Αρχική

Τριγμοί στην Τουρκία – 2. Η κρίση του 2001

Σχολιάστε

Η τακτική μηνιαία συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας είχε προγραμματιστεί για την Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2001. Η συγκεκριμένη συνεδρίαση αναμενόταν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μιας και σ’ αυτή θα έμπαινε προς συζήτηση το πρόγραμμα για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η στρατιωτική ηγεσία τής χώρας δεν έκρυβε πως θα επιχειρούσε να μπλοκάρει την διαδικασία, προτάσσοντας το ζήτημα της διαφθοράς των πολιτικών και χρησιμοποιώντας ως βασικό όπλο τον φάκελλο «Λευκή Ενέργεια» με τα ευρήματα για τον Γιλμάζ.

Ο Ετζεβίτ πήγε στην συνεδρίαση με την κρυφή ελπίδα ότι, στην κόντρα του με τους στρατιωτικούς, θα είχε ως συμπαραστάτη τον πρόεδρο της χώρας, τον μετριοπαθή συντηρητικό νομικό Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ. Όμως, εκεί τον περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Μόλις άρχισε η συνεδρίαση, ο Σεζέρ αποφάσισε να πάρει την μπουκιά από το στόμα των στρατιωτικών και έστησε ο ίδιος στον τοίχο τον Ετζεβίτ, βάζοντας το θέμα τής διαφθοράς των συνεργατών του. Ο Ετζεβίτ αιφνιδιάστηκε και εκνευρίστηκε, η συζήτησε οξύνθηκε και ξέφυγε, ώσπου ο πρωθυπουργός αποχώρησε από την συνεδρίαση. Περισσότερα

Οι δημοσιογράφοι που ξεσκόνισαν τη χούντα

2 Σχόλια

Ενα άρθρο από το πρώτο μεταδικτατορικό τεύχος του περιοδικού “ΑΝΤΙ” της 7ης Σεπτεμβρίου 1974 (Περίοδος Β’, τεύχος #1, σελ. 46).

Πριν προχωρήσουμε στο άρθρο, ένα μικρό κουίζ:

ceb4ceb7cebcceaecf84cf81ceb7cf82-ceb9ceb1cf84cf81cf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82-ceb5cf80ceb9cf83cf84cebfcebbceae-cf83cf84ceb1-ceb1cf83Το κείμενο της επιστολής επιφανούς διανοούμενου προς το περιοδικό «Αστυνομικά Χρονικά», τεύχος #442, Μάρτιος 1973.

Ποιος είναι ο συγγραφέας αυτής της ευχαριστήριας επιστολής, που τη βρήκαμε στο περιοδικό της Αστυνομίας, τα “Αστυνομικά Χρονικά”, τεύχος #442, Μάρτιος 1973, περιοδικό που μπορεί να βρεθεί σε οποιαδήποτε δημόσια βιβλιοθήκη;;; Με λίγα λόγια, όταν οι φοιτητές έκαναν κατάληψη στη Νομική, τον Φεβρουάριο του 1973, ποιος ήταν αυτός που την ίδια ακριβώς στιγμή, έγραφε την επιστολή αυτή προς τον αρχηγό του Σώματος, κ. Γιαννούλη;;;

Ακολουθεί το άρθρο

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΣΚΟΝΙΣΑΝ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ Περισσότερα

Ποιος και γιατί επέβαλε τη χούντα της 21ης Απριλίου;

1 σχόλιο

maria-karavela_1Εικόνα από την αντιχουντική εγκατάσταση της Μαρίας Καράβελα το 1971

Ποιος επέβαλε τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Με ποιο σκοπό; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σήμερα.

Το μετεμφυλιακό καθεστώς που επιβλήθηκε στον ελληνικό λαό με τη βοήθεια των όπλων των ΗΠΑ ήταν ένα καθεστώς σιδερόφραχτης, ιδιαίτερα αυταρχικής δημοκρατίας της ολιγαρχίας του πλούτου. Το παρακράτος και το παρα-Σύνταγμα ήταν στην ημερήσια διάταξη, η αμερικανοδουλεία, η υποστήριξη και ανάδειξη φασιστικών στοιχείων για να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα σχέδια της άρχουσας τάξης ήταν τα βασικά συστατικά του. Περισσότερα

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης για την χούντα των συνταγματαρχών

Σχολιάστε

 

1. Η 21η Απριλίου 1967

Παρασκευή, 21 Απριλίου 1967, ώρα 1.15′ μετά τα μεσάνυχτα. Τα τανκς του ταξιάρχου Στυλιανού Παττακού, που λίγο νωρίτερα έχουν ξεκινήσει απ’ το Γουδί, εμφανίζονται στο σταυροδρόμι των Αμπελοκήπων. Όλοι καταλαβαίνουν πως δε βγήκαν για παρέλαση, αν και τελικά η «επανάσταση» αποδείχτηκε για τους πραξικοπηματίες ένας απλός νυχτερινός περίπατος, έτσι που όλοι πιάστηκαν στον ύπνο, ακόμα και το πεπειραμένο ΚΚΕ, το ενσωματωμένο στην ΕΔΑ εδώ και κάμποσα χρόνια.

Ήταν τανκς αμερικάνικα, απ’ αυτά που η Αμερική προμήθευε τις χώρες του ΝΑΤΟ. Αλλά και το σχέδιο Προμηθεύς ήταν κι αυτό του ΝΑΤΟ. Το μόνο ελληνικό σ’ αυτή την ιστορία ήταν ο ύπνος των πολιτικών, αλλά και του βασιλιά. Περισσότερα

Η Ναόμι Κλάιν, ο Πινοσέτ και τα παιδιά από το Σικάγο

Σχολιάστε

Ο Αουγούστο Πινοσέτ (Augusto José Ramón Pinochet Ugarte) (25 Νοεμβρίου 1915 – 10 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Στρατιωτικός και πολιτικός δικτάτορας της Χιλής (1973-1990).

του Θανάση Μπαντέ

Το πραξικόπημα στη Χιλή το Σεπτέμβριο του 1973, όπως και όλα τα πραξικοπήματα, δεν θα μπορούσε να οργανωθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Στηρίχτηκε σε δομές που λειτουργούσαν για λογαριασμό του χρόνια πριν και καλλιεργούνταν με τις ευλογίες της CIA. Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ» εξηγεί : «Στα χρόνια που προηγήθηκαν του πραξικοπήματος εκπαιδευτές από τις ΗΠΑ, πολλοί από τους οποίους ανήκαν στη CIA, είχαν φροντίσει να εμπνεύσουν παράφορο αντικομουνιστικό μένος στους στρατιωτικούς της Χιλής, πείθοντάς τους ότι οι σοσιαλιστές ήταν ντε φάκτο Ρώσοι κατάσκοποι, μια ξένη εχθρική δύναμη στους κόλπους της χιλιανής κοινωνίας, ένας αυτόχθων “εσωτερικός εχθρός”». (σελ. 108).

Από την άλλη, η σοσιαλιστικού προσανατολισμού πολιτική του προέδρου Αλιέντε δυσαρεστούσε και τους μεγάλους επιχειρηματικούς κύκλους της χώρας: «Το Σεπτέμβριο του 1971, με τη συμπλήρωση ενός έτους θητείας του Αλιέντε, οι κορυφαίοι επιχειρηματίες της Χιλής συναντήθηκαν επειγόντως στην παραθαλάσσια πόλη Βίνια δεν Μαρ προκειμένου να χαράξουν μια συνεκτική στρατηγική για την αλλαγή του καθεστώτος. Σύμφωνα με τον Ορλάντο Σάενς, πρόεδρο της Εθνικής Ένωσης Κατασκευαστών (που τη χρηματοδοτούσαν γενναιόδωρα η CIA και πολλές από τις ξένες πολυεθνικές που επεξεργάζονταν τα δικά τους συνωμοτικά σχέδια στην Ουάσινγκτον), στη συνάντηση αποφασίστηκε ότι “η κυβέρνηση του Αλιέντε δε συνάδει με την ελευθερία στη Χιλή και με την ύπαρξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων, και ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί το τέλος είναι η ανατροπή της κυβέρνησης”». (σελ. 102 – 103). Περισσότερα

Η ευθύνη μιας δολοφονίας

Σχολιάστε

3/10/1966: Αρχίζει η δίκη για την δολοφονία Λαμπράκη. Στο εδώλιο από αριστερά: Αντώναρος Πιτσώκος, Ξενοφών «Φον» Γιοσμάς (αρχηγός της οργάνωσης «Καρφίτσα»), Εμμανουήλ Καπελώνης (διοικητής αστυν. τμήματος Τούμπας), Μανώλης Εμμανουηλίδης (αυτουργός), Σπύρος Γκοτζαμάνης (οδηγός τού τρίκυκλου).

Στις 3 Απριλίου συμπληρώθηκαν 105 χρόνια από την ημέρα που γεννήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Με αφορμή αυτή την επέτειο, εμφανίστηκαν σε τύπο και διαδίκτυο αρκετά αφιερώματα στην ζωή, την δράση και, κυρίως, τον θάνατο του ηρωικού αυτού αγωνιστή τής ειρήνης. Εμείς θα προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουμε τα ίδια αλλά να σημειώσουμε μερικά στοιχεία, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα δεν διαβάσατε αλλού.

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό το δολοφονικό χτύπημα, όλη η Ελλάδα κατάλαβε ότι πίσω απ’ αυτό βρισκόταν το παρακράτος. Φυσικά, η εξουσία (πολιτική και στρατιωτική) προσπάθησε να αποκρύψει αυτό που φώναζαν και οι πέτρες, ότι δηλαδή το παρακράτος ενεργούσε με την δική της ανοχή και υποστήριξη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο αρχηγός τής Χωροφυλακής, ο στρατηγός Γεώργιος Βαρδουλάκης, ο οποίος μετέβη εσπευσμένα στη Θεσσαλονίκη τη νύχτα της δολοφονίας, όταν αργότερα δέχτηκε παρατήρηση από τον Σοφοκλή Βενιζέλο γιατί δεν προχώρησε σε βάθος την έρευνα, απάντησε: «Τι να κάνω, κ. πρόεδρε, που μου έκλεισε την πόρτα το Α2; (*)». Περισσότερα

5.000 χρόνια χρέους ως όπλο αποστέρησης περιουσίας

Σχολιάστε

 του Eric Toussaint

Να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο του αθέμιτου ιδιωτικού χρέους

Μέρος 1ο

Από την αρχή της Ιστορίας, εδώ και 5000 χρόνια, το ιδιωτικό χρέος υπήρξε εργαλείο υποδούλωσης, λεηλασίας, κυριαρχίας, αποστέρησης περιουσίας των λαϊκών τάξεων (μέσα στις οποίες, οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των θυμάτων), των εργατικών τάξεων: μικροί καλλιεργητές, τεχνίτες, ψαράδες, έως τους σύγχρονους μισθωτούς και τα μέλη των οικογενειών τους (οι φοιτητές που συνάπτουν χρέη για να συνεχίσουν τις σπουδές τους). Η διαδικασία είναι απλή: ο δανειστής απαιτεί από τον δανειζόμενο να βάλει ως ενέχυρο αυτό που κατέχει. Πρόκειται, για παράδειγμα, για την γη που κατέχει και καλλιεργεί ο χωρικός, ή για τα εργαλεία δουλειάς, αν πρόκειται για τεχνίτη. Η αποπληρωμή του δανείου γίνεται σε είδος ή σε χρήμα. Καθώς το επιτόκιο είναι υψηλό, για να αποπληρώσει το δάνειο, ο δανειζόμενος αναγκάζεται να μεταβιβάσει στον δανειστή ένα μεγάλο τμήμα του προϊόντος της εργασίας του και φτωχαίνει. Αν βρεθεί σε αδυναμία πληρωμής, ο δανειστής του αφαιρεί το περιουσιακό στοιχείο που έβαλε ως ενέχυρο. Σε ορισμένες κοινωνίες, αυτό μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της ελευθερίας του οφειλέτη και/ή μελών της οικογένειάς του. Είναι η δουλεία λόγω χρέους. Στις ΗΠΑ και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, η μη εξυπηρέτηση δανείου μπορούσε να τιμωρηθεί εκ του νόμου με σωματικούς ακρωτηριασμούς, έως την αρχή του 19ου αιώνα. Έως σήμερα, η μη αποπληρωμή χρεών τιμωρείται με ποινές φυλάκισης, είτε στην Ευρώπη είτε αλλού. Περισσότερα

Το Δόγμα Τρούμαν

2 Σχόλια

Ο Χάρρυ Τρούμαν εκφωνεί το περίφημο διάγγελμα στο κονγκρέσσο των ΗΠΑ (12/3/1947).

[Πριν δυο εβδομάδες συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την 12/3/1947, ημέρα κατά την οποία ο 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρρυ Σ. Τρούμαν εκφώνησε το παρακάτω διάγγελμα στο κονγκρέσσο. Πρόκειται για το διάγγελμα με το οποίο εξαγγέλθηκε το περίφημο «Δόγμα Τρούμαν (Truman Doctrine)» και γι’ αυτό η 12/3/1947 θεωρείται από τους περισσότερους ιστορικούς ως η απαρχή τού Ψυχρού Πολέμου. Το καταγράφω εδώ ώστε να υπάρχει ως ενιαίο κείμενο για μελέτη. Η απόδοση στα ελληνικά από το πρωτότυπο και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.]

Κύριε πρόεδρε,
κύριε γραμματέα,
μέλη του κονγκρέσσου των Ηνωμένων Πολιτειών,

Η σοβαρότητα της κατάστασης, την οποία αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος, καθιστά απαραίτητη την εμφάνισή μου ενώπιον της κοινής συνεδρίασης του κονγκρέσσου (ενν.: κοινή συνεδρίαση γερουσίας και βουλής των αντιπροσώπων). Η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια αυτής της χώρας εμπλέκονται. Μια σύνοψη της παρούσας κατάστασης, την οποία θέλω να σας παρουσιάσω αυτή την στιγμή ώστε να την μελετήσετε και να πάρετε αποφάσεις, αναφέρεται στην Ελλάδα και την Τουρκία. Περισσότερα

Η κρυφή​ ιστορία του «έθνους των Γραικών»

Σχολιάστε

Η ιστορία της επανάστασης του 1821 μοιάζει στην χώρα μας περισσότερο με μυθιστόρημα και σενάριο κινηματογραφικής ταινίας παρά με το αποτέλεσμα μιας τίμιας και βαθιάς επιστημονικής ανάλυσης των πραγματικών γεγονότων και των ιστορικών πηγών.

Καθόλου περίεργο βέβαια αυτό, αφού η χώρα –σε αντίθεση με ό,τι νομίζουν οι σημερινοί Μενουμευρώπηδες– από την στιγμή της ίδρυσης της και μετά κινείται διαρκώς πάνω στην κόψη του ξυραφιού και έτσι η ανάγνωση και η γραφή της ιστορίας του τόπου γίνεται, ως επί το πλείστον, είτε από τύπους εμμονικούς στις ιδεοληψίες τους είτε από υπαλλήλους της κρατικής εξουσίας πρόθυμους να παρουσιάσουν ή να αποκρύψουν τα γεγονότα, ανάλογα με τα συμφέροντα του εργοδότη τους.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ορισμένα λήμματα –πρόσωπα και γεγονότα– στο κεφάλαιο της Ελληνικής επανάστασης παραμένουν θολά και κρυμμένα καλά ακόμα μέσα στο σκοτάδι. Περισσότερα

Ο ελλαδικός χώρος λίγο πριν από το 1821

Σχολιάστε

Συ­νε­χί­ζο­ντας τη χά­ρα­ξη του κύ­κλου του ψέ­μα­τος (ό­που κα­λεί­ται να ε­γκλω­βι­στεί κά­θε προ­σπά­θεια λο­γι­κής ερ­μη­νεί­ας της ι­στο­ρί­ας), η κρα­τι­κο­δί­αι­τη ι­στο­ριο­γρα­φί­α θα α­πο­δώ­σει την έ­ξαρ­ση των α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κών α­γώ­νων των κα­τα­πιε­σμέ­νων κα­τά την προ­ε­πα­να­στα­τι­κή πε­ρίο­δο στον ο­θω­μα­νο­κρα­τού­με­νο «ελ­λα­δι­κό χώ­ρο», στη με­τεκ­κέ­νω­ση, μέ­σω μιας εκ­πο­ρευό­με­νης και ε­πι­χο­ρη­γού­με­νης απ’ τους α­στούς, κυ­ρίως των πα­ροι­κιών, παι­δευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας, των ι­δε­ών του ευ­ρω­πα­ϊ­κού δια­φω­τι­σμού, και στην τό­νω­ση ε­νός ου­σια­στι­κά α­νύ­παρ­κτου ε­θνι­κού αι­σθή­μα­τος, στην πο­λυ­φυ­λε­τι­κή, πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κή, πο­λυ­ϊ­διω­μα­τι­κή και χα­λα­ρά συν­δε­μέ­νη κοι­νο­τι­κή ελ­λα­δι­κή κοι­νω­νί­α.

Η α­ντί­λη­ψη αυ­τή, ε­κτός του ό­τι θέ­λει τους πα­ντε­λώς α­ναλ­φά­βη­τους φτω­χούς ρα­γιά­δες κοι­νω­νούς του δη­μιουρ­γού­με­νου ι­δε­ο­λο­γι­κού πλαι­σί­ου α­να­διάρ­θρω­σης των κυ­ριαρ­χι­κών και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κών σχέ­σε­ων στον ευ­ρω­παϊ­κό χώ­ρο, ε­πι­χει­ρεί να δια­στρε­βλώ­σει μια ι­στο­ρι­κά τεκ­μη­ριω­μέ­νη α­λή­θεια. Το γε­γο­νός, δη­λα­δή, ό­τι η πο­λι­τι­σμι­κή ο­μο­γε­νο­ποί­η­ση των ε­τε­ρο­γε­νών αν­θρώ­πι­νων πλη­θυ­σμών του «ελ­λα­δι­κού χώ­ρου», μέ­σω της ε­πι­βο­λής του ι­δε­ο­λο­γή­μα­τος του ελ­λη­νι­σμού, θα κα­τορ­θω­θεί με τη βί­α και μια μα­κρό­χρο­νη ε­θνι­κή εκ­παί­δευ­ση, με­τά την συ­γκρό­τη­ση του ελ­λη­νι­κού κρά­τους. Έ­να μέ­ρος, της αλ­λοιω­μέ­νης μέ­σα απ’ τα κά­θε λο­γής ι­δε­ο­λο­γι­κά φίλ­τρα, προ­ε­πα­να­στα­τι­κής κοι­νω­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας μας με­τα­φέ­ρει με το Γρα­φι­κό Τα­ξί­δι του στον «ελ­λα­δι­κό χώ­ρο», που εκ­δό­θη­κε στα 1782, ο Σουα­ζέλ Γκου­φιέ, πα­ρά τις φα­ντα­σια­κές του εμ­μο­νές να α­να­κα­λύ­πτει πα­ντού έλ­λη­νες και την τά­ση του να α­γνο­εί το δυ­να­στι­κό και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κό έρ­γο των χρι­στια­νι­κών η­γε­τι­κών ο­μά­δων, λό­γω της αρ­χαιο­λα­τρί­ας, της χρι­στια­νι­κής πί­στης και της α­ρι­στο­κρα­τι­κής του κα­τα­γω­γής και συ­νεί­δη­σης. «Και ό­μως», γρά­φει, «ας μη νο­μί­σει κα­νείς ό­τι οι Έλ­λη­νες α­πο­θαρ­ρύν­θη­καν. Αν δεν εί­ναι γρα­φτό τους να ε­λευ­θε­ρω­θούν, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τους, ό­μως, εί­ναι να λα­τρεύ­ουν πά­ντο­τε το ό­νο­μα της ε­λευ­θε­ρί­ας. Σ’ αυ­τό α­ναμ­φί­βο­λα δεν υ­πο­κι­νού­νται α­πό το πε­φω­τι­σμέ­νο αί­σθη­μα των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, αί­σθη­μα, βέ­βαια, υ­ψη­λό και που προ­ση­λώ­νει μιαν α­ρε­τή σε α­νά­γκη της ε­λευ­θε­ρί­ας. Έμ­φυ­τη α­πο­στρο­φή προς την κα­τα­πί­ε­ση που τρέ­φε­ται και δυ­να­μώ­νει α­πό το μί­σος που ε­μπνέ­ουν οι κα­τα­χρή­σεις των πα­σά­δων, εί­ναι το κα­τ’ ε­ξο­χήν πά­θος που κυ­ριεύ­ει τις καρ­διές τους, πά­θος α­χώ­ρι­στο α­πό την ύ­παρ­ξη τους».(1) Περισσότερα

Ευρωπαϊκή Ένωση: 60 Χρόνια Χίμαιρας

Σχολιάστε

Του Κώστα Λουλουδάκη

Η πρόταξη μεγάλων ιδανικών, όπως η κατάργηση των αιτιών της αλληλοσφαγής των ευρωπαϊκών λαών, οδήγησαν στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Ο Victor Hugo ήταν από τους πρώτους που έδωσαν μια ευρύτερη, πιο οικουμενική διάσταση στην Ευρώπη.

Θα επικαλεστούμε τα λόγια του:

«[…]Θα έρθει μια μέρα που οι σφαίρες και οι βόμβες θα αντικατασταθούν από ψηφοδέλτια, από την καθολική ψηφοφορία, από τις αποφάσεις μιας μεγάλης, κυρίαρχης Γερουσίας, που θα είναι για την Ευρώπη ότι η Βουλή των Κοινοτήτων για την Αγγλία και η Εθνοσυνέλευση για τη Γαλλία. Θα έρθει μια μέρα που τα κανόνια θα εκτίθενται στα μουσεία και όλοι θα αναρωτιούνται για τη χρησιμότητά τους.

»Θα έρθει μια μέρα που δύο τεράστιες ομάδες, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, που απλώνουν η μια προς την άλλη το χέρι τους πάνω από τον ωκεανό, θα ανταλλάσσουν τα προϊόντα τους, το εμπόριό τους, τη βιομηχανία τους, την τέχνη τους και τις ιδέες τους. […] Περισσότερα

1898: Οταν ήρθε ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος…

Σχολιάστε

Στις 10 Μαρτίου 1898, η Ελληνική Βουλή ψηφίζει το νόμο για το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ) των ελληνικών οικονομικών. Ηταν μια κατάπτυστη πράξη των αστικών πολιτικών κομμάτων, που αναδείκνυε και τον πραγματικό χαρακτήρα της αστικής τάξης στην Ελλάδα.

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) ονομαζόταν ο έλεγχος των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας που επιβλήθηκε από Ευρωπαϊκές χώρες που δάνεισαν την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1897, ενώ αυτή είχε χρεοκοπήσει τέσσερα χρόνια πριν, με στόχο την αποπληρωμή των χρεών της προς τους πιστωτές της. Τον έλεγχο εκτελούσε μια εξαμελή επιτροπή, η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή (Commission Internationale Financière de la Grèce), με μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1978, για 81 χρόνια. Περισσότερα

Ιστορίες με απάτες

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Η απάτη είναι σαν το πεπρωμένο. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό. Εν τούτοις οι λιγότερο δεισιδαίμονες έχουν μια δυνατότητα να ξεφύγουν. Μετατρέπουν τη μοίρα σε εμπειρία και στο μέτρο του δυνατού, αποφεύγουν τις κακοτοπιές. Αλλά όχι πάντοτε.

Γιατί το εύρος της απάτης είναι απεριόριστο. Από τον προεκλογικό λόγο, που κάνει τα φύκια μεταξωτές κορδέλες, μέχρι τη σάλτσα στρειδιών, χωρίς στρείδια. Να μην πούμε για διαφημίσεις, θαυματουργά φάρμακα, τηλεπωλήσεις ή τις ιντερνετικές κλοπές.

Στη βιομηχανική διατροφή, η απάτη είναι συστατικό στοιχείο αυτού του εμπορίου. Διαβάστε μονάχα τι περιέχουν τα προϊόντα που αγοράζετε. Και κάποια στοιχεία τους είναι καρκινογόνα. Περισσότερα

Μάλκολμ Χ: Είμαστε μη βίαιοι με όσους δεν ασκούν βία επάνω μας

Σχολιάστε

Της Κορίνας Πετρίδη

«Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξει μία σύγκρουση ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τους καταπιεστές. Πιστεύω ότι θα υπάρξει μία σύγκρουση μεταξύ εκείνων που θέλουν ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα για όλους και εκείνων που θέλουν να συνεχίσει να υπάρχει το σύστημα εκμετάλλευσης».

Ο Malcolm Little, τέκνο βιασμού από λευκό, γεννήθηκε στη Νεμπράσκα και άλλαξε το όνομα του σε Μάλκολμ Χ αρνούμενος να κρατήσει ένα όνομα σκλάβου.Ο πατέρας του υποστήριζε μία οργάνωση για την επιστροφή των μαύρων στη «γη της επαγγελίας» τους και βρήκε φρικτό θάνατο από μέλη μίας ρατσιστικής οργάνωσης, που τον έδεσαν στις ράγες του τρένου.

Ο Μάλκολμ Χ άρχισε να συμμετέχει από μικρή ηλικία στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των Μαύρων, πρώτα μέσω μιας συντηρητικής οργάνωσης μαύρων μουσουλμάνων εθνικιστών και αργότερα μέσα από την αριστερή πτέρυγα του κινήματος.Την περίοδο που έζησε, περίπου το ένα τέταρτο των μαύρων είχε δεχτεί επίθεση από την αστυνομία, ενώ το 40% είχε δει μαύρους να κακοποιούνται. Περισσότερα

Νίκος Ξυλούρης: Ο Αρχάγγελος της Κρήτης

Σχολιάστε

Σαν σήμερα, 8 Φεβρουαρίου 1980, έφυγε από τη ζωή μια από τις σημαντικότερες φωνές του ελληνικού τραγουδιού και ένας από τους μεγαλύτερους λυράρηδες της Κρήτης, ο Νίκος Ξυλούρης.

Τα παιδικά χρόνια 

Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1936 στα Ανώγεια Ρεθύμνου. Στις 13 Αυγούστου του 1941 οι γερμανοί κατακτητές εισέβαλαν στο χωριό του και το έκαψαν. Οι κάτοικοι, μαζί τους και ο πεντάχρονος Νίκος, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες στην κοιλάδα του Μυλοποτάμου, για να επιστρέψουν στον τόπο τους τρία χρόνια αργότερα, μετά την απελευθέρωση.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε πολύ αντίξοες συνθήκες, όπως και όλοι οι συγχωριανοί του. Η ανάγκη της επιβίωσης τον φέρνει στο Ηράκλειο, όπου πολύ σύντομα δείχνει την ιδιαίτερη κλίση του στη μουσική. Ο ίδιος αφηγούταν ότι πολύ μικρός άκουσε ένα συγγενή του να παίζει λύρα και από τότε του καρφώθηκε η ιδέα να μάθει το όργανο. Περισσότερα

Το ΔΝΤ στην Ρωσσία – 7. Τα ερείπια

Σχολιάστε

Κι ενώ στο ρωσσικό λεξικό έμπαιναν μερικές άγνωστες ως τότε λέξεις (όπως ανεργία, αβεβαιότητα, ναρκωτικά, άστεγος, επαίτης, σύφιλη κλπ), το ΔΝΤ έκανε σημαία την βελτίωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ως απόδειξη της ορθότητας των επιλογών του και του ισχυρισμού ότι μετά την σκληρή αλλά απαραίτητη μικρή περίοδο λιτότητας θα ακολουθήσει μόνιμη περίοδος ευημερίας. Φυσικά, το ΔΝΤ παρέλειψε να εξηγήσει στον κόσμο ότι το ισοζύγιο βελτιώθηκε λόγω της κατακόρυφης μείωσης των εισαγωγών, μια απολύτως φυσιολογική συνέπεια της μειωμένης κατανάλωσης που προκλήθηκε από την μεγάλη και διαρκώς ογκούμενη φτώχεια. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς διδακτορικό στα οικονομικά για να αντιληφθεί ότι όσο μεγαλώνει η φτώχεια τόσο βελτιώνεται το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μιας χώρας. Άλλωστε, ακριβώς αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα των μνημονίων, όπως φαίνεται στο διάγραμμα.

Η κορωνίδα όλου αυτού του πρόστυχου παιχνιδιού που παίχτηκε στην Ρωσσία από το ΔΝΤ είναι ότι η κοινωνική και οικονομική καταστροφή των πλατειών λαϊκών στρωμάτων παρουσιάστηκε ως μια απαραίτητη διαδικασία για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και το στέριωμα της ελευθερίας σε μια χώρα σκλάβων που επί εβδομήντα χρόνια κυβερνιόταν απολυταρχικά και ντρόπιαζε τα ανθρώπινα ιδεώδη. Γράφει χαρακτηριστικά γνωστό σούργελο που έχει και το θράσος να παριστάνει τον πανεπιστημιακό (οι υπογραμμίσεις δικές μου): Περισσότερα

Το ΔΝΤ στην Ρωσσία – 6. Οι ολιγάρχες

Σχολιάστε

Βικτόρ Τσερνομύρντιν, ο άνθρωπος που ιδιωτικοποίησε τήν Gazprom και έγινε ο πρώτος πρόεδρός της. Στην φωτογραφία τού 1982, ο Τσερνομύρντιν ως αναπληρωτής υπουργός βιομηχανίας φυσικού αερίου.

Στο 40ο κεφάλαιο της «Ανατομίας…» είδαμε αναλυτικά το πλιάτσικο που έγινε στην περιουσία που είχε φτιάξει ο σοβιετικός λαός, με πρόσχημα ότι το ΔΝΤ απαιτούσε ιδιωτικοποιήσεις. Οι κερδοφόρες μονάδες ξεπουλήθηκαν μπιρ-παρά και οι ζημιογόνες κομματιάστηκαν έτσι ώστε τα καλά κομμάτια να πουληθούν ευκολώτερα και τα κακά κομμάτια είτε να «εξυγιανθούν» πριν πουληθούν είτε, απλώς, να κλείσουν. Εκτός από τον Γιέλτσιν και τον Γκαϊντάρ, το κόλπο των ιδιωτικοποιήσεων είχε άλλους δυο εξαιρετικούς οργανωτές: τον Ανατόλυ Τσουμπάις (δεύτερος αναπληρωτής πρωθυπουργός, γνωστός ως Τζίντζερ, από το χρώμα των μαλλιών του) και τον Βικτόρ Τσερνομύρντιν (πρώτος αναπληρωτής πρωθυπουργός και κατόπιν πρωθυπουργός).

Στο πλιάτσικο πρωτοστάτησαν δυο λογιών τυχοδιώκτες. Από την μια, πρώην χαμηλόβαθμα στελέχη τού κομμουνιστικού κόμματος κι από την άλλη επίδοξα αφεντικά τής αναδυόμενης ρωσσικής μαφίας, τα οποία είχαν τις πλάτες κάποιων άλλων πρώην στελεχών τού κόμματος, κυρίως υψηλόβαθμων. Όλοι αυτοί οι τυχοδιώκτες είχαν ένα κοινό γνώρισμα: δρούσαν εν γνώσει τού Γιέλτσιν, είτε με τις ευλογίες του είτε με την ανοχή του. Έτσι, μια δράκα ασήμαντα ως χτες ανθρωπάκια, κατά κανόνα αμόρφωτα και άξεστα, κατάφεραν μέσα σε μια πενταετία να καρπωθούν κρατική περιουσία ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολλαρίων (*). Αυτά τα ελεεινά ανθρωπάκια έγιναν βαθύπλουτα σε μηδέν χρόνο και απέκτησαν τον χαρακτηρισμό ολιγάρχες, αν και στην καθομιλουμένη αναφέρονταν περισσότερο ως κλεπτοκράτες. Τα πιο διάσημα ονόματα εξ αυτών ήσαν οι Πυοτρ Άβεν, Βλάντιμιρ Βινιογκραντόφ, Βλάντιμιρ Γκουσίνσκυ, Βίταλυ Μάλκιν, Μπόρις Μπερεζόφσκυ, Βλάντιμιρ Πότανιν, Αλεκσάντρ Σμόλενσκυ, Μιχαήλ Φρίντμαν (μόλις 25 ετών τότε!), Μιχαήλ Χανταρκόφσκυ κλπ. Περισσότερα

Το ΔΝΤ στην Ρωσσία – 5. Η ώρα του σοκ

Σχολιάστε

30/11/1992: Ο Μπόρις Γιέλτσιν λοξοκοιτάζει με απαξιωτικό βλέμμα τον -παροπλισμένο πλέον- Γκεννάντυ Μπουρμπούλις. Δεξιά του, ο πρωθυπουργός Γιεγκόρ Γκαϊντάρ δείχνει χαμένος στον κόσμο του.

Με την υποστολή τής κόκκινης σημαίας από το Κρεμλίνο, πέρασαν οριστικά στο παρελθόν η ΕΣΣΔ και το 1991, μια χρονιά καταστροφική για την οικονομία της χώρας. Μέσα σ’ αυτή την χρονιά, ο -κάποτε αμελητέος- πληθωρισμός άγγιξε το 100%, το ΑΕΠ γνώρισε πρωτοφανή υποχώρηση κατά 17% και οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 57%. Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι ότι οι εισαγωγές από τις χώρες του ανατολικού μπλοκ μειώθηκαν κατά διπλάσιο σχεδόν ποσοστό σε σχέση με τις εισαγωγές από καπιταλιστικές χώρες (63% έναντι 32%) ενώ ολοκληρώθηκαν μόλις τρία από τα 237 κρατικά έργα, λόγω δραστικών περικοπών τού προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Παράλληλα, η κακή σοδειά σε συνδυασμό με την απόκρυψη αγαθών για κερδοσκοπικούς λόγους είχε υποχρεώσει τις τελευταίες σοβιετικές κυβερνήσεις να επαναφέρουν τα κουπόνια σίτισης, κάτι που κάθε άλλο παρά κατεύναζε την λαϊκή δυσαρέσκεια.

Στο μεταξύ, ο Γιέλτσιν έχει τοποθετήσει ως υπουργό οικονομίας και οικονομικών τον φιλόδοξο τριανταπεντάχρονο οικονομολόγο Γιεγκόρ Γκαϊντάρ, ο οποίος μέσα σε μια νύχτα αποχώρησε από το κομμουνιστικό κόμμα, εντάχθηκε στην «Δημοκρατική Ρωσσία» και δήλωσε θαυμαστής τού Φρήντμαν. Ο Γκαϊντάρ ανέλαβε τις επαφές με το ΔΝΤ, ενημερώθηκε για την μελέτη και τις οδηγίες τού Ταμείου και ανέλαβε να προετοιμάσει τον ασθενή για την «θεραπεία-σοκ» που τον περίμενε. Η δουλειά του ήταν αποτελεσματική: την παραμονή τής πρωτοχρονιάς τού 1992 κατέβηκε η κόκκινη σημαία από το Κρεμλίνο, την επομένη της πρωτοχρονιάς ο Γέλτσιν υπέγραφε μνημόνιο συνεργασίας τής Ρωσσίας με το ΔΝΤ, αποδεχόμενος πλήρως την θεραπεία. Περισσότερα

Το ΔΝΤ στην Ρωσσία – 4. Ο θάνατος της κόκκινης αρκούδας

Σχολιάστε

Οι επί κεφαλής του κινήματος της 19/8/1991. Από αριστερά: Αλεξάντρ Τιζυακόφ, Βασίλυ Σταρόντουμπτσεφ, Μπόρις Πούγκο, Γκεννάντυ Γιανάεφ, Αλιέκ Μπακλανόφ, Βάλεντιν Βαρεννικόφ.

Οι επί κεφαλής του κινήματος της 19/8/1991. Από αριστερά: Αλεξάντρ Τιζυακόφ, Βασίλυ Σταρόντουμπτσεφ, Μπόρις Πούγκο, Γκεννάντυ Γιανάεφ, Αλιέκ Μπακλανόφ, Βάλεντιν Βαρεννικόφ.

Το 1991 μπαίνει με τους χειρότερους οιωνούς για την Σοβιετική Ένωση καθώς σε όλες τις σοσιαλιστικές της δημοκρατίες φουντώνουν -αλλού περισσότερο κι αλλού λιγώτερο- αποσχιστικά κινήματα. Τον χορό ανοίγει η Ρωσσία με πρωτοστάτη την «Δημοκρατική Ρωσσία», το κόμμα που ίδρυσε ο Μπόρις Γιέλτσιν (*) και αμέσως την ακολουθούν οι χώρες τής Βαλτικής. Ο Γκορμπατσόφ, αντιδρώντας σπασμωδικά, επιχειρεί να καταστείλει τον ξεσηκωμό στην Βαλτική επεμβαίνοντας στρατιωτικά. Όμως, ήταν πλέον σαφές ότι το ποτάμι είχε ξεκινήσει και δεν επρόκειτο να γυρίσει πίσω.

Παράλληλα, η οικονομική κατάσταση εξακολουθεί να χειροτερεύει, καθώς οι εξαγωγές καυσίμων μειώνονται διαρκώς. Τον Μάρτιο, η Σοβιετική Ένωση μόλις που θα καταφέρει να εξαγάγει 60 εκατ. βαρέλια πετρελαίου, αντί των 125 εκατ. βαρελιών τής παλιάς, καλής εποχής. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι «μεταρρυθμιστές» τού Γιέλτσιν υποκινούν ένα κύμα απεργιών, στην διάρκεια του οποίου υπολογίζεται πως χάθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ημέρες εργασίας, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει και η παραγωγή άνθρακα. Περισσότερα

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Τι κοινό έχουν οι χώρες που μπλοκάρει ο Τραμπ;

Σχολιάστε

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Ιράν, Ιράκ, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν, Συρία και Υεμένη. Επτά χώρες επέλεξε ο νέος πλανητάρχης για να απαγορεύσει την είσοδο των πολιτών τους σε αμερικανικό έδαφος.

Όπως εξηγούσε η Φίλις Μπένις από το Institute for Policy Studies ένα από τα κοινά χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων χωρών είναι ότι δεν δραστηριοποιούνται εκεί επιχειρήσεις του Ντόναλντ Τραμπ.

Αντίθετα χώρες με δικτατορικά καθεστώτα όπως η Αίγυπτος αλλά και η Σαουδική Αραβία, για την οποία υπάρχουν στοιχεία ότι χρηματοδοτεί ισλαμιστές τρομοκράτες σε διάφορες περιοχές του πλανήτη, δεν περιλαμβάνονται στη λίστα. Συμπτωματικά σε αυτές τις χώρες υπάρχουν ξενοδοχεία και άλλες επιχειρήσεις που διαχειρίζεται η οικογένεια Τραμπ.

Οι χώρες όμως που βρέθηκαν στο στόχαστρο του Τραμπ έχουν και άλλα κοινά χαρακτηριστικά. Είναι όλες θύματα των προηγούμενων Αμερικανών προέδρων. Αξίζει να δούμε, εν τάχει, την ιστορία τους παραπέμποντας και σε ορισμένα παλαιότερα κείμενα και εκπομπές του Infowar. Περισσότερα

Ίμια: 21 χρόνια μετά

1 σχόλιο

imiaΟ Πάγκαλος τα χαρακτήρισε ως παλιόβραχους. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα απεκάλεσε κωλόβραχους, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι, εκείνη την εποχή, ο Πάγκαλος ήταν υπουργός εξωτερικών και, ως εκ τούτου, θα έπρεπε να γνωρίζει μια σημαντική λεπτομέρεια: όταν οι παλιόβραχοι ή κωλόβραχοι έχουν πάνω τους ζωή, συμμετέχουν στην χάραξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μιας χώρας.

Ας γυρίσουμε πίσω στον χρόνο. Χριστούγεννα 1995. Το τουρκικό φορτηγό πλοίο Φιγκέν Ακάτ προσαράζει κοντά σε μια συστάδα βραχονησίδων, γνωστή ως Ίμια. Το λιμεναρχείο Καλύμνου στέλνει ρυμουλκό για να αποκολλήσει το τουρκικό πλοίο, αλλά ο πλοίαρχός του αρνείται. «Βρισκόμαστε σε σε τουρκική περιοχή, άρα αρμοδιότητα επέμβασης έχουν οι αρχές τής χώρας μου», παραγγέλνει στους εμβρόντητους λιμενικούς. Περισσότερα

Το ΔΝΤ στην Ρωσσία – 2. Η μελέτη για την οικονομία της ΕΣΣΔ

Σχολιάστε

Νέα Υόρκη, 7/12/1988: Υπό το βλέμμα τού αντιπροέδρου του Τζωρτζ Μπους, ο πρόεδρος Ρόναλντ Ρέηγκαν δείχνει τον σωστό δρόμο στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ

Για να ολοκληρωθεί η μελέτη τής σοβιετικής οικονομίας που ζήτησε ο Τζωρτζ Μπους, χρειάστηκε να συνεργαστούν επί πέντε μήνες το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο ΟΟΣΑ και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης. Τελικά, στις 19 Δεκεμβρίου 1990 δόθηκε στην δημοσιότητα το τελικό κείμενο καμμιά εξηνταριά σελίδων, με τον λιτό τίτλο «The economy of the USSR», το οποίο περιείχε και τις προτάσεις τού ΔΝΤ (*).

Το Ταμείο ήταν απολύτως σαφές ως προς το βίαιο πρόγραμμα που είχε στα σκαριά για την Σοβιετική Ένωση και απέρριπτε κατηγορηματικά οποιαδήποτε εναλλακτική επιλογή. Το παρακάτω απόσπασμα είναι χαρακτηριστικό (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Στην ιδανική περίπτωση, θα μπορούσε να ακολουθηθεί ένας δρόμος σταδιακής μεταρρύθμισης, η οποία θα ελαχιστοποιούσε τις οικονομικές διαταράξεις και παράλληλα θα μας επέτρεπε να δρέψουμε σύντομα τους καρπούς τής αυξημένης οικονομικής αποδοτικότητας. Όμως εμείς δεν γνωρίζουμε κανέναν τέτοιο δρόμο, ειδικά με τις δεδομένες δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες αρχίζουμε. Πραγματικά αμφιβάλλουμε για το αν η επιστροφή στον κεντρικό έλεγχο συνιστά βιώσιμη επιλογή και θα παροτρύνει τις αρχές να κινηθούν γρήγορα ώστε να υλοποιήσουν την δέσμευσή τους για μια οικονομία της αγοράς. Αυτό συνεπάγεται ταυτόχρονη αντιμετώπιση των ζητημάτων της σταθεροποίησης και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Κατά την άποψή μας, η αποκατάσταση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας θα απαιτήσει μια πολύ απότομη μείωση του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης, περίπου κατά 8% του ΑΕΠ

Περισσότερα

Ιστορίες χρηματιστηρίου 1999

Σχολιάστε

Κάπου διάβαζα τις προάλλες ότι εντός των ημερών και λίγο πριν την οριστική παραγραφή της υπόθεσης, αρχίζει η νέα δίκη των κατηγορουμένων για το σκάνδαλο «Χρηματιστήριο-1999». Πρόκειται για τους 36 που αθωώθηκαν το 2013 αλλά θα ξανακαθήσουν στο εδώλιο, μετά την αναίρεση που άσκησε κατά της αθωωτικής απόφασης ο αντιεισαγγελέας τού Αρείου Πάγου Χαράλαμπος Βουρλιώτης.

Ο φίλος είναι γιατρός. Τον συνάντησα πρωί-πρωί, τυχαία, στον δρόμο. Μόλις με είδε, πλησίασε κάνοντας τον σταυρό του. «Γιατί σ’ έπιασαν τα θρησκευτικά σου, ρε Γιώργη;» ρώτησα. Με κοίταξε σαν χαμένος. «Τώρα που έβγαινα από την πολυκατοικία, άκουσα ψιθύρους από την σκάλα που πάει στο υπόγειο. Πάω να δω τι συμβαίνει και βλέπω την κυρα-Κούλα την καθαρίστρια να μιλάει στο κινητό για κάτι μετοχές που ήθελε να αγοράσει επειδή έμαθε ότι θα ανέβαιναν». Έκανε πάλι τον σταυρό του σηκώνοντας το βλέμμα στον ουρανό. «Μέχρι και η κυρα-Κούλα έχει πληροφορίες, ρε συ. Εμείς τι διάβολο κάνουμε;», συμπλήρωσε με απόγνωση.

Περισσότερα

Ο ναυτικός αποκλεισμός της Ελλάδας από την Αγγλία για 3.750 δραχμές

Σχολιάστε

Η συμπεριφορά των «Μεγάλων Δυνάμεων», Αγγλίας, Γαλλίας και τσαρικής Ρωσίας, απέναντι στο νεότευκτο ελληνικό κράτος, μετά την επανάσταση του 1821, είναι χαρακτηριστική των σχέσεων εξάρτησης και υποτέλειας των ελληνικών κυβερνήσεων με τους «προστάτες».

Ένα επεισόδιο που αποτυπώνει αυτό το πλέγμα των σχέσεων είναι η «υπόθεση Πατσίφικο», που εκτυλίχτηκε στην Αθήνα τη διετία 1849- 1850.

Το Πάσχα του 1849 η ελληνική κυβέρνηση απαγόρευσε ένα λαϊκό έθιμο, «το κάψιμο του Ιούδα», ή «το κάψιμο του Εβραίου», όπως το ονόμαζαν αρκετοί. Η απαγόρευση αυτή είχε συμπέσει με την επίσκεψη του οίκου Ρότσιλντ για τη σύναψη νέου δανείου με την ελληνική κυβέρνηση και λόγω της εβραϊκής καταγωγής των επικεφαλής της, η απαγόρευση αυτή είχε εξοργίσει πολλούς. Περισσότερα

Οι Ναζί Στην C.I.A

Σχολιάστε

operationpaperclip1

του Κώστα Λουλουδάκη

Ημεροδρόμος

Η χειραγώγηση της μεταπολεμικής πολιτικής σκηνής από την ακροδεξιά και τους φασίστες έλκει την καταγωγή της στην περίοδο πριν από το τέλος του Β¨ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το Αμερικανικό OSS (Office of Strategic Service) που ήταν προκάτοχος της CIA, λειτουργώντας υπό την καθοδήγηση του Allen Dulles (μετέπειτα διευθυντή της CIA) και του James Angleton (μετέπειτα διευθυντή του τμήματος αντικατασκοπείας της CIA), εργαζόταν για να εξουδετερώσει τη μεταπολεμική πολιτική επιρροή των κομμουνιστών που έλεγχαν τις αντιστασιακές οργανώσεις σε βασικές χώρες όπως Γαλλία, Ιταλία, και Ελλάδα.

Για πολλούς φασίστες η Ιταλία και το Βατικανό αποτελούσε τον πιο δημοφιλή προορισμό τους όπου αν έφταναν  μπορούσαν με άνεση και την βοήθεια των ταξιδιωτικών εγγράφων, που αφειδώς τους χορηγούσε ο Ερυθρός Σταυρός να κρύψουν τα ίχνη τους και να εξαφανιστούν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής – χώρες στις οποίες η καθολική Εκκλησία έχει μεγάλη εξουσία- μα και στην Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και βέβαια τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περισσότερα

Older Entries