγεμονία, στηρίζουν την παγκοσμιοποίηση, υποθάλπουν τον πόλεμο στη Συρία, καλλιεργούν το μίσος για τη Ρωσία, υποδαυλίζουν τον ανυπόστατο Μακεδονισμό των Σκοπιανών, ανοίγουν τον τάφο της Ιταλίας όπως έθαψαν την Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο Σαλβίνι δεν είναι Τσίπρας, οι Ιταλοί δεν έχουν φανταχτερούς μοδάτους αλά Βαρουφάκης, ούτε ευέλικτα ενδοτικούς αλά Τσακαλώτος. Και όπως φαίνεται δεν έχουν μόνο θέληση, αλλά διαθέτουν και στρατηγική αντίστασης στο ευρωιερατείο. Η Ιταλία αντί να διαλυθεί αυτή, μπορεί να πλήξει καίρια την εύθραυστη ηγεμονία της Μέρκελ με φαρμακερές επιπτώσεις στο οικοδόμημα της Ε.Ε. Η ανησυχία για τη σταθερότητα του κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο αποκαλύπτει ότι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ φοβούνται ή μάλλον γνωρίζουν ότι καραδοκούν δυνάμεις έτοιμες και ικανές να σπρώξουν σε αλλαγές βαθύτερες από τις εκλογικές. Για παράδειγμα, ο Τραμπ απειλεί τη Γερμανία επειδή (δικαίως) προτιμά το φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο (και όχι το ακριβό αμερικάνικο πετρέλαιο) ενώ ο Ομπάμα, αποχωρώντας, ανέθεσε στη Μέρκελ την ηγεσία του Δυτικού Κόσμου. Η Γερμανία είναι στόχος και αν εξαναγκαστεί, προσεχώς, σε αποχώρηση η Μέρκελ, οι συστημικές ελίτ θα έχουν υποστεί σοβαρή ήττα έχοντας πια μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο στο πολιτικό πεδίο τον ευφάνταστο αλλά αδύναμο Μακρόν, πρόεδρο μιας ανίσχυρης και χρεωμένης Γαλλίας. Ο Μακρόν έχει αποδεχθεί ρόλο κολαούζου. Σήμερα του Βερολίνου. Αύριο της Ουάσιγκτον. Περισσότερα

Η Ευρώπη σε μακρά γερμανική αναμονή

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/7_%CE%9A%CE%99%CE%9C%CE%A0%CE%99.jpg

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μια ακόμη ατελέσφορη σύνοδος της ΕΕ αναδεικνύει τρομακτικό κενό ηγεσίας και προσανατολισμού – Όλοι περιμένουν τη Μέρκελ να διασώσει ό,τι μπορεί από το ευρωπαϊκό σχέδιο

Ποιος περιμένει ποιον, τελικά, στο ευρωπαϊκό τσίρκο; Περιμένει η Κομισιόν την αντίδραση της Ιταλίας στην «κίτρινη κάρτα» που της επιδείχθηκε για τον «αιρετικό», ή αντίστροφα η ιταλική κυβέρνηση περιμένει μέχρι πού θα το τραβήξει η Ε.Ε.; Περιμένουν οι 27 δοκιμάσουν τα όρια αντοχής του υπ’ ατμόν 28ου εταίρου τους, της Βρετανίας, ή είναι η Βρετανία που περιμένει να εξαντληθεί ο ζήλος των 27 για σκληρό Brexit; Περιμένουν οι μετριοπαθείς της Ε.Ε. να εκτονωθεί ο αντιμεταναστευτικός ζήλος των Όρμπαν και Σαλβίνι, ή μήπως είναι τελευταίοι που περιμένουν να προσχωρήσουν πλήρως οι υπόλοιποι στην πολιτική των ερμητικά κλειστών συνόρων; Μήπως όλοι περιμένουν τη Μέρκελ να αποφασίσει πώς θα ανακτήσει τον έλεγχο της κατάστασης στη διακυβέρνηση της Γερμανίας, και τελικά σε όλη την Ε.Ε.; Περισσότερα

Συνεχίζεται το ιταλικό μπρα ντε φερ

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/EU.jpg

του Ειδικού Ανταποκριτή

Συνεχίζονται οι αφόρητες πιέσεις της ευρωκρατίας προς την ιταλική κυβέρνηση, με στόχο όχι έναν… προωθητικό συμβιβασμό, αλλά την άνευ όρων υποχώρησή της και την απόλυτη συμμόρφωσή της με τις απαιτήσεις των Βρυξελλών. Την ίδια στιγμή, τόσο η Λέγκα του Σαλβίνι όσο και οι 5 Αστέρες του Ντι Μάιο επιμένουν στην έτσω κουτσουρεμένη εφαρμογή βασικών προεκλογικών τους υποσχέσεων, με αποτέλεσμα την περαιτέρω όξυνση των σχέσεων με την Ε.Ε. και την ανταλλαγή πρωτοφανών κοσμητικών επιθέτων με τους εκπροσώπους της. Και φυσικά συνεχίζονται τα υπόγεια αλλά και δημόσια παζάρια, καθώς και οι ενδοκυβερνητικές διαφοροποιήσεις: ο… εγκεκριμένος από τις αγορές υπουργός Οικονομικών Τζιοβάνι Τρία συμμορφώνεται εν μέρει με την επίσημη κυβερνητική γραμμή, και ταυτόχρονα «συζητά τα πάντα» στη σύνοδο του ΔΝΤ που πραγματοποιείται στην Ινδονησία, ενώ και ο πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε «συνεννοείται καλά» με τον ευρωπαϊστή πρόεδρο Ματαρέλα…

Αιτία του καβγά δεν είναι μονάχα το μεταναστευτικό. Ούτε ο προϋπολογισμός, παρόλο που εξοργίζει τις Βρυξέλλες, αφού προβλέπει αύξηση των κοινωνικών δαπανών αντί για τη γερμανικής έμπνευσης «δημοσιονομική πειθαρχία». Αιτία δεν είναι ίσως ούτε το μεγαλύτερο πρόβλημα, δηλαδή το γεγονός ότι, πράγματι, με τους ισχύοντες κανόνες το ιταλικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Ό,τι συντηρεί τη διελκυστίνδα είναι μάλλον αυτή καθαυτή η απειθαρχία της ιταλικής κυβέρνησης, η άρνησή της να υποταχθεί πλήρως στην «ευρωπαϊκή» πολιτική. Εξ ου και οι απειλές ότι θα αντιμετωπιστεί όπως η Ελλάδα, παρόλο που όλοι γνωρίζουν ότι ούτε η γερμανική Ε.Ε. είναι σήμερα αυτό που ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια, ούτε η Ιταλία είναι Ελλάδα. Κι ακόμη περισσότερο, σήμερα το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» έχει αποσαθρωθεί σε βαθμό τέτοιο ώστε ακόμη κι ένα ιταλικό αεράκι (διότι μάλλον αεράκι είναι αυτό που φυσά από τη Ρώμη, παρά τυφώνας) μπορεί να το ταρακουνήσει για τα καλά. Ιδίως όταν παράλληλα φυσούν κι άλλοι άνεμοι, π.χ. από τη Μάγχη. Περισσότερα

Το ιταλικό κεφάλαιο απαιτεί μεγαλύτερο μερίδιο

Σχολιάστε

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Σε εξέλιξη το μπρα-ντε-φερ Ρώμης και Βρυξελλών, με την Κονφιντούστρια να τάσσεται στο πλευρό της ιταλικής κυβέρνησης

Μία εβδομάδα έμεινε μέχρι να εκπνεύσει η διορία (στις 15 Οκτωβρίου) που έχουν οι χώρες της ΕΕ προκειμένου να καταθέσουν προς έγκριση στην Κομισιόν το σχέδιο του προϋπολογισμού τους για το επόμενο έτος. Όπως δε είναι ήδη γνωστό, φέτος το μεγάλο διακύβευμα δεν αφορά την Ελλάδα, αλλά μια πολύ πιο μεγάλη και συστημική χώρα, η οποία ανήκει στον πυρήνα του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Πρόκειται, φυσικά, για την Ιταλία των 60 εκατομμυρίων κατοίκων και των 2 τρισ. ευρώ με βάση το ΑΕΠ της, η κυβέρνηση της οποίας εμφανίζεται αποφασισμένη να αποκλίνει από τους στόχους στους οποίους είχαν δεσμευτεί οι προκάτοχοί της. Η Κομισιόν, σύμφωνα με ιταλικά δημοσιεύματα, έστειλε επιστολή στην Ρώμη με την οποία εκφράζει τη διαφωνία της με το προσχέδιο προϋπολογισμού

Ονομαστικά, βεβαίως, η διαφορά που χωρίζει τις δύο πλευρές όσον αφορά στο προβλεπόμενο έλλειμμα του ιταλικού προϋπολογισμού για το επόμενο έτος δεν είναι μεγάλη – για την ακρίβεια, τα 10 περίπου δισ. ευρώ είναι μάλλον ένα αστείο ποσό για τα μεγέθη της Ιταλίας και της ΕΕ. Πολύ περισσότερο καθώς τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Οικονομικών της πρώτης έσπευσαν να διαβεβαιώσουν τους «τεχνοκράτες» των Βρυξελλών ότι όχι απλώς δεν προτίθενται με τίποτα να ξεπεράσουν το ανώτατο όριο του 3%, αλλά μετά το 2019, δεσμεύονται ότι θα μειώνουν διαρκώς το έλλειμμα, μέχρις ότου φτάσουν περίπου στα επίπεδα που απαιτεί σήμερα η Κομισιόν, δηλαδή κάτω από 2%, έναντι 2,4% που καθορίζεται για το 2019, με βάση το προσχέδιο. Περισσότερα

Ιταλικός «κυκλώνας» στην Ευρωζώνη

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/123-2.jpg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ανοικτή σε όλα τα σενάρια η επιλογή ρήξης με τους κανόνες των Βρυξελών, μέσω του προϋπολογισμού – Δοκιμάζονται τα όρια του Συμφώνου, αλλά και τα πολιτικά όρια της ευρωπαϊκής ελίτ

Το κοντέρ γράφει ήδη αρκετά πάνω από το 3% στις αποδόσεις των δεκαετών ιταλικών ομολόγων, μόλις μια ποσοστιαία μονάδα πάνω από τις αντίστοιχες των αποκλεισμένων εδώ και 8 χρόνια από τις αγορές ελληνικών ομολόγων. Και έπεται συνέχεια, καθώς οι αγορές δεν έχουν αξιολογήσει πλήρως τις πολιτικές παρενέργειες της επιλογής της ιταλικής κυβέρνησης του ακροδεξιού Σαλβίνι και των 5 Αστέρων να έρθουν σε σύγκρουση με τη γραμμή των Βρυξελλών μέσα από τις βασικές προβλέψεις του προσχεδίου προϋπολογισμού του 2019. Πρακτικά, δεν είναι μεν η πρώτη φορά που παραβιάζεται το Σύμφωνο Σταθερότητας και ο σιδηρούς κανόνας διατήρησης του δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω του 3%- πρώτες το παραβίασαν «συναινετικά» οι χώρες που το επέβαλαν, η Γερμανία και η Γαλλία, πριν δυο δεκαετίες- αλλά είναι η πρώτη φορά που παραβιάζονται οι πρόσθετοι κανόνες που θεσπίστηκαν στη διάρκεια και με αφορμή- ή με πρόσχημα- τη χρηματοπιστωτική κρίση για την αναθεώρηση του Συμφώνου επί το αυστηρότερο (Σύμφωνα two pack και six pack για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης). Περισσότερα

Σε τροχιά σύγκρουσης με τις Βρυξέλλες η Ιταλία

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με το βλέμμα καρφωμένο στην επόμενη Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου, όταν η ιταλική κυβέρνηση θα δώσει στη δημοσιότητα το βασικό περίγραμμα του κρατικού προϋπολογισμού για το 2019 βρίσκονται τα γκρίζα κουστούμια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Συγκεκριμένα, σε ένα νούμερο είναι επικεντρωμένη η προσοχή των τεχνοκρατών Βρυξελλών και Φρανκφούρτης∙ στο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Το δίλημμα που αντιμετωπίζει η συμμαχική κυβέρνηση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων και της Λίγκας είναι ζωτικής σημασίας: Να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της και να έρθει σε σύγκρουση με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή να δηλώσει πίστη και υποταγή στους κανόνες αυστηρής δημοσιονομικής διαχείρισης και να εκτεθεί απέναντι στους ψηφοφόρους της; Περισσότερα

Το Ευρωπαικό Μάτριξ / La Matrix Europea

Σχολιάστε

Από τη Γεωργία Γκαρδαλινού

Ας το πάρουμε από την αρχή. Γιατί μια στρατηγική εταιρεία για τους Ιταλούς, με ετήσιο τζίρο άνω των 6 δισεκατομμυρίων ευρώ και εξασφαλισμένα σίγουρα έσοδα – τα οποία και ιλιγγιωδώς αυξάνονται κατά τη διάρκεια των ετών όπως ήταν αναμενόμενο – να πρέπει να παραχωρηθεί σε ιδιώτες επιχειρηματίες;

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω: πάμε στο 1992, τότε το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Καρτέλ σηκώνει τα μάτια και τα χέρια του στην Ιταλία με τη συνενοχή και την υποταγή μιας νέας πολιτικής τάξης που επέβαλε το ίδιο το Καρτέλ. Το “καθήκον” τους είναι να πωλούν ιταλικές κρατικές τράπεζες και τα ασημικά του κράτους στις διεθνείς οικονομικές δυνάμεις μέσω του φιλτραρίσματος των τοπικών επιχειρηματιών. Περισσότερα

Μια τραγωδία στα χρώματα της Benetton

Σχολιάστε

Ραγδαία μείωση των επενδύσεων στα έργα υποδομών μετά την ιδιωτικοποίηση των εθνικών δικτύων, καταγγέλλει ο διασημος Ιταλός αρχιτέκτονας Robin Monotti Graziadei.

Τα εθνικά δίκτυα της Ιταλίας ιδιωτικοποιήθηκαν το 1999, την ίδια χρονιά που η χώρα μπήκε και στην Ευρωζώνη σημειώνει ο Graziadeiκα συμπληρώνει ότι το 2007 πέρασαν στην ιδιοκτησία της Atlantia, το 30% της οποίας ανήκει στην Benetton Group. Ανάμεσα στους ιδιοκτήτες βρίσκονται επίσης και η HSBC και η BlackRock. Περισσότερα

100.000 μισθοί!

Σχολιάστε

 

Φρικάρισαν οι εργαζόμενοι στη Fiat και κήρυξαν απεργία! Μα τι έγινε; Τρελάθηκαν τα αφεντικά; Οι εργάτες έχουν υποστεί όλες τις μειώσεις για να διασωθεί η εταιρία και να διατηρηθούν οι δουλειές τους, και οι ιδιοκτήτες δίνουν 100.000.000 για να αγοράσουν ΕΝΑ ποδοσφαιριστή; Περισσότερα

Ζευγαρώνουν οι Αγορές; Μαύρα μαντάτα για τους καταναλωτές!

Σχολιάστε

Κανόνας είναι,  οι θεσμικές αλλαγές που  επιβαρύνουν τους καταναλωτές  για να εξυπηρετήσουν  τα συμφέροντα των «αγορών», να μη   συζητούνται  πέρα από τον στενό κύκλο του «ιερατείου» των ειδικών .  Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι η σύζευξη των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας Ελλάδας – Ιταλίας, η οποία θα υλοποιηθεί εντός του 2018 ή το αργότερο εντός του 2019 και η οποία, παρότι θα φέρει αυξήσεις  «σοκ» στην  τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας,  είναι  ελάχιστα γνωστή στο ευρύ κοινό.

Τι είναι η «σύζευξη των αγορών» («market coupling»); Περισσότερα

Μάλτα γιοκ

Σχολιάστε

Η αντιπαράθεση για τη «διαχείριση» των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών έχει ξανανάψει για τα καλά στη Γηραιά Ήπειρο (εξαιρείται βέβαια η Ελλάδα, που δεν μετράει στη συζήτηση…). Αφορμή η Ιταλία, όπου η νέα κυβέρνηση απαγόρευσε την προσέγγιση πλοίου μιας γαλλικής ΜΚΟ με 629 μετανάστες που είχαν περισυλλεγεί ανοιχτά της Λιβύης. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί μετατράπηκαν εν αγνοία τους σε μπαλάκι μιας κόντρας που χαρακτηρίστηκε από δίχως προηγούμενο υποκρισία. Αρχικά η ιταλική κυβέρνηση ζήτησε από τη… Μάλτα να δεχθεί τους μετανάστες. Μάλλον υπερβολική απαίτηση για μια μικρή νησιωτική χώρα 460.000 κατοίκων, πόσο μάλλον όταν προέρχεται από την Ιταλία των 60 εκατομμυρίων και των αλλεπάλληλων στρατιωτικών επεμβάσεων – με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση της ανατίναξης της Λιβύης. Και μάλιστα όταν η Ιταλία πρωτοστατεί στην καταλήστευση των φυσικών πόρων της πρώην αποικίας της μέσω της κρατικής εταιρίας ενέργειας ΕΝΙ. Περισσότερα

Ιταλία: Δεν υπάρχουν ενδιάμεσοι δρόμοι

Σχολιάστε

των Ούγκο Μπογκέτα, Μίμο Πορκάρο και Κάρλο Φορμέντι*

Η νέα κυβέρνηση, εκφραστής μιας ασταθούς κοινωνικής συμμαχίας

Στην Ιταλία συγκροτείται μια κυβέρνηση που εκφράζει μια ασταθή κοινωνική συμμαχία, και η οποία με τη σειρά της προορίζεται να γεννήσει περαιτέρω αστάθεια. Η κοινωνική συμμαχία ξεκινά από μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις ως επαγγελματίες, από εργάτες ως άνεργους και «ευέλικτους» εργαζόμενους. Ηγεμονεύεται από το ανώτερο στρώμα, αυτό που περισσότερο ευνοείται από την επιβολή ενιαίου φόρου. Αλλά προκειμένου αυτό το στρώμα να ανακτήσει όσα έχασε εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης πρέπει αναγκαστικά να βασιστεί στο κατώτερο, κι έπειτα να σκιαγραφήσει μια αναδιανομή του πλούτου. Από εδώ προκύπτει ένα πρόγραμμα που αποτελεί μείγμα ριγκανισμού (μείωση φορολόγησης) και επεκτατικής πολιτικής – μιας πολιτικής που, αν και δεν μπορεί διόλου να αποκληθεί κεϋνσιανή (στο κυβερνητικό πρόγραμμα το έλλειμμα χρησιμεύει κυρίως ως αντιστάθμιση των μειωμένων φορολογικών εσόδων, η αύξηση της απασχόλησης νοείται ως έμμεσο αποτέλεσμα της φορολογικής ανακούφισης και παροχής κινήτρων στις επιχειρήσεις κ.λπ.), αρκεί παρ’ όλα αυτά για να χτυπήσει συναγερμός στην Κομισιόν.

Όσο μεγαλύτερη είναι η αναδιανομή προς τα κάτω, τόσο ισχυρότερη θα είναι η σύγκρουση με την Ε.Ε. Αντίστροφα, όσο περισσότερο τα βρίσκει η κυβέρνηση με τις Βρυξέλλες, τόσο περισσότερο θα έρχεται σε σύγκρουση με τους ψηφοφόρους της – και δεν θα αρκεί, σε αυτό το σημείο, να εκτρέψει την οργή τους προς τους μετανάστες και τις λοιπές «επικίνδυνες τάξεις». Η αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της διεθνικής άρχουσας τάξης έχει υποστεί πλήγμα: αύριο θα καταφέρει να απορροφήσει τους κραδασμούς της αποστασίας της εθνικής αστικής τάξης. Σήμερα όμως τα μεγάλα βάσανα των λαϊκών στρωμάτων και των μικρών επιχειρήσεων σημαίνουν ότι η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να οξύνει την αστάθεια και, τελικά, να θέσει επί τάπητος τα πραγματικά ζητήματα. Βλέποντάς το προοπτικά, αυτό που θα βαρύνει δεν θα είναι τόσο το τι γράφεται στο πρόγραμμα της κυβέρνησης, αλλά η πραγματική τάση των αντιθέσεων και η ανάδυση της πραγματικής φύσης των υποκειμένων της συμμαχίας…

Όσο μεγαλύτερη είναι η αναδιανομή προς τα κάτω, τόσο ισχυρότερη θα είναι η σύγκρουση της νέας ιταλικής κυβέρνησης με την Ε.Ε. Αντίστροφα, όσο περισσότερο τα βρίσκει η κυβέρνηση με τις Βρυξέλλες, τόσο περισσότερο θα έρχεται σε σύγκρουση με τους ψηφοφόρους της.

Ενάντια στη δεξιά και ενάντια στην αριστερά

Αυτή τη στιγμή, το θέμα δεν είναι η συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου, ούτε ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος: στο χώρο που προέρχεται από την αριστερά και ο οποίος μοχθεί για να οικοδομήσει μια νέα σοσιαλιστική προοπτική, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να αυτοπροταθεί ως ισότιμος σύμμαχος (ή έστω ως μη υποτακτικός) της Λέγκας και των 5 Αστέρων. Το ζήτημα είναι μάλλον να βοηθήσουμε στη γέννα και στην ανάπτυξη, μέσα στις συνθήκες της παρούσας βαθιάς πολιτικής κρίσης, μιας σοσιαλιστικής συσπείρωσης η οποία σταδιακά θα κατακτά την ικανότητα ηγεσίας και πολιτικής επιρροής. Αυτό μοιάζει λίγο, αλλά στους σημερινούς πυκνούς καιρούς μπορεί να είναι πολύ.

Όσο μας αφορά, μαζί με άλλους συντρόφους, αρχίσαμε να εργαζόμαστε σε αυτήν την κατεύθυνση… Οποιοσδήποτε θέλει να συμβάλει είναι καλοδεχούμενος από τώρα, όπως θα είναι και στο μέλλον όποιος δοκιμάζει ήδη σε παρεμφερή κατεύθυνση αλλά με άλλους τρόπους. Το βασικό είναι να κατανοήσουμε ότι η 27η Μαΐου (μέρα του πραξικοπήματος του προέδρου Ματαρέλα, που αρνήθηκε να ορκίσει κυβέρνηση με υπουργό Οικονομικών τον «ευρωσκεπτικιστή» Σαβόνα) όχι μόνο αποκάλυψε την πραγματική φύση του ευρωπαϊσμού, αλλά επίσης κατέστησε σαφές ακόμη και στους κουφούς και τους τυφλούς ότι η ιταλική αριστερά (σε μεγάλο βαθμό ευθυγραμμισμένη πίσω από τον Ματαρέλα) έχει εδώ και καιρό διαρρήξει κάθε σχέση με τον κομμουνισμό και τον σοσιαλισμό. Η ιταλική αριστερά αποκαλύφθηκε ως αυτή που είναι: μία από τις πολιτικές πτέρυγες των αρχουσών τάξεων, πότε προστατευτική και πότε φιλελεύθερη, πότε προοδευτική και πότε –όπως τώρα– εντελώς αντιδραστική. Οτιδήποτε κι αν συμβεί, το σίγουρο είναι πως ένα σοσιαλιστικό κίνημα στην Ιταλία θα οικοδομηθεί ενάντια στη δεξιά και ενάντια στην αριστερά.

* Αποσπάσματα (εισαγωγή και επίλογος) ενός συλλογικού κειμένου που δημοσιεύθηκε στις 2/6/2018, αρχικά στην ιστοσελίδα Linterferenza (www.linterferenza.info).

Δρόμος της Αριστεράς

Ή δημοκρατία ή δανεικά

Σχολιάστε

Εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Ιταλίας, ως ποσοστού επί του ΑΕΠ (2008-2017)

Πριν λίγες μέρες ζήσαμε ένα από τα πολλά παράδοξα που εμφανίζονται κατά καιρούς σ’ αυτό το «καλύτερο καθεστώς του κόσμου», το οποίο αποκαλείται δημοκρατία. Αυτή την φορά το παράδοξο μας ήρθε από την Ιταλία, όπου ο πρόεδρος της χώρας δεν έκανε δεκτή την κυβέρνηση συνεργασίας που σχημάτισαν το πρώτο και το τρίτο κόμμα (βάσει των τελευταίων εκλογών), επειδή δεν του άρεσαν οι «αντιευρωπαϊκές ιδέες» του ορισθέντος ως υπουργού οικονομικών Πάολο Σαβόνα. Έτσι, ο πρόεδρος Σέρτζιο Ματταρέλλα, αφού δήλωσε ότι «η παραμονή της Ιταλίας στη ζώνη του ευρώ είναι θεμελιώδους  ουσίας για τη χώρα», έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον οικονομολόγο τεχνοκράτη Κάρλο Κοτταρέλλι, πρώην υψηλόβαθμου στελέχους του ΔΝΤ.

Άσχετα με το τι επακολούθησε, η ενέργεια του Ματταρέλλα χαρακτηρίστηκε από πολλούς, εντός και εκτός ιταλικών συνόρων, ως πραξικοπηματική. Το αστείο τού πράγματος είναι ότι ο ιταλός πρόεδρος ενήργησε μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων και των εξουσιών που του παρέχει το σύνταγμα της χώρας, οπότε δεν είναι λογικό να χαρακτηρίζεται ως πραξικοπηματίας όσο κι αν οι αποφάσεις του δεν συνάδουν με την θέληση του ιταλικού λαού, όπως αυτή εκφράστηκε στις κάλπες. Προφανώς, αυτοί που έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Ματταρέλλα, είτε δεν γνωρίζουν είτε κάνουν πως δεν γνωρίζουν ότι δημοκρατία εν μέσω χρεών δεν υπάρχει. Υπ’ αυτό το πρίσμα, ας κάνουμε μερικές σκέψεις. Περισσότερα

Ο νεκροθάφτης της Ενωμένης Ευρώπης

Σχολιάστε

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η Ιταλική Δημοκρατία, τρίτη οικονομία στην Ε.Ε., και ο ισλαμιστής Ερντογάν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον ίδιο αντίπαλο και για τους ίδιους λόγους. Ιταλία και Τουρκία είναι ανόμοιες περιπτώσεις. Αλλά έχουν κοινό αντίπαλο τις κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές ελίτ στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στην Ιταλία, ο λαός έδωσε την πλειοψηφία στα κόμματα που αμφισβητούν την πολιτική των Βρυξελλών. Στην Τουρκία ο κυρίαρχος της πολιτικής σκηνής Ερντογάν (απειλητικός και επικίνδυνος για εμάς) αμφισβητεί το δικαίωμα των ΗΠΑ να ρυθμίζουν τη ζωή της χώρας, να διορίζουν κυβερνήσεις της αρεσκείας τους.
Οι ελίτ χρησιμοποιούν την οικονομία ως όπλο εναντίον τους. Στην Τουρκία, η λίρα άρχισε να παίρνει την κατηφόρα παράλληλα με την προεκλογική περίοδο και ανάλογα με την πορεία του Ερντογάν. Πάνω αυτός, κάτω αυτή. Ο οικονομικός πόλεμος θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν θα ρίξει τον Ερντογάν. Παρεμπιπτόντως, ο Ερντογάν μας απειλεί αλλά δεν βασίζεται μόνο στην ανοχή των ΗΠΑ. Τον ενθαρρύνει κυρίως η ψοφοδεής στάση της εκάστοτε κυβέρνησης των Αθηνών.

Περισσότερα

«Στραβοί» που… βλέπουν μακριά

Σχολιάστε

Του Διονύση Ελευθεράτου

Η Ιταλία και οι «φιλελέδικη» σχέση με το χρόνο

Μόνιμη επωδός των «φιλελέδων» για όσα… εξαίρετα, άκρως «δημοκρατικά» διαδραματίστηκαν εσχάτως στην Ιταλία: «Ένας τολμηρός πρόεδρος θέλησε να προστατεύσει την χώρα του από περιπέτειες, όπως αυτήν στην οποία μας οδήγησαν εδώ οι λαϊκιστές και οι Βαρουφάκηδες…».

Χωρίς αμφιβολία, όσα συνέβησαν τη 12η Ιουλίου 2015 παρέχουν την ευκαιρία στον κάθε αμήχανο, παραζαλισμένο «Μένουμε Ευρώπη» να βρει αποκούμπι στο σόφισμα πως το «Τhere Is No Alternative», αφού ρυμούλκησε τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτοδικαίως ορθό. Δεν γνωρίζουμε αν τους… κρατάει αυτό το αποκούμπι. Σίγουρα όμως χρειάζονται ένα ημερολόγιο για να σημειώνουν τι και πότε συμβαίνει, εδώ και αλλού. Διότι τη συνάφεια χρόνου και γεγονότων, κάπου τη χάνουν… Περισσότερα

Οι τρίχες φταίνε…

Σχολιάστε

Λένε πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Ουδέν αληθέστερον τούτου και μία από τις αμέτρητες αποδείξεις που μπορώ να αραδιάσω, είναι αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία. Εκεί, ο πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας έκρινε ότι η κυβέρνηση που έστησαν οι «πεντάστεροι» με την εθνικιστική Λίγκα του Βορρά δεν θα υπηρετήσει σωστά τον ευρωενωσιακό θεό και αποφάσισε να χρίσει ως πρωθυπουργό έναν -κατά την γνώμη του- καταλληλότερο. Για όποιον δεν κατάλαβε, θα το πω όσο πιο απλά γίνεται: το πρώτο και το τρίτο κόμμα (σύμφωνα με τα αποτελέσματα των προ τριμήνου εκλογών) συμφώνησαν σε κυβέρνηση συνεργασίας αλλά ο πρόεδρος της δημοκρατίας έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε κάποιο εξωκοινοβουλευτικό πρόσωπο της δικής του επιλογής, επειδή… έτσι ήθελε! Κατά τα άλλα, ο Στάλιν ήταν δικτάτορας επειδή δεν έκανε εκλογές…

Βεβαίως, είναι μεγάλος ο πειρασμός να θυμηθώ τις επιπτώσεις που είχε στον τόπο μας μια παρόμοια επέμβαση του δικού μας βασιλιά πριν από μισό αιώνα και κάτι. Και τότε στην Ελλάδα και τώρα στην Ιταλία οι ανώτατοι άρχοντες αγνόησαν την λαϊκή βούληση που εκφράστηκε με εκλογές επειδή τάχα διαφωνούσαν με την ανάθεση κάποιου υπουργικού χαρτοφυλακίου σε συγκεκριμένο πρόσωπο. Αν αναφέρω αυτά τα γεγονότα δίχως να σημειώνω ονόματα, είναι επειδή με τούτο το κείμενο θέλω να μιλήσω για κάτι άλλο. Κάτι που το γυροφέρνω εδώ και κάμποσες μέρες. Αν και είναι Παρασκευή και κάνει και ζέστη, θέλω να αναφερθώ σε κάτι σχετικό με την οικονομία, οπότε… την προσοχή σας, παρακαλώ! Περισσότερα

Η ψευδαίσθηση της λαϊκής κυριαρχίας

Σχολιάστε

Η ψευδαίσθηση της λαϊκής κυριαρχίας - Media

Tου Δημήτρη Μηλάκα

Υπάρχουν δύο (τουλάχιστον) προσεγγίσεις για την εκλογική διαδικασία. Η μία υποστηρίζει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία (δυτικού τύπου) είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα για την όσο το δυνατόν πιο πιστή έκφραση της λαϊκής βούλησης. Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη άποψη, η οποία συνοψίζεται στη γνωστή φράση: Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ιταλία είναι μια καλή ευκαιρία για να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτήν τη δεύτερη προσέγγιση. Στην ειδησεογραφία οι εξελίξεις στην Ιταλία καταγράφονται, λίγο – πολύ, ως εξής: «Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε ο Ιταλός Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα με την άρνησή του να αποδεχτεί ως υπουργό Οικονομικών τον καθηγητή Πάολο Σαβόνα, προκαλώντας την κατάθεση της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης από τα κόμματα της πλειοψηφίας και την ανάθεσή της στον άνθρωπο του ΔΝΤ και των οίκων αξιολόγησης Κάρλο Κοταρέλι». Περισσότερα

Πανικός σε Βρυξέλλες, Βερολίνο, αγορές

Σχολιάστε

Πανικός σε Βρυξέλλες, Βερολίνο, αγορές - Media

Του Βασίλη Γαλούπη

Οι δραματικές εξελίξεις σε Ιταλία και Ισπανία συνταράσσουν εκ νέου την ευρωζώνη

Οι Βρυξέλλες, οι αγορές αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη κρατάνε την ανάσα τους μπροστά στις καταιγιστικές εξελίξεις στην Ιταλία και ελπίζουν ότι τελικά η Ρώμη… δεν θα καεί. Η ακυβερνησία, ο γενικευμένος πανικός των τελευταίων ημερών, το πολιτικό προφίλ των λαϊκιστών που θέλουν να αναλάβουν την εξουσία και η εντολή Ματαρέλα στον Κοταρέλι, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, για σχηματισμό κυβέρνησης, ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές, δημιουργούν σκηνικό χάους και επηρεάζουν την Ε.Ε. στο σύνολό της.

Σαν να μην αρκούσε αυτό, τα σύννεφα κυβερνητικής αστάθειας και στην Ισπανία προκαλούν, συνδυαστικά, σοβαρούς πονοκεφάλους σε Βερολίνο και Βρυξέλλες. Η νέα εμπλοκή στον σχηματισμό κυβέρνησης την Κυριακή, μετά το βέτο του Προέδρου Ματαρέλα στην «υποψηφιότητα» του Πάολο Σαβόνα για το υπουργείο Οικονομικών, και οι εξελίξεις της Δευτέρας με την εντολή στον Κοταρέλι επιδείνωσαν ακόμα περισσότερο το κλίμα. Έτσι: Περισσότερα

Τα πυρηνικά της Ιταλίας με τη χορηγία των Βρυξελλών

1 σχόλιο

https://www.thepressproject.gr/photos/20180310_eud000_01527512148.jpg

Του Μηνά Κωνσταντίνου

Οι εκλογές του Μαρτίου έφεραν την Ιταλία στα χέρια του ακροδεξιού συνασπισμού των «λαϊκιστών» της Λέγκας του Βορρά και του Κινήματος των Πέντε Αστέρων με ποσοστό κοντά στο 60%, προκαλώντας την έντονη ανησυχία της Ευρώπης και της ευρωζώνης. Η συνέχεια ωστόσο, κατά την πάγια τακτική των Βρυξελλών, περισσότερο φουσκώνει αυτό το «κύμα αγανάκτησης» που έδωσε φτερά στην ακροδεξιά συμμαχία, παρά κατευνάζει τα πνεύματα.

«Στην Ιταλία υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας, δεν μας επέτρεψαν να σχηματίσουμε κυβέρνηση, παρότι εκπροσωπούμε το 60% των ψήφων και είμαστε οι νικητές των εκλογών. Το πρόβλημα είναι ότι οι οίκοι αξιολόγησης ανησυχούν για αυτόν που επρόκειτο να γίνει υπουργός Οικονομικών; Ας πούμε στον κόσμο ότι είναι ανώφελο να πηγαίνει να ψηφίζει και ότι τα «λόμπι» θα αποφασίζουν για ποια θα είναι η κυβέρνηση». Περισσότερα

Older Entries