Αρχική

1789: Έφοδος στη Βαστίλη – «Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη»

Σχολιάστε

Στις 14 Ιούλη 1789 ξεσπά η Γαλλική Επανάσταση . Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 1789, η Συντακτική Συνέλευση ψηφίζει τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη», ένα κείμενο με κοσμοϊστορική σημασία.

«Οι άνθρωποι γεννιούνται και είναι ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα», τονίζεται στη Διακήρυξη, σε μια εποχή που στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη οι άνθρωποι ήταν ακόμη δούλοι.

Σε εκείνες τις συνθήκες της φεουδαρχικής και απολυταρχικής τάξης πραγμάτων, οι αντιφεουδαρχικές και αστικοδημοκρατικές αρχές της Διακήρυξης παίζουν ρόλο προοδευτικό για τη Γαλλία, την Ευρώπη και την ανθρωπότητα. Περισσότερα

Το φάντασμα του Κωνσταντίνου Κόλλια

Σχολιάστε

Του Χάρη Ζάβαλου

Σαν σήμερα, στις 13 Ιουλίου του 1998, σε ηλικία 97 ετών, πεθαίνει  στην Αθήνα, ο ανώτατος δικαστικός λειτουργός, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και πρώτος πρωθυπουργός της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, Κωνσταντίνος Κόλλιας.
Ο Κόλλιας γεννημένος το 1901 στα Στύλια της Κορινθίας, γιος του παπά του χωριού και βαθιά θρησκευόμενος, προσχωρεί από νωρίς στην παραθρησκευτική οργάνωση «Ζωή». Η «Ζωή» διακατεχόταν από την ιδέα της μεταβολής της κοινωνίας σε βασιλεία του Θεού ή με άλλα λόγια επεδίωκε την «πλήρη ορθόδοξη θρησκειοποίηση της ελληνικής κοινωνίας». Με λίγα λόγια η «Ζωή», που ιδρύθηκε το 1907 από τον ιερομόναχο Ευσέβιο Ματθόπουλο, ήθελε να κάνει την χώρα Ιράν, όταν ο Αγιατολάχ Χομεϊνί ήταν μόλις 5 χρονών.

Το 1945 ο Κόλλιας γίνεται εισαγγελέας Εφετών, και την αμέσως επόμενη χρονιά, το 1946, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Τοποθετείται μάλιστα στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων της Λάρισας όπου και αθωώνει σχεδόν όλους του κατηγορούμενους δοσιλόγους χαρακτηρίζοντας μάλιστα την περιβόητη αντισημιτική και φασιστική οργάνωση «Εθνική Ένωσις Ελλάς» (Ε.Ε.Ε.),  η οποία κατά την Κατοχή συνεργάστηκε ανοικτά με τους ομοϊδεάτες τους Ναζί «ως νόμιμη πολιτική οργάνωση, όπως όλες οι άλλες οργανώσεις και ότι τα μέλη της δεν συνεργάστηκαν με τους κατακτητές.» Περισσότερα

«Είσαι στην ΕΟΚ – μάθε για την ΕΟΚ»

Σχολιάστε

56 χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Ελλάδα υπέγραψε τη Συμφωνία Σύνδεσης με την Ε.Ο.Κ. Η συμφωνία υπογράφτηκε στις 9 Ιουλίου 1961. Ορισμένα απαραίτητα στοιχεία και δεδομένα, για τη σύνδεση και την ένταξη της χώρας στο «λάκκο των λεόντων» – όπως ήδη από το 1960 αποκαλούσε η ΕΔΑ την τότε ΕΟΚ και σημερινή ΕΕ – είναι χρήσιμα για μια σύντομη αποτίμηση. 

