Αρχική

Ευαγγελικά: Όταν ο βρόμειος έκλασε ψολόεις τα καυλία…

Σχολιάστε

Η απρόσμενη αρχή και η θλιβερή κατάληξη: Ακρόπολις 9/9/1901 – Σκριπ 8/11/1901

Ήταν τέτοιες μέρες, αρχές Νοεμβρίου του 1901, όταν στην Αθήνα ξέσπασαν πολυήμερες ταραχές, οι οποίες άφησαν πίσω τους έντεκα νεκρούς και καμμιά ογδονταριά τραυματίες. Πρόκειται για τα περίφημα «Ευαγγελικά», για τα οποία αξίζει τον κόπο να πούμε δυο κουβέντες εν συντομία, πριν φτάσουμε σ’ αυτό που θυμήθηκα σήμερα και για το οποίο γράφω τούτο το σημείωμα.

Η ιστορία αρχίζει το 1898, όταν η -βαθύτατα θρησκευόμενη- βασίλισσα Όλγα συλλαμβάνει την ιδέα να μεταφραστούν τα ευαγγέλια στην δημοτική γλώσσα και αναθέτει την δουλειά αυτή στην γραμματέα της Ιουλία Σωμάκη-Καρόλου. Μόλις μαθεύτηκε το νέο, ξεσηκώθηκαν τόσο η εκκλησία όσο και οι αντιδημοτικιστές και η βασίλισσα αναγκάστηκε να τα μαζέψει. Λίγο αργότερα, όμως, έρχεται να υλοποιήσει την ιδέα τής Όλγας ένας μορφωμένος βαμβακέμπορος από το Λονδίνο, ο Αλέξανδρος Πάλλης. Ο Πάλλης είχε πάθος με την δημοτική και ήθελε να αποδείξει ότι η γλώσσα του λαού ήταν επαρκής για να αποδώσει κάθε είδους κείμενο ορθά και πλήρως. Έτσι, μεταφράζει τα ευαγγέλια στην δημοτική και το έργο εκδίδεται ως «Νέα Διαθήκη κατά το Βατικανό Χειρόγραφο», με έξοδα της Όλγας, από αλεξανδρινό τυπογραφείο το 1901. Περισσότερα

Advertisements

Υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο;

Σχολιάστε

mpogiopoulosΤου Νίκου Μπογιόπουλου

Κάποτε ρώτησαν τον Γκέμπελς αν υπήρχαν κρεματόρια κι αν οι ναζί είχαν επιδοθεί στην εξολόθρευση των Εβραίων. Κι εκείνος απάντησε: «Αδύνατον, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα το γνώριζα»! Η ιστορία του γκεμπελισμού είναι επομένως παλιότερη των αποβρασμάτων που την υπηρετούν. Η διαφορά πλέον είναι ότι ο γκεμπελισμός πέραν των παλιών μεθόδων, αξιοποιεί και νέες μορφές διάχυσής του, όπως για παράδειγμα αυτός ο παράλληλος και συχνά ανεξέλεγκτος κόσμος του διαδικτύου. Όποιος επιχειρήσει να σερφάρει τούτες τις μέρες της επετείου του Πολυτεχνείου στο διαδίκτυο θα διαπιστώσει ότι είναι αδύνατον να μείνει ανέγγιχτος από τα βρομόνερα του γκεμπελισμού. Η προσφιλής ενασχόληση των διαδικτυακών «ΕΣΑτζήδων» είναι  η διακίνηση της θεωρίας πως «δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο» και πως «οι νεκροί  του Πολυτεχνείου είναι μύθος»… Περισσότερα

Όταν οι μπολσεβίκοι καταλάμβαναν τις τράπεζες και έσβηναν το χρέος

Σχολιάστε

του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Την πρώτη κιόλας μέρα της Οκτωβριανής Επανάστασης, τα ξημερώματα της 25ης Οκτωβρίου, η Κρατική Τράπεζα της Ρωσίας κατελήφθη από τους Κόκκινους Φρουρούς, στο όνομα των Σοβιέτ και της Επανάστασης.

Οι Μπολσεβίκοι έχοντας την πείρα της Παρισινής Κομμούνας αλλά και την αποφασιστικότητα ενός επαναστατικού κινήματος, πήραν αμέσως στα χέρια τους, την Κρατική Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας. Το 1871 κατά τη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας η εργατική τάξη στο Παρίσι δεν είχε καταλάβει την Κεντρική Τράπεζα. «Η Κομμούνα στάθηκε ευλαβικά, με ιερό σεβασμό μπροστά στις πόρτες της τράπεζας της Γαλλίας», έγραψε ο Μαρξ τονίζοντας ότι ήταν ένα από τα μεγάλα λάθη των Γάλλων επαναστατών.

Οι Μπολσεβίκοι δεν επανέλαβαν το λάθος. Κατέλαβαν την Κεντρική Κρατική Τράπεζα και ταυτόχρονα απέκτησαν τον έλεγχο του νομίσματος. Όμως δεν στάθηκαν εκεί. Στις 14 Δεκέμβρη 1917 η η εργατική πολιτοφυλακή κατέλαβε όλες τις τράπεζες της χώρας ιδιωτικές και συνεταιριστικές. Περισσότερα

Τριάντα ένα δευτερόλεπτα…

Σχολιάστε

Του Κώστα Λουλουδάκη

Το εμετικό φιλελεύθερο πραξικόπημα στην Χιλή, υπό την καθοδήγηση του Λευκού Οίκου, της ITT της Pepsi Cola, της Bechtel Group, την τράπεζα Chase Manhattan Bank και την CIA είχε πραγματοποιηθεί. Εκατοντάδες χιλιάδες εκτελέστηκαν, εξαφανίστηκαν, βασανίστηκαν, βιάσθηκαν. Οι φιλελεύθεροι αναβαπτιστές, αυτά τα σιχαμερά σκιάχτρα που προέρχονταν από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, και την οργάνωση Mont Pelerin Society (MPS), έπιασαν αμέσως δουλειά, ώστε να φτιάξουν τον κόσμο τους, ένα πέλαγος απάνθρωπης φρίκης που στηρίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ εμπορικών εταιρειών, μα και ατόμων στις διαταγές και στην υπακοή. Περισσότερα

Η συνεργασία των ΗΠΑ με τους ναζί

Σχολιάστε

Το εργοστάσιο της IG Farben στο Άουσβιτς. Φτηνά εργατικά χέρια…

Στο προηγούμενο σημείωμα δείξαμε τον τρόπο με τον οποίο οι γερμανοί κατάφεραν να αποκτήσουν πολιτικό έλεγχο στην BIS, εξυπηρετώντας τις επιδιώξεις των ναζί. Στην προσπάθειά τους αυτή όχι απλώς δεν συνάντησαν αξιόλογα εμπόδια από την δύση αλλά, αντίθετα, οι δυτικοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βοηθήσουν τον Χίτλερ, στον βαθμό που τα σχέδια του γερμανού δικτάτορα εξυπηρετούσαν και τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Σήμερα θα παραθέσουμε μερικές άκρως ενδιαφέρουσες πληροφορίες, οι οποίες αποδεικνύουν το αληθές αυτής της αποστροφής.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η Γουώλ Στρητ παρακολουθούσε γοητευμένη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την άνοδο του Χίτλερ. Ήταν γοητευμένη από τους ναζί επειδή η εμφάνιση ενός ακραία εθνικιστικού μονοκομματικού κράτους στην Γερμανία υποσχόταν την απομάκρυνση του φαντάσματος του μπολσεβικισμού. Το μόνο ερώτημα που πλανιόταν ήταν αν οι επενδυτές και οι κεφαλαιούχοι θα έπρεπε να αισθάνονται ασφαλείς με τέτοιο καθεστώς. Διακυβεύονταν τα συμφέροντα τεράστιων κεφαλαίων, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν και τα κεφάλαια μερικών από τα μεγαλύτερα πολιτειακά μονοπώλια. Αρκετά από αυτά τα μονοπώλια, μάλιστα, είχαν στενή συνεργασία με την IG Farben. Περισσότερα

Η επέτειος του νόχι!

1 σχόλιο

Τι πραγματικά συνέβη στην οικία του Ιωάννη Μεταξά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940; Ο πιτσιρίκος ανοίγει τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις και αποκαθιστά την ιστορική αλήθεια.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που γιορτάζει την είσοδό της στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – οι υπόλοιπες χώρες γιορτάζουν το τέλος του πολέμου. Βέβαια, αυτό έχει μια λογική εξήγηση: μιας και λέμε σε όλους «ΝΑΙ», γιορτάζουμε τη μια φορά που είπαμε «ΟΧΙ».

Από το ’40 και μετά, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας ρωτήσει – θεωρούν την καταφατική μας απάντηση δεδομένη και κάνουν όλοι ό,τι γουστάρουν. Περισσότερα

Η μάχη της Ηλεκτρικής (13/10/1944)

Σχολιάστε

Ώρα 9.45′ το πρωί της 12ης Οκτώβρη του 1944. Τα ναζιστικά στρατεύματα αποχωρούν απ’ την Αθήνα. Ο λαός αρχίζει να βγαίνει στους δρόμους. Οι μάχες όμως δεν έχουν τελειώσει. Τέσσερα τάγματα του 1ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στον Πειραιά έχουν μερόνυχτα να κλείσουν μάτι. Από τις αρχές του Σεπτέμβρη η διοίκηση του 1ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ έχει την πληροφορία ότι οι γερμανοί έχουν υπονομεύσει όλες τις βιομηχανικές και λιμενικές εγκαταστάσεις στον Πειραιά και έχουν αποφασίσει να τις τινάξουν στον αέρα ταυτόχρονα με την αποχώρηση των δυνάμεών τους. Η επιδίωξή τους αυτή θα μπορούσε να υλοποιηθεί αναίμακτα, καθώς ήδη ο στρατιωτικός διοικητής Αττικής στρατηγός Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος και οι άγγλοι είχαν δώσει εντολή να μην αναλάβει καμιά επιθετική ενέργεια ο ΕΛΑΣ κατά των γερμανών όταν θα αποχωρούσαν από την Αθήνα.

Η εντολή αυτή δεν ήταν από φιλάνθρωπα αισθήματα. Οι αστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και οι βρεττανοί σύμμαχοί τους είχαν πολύ καθαρή άποψη για την επόμενη μέρα της απελευθέρωσης. Έχοντας αταλάντευτο ταξικό κριτήριο και ένστικτο, προετοίμαζαν την επόμενη μέρα, δηλαδή την ομαλή διαδοχή από την τριπλή κατοχή και την επαναφορά των κομμάτων της αστικής τάξης στην εξουσία. Ένας λαός οπλισμένος, χειραφετημένος και με τις βασικές, στρατηγικές επιχειρήσεις στα χέρια του, οι οποίες κατά βάση διέθεταν ένοπλη εργατική φρουρά, τους ήταν εμπόδιο. Επιπρόσθετα, όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις -και ο Άξονας και οι Σύμμαχοι- είχαν πολύ καθαρό ότι σε καμιά των περιπτώσεων η Σοβιετική Ενωση δεν θα έπρεπε να αποκτήσει πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο, σε ένα κρίσιμο γεωστρατηγικό τμήμα, μέσω μιας εξουσίας όπου κουμάντο σ’ αυτόν τον τόπο θα έκανε ο ίδιος ο λαός. Περισσότερα

12 Οκτώβρη: Η (ανολοκλήρωτη) Απελευθέρωση

Σχολιάστε

του Νίκου Μπογιόπουλου

«Ώρα έντεκα π.μ. – Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ – Οι Γερμανοί εκκενώνουν οριστικά την πρωτεύουσα – Ο γερμανός διοικητής και όλο το στρατηγείο του Λυκαβηττού ανεχώρησαν – Η Αθήνα κηρύχτηκε ανοχύρωτη.

Πριν φύγουν και οι τελευταίοι Ούννοι ο λαός ξεχύθηκε με σημαίες και ζητωκραυγές στους δρόμους. Απ’ το Πανεπιστήμιο, απ’ τις Τράπεζες, απ’ όλα τα κέντρα οι τηλεβόες του ΕΛΑΣ σαλπίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Οι συνοικίες σε παραλήρημα ενθουσιασμού ετοιμάζονται για το μεγάλο γιορτασμό. Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη αντιπροσωπείες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατέθεσαν στεφάνι. Έξαλλος από τον ενθουσιασμό ο συγκεντρωμένος κατά χιλιάδες λαός ζητωκραύγαζε. Δακρύζοντας οι πολίτες αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο (…). Η γερμανική σημαία κατέβηκε απ’ την Ακρόπολη και τα τελευταία γερμανικά τμήματα έφυγαν το πρωί απ’ την Αθήνα» (Ριζοσπάστης, 12/10/1944).

Ήταν σαν σήμερα, ημέρα Πέμπτη και τότε, πριν από 73 χρόνια, όταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωναν την Αθήνα από την μπότα του ναζί κατακτητή.

Ηταν  μια συγκλονιστική μέρα. Περισσότερα

Η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ φεύγουν, η POWER και η ULEN έρχονται

Σχολιάστε

Προφητικό το άρθρο που έγραψε η Μαρία Δέδε το 2011 και υπενθυμίζουμε σήμερα

Επιστροφή σε νέες POWER και νέες ULEN; Μοιάζει απλοϊκό το ερώτημα, ακούγεται όμως όλο και πιο έντονα καθώς η κυβέρνηση, υπό τις εντολές της τρόικα, προχωράει στην περαιτέρω και πλήρη ιδιωτικοποίηση νευραλγικής σημασίας επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας.

Η τραγική δε ειρωνεία (αν μπορούμε να μιλήσουμε με τέτοιους όρους για να περιγράψουμε την ανισορροπία του συστήματος) είναι ότι εξήντα ένα χρόνια πριν, συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.

Με ψήφους όλων των κομμάτων της Βουλής, χορηγήθηκε τότε στη ΔΕΗ με τον ιδρυτικό της νόμο (1468/1950) το αποκλειστικό προνόμιο παραγωγής, μεταφοράς και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας σε όλη τη χώρα. Κρίθηκε αναγκαία η εξαγορά των περίπου 400 ιδιωτικών (υπήρχαν και κάποιες δημοτικές και κοινοτικές) ηλεκτρικών επιχειρήσεων, ελληνικών και πρωτίστως ξένων συμφερόντων, προκειμένου να προχωρήσει και να εξασφαλιστεί ο εξηλεκτρισμός της χώρας. Περισσότερα

Έτος 2017 μ. Χ. ή 75 μ. Α. (μετά Άουσβιτς)

Σχολιάστε

Tου Αριστομένη Συγγελάκη

«Όσος καιρός κι αν πέρασε από τότε (…) το τερατώδες στίγμα που ακούει στο όνομα Άουσβιτς, επειδή δεν παρομοιάζεται, επειδή δεν μπορεί με τίποτα να στηριχθεί ιστορικά, επειδή δεν γίνεται αντιληπτό μέσα από καμιά ομολογία ενοχής, παραμένει κάτι το ασύλληπτο και κάτι που αποτελεί τέτοια τομή, ώστε να είναι σχεδόν αυτονόητο να χρονολογούμε την ιστορία της ανθρωπότητας, καθώς και τη δική μας έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης, με γεγονότα που συνέβησαν προ και μετά το Άουσβιτς.». Gunter Grass, «Γράφοντας μετά το Άουσβιτς».

Αναμφισβήτητα, το Ολοκαύτωμα αποτέλεσε το συστηματικό, προγραμματικό διωγμό και εξολόθρευση 9-11 εκατομμυρίων ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους Εβραίων αλλά και άλλων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων από το Γ’ Ράιχ  και τους συνεργάτες του. Πριν ακόμη από την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, στο διαβόητο πόνημα του Χίτλερ «ο Αγών μου» (1925), οι Εβραίοι χαρακτηρίζονται «φυλετικά κατώτεροι» και «υπάνθρωποι». Με την ανάληψη της καγκελαρίας από τον Χίτλερ το 1933 οι Εβραίοι στοχοποιούνται από το ναζιστικό καθεστώς ως υπεύθυνοι για όλα τα δεινά της χειμαζόμενης από την οικονομική κρίση Γερμανίας και διώκονται ανηλεώς. Περισσότερα

Για τον Αλιέντε Θέλω να Μιλήσω…

Σχολιάστε

Του Κώστα Λουλουδάκη(Ιουλιανού)

4 Σεπτεμβρίου 1970

Η μέρα άρχιζε με ένα πείραμα: αυτό της ειρηνικής σοσιαλιστικής αλλαγής στη Χιλή. Ηγέτης αυτού του πειράματος ήταν ο μαρξιστής Σαλβαδόρ Αλιέντε, επικεφαλής της «Λαϊκής Ενότητας», ενός συνασπισμού στον οποίο συμμετείχαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ριζοσπαστικό Κόμμα, η Κίνηση Ενωμένης Λαϊκής Δράσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση και οι χριστιανοδημοκράτες.

Ο Αλιέντε έδωσε αμέσως το στίγμα της κυβέρνησης: « Θριαμβεύσαμε με αποστολή μας να ανατρέψουμε οριστικά την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση, να τελειώνουμε με τα μονοπώλια, να πραγματοποιήσουμε μια βαθιά, άξια του ονόματός της αγροτική μεταρρύθμιση, να ελέγξουμε το ισοζύγιο των εισαγωγών και των εξαγωγών και, επιτέλους, να εθνικοποιήσουμε τις τράπεζες. Αυτοί είναι οι πυλώνες οι οποίοι θα στηρίξουν την πρόοδο της Χιλής, δημιουργώντας το κοινωνικό κεφάλαιο που θα επιτρέψει την ενίσχυση της ανάπτυξής μας » (monde-diplomatique 14 Σεπτεμβρίου 2013 Οι φοιτητές ξεσκονίζουν ένα εικόνισμα http://archives.monde-diplomatique.gr/spip.php?article465 ).

Όμως το πολιτικό πείραμα  της Λαϊκής Ενότητας διακόπηκε!

Ήταν 11 Σεπτεμβρίου του 1973, δύο το μεσημέρι, όταν ο Πρόεδρος της Χιλής Σαλβαντόρ Αλιέντε έπεφτε νεκρός στην ‘La Moneda’, το προεδρικό μέγαρο, το οποίο πολιορκούσαν δυνάμεις του στρατού, της αστυνομίας και παραστρατιωτικές φασιστικές ομάδες, υπό την ηγεσία του στρατηγού Αουγούστο Πινοσέτ, σε συνεργασία με πράκτορες της CIA.

Η φασιστική δικτατορία του Πινοσέτ και η αιματηρή καταστολή που ακολούθησε σχεδιάστηκαν και εγκρίθηκαν στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου της Ουάσιγκτον, χρηματοδοτήθηκαν από τις πολυεθνικές εταιρείες ITT, Pepsi Cola, Bechtel Group και την τράπεζα Chase Manhattan Bank- που σήμερα ονομάζεται JPMorgan Chase Bank- και είχαν ενορχηστρωτή δυο από τα μεγαλύτερα καθάρματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, τον Έλληνα εθνικόφρονα, επικεφαλή των μυστικών επιχειρήσεων της CIA σε όλο τον κόσμο Τομ Καραμεσίνη και τον Χένδρι Κίσινγκερ! Το κάθαρμα αυτό δήλωνε πως «δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να επιτραπεί σε μια χώρα να γίνει μαρξιστική μόνο και μόνο επειδή ο λαός της ήταν ανεύθυνος». (The guardian 24 Φεβρουαρίου 2001: Why has he got away with it? https://www.theguardian.com/world/2001/feb/24/pinochet.bookextracts).

Το έτερο κάθαρμα, ο Καραμεσίνης ανέλαβε «να προφυλάξει το δυναμικό της CIA στη Χιλή, δουλεύοντας μυστικά και με ασφάλεια, ώστε να διατηρηθεί η επιχειρησιακή ικανότητά της εναντίον του Αλιέντε στο μέλλον», και να υλοποιήσει το σχέδιο πραξικοπήματος στην Χιλή «τουλάχιστον προσωρινά». (Ελευθεροτυπία Φοίβος Οικονομίδης 21 Σεπτεμβρίου 2013: Ο Αλιέντε και ο Καραμεσίνης http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=387412).

Παράλληλα, ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον ξεκαθάριζε ορθά κοφτά: «Δεν πρέπει να αφήσουμε τη Λατινική Αμερική να θεωρεί ότι μπορεί να ακολουθήσει το συγκεκριμένο δρόμο χωρίς να υποστεί τις συνέπειες» (Μonde-diplomatique 14 Σεπτεμβρίου 2013 Στη Χιλή του Σεπτέμβρη http://archives.monde-diplomatique.gr/spip.php?article466 ).

Ταυτόχρονα με την οικονομική πίεση που ασκούσαν οι ΗΠΑ, η CIA, και διάφορες πολυεθνικές, είχαν ξοδέψει τεράστια ποσά πριν το πραξικόπημα με στόχο την εσωτερική αποσταθεροποίηση της χώρας, χρηματοδοτώντας ανατινάξεις και εμπρησμούς εργοστασίων, υποκλοπές, εκβιασμούς, ενδιάμεσους πράκτορες, μισθοφόρους της School of the Americas, χαφιέδες, παρακρατικές φασιστικές οργανώσεις όπως την Patria y Libertad, φασιστικές σέκτες όπως την Colonia Dignidad του διακεκριμένου επί Χίτλερ φασίστα γιατρού Πολ Σέφερ, γκρουπούσκουλα του υποκόσμου, αντιπολιτευτικά κόμματα, «ανθρωπιστικές οργανώσεις» δημοσιογράφους, στρατιωτικούς, «αξιοπρεπείς» επιχειρηματίες, παπάδες και κοσμικούς της φασιστικής οργάνωσης Opus Dei, απεργίες όπως αυτή των ιδιοκτητών φορτηγών αυτοκινήτων, και διαδηλώσεις γυναικών με κατσαρόλες! Γυναίκες επιχειρηματιών και ανώτερων υπαλλήλων που ίσως να ερχόταν πρώτη φορά σε επαφή με αυτό το σκεύος του νοικοκυριού!

Μάλιστα, «δημοσιογράφοι» έφτασαν στο σημείο να μοντάρουν φωτογραφίες με σοβιετικά τανκς τα οποία τα έδειχναν έπειτα να προστατεύουν το προεδρικό μέγαρο της Χιλής. Ενώ ο επιχειρηματίας Χόρσε Αλεσσάντρι (επι φασίστα Πινοσέτ ήταν σύμβουλος της κυβέρνησης σε θέματα νομοθεσίας), αντίπαλος του Αλιέντε στις εκλογές του οποίου η επιχείρηση είχε το μονοπώλιο του χαρτιού υγείας, αποφάσισε να σταματήσει την προμήθειά του στα καταστήματα για να τιμωρήσει τον λαό που δεν ψήφησε σωστά!

Παράνοια!

Αμέσως μετά το πραξικόπημα, τα καθάρματα, αφενός καθιέρωσαν τον φασισμό στη Χιλή, τα ηλεκτροσόκ, τους βιασμούς, τα βασανιστήρια, τις εξαφανίσεις, τις εκτελέσεις και τις ελεύθερες πτώσεις χωρίς αλεξίπτωτα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, προκειμένου να συνετίσουν τους απείθαρχους, αφετέρου εισήγαγαν οικονομολόγους από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, για να εφαρμόσουν τις πολιτικές, που υποτίθεται πως θα απελευθέρωναν την επιχειρηματικότητα από τα δεσμά του κράτους.

Οι πολιτικές αυτές ονομάστηκαν «νεοφιλελευθερισμός», γιατί προωθούσαν  την «επαναπελευθέρωση» της αγοράς και την επιστροφή στις μέρες πριν των κεϊνσιανών πολιτικών, του «laissez-faire» δηλαδή, όταν οι κυβερνήσεις υποτίθεται ότι δεν ρύθμιζαν και δεν περιόριζαν τις επενδύσεις, τις τιμές και την αγορά εργασίας.

Με άλλα λόγια: Το κράτος «αποδεσμεύεται» από τις δημόσιες και κοινωνικές υπηρεσίες του, πουλώντας ολόκληρη την χώρα στον ιδιωτικό τομέα.

Σύμφωνα  με  την εφημερίδα «Τhe Guardian»: «Το πρώτο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα που εφαρμόστηκε ποτέ, ήταν στη Χιλή μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ, (Pinochet) το οποίο στήριξε η αμερικανική κυβέρνηση και οικονομολόγοι τους οποίους είχε διδάξει ο Μίλτον Φρίντμαν, (Milton Friedman ) εκ των ιδρυτών της Εταιρείας του Μον Πελερέν (Mont Pelerin). Εκεί, ήταν εύκολο να εξασφαλίσουν υποστηρικτές για το πείραμα αυτό: όποιος είχε αντίθετη γνώμη τον πυροβολούσαν. Αργότερα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα χρησιμοποίησαν την ισχύ τους στα αναπτυσσόμενα κράτη, για να ζητήσουν την εφαρμογή ανάλογων πολιτικών. Στην προώθηση του νεοφιλευθερισμού τα μέσα ενημέρωσης έπαιξαν καταλυτικό ρόλο καθώς προωθούσαν τα συμφέροντά τους».

(Καθημερινή 02.09.2007: Πώς αλώθηκε ο πλούτος των λαών http://www.kathimerini.gr/296683/article/epikairothta/kosmos/pws-alw8hke-o-ploytos-twn-lawn).

Στην Χιλή η λέξη εργάτης καταργήθηκε με νόμο και απαγορεύτηκε η οργάνωση εργατικών σωματίων καθώς και οι μισθολογικές ή άλλες διεκδικήσεις! Η εκπαίδευση, τα πανεπιστήμια, η παραγωγή και η διανομή ηλεκτρικής ενέργειας, το σύστημα υγείας, τα νοσοκομεία, τα νοσοκομειακά φαρμακεία, οι συντάξεις, η διαχείριση του ορυκτού πλούτου, των υδάτων, οι υποδομές ύδρευσης και αποχέτευσης, τα σούπερ μάρκετ, τα δάση, η αγροτική παραγωγή, όλα, τα πάντα, είχαν περάσει από το κόσκινο της απληστίας των επενδυτών! Στην Χιλή, οι φασίστες του Πινοσέτ, με την βοήθεια των προγραμμάτων δομικής προσαρμογής του ΔΝΤ και με τις συνταγές των Chicago boys,  ιδιωτικοποίησαν ακόμα και την πουτάνα την μάνα που τους γέννησε! Αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Χιλή  από το 1978 έως το 1980 ήταν ο Τζον Λίπσκι,  ανώτατο στέλεχος στην εταιρία Salomon Brothers, (σημαίνων στέλεχος της οποίας χρημάτισε και η γνωστή σε εμάς Μιράντα Ξαφά, πρώην μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ) αντιπρόεδρος στη JPMorgan Investment Bank, και αναπληρωτής διευθυντής μα και διοικητής το 2011 του ΔΝΤ.

Την ίδια ώρα, η κοινωνία της χώρας βούλιαζε σε μια  μακάβρια ατμόσφαιρα ζόφου και τρόμου. Τον κάθε πολίτη άρχισε να τον απασχολεί πρωτίστως η ασφάλειά του. Με αυτόν τον τρόπο, η κοινωνία σιγά- σιγά παραδόθηκε στην κατήφεια της αδράνειας και στον πουριτανισμό. Σε μια παθητική συνενοχή. Γιατί το έγκλημα μοιάζει άνευ σημασίας όταν το βλέπεις παντού γύρω σου. Έπειτα από λίγο, ο πολίτης, το μόνο που θέλει είναι να σκύψει το κεφάλι και να τα βγάλει πέρα όπως –όπως και απαρατήρητος.  Τα «τάγματα θανάτου» έκαναν πολύ καλή δουλειά. Άλλωστε, πάντα η ανθρώπινη δυστυχία και η καταστολή πηγαίνουν χεράκι-χεράκι.

Εννοείται πως τα αιμάτινα κέρδη αυτής της ταυτόχρονης φασιστικής πολιτικής και οικονομικής φιλελεύθερης «αναγέννησης» στην Χιλή, που τελούσε υπό την εποπτεία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, κατευθύνθηκαν αποκλειστικά προς όφελος της διεθνούς και εγχώριας καπιταλιστικής τάξης. Ε και αν ένας στους πέντε κατοίκους αυτής της πολύπαθης χώρας ζει στην απόλυτη φτώχεια δεν έχει καμιά σημασία, αφού υπάρχουν τόσα πολλά πολυκαταστήματα που ο καθένας, (Προσοχή! Όχι όλοι! Μόνο ο καθένας) μπορεί να αγοράσει ότι θέλει!

Άλλωστε, ο υπουργός οικονομίας της Χιλής του φασίστα Αουγούστο Πινοσέτ, Rolf Luders στέλεχος του ομίλου Grupo Vial  (Ίσως της πιο χρεωμένης πολυεθνικής εταιρείας της Χιλής, τα χρέη της οποίας πληρώθηκαν από το δημόσιο ταμείο), εξηγούσε από τις οθόνες των τηλεοράσεων τα καλά της «ελεύθερης αγοράς: «Έχετε το δικαίωμα να εισάγετε ακόμα και καμήλα». Διότι δημοκρατία είναι να επιλέγεις ανάμεσα σε καμήλα και ελέφαντα, σε δέκα μάρκες ουίσκι, σε τριάντα διαφορετικές μάρκες πλάσμα τηλεόρασης, που θα παίζουν πλαστικά προγράμματα εισαγόμενα από τις ΗΠΑ, τα οποία είναι σίγουρο πως θα κατέπνιγαν ακόμα και την πρόθεση για διαμαρτυρία πριν ακόμα αυτή γεννηθεί στους νευρώνες του εγκεφάλου. Σήμερα, ακόμα και το νερό της βροχής ανήκει σε πολυεθνικούς ομίλους.

Αυτή η διαμεσολαβημένη από το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, και τις πολυεθνικές εταιρείες συμμαχία του Πινοσέτ με την κυβέρνηση των ΗΠΑ,  εκτός του ότι έγινε  πρότυπο για τις νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» σε όλα τα αμερικανοκινούμενα φασιστικά καθεστώτα στην  Λ. Αμερική και στη συνέχεια σε διάφορες  περιοχές του κόσμου, δημιούργησε και ένα εκτεταμένο σχέδιο καταστολής σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο που εφαρμόστηκε από τα «τάγματα θανάτου»,  με σκοπό να εξασφαλίσουν ότι δεν θα επαναληφθούν απροσεξίες που θα οδηγούσαν σε κυβερνήσεις όπως αυτή του Σαλβαντόρ Αλιέντε.

Στις αρχές του Μάρτη του 1974 η CIA, οι μυστικές υπηρεσίες της Χιλής  DINA με επικεφαλής τον υπάλληλο της CIA, Juan Manuel Contreras, οι μυστικές υπηρεσίες της Αργεντινής SIDE, οι μυστικές υπηρεσίες Ουρουγουάης, της Βολιβίας και της Βραζιλίας, οι Νοτιοαφρικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, η φασιστική γαλλική οργάνωση  Organisation de l’armée secrète (OAS) αλλά και φυγάδες Ναζί που ζούσαν ανέφελο βίο στις χώρες της Λ. Αμερικής  όπως, ενδεικτικά, ο Erich Priebke, Josef Mengele και βέβαια ο Nikolaus «Klaus» Barbie,  συντόνισαν τις ενέργειες τους στο πλαίσιο του σχεδίου «Κόνδωρ», που στόχο είχε την «εξόντωση του κομμουνισμού» στην ήπειρο. Χρειαζόταν αυτό το σχέδιο μαζικής σφαγής αντιστασιακών, χωρίς συλλήψεις ή δίκες γιατί οι τεράστιες πολυεθνικές, με κέντρο τις ΗΠΑ, εξαρτώνται από το αμερικανικό κράτος και τις υπηρεσίες του, μυστικές και φανερές, για να τις βοηθά να επιβάλλουν τις πολιτικές τους στον υπόλοιπο κόσμο, σχεδιάζοντας τις ζωές των ανθρώπων με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μετόχων τους. Η δημιουργία μιας νέας Κούβας στη Λατινική Αμερική δεν ήταν αποδεκτή. (Περισσότερα διαβάστε στο βιβλίο μου «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ 2015).

Ωστόσο το οικονομικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού είχε έρθει για να μείνει. Με ή χωρίς φασιστές, με ή χωρίς τα τάγματα θανάτου με ή χωρίς τις πτήσεις χωρίς αλεξίπτωτα όσων σήκωναν το ανάστημα τους, η δικτατορία του κεφαλαίου θα επιβαλλόταν όχι μόνο στην Λατινική Αμερική μα και στις ευνομούμενες δυτικές δημοκρατίες. Το επιβεβαιώνουν οι εικόνες της Βρετανίας, της Βαρώνης Μάργκαρετ  Θάτσερ, στη δεκαετία του 1980. Η κυριαρχία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και η ελευθερία που περιορίζεται όμως μόνο στις οικονομικές συναλλαγές, αυτή η μαύρη κληρονομιά του Μίλτον Φρίντμαν, του Αουγούστο Πινοσέτ, της Μάργκαρετ Θάτσερ, του Ρόναλντ Ρήγκαν του Πανεπιστημίου του Σικάγου, του ΔΝΤ της Παγκόσμιας Τράπεζας και των πολυεθνικών εταιρειών, βαραίνει στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων έως σήμερα.

Δεν είχε άλλωστε τυχαία η Μάργκαρετ Θάτσερ άριστες σχέσεις με τον φασίστα δικτάτορα της Χιλής.

Παρόλα αυτά μπορεί  να σταμάτησαν οι μαζικές φρικαλεότητες του καπιταλισμού και να επανήλθαν οι δημοκρατίες μα οι κοινωνίες είχαν εντελώς αποδυναμωθεί. Είχαν καταβληθεί από τον θρήνο για τους ανθρώπους που έχασαν, από την απογοήτευση και τον τρόμο. Όπως γράφει ο Εντουάρτο Γκαλεάνο στο βιβλίο του Ένας Κόσμος Ανάποδα :«σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής ο φόβος είτε είναι ορατός είτε όχι, συντηρεί και δικαιώνει της εξουσία». Δεν είναι άλλωστε ο φόβος πηγή δικαιοσύνης; Έτσι εύκολα, λοιπόν, η εξουσία πέρασε στα στελέχη των δικτατοριών που τώρα φορούσαν το δημοκρατικό κουστούμι τους. Τα κέρδη εξακολούθησαν να γεμίζουν τις τσέπες διεθνών επενδυτών, ως επί το πλείστον βορειοαμερικανών και των ντόπιων συνεργατών τους.

Η Ιστορία της Χιλής και της Λατινικής Αμερικής είναι η σημερινή προσωποποίηση του καπιταλισμού.

Όμως, η απλούστερη ερώτηση μοιάζει η πιο δύσκολη να απαντηθεί:  Τι σκεφτόμαστε όταν ανακαλούμε το όνομα του Σαλβαδόρ Αλιέντε; Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που έπεσε ασυμβίβαστος και αψηφώντας τον θάνατο με το καλάζνικοφ στο χέρι;

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε ήταν γιατρός, γιος αστών!

Έζησε σε μια εποχή που στην Χιλή ένα στα τέσσερα φτωχά παιδιά δεν έφτανε στην ηλικία των 18 χρονών, ενώ η τρομακτική ένδεια του πληθυσμού και οι διατροφικές ελλείψεις έβλαπταν τον εγκέφαλο των παιδιών. Αυτά του αρκούσαν για να φτύσει απαυδισμένος την υποκρισία της τάξης του και να περιπλανηθεί στον δύσκολο δρόμο της υπόθεσης του σοσιαλισμού.

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε όμως έκανε το λάθος να εξιδανικεύσει τον κόσμο! Τόσο που πίστεψε στη δυνατότητα πως εγκαθιδρυθεί ο σοσιαλισμός, χωρίς να ανοίξει μύτη, ακόμη και στο εσωτερικό του αστικού πολιτικού συστήματος.

Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που μόνος του εκείνο το φοβερό πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου αντιμετώπισε τα Μιράζ του Πινοσέτ με ένα καλάζνικοφ!

Σώζοντας την αξιοπρέπεια ολάκερου του ανθρώπινου γένους!

Ημεροδρόμος

Οι 872 ημέρες της μαρτυρικής πολιορκίας του Λένινγκραντ, μέσα από το ημερολόγιο ενός μικρού κοριτσιού

Σχολιάστε

Η μικρή Τάνια Σαβίτσεβα επιτάχυνε το βήμα της. Ήθελε να βρεθεί στο σπίτι της πριν να πέσει ο ήλιος. Στους δρόμους και στις δεκάδες γέφυρες της πόλης που γεννήθηκε και έμενε δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Ένας βοριάς σάρωνε τα πάντα. Η θερμοκρασία το βράδυ άγγιζε και τους -30. Το πλακόστρωτο γλίστραγε επικίνδυνα. Το βράδυ το χιόνι γινόταν πάγος.

Η Τάνια έστριψε αριστερά στην οδό Απράσκιν και βρέθηκε στην πλατεία Λομονόσοβα. Στην άκρη σε ένα παγκάκι μια μητέρα κρατούσε στην αγκαλιά της ένα παιδάκι. Έμοιαζε να το κοιτάζει. Δεν κουνιόντουσαν. Μικροί σταλακτίτες κρέμονταν από τη μύτη και τα μαλλιά τους. Ήταν νεκροί και οι δύο, από την πείνα και το κρύο. Δεξιά και αριστερά δεκάδες πτώματα είχαν παραμείνει άταφα ανάμεσα στα χαλάσματα, ύστερα από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς. Είχαν παγώσει. Δεν μύριζαν, ούτε σάπιζαν… Περισσότερα

Η δίκη των πρωταιτίων της χούντας: Αμετανόητοι και προκλητικοί

Σχολιάστε

Με την ανακοίνωση των ποινών τελειώνει στις 24 Αυγούστου 1975 η δίκη των πρωταιτίων του στρατιωτικοφασιστικού πραξικοπήματος της 21ης Απρίλη 1967. Το Δικαστήριο επιβάλλει την ποινή του θανάτου στους τρεις αρχιπραξικοπηματίες Γ. Παπαδόπουλο, Γ. Μακαρέζο και Στ. Παττακό, κρίνοντάς τους ενόχους για τα αδικήματα της εσχάτης προδοσίας και της στάσης.

Η δίκη είχε αρχίσει στις 28 Ιούλη 1975 σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού, για λόγους ασφαλείας.

Λίγα λεπτά πριν την έναρξη της διαδικασίας, ο Παπαδόπουλος παίρνει το λόγο και δηλώνει: Περισσότερα

Πώς φτάσαμε στο 1974

Σχολιάστε

Ορισμένοι διεθνείς και εσωτερικοί όροι της μεταπολίτευσης

Πώς φτάσαμε στη λύση της μεταπολίτευσης και το κοινωνικό συμβόλαιο που την συνόδευσε; Από ποιους διεθνείς και εσωτερικούς όρους καθορίστηκε η ποιότητα αυτής της μετάβασης; Το θέμα είναι φυσικά τεράστιο και μόνο ακροθιγώς, αλλά πιστεύουμε με μεστό τρόπο, το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται σε αυτό. Αποτελεί ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλιαράκι «Πλευρές της πολιτικής διάστασης» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Α/συνεχεια το 1984, με αφορμή τα 10 χρόνια της μεταπολίτευσης. [Ένα ακόμα απόσπασμα από την ίδια μπροσούρα (για τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ) μπορείτε να δείτε εδώ] Περισσότερα

Χρονολογικός πίνακας γεγονότων από την κατάρρευση της Μικρασιατικής εκστρατείας έως την παράδοση της Α. Θράκης στο Τουρκικό κράτος

Σχολιάστε

3.08.1922–Τουρκική επίθεση στο Αφιόν Καραχισάρ.

14.08.1922–Διάσπαση του ελληνικού μετώπου στο Αφιόν Καραχισάρ.

21.08.1922–Διάταγμα αποστράτευσης των προ του 1918 κλάσεων του Ελληνικού Στρατού.

27.08.192–Είσοδος των Τούρκων στη  Σμύρνη. Περισσότερα

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ: Το μπλόκο της Κοκκινιάς 17/8/1944 (Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ)

3 Σχόλια

ΚΕΙΜΕΝΑ- ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιάννης Αναγνωστόπουλος

Το ιστορικό γεγονός

Η τριπλή Κατοχή πλησιάζει στο τέλος της. Ο ναζισμός εντείνει τη βαρβαρότητά του ενάντια στον ελληνικό λαό. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς, Γερμανοί με ντόπιους συνεργάτες τους αναθέτουν σε έναν μαυραγορίτη ρόλο καταδότη. Ο μαυραγορίτης συμβάλλει στο Μπλόκο, που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων αγωνιστών, στο βασανισμό και την εκτέλεση 315 ηρώων του λαϊκού και ΕΑΜικού κινήματος.

Ηταν 17 Αυγούστου 1944. Περίπου στις 2.30 το πρωί δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω από την Κοκκινιά περιοχές – από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί, Ρέντη, μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά. Μαζί με τους ναζί κατακτητές, καταφθάνει στην προσφυγούπολη, τη «Μικρή Μόσχα», όπως χαρακτηριζόταν η Κοκκινιά, το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περίπου 3.000 οπλισμένοι με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα. Γερμανοί και ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη. Περισσότερα

Για το Τείχος του Βερολίνου

Σχολιάστε

Tου Νίκου Μπογιόπουλου

Το γεγονός ότι σαν σήμερα, στις 13 Αυγούστου 1961, ξεκινούσε η ανέγερση του τείχους του Βερολίνου αποτέλεσε αφορμή για την εκτόξευση της γνωστής καθεστωτικής προπαγάνδας.

Αφιερώνουμε το παρακάτω κείμενο «Για το τείχος του Βερολίνου» και τα ιμπεριαλιστικά τείχη στα κάθε λογής… τούβλα της φαιάς προπαγάνδας και της ιστορικής παραποίησης. 

***

 Δεν υπάρχει επιτελείο προπαγάνδας που να μην έχει υπηρετήσει εκείνη την υπέροχη ρήση: «Ποτέ μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία»… Περισσότερα

13 Αυγούστου 1968: Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Παπαδόπουλου από τον Α. Παναγούλη!

Σχολιάστε

002

Είναι Τρίτη και 13 Αυγούστου 1968. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος επιβιβάζεται, στις 7.30 το πρωί, στο τεθωρακισμένο αυτοκίνητό του και αναχωρεί από την εξοχική του κατοικία στο Λαγονήσι για την Αθήνα.

Μεγάλη η πομπή. Μοτοσικλετιστές και αυτοκίνητα με αστυνομικούς μπρος και πίσω. Στις 7.40 η πομπή φθάνει στο 31ο χιλιόμετρο και οι πάντες αιφνιδιάζονται- τρομακτική έκρηξη προκαλεί, κατά το πόρισμα, δύο «μικρούς κρατήρες διαμέτρου 1.10-1.20 μ. και βάθους 0,60 μ.». Θύματα ουδέν. Ούτε οι προπομποί του δικτάτορα δεν είχαν φθάσει στο σημείο της έκρηξης… Περισσότερα

«Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια»: Ιστορία μιας φράσης

Σχολιάστε

Της Νατάσας Κεφαλληνού

Ποιο τρίπτυχο αποτελεί την πιο διαδεδομένη συνθηματική φράση της ελληνικής ιστορίας; Ποιο σύνθημα κρεμόταν από τα χείλη των απανταχού Ελλήνων αντιδραστικών και ακροδεξιών; Ποια φράση ενώνει τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, τις δικτατορίες του Μεταξά και του Παπαδόπουλου; Μία και μόνο, υπεράνω όλων: «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

Το σύνθημα άρρηκτα συνδεδεμένο με την κυρίαρχη ιδεολογία και το συντηρητισμό, γεννήθηκε το 19ο αιώνα, διαδόθηκε κατά τον 20ο και μεσουράνησε στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Στις μέρες μας επανήλθε δυναμικά μέσα από τα κηρύγματα μίσους του νέο-ναζιστικού μορφώματος της «Χρυσής Αυγής». Ενδεικτικά αναφέρουμε την ομιλία, στη Βουλή, του αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης, Νίκου Μιχαλολιάκου, για το σύμφωνο συμβίωσης, στην οποία υποστήριξε: «Επιχειρείτε να συμβάλλετε στη διάλυση του θεσμού της ελληνικής οικογένειας. Αν για σας είναι αναχρονιστικό τότε για εμάς τους εθνικιστές της Χρυσής Αυγής ισχύει και θα ισχύει το σύνθημα “Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”». Περισσότερα

H «Συνοικία το όνειρο» και ο εφιάλτης του μετεμφυλιακού κράτους

Σχολιάστε

Του Δάνη Παπαβασιλείου

Αύγουστος 1961. Το μετεμφυλιακό καθεστώς βρίσκεται ακόμη σε κατάσταση σοκ, μετά το εκπληκτικό ποσοστό της ΕΔΑ (24%) στις εκλογές του 1958. Η κυβέρνηση της ΕΡΕ, υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ακολουθεί μια πολιτική δύο όψεων. Απ’ τη μια, συνεχίζει τις (πάσης φύσεως) διώξεις των αριστερών, και απ΄την άλλη, προσπαθεί να δημιουργήσει μια εικόνα επίπλαστης ανάπτυξης, κυρίως μέσω της προώθησης του «καταναλωτισμού».

Το μέγεθος του πανικού, που διακατείχε την άρχουσα τάξη, εξαιτίας της μεγάλης ανόδου της Αριστεράς, λίγα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου, εκδηλώνεται, λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του ΄61, στις εκλογές «Βίας και Νοθείας». Περισσότερα

1920-1950: Οι χαμένες ευκαιρίες για το «κόμμα της Εκκλησίας» (2)

Σχολιάστε

Του Γιώργου Καραγιάννη

Ο Εμφύλιος Πόλεμος και η οργάνωση «Ζωή», το ελληνικό Opus Dei: «Εθνικισμός- Χριστιανισμός-  Αντικομμουνισμός»- Ο Παύλος η Φρειδερίκη και οι «καλοί στρατιώτες του Χριστού»

Στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου,  η Εκκλησία της Ελλάδος και οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις,  αποτέλεσαν τον ισχυρό βραχίονα του  «ιερού αντικομμουνιστικού αγώνος». Ήταν ένας πανίσχυρος ιδεολογικός (και όχι μόνο) μηχανισμός,  ποδηγετούμενος από το επίσημο κράτος. Σ’ αυτόν τον  ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα κατά της Αριστεράς, ιδιαίτερα σημαντικός ήταν ο ρόλος που έπαιξε η οργάνωση θεολόγων «Ζωή». Ένα σωματείο λαϊκών και κληρικών θεολόγων, που ιδρύθηκε το 1907 από μια μικρή ομάδα γύρω από τον αρχιμανδρίτη Ευσέβιο Ματθόπουλο. Μια αδελφότητα που θύμιζε σε πολλά την οργάνωση  Opus Dei (Έργο Θεού),  η οποία  έδρασε στους κόλπους της καθολικής Εκκλησίας και έπαιξε σημαντικό (και πολλές φορές βρώμικο ρόλο) στην Ισπανία του Φράνκο,  αλλά και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Περισσότερα

1920-1950: Οι χαμένες ευκαιρίες για το «κόμμα της Εκκλησίας» (1)

Σχολιάστε

Του Γιώργου Καραγιάννη

Χριστιανικά κόμματα στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου- Η Εκκλησία της Ελλάδος ζητάει να συμμετέχει στα νομοθετικά όργανα- Η Πολιτεία διορίζει αρχιεπίσκοπο και μητροπολίτες- H Iεραρχία συζητά για την ίδρυση χριστιανικού κόμματος

Tην περίοδο του Μεσοπολέμου στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης έκαναν την εμφάνισή  τους κόμματα χριστιανικά. Η Καθολική Εκκλησία με την συγκεντρωτική υπό τον Πάπα διοίκηση και η Προτεσταντική με τις πολλές μορφές της είχαν κάνει κεντρικό σημείο της προπαγάνδας τους την πάλη εναντίον του μπολσεβικισμού αλλά και γενικότερα της Αριστεράς. Έτσι στις χώρες όπου κυριαρχούσαν αυτά τα δύο χριστιανικά δόγματα υπήρξε άμεση ανάμιξη των Εκκλησιών στην πολιτική ζωή, τις περισσότερες φορές με κόμματα τα οποία τοποθετούνταν  στη Δεξιά και την άκρα Δεξιά. Όσο για τις χώρες όπου η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκε στο ορθόδοξο δόγμα, οι επιμέρους Εκκλησίες μπορεί να μην πρωτοστάτησαν στην συγκρότηση αυτοτελών χριστιανικών κομμάτων, αλλά οι ηγεσίες τους στήριξαν τις αστικές δυνάμεις και σε ορισμένες περιπτώσεις, κορυφαίοι εκπρόσωποί τους ανέλαβαν και απευθείας κυβερνητικά καθήκοντα. Περισσότερα

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου και η γέννηση του ελληνικού φασισμού

Σχολιάστε

Toυ Σπύρου Μαρκέτου

Κοινοβούλιο και δικτατορία

Η μεγάλη καμπή

Το 1930 η κυβέρνηση Βενιζέλου μεσουρανούσε. Ο χαρισματικός ηγέτης των Φιλελευθέρων, ανατρέποντας τις πολιτικές ισορροπίες, είχε επιστρέψει από την αυτοεξορία του σαν σωτήρας, και φαινόταν να έχει εδραιωθεί. Το αντίπαλο καπιταλιστικό στρατόπεδο, οι αντιβενιζελικοί, που δεν ήταν πάντοτε και μοναρχικοί, παρέπαιε διασπασμένο και αδύναμο. Διώχνοντας από την κυβέρνηση την προηγούμενη ηγεσία του κόμματος των Φιλελευθέρων, που ο ίδιος είχε ιδρύσει παλιότερα, ο Βενιζέλος είχε κερδίσει πρωτοφανή πλειοψηφία στις εκλογές του 1928. Έμοιαζε να ελέγχει τις πολιτικές εξελίξεις και να είναι νομιμοποιημένος στη συνείδηση των περισσοτέρων. Όπως και σύγχρονοί μας πολιτικοί, επαγγελλόταν την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων που θα βελτίωναν τη θέση των φτωχότερων όχι με ανακατανομή του πλούτου, αλλά μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας κι επομένως της εθνικής παραγωγής.

Η μοναρχία είχε διωχτεί, ενώ οι οπαδοί της είχαν απομακρυνθεί από τη διοίκηση του στρατού. Ο εξωτερικος δανεισμός παρουσιαζόταν σαν λύση για την ανάκαμψη της οικονομίας μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο, ενώ η ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος υποσχόταν να ενσωματώσει την Ελλάδα στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές ροές. Οι παραγωγοί της υπαίθρου δεν ζούσαν καλύτερα από πριν, αλλά είχαν κατευναστεί με την αγροτική μεταρρύθμιση που τους υποσχόταν πως θα γίνονταν ιδιοκτήτες της γης τους. Οι εργαζόμενοι καταστέλλονταν μαζικά με το Ιδιώνυμο νομοθέτημα, που θεσμοποιούσε τη δίωξη των αριστερών ιδεών και ακόμη και της συνδικαλιστικής δράσης. Η πολιτική σταθερότητα έμοιαζε εξασφαλισμένη. Περισσότερα

Γιατί ο Μεταξάς ΗΤΑΝ φασίστας!

Σχολιάστε

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Το μακρινό 2012 στο Πρόταγκον δημοσιεύτηκε ένα αρθράκι που επιχειρούσε να πει ότι ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας. Να η απάντηση.

Στα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης» το αστικό πολιτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη χούντα είχε μερικές «κόκκινες γραμμές», τις οποίες και σεβόταν υποδειγματικά. Οι πνευματικές ελίτ του συστήματος καταδίκαζαν μετά βδελυγμίας κάθε «εκτροπή» (δικός τους όρος) του αστικού συστήματος στο παρελθόν προς καταστάσεις δικτατορικές ή φασιστικές. Ας μην ξεχνάμε ότι η νομιμοποιητική και εξωραϊστική βάση του νέου συστήματος ήταν η αντιδικτατορική αντίσταση των αστικών δυνάμεων έστω και αν αυτή συνοψιζόταν στην έκρηξη βομβών ικανών να προκαλέσουν την επέμβαση των Ευρωπαίων κηδεμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αποφεύγοντας την «εκτροπή» της λαϊκής εξέγερσης.

Σε αυτό το πλαίσιο οι ίδιες αυτές ελίτ δεν παρέλειπαν κάθε Αύγουστο να καταδικάζουν το καθεστώς της «4ης Αυγούστου», τη δικτατορία δηλαδή του Μεταξά – για ειδικούς λόγους (ο Μεταξάς πέθανε το 1941, ο Γεώργιος επέστρεψε στη χώρα το 1946 για να τη σώσει από τον κομμουνισμό…) ξεχνούσαν τον Γεώργιο Β’ Γλύξμπουργκ, καθόλα συνεταίρο του Μεταξά στη δικτατορία. Περισσότερα

1789: Έφοδος στη Βαστίλη – «Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη»

Σχολιάστε

Στις 14 Ιούλη 1789 ξεσπά η Γαλλική Επανάσταση . Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 1789, η Συντακτική Συνέλευση ψηφίζει τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη», ένα κείμενο με κοσμοϊστορική σημασία.

«Οι άνθρωποι γεννιούνται και είναι ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα», τονίζεται στη Διακήρυξη, σε μια εποχή που στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη οι άνθρωποι ήταν ακόμη δούλοι.

Σε εκείνες τις συνθήκες της φεουδαρχικής και απολυταρχικής τάξης πραγμάτων, οι αντιφεουδαρχικές και αστικοδημοκρατικές αρχές της Διακήρυξης παίζουν ρόλο προοδευτικό για τη Γαλλία, την Ευρώπη και την ανθρωπότητα. Περισσότερα

Older Entries