    «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης. Στο εσωτερικό της βασιλεύει ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης, βασιλεύει το δίκαιο του ισχυρού. Οι άρχουσες τάξεις των κρατών – μελών που την απαρτίζουν, οι πολυεθνικές, οι τραπεζίτες, οι κεφαλαιοκράτες, οι πλουτοκράτες, ακόμα κι όταν τσακώνονται μεταξύ τους για την μοιρασιά, συμφωνούν και διατηρούν αδιατάρακτο το νήμα που τους ενώνει: Την εκμετάλλευση των λαών.

Η αληθινή Ευρώπη των λαών μπορεί να οικοδομηθεί μόνο όταν αρχίσει ένας – ένας λαός και περισσότεροι λαοί μαζί να ανατρέψουν αυτή τη βαρβαρότητα μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Περισσότερα

Συμμαχίες και κοινά ταμεία… κάποτε και τώρα

Σχολιάστε

Άποψη του αρχαιολογικού χώρου της Δήλου.

Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι το 479 πΧ, οι έλληνες πήραν τους πέρσες στο κατόπι αφ’ ενός μεν για να τους διαλύσουν οριστικά αφ’ ετέρου δε για να απελευθερώσουν όσες ελληνικές πόλεις βρίσκονταν ακόμη υπό την κατοχή τους. Οι ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις όρισαν ως αρχηγό τους τον σπαρτιάτη βασιλιά Παυσανία και ξαμολύθηκαν στο κυνήγι των περσών, φτάνοντας μέχρι την Κύπρο και μέχρι το Βυζάντιο, παντού με νικηφόρα αποτελέσματα. Όμως, η συμπεριφορά του Παυσανία ήταν κομματάκι βάναυση, με αποτέλεσμα οι πόλεις που απελευθερώνονταν να δυσανασχετούν. Γι’ αυτό οι ίωνες ζήτησαν από τους αθηναίους να αναλάβουν την ηγεσία της συμμαχίας. Άλλο που δεν ήθελαν οι αθηναίοι, αφού πλέον ανοιγόταν ο δρόμος για να υλοποιηθεί το όραμα του Θεμιστοκλή, ο οποίος ονειρευόταν την Αθήνα ως απόλυτη κυρίαρχο στο Αιγαίο.

Έτσι, λοιπόν, οι αθηναίοι δέχτηκαν να ηγηθούν της συμμαχίας και κάπου εκεί στα τέλη του 478 πΧ ιδρύθηκε η Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία, στην οποία συμμετείχαν κάπου 140-150 πόλεις, που η καθεμιά συνέβαλε στο κοινό ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές της. Το ύψος της εισφοράς κάθε πόλης το όρισε ο Αριστείδης με τόσο σωστό και αμερόληπτο τρόπο ώστε απέκτησε το προσωνύμιο «δίκαιος». Ως έδρα της συμμαχίας ορίστηκε η νήσος Δήλος, που βρισκόταν στην μέση του Αιγαίου και βόλευε και τις δυο ακτές του πελάγου. Εκεί φυλασσόταν και το ταμείο με τις εισφορές. Περισσότερα

Οι κολασμένοι «κλουβίτες» της κατοχής

Σχολιάστε

Κλούβα. Από το φωτογραφικό αρχείο του Σπύρου Μελετζή

Του Ανδρέα Δενεζάκη

Η «κλούβα» ήταν μια σατανική ναζιστική επινόηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, με στόχο να κυκλοφορούν ανενόχλητα τα στρατιωτικά τρένα και να αποτρέπουν μ’ αυτή την ανθρώπινη ασπίδα, τα σαμποτάζ και τις επιθέσεις της Αντίστασης. Ηταν ένα φορτηγό βαγόνι ανοιχτό που κλείνονταν από γύρω και από πάνω με σιδεριές και πυκνό αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Στο πάτωμα του βαγονιού τοποθετούνταν εκρηκτικές ύλες που συνδέονταν με ηλεκτρικό καλώδιο με έναν πυροκροτητή, στα χέρια ενός Γερμανού λοχία, υπεύθυνου για την ανατίναξη της Κλούβας.

Το βαγόνι του θανάτου το φόρτωναν με κρατούμενους – μελλοθάνατους, συλληφθέντες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, που μάζευαν από τις φυλακές και τα στρατόπεδα αιχμαλώτων ή απλούς κατοίκους, συνήθως από τα χωριά από τα οποία περνούσε το τρένο, το τοποθετούσαν μπροστά από την ατμομηχανή, ώστε  αν το τρένο πέσει σε νάρκη να ανατιναχτεί η Κλούβα με τους κρατούμενους και να γλιτώσει η μηχανή και τα υπόλοιπα βαγόνια. Το ίδιο συνέβαινε στην περίπτωση που η αμαξοστοιχία δεχόταν επίθεση από τους αντάρτες. Ο Γερμανός λοχίας πυροδοτούσε τα εκρηκτικά και ανατίναζε τη κλούβα με τους ομήρους.

Τέτοιες Κλούβες με κρατούμενους κυκλοφορούσαν σε όλο το σιδηροδρομικό δίκτυο της Πελοποννήσου και σε εκείνο της Αθήνας – Θεσσαλονίκης. Περισσότερα

1946-1949: Ο Εμφύλιος Πόλεμος στο Άγιον Όρος

Σχολιάστε

Οι συγκρούσεις του ΔΣΕ με τη Χωροφυλακή- Αντάρτισσες στη μοναχική Πολιτεία όπου ισχύει το «άβατον»

Άνδρες της υποδιεύθυνσης Χωροφυλακής Αγίου Όρους με μοναχό στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και την αποχώρηση από το Άγιον Όρος των εκπροσώπων  του ΕΑΜ και της δύναμης της Εθνικής Πολιτοφυλακής, επέστρεψαν οι άνδρες της Χωροφυλακής. Το πρώτο τμήμα έφθασε στις Καρυές στις 27 Απριλίου 1945 και έως το 1946 η δύναμή του έφθασε τους 36 αξιωματικούς και χωροφύλακες. Η κυβέρνηση των Αθηνών απέφυγε να εγκαταστήσει δυνάμεις του τακτικού Στρατού λόγω των διεθνών συνθηκών που χαρακτηρίζουν τη μοναστική Πολιτεία αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη. Η εγκατάσταση του Στρατού στον Άθω θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα και παραστάσεις διαμαρτυρίας στον ΟΗΕ από  τις Εκκλησίες της Ρωσίας, της Βουλγαρίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Ρουμανίας καθώς και από τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών. Έτσι το βάρος της αντιμετώπισης μιας ενδεχόμενης επιχείρησης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας επωμίσθηκαν οι άνδρες της Χωροφυλακής. Περισσότερα

Μαρξ… σαν ζεστό ψωμί

Σχολιάστε

INFOWAR

Toυ Άρη Χατζηστεφάνου

Για έναν άνθρωπο, που μόλις και μετά βίας συγκέντρωσε 11 «καλεσμένους» στην κηδεία του, ο Μαρξ παραμένει ένας από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς όλων των εποχών. Και αν τα τελευταία χρόνια δυσκολεύεστε να βρείτε κάποια βιβλία του, συνήθως οφείλεται… στην εξάντληση των αποθεμάτων.

Ο συγγραφέας πρέπει να βγάζει χρήματα για να ζει και να γράφει, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ζει και γράφει για να βγάζει χρήματα.

Καρλ Μαρξ

H σεμνή ανακοίνωση του εκδοτικού οίκου ΚΨΜ δεν μπορούσε να κρύψει την απορία και την έκπληξη των συντελεστών: ο πρώτος τόμος από το «Κεφάλαιο» του Μαρξ εξαντλήθηκε και επανακυκλοφορεί. Φυσικά, όσοι έχουν πάρει στα χέρια τους την καλαίσθητη έκδοση με τη νέα, εξαιρετική μετάφραση και τη στιβαρή επιστημονική επιμέλεια ίσως να μην απόρησαν με την είδηση. Περισσότερα

Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική – 10. Στο λυκόφως του 20ου αιώνα

Σχολιάστε

Πόλη του Μεξικού, 22/1/1963: Μέλη της «Operation 40» διασκεδάζουν. Σε πρώτο πλάνο, γελώντας γερμένος στο τραπέζι, ο πράκτορας της CIA και φερόμενος ως εκτελεστής του Τσε Γκεβάρα Φέλιξ Ροντρίγκεζ.

Κατά τα ύστερα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου όσο και την εποχή που ακολούθησε την οπισθοχώρηση του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη, η εμπλοκή της πολιτικής με το οργανωμένο έγκλημα σημείωσε αρκετές αλλαγές τόσο στην στρατηγική όσο και στις διάφορες τακτικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η διαδικασία που ακολούθησαν οι -άψογα συνεργαζόμενες, ομολογουμένως- μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Γαλλίας, προκειμένου, μετά την ήττα της δεύτερης στην Ινδοκίνα, ο έλεγχος της παγκόσμιας αγοράς ηρωίνης να περάσει ομαλά από το Γαλλικό Δίκτυο στην Πράσινη Συμμορία κατ’ αρχή και στο Κουόμιντανγκ εν συνεχεία.

Την ίδια περίοδο, η CIA εγκαινίασε συνεργασία και με τους ισλαμιστές που έλεγχαν την παραγωγή οπίου και ηρωίνης δυτικά του Ινδοκούς, κυρίως στο Αφγανιστάν. Η μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ από την μια χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε τους ισλαμιστές κατά των σοβιετικών κι από την άλλη τους παρείχε κάθε δυνατή βοήθεια στην παραγωγή και στο εμπόριο των ναρκωτικών που παρήγαγαν. Ο Ντέηβιντ Μέλοτσικ, σύνδεσμος της DEA με το κονγκρέσσο των ΗΠΑ, δεν διστάζει να παραδεχτεί, μιλώντας στην San Francisco Chronicle (16/12/1983): «Μπορείτε να πείτε ότι οι αντάρτες βγάζουν τα λεφτά τους από την πώληση του οπίου. Δεν υπάρχει αμφιβολία σ’ αυτό. Οι αντάρτες παραμένουν ζωντανοί χάρη στις πωλήσεις του οπίου». Ο Μέλοτσικ παρατηρεί επίσης ότι πάνω από την μισή ηρωίνη που κυκλοφορεί στις ΗΠΑ προέρχεται «από εκείνη την περιοχή», κάτι που καθιστά την στήριξη στους μουτζαχεντίν «δίκοπο σπαθί» (*). Την χρονιά που ο Μέλοτσικ έκανε αυτές τις δηλώσεις στην καλιφορνέζικη εφημερίδα, οι αφγανοί παρήγαγαν πάνω από 400 τόννους οπίου, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου μετατράπηκε σε ηρωίνη σε κάποιο πακιστανικό εργαστήριο. Περισσότερα

Ένας «φίλος της Ελλάδας» και μια τράπεζα στη σκιά της γενοκτονίας στη Ρουάντα

Σχολιάστε

του Γιώργου Μητραλιά

Η σφαγή, την Άνοιξη του 1994, τουλάχιστον 800.000 ανθρώπων στη Ρουάντα μέσα σε λίγες εβδομάδες, δεν ήταν ένα συνηθισμένο έγκλημα και για αυτό δίκαια έμεινε στην ιστορία σαν “η μεγαλύτερη γενοκτονία της μεταπολεμικής εποχής”! Και προφανώς, η αναζήτηση των υπευθύνων για αυτό το τεράστιο “έγκλημα κατά της ανθρωπότητας” δεν σταματάει ποτέ ειδικά μάλιστα όταν αυτοί οι υπεύθυνοι εντοπίζονται (και) στην κορυφή μιας χώρας σαν τη Γαλλία, και μάλιστα στην ίδια την προεδρία της Δημοκρατίας της, στον τότε πρόεδρό της Φρανσουά Μιτεράν!

Πράγματι, πάνε πολλά χρόνια από τότε που οι υποψίες για κάλυψη ή ακόμα και εξοπλισμό των γενοκτόνων από μέρους της επίσημης Γαλλίας στράφηκαν προς τον τότε πρόεδρο της χώρας, σε μέλη της οικογένειάς του (στον γιό του Κριστόφ) και στους στενότερους συνεργάτες του. Μάλιστα, γράφτηκαν δεκάδες βιβλία και εκατοντάδες άρθρα όχι μόνο με απλές υποψίες αλλά και με ενδείξεις ή ακόμα και με αποδείξεις για την ενεργό γαλλική εμπλοκή στο φοβερό έγκλημα. Όμως, η αποκάλυψη που έγινε μόλις πριν από 4 μέρες έπεσε σαν βόμβα και δίκαια προκάλεσε αίσθηση όσο και αν τα “πειθαρχημένα” γαλλικά ΜΜΕ φρόντισαν να μην της δώσουν την κάλυψη που της αξίζει: ο άνθρωπος που διέτασσε (γραπτώς) τους δυστροπούντες επικεφαλής του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος στα σύνορα Ρουάντας-Κονγκό να (επανα)εξοπλίσουν το καθεστώς των γενοκτόνων, κατά παράβαση μάλιστα του εμπάργκο όπλων που λίγο πριν είχε επιβάλει ο ΟΗΕ, ήταν ο τότε Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας της Γαλλικής Δημοκρατίας, κατοπινός Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας και σημερινός πρόεδρος του Ιδρύματος Μιτεράν, ο και “γνωστός φίλος της Ελλάδας” κ. Υμπέρ Βεντρίν! Περισσότερα

O Θουκυδίδης στην Ουάσιγκτον

Σχολιάστε

Πρωτοκοσμικοί είναι, αμερικάνοι είναι, τι άλλο θα έκαναν απ’ το να διαβάζουν τον Πελοποννησιακό πόλεμο του Θουκυδίδη σαν … πολεμικό ρεπορτάζ; Όμως ο (και στρατηγός) συγγραφέας, οπαδός της «διπολικής» εννόησης της πραγματικότητας (δεν θα την ονομάσουμε διαλεκτική για να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις), γνήσιο διανοούμενο τέκνο του σύντομου αθηναϊκού «χρυσού αιώνα», δεν εξιστόρησε τον Πελοποννησιακό πόλεμο παρά μόνο με ένα πολιτικό κίνητρο: να γίνει «κτήμα ετ ες αιεί» η επίγνωση ότι κάθε πλευρά ενός πολέμου έχει τα δικά της «δίκια», πράγμα που καθόλου δεν εμποδίζει την γενική καταστροφή όλων των εμπόλεμων. Αυτό τότε… Περισσότερα

Σταθερά αντίπαλος του λαού και μη αναλώσιμος υπηρέτης του συστήματος

Σχολιάστε

του Ερρίκου Φινάλη

Αναγκαία μια ψύχραιμη αποτίμηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

Μπορεί να γίνει ένας χρήσιμος απολογισμός του ρόλου που έπαιξε ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς εκπροσώπους της άρχουσας τάξης στη μεταπολεμική Ελλάδα; Να βγουν δηλαδή συμπεράσματα που να βαθαίνουν την αντίληψη όσων (και ήταν εκατομμύρια!) στάθηκαν απέναντί του είτε με «πληβειακό» είτε με πιο συνειδητό τρόπο; Οι περισσότερες νεκρολογίες που γράφτηκαν αυτές τις μέρες, περιλαμβανομένων και αυτών που έγραψαν υποτιθέμενοι αντίπαλοι του μητσοτακισμού, μάλλον συσκοτίζουν. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού στην πραγματικότητα σύμπας ο επίσημος πολιτικός κόσμος και οι κονδυλοφόροι του ημιαποικιακού μνημονιακού καθεστώτος επιδίδονται αυτές τις μέρες σε διαγωνισμό εξωραϊσμού του τεθνεώτος.

Οι ύμνοι των πολιτικών εκφραστών της άρχουσας τάξης οιασδήποτε απόχρωσης στον τεθνεώτα επίτιμο πρόεδρο της ΝΔ δεν είναι υποκριτικοί. Οι «από πάνω» κάθε χρώματος αναγνωρίζουν στον Μητσοτάκη έναν δικό τους άνθρωπο, που πρωταγωνίστησε στην πολιτική ζωή για δεκαετίες και πολλές φορές τους έβγαλε από δύσκολη θέση. Κι αν αυτό είναι φυσιολογικό για τους μεγαλοαστούς και τη Δεξιά, πρέπει να θεωρηθεί εξίσου φυσιολογικό πλέον και για την έτερη πτέρυγα του αστικού πολιτικού κόσμου – τη λεγόμενη δημοκρατική παράταξη, που παλιότερα τον αποκαλούσε Εφιάλτη. Σήμερα όμως οι «κεντροαριστεροί» τον υμνούν ειλικρινά, για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή ο Μητσοτάκης μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος των ακραία νεοφιλελεύθερων πολιτικών, στις οποίες έχουν και αυτοί προσχωρήσει προ πολλού. Δεύτερον, επειδή ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο το αντιδεξιό λαϊκό αίσθημα έχει χάσει το νόημά του, κι άρα δεν κινδυνεύουν πλέον να… παρεξηγηθούν. Περισσότερα

Το τελευταίο μυστικό του πολέμου του 1967: Το σχέδιο ολέθρου για επίδειξη πυρηνικής ισχύος του Ισραήλ

Σχολιάστε

Την παραμονή του αραβο-ισραηλινού πολέμου, πριν από 50 χρόνια , Ισραηλινοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να κατασκευάσουν μια ατομική βόμβα, σχεδιάζοντας να την πυροδοτήσουν σε βουνό στη χερσόνησο του Σινά, ως προειδοποίηση προς τις αιγυπτιακές και άλλες αραβικές δυνάμεις, σύμφωνα με συνέντευξη ενός βασικού μέλους του σχεδίου 

Το μυστικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης, όπως χαρακτηρίστηκε «επιχείρηση ολέθρου» από τον ταξίαρχο εν αποστρατεία Ιτζκάκ Γιάκοφ,  θα είχε υλοποιηθεί αν το Ισραήλ έχανε τη σύγκρουση του 1967. Η έκρηξη, όπως πίστευαν οι Ισραηλινοί αξιωματούχο, θα φόβιζε και θα έκανε την Αίγυπτο και τα γύρω αραβικά κράτη – τη Συρία, το Ιράκ και την Ιορδανία – να αποσυρθούν.

Το Ισραήλ κέρδισε τον πόλεμο τόσο γρήγορα ώστε η ατομική βόμβα δεν μεταφέρθηκε ποτέ στο Σινά. Αλλά η μαρτυρία του κ. Γιακόφ, ο οποίος ρίχνει νέο φως σε μια πτυχή που διαμόρφωσε της σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, αποκαλύπτοντας τά σχέδια του Ισραήλ για το πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το πυρηνικό του οπλοστάσιο για να προφυλαχθεί. Περισσότερα

Στιγμές χαλάρωσης

Σχολιάστε

Μάργκαρετ Θάτσερ, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Η τελευταία τους συνάντηση έγινε στις 13/11/1990. Την επόμενη μέρα, σε εσωκομματικές εκλογές, η Θάτσερ έχασε την ηγεσία τού κόμματός της.

Χτες το απόγευμα, καθώς με μια συνηθισμένη διαδικτυακή βόλτα προσπαθούσα να χαλαρώσω μετά από μια ιδιαίτερα έντονη και κουραστική ημέρα δουλειάς, πέρασε φευγαλέα από το μυαλό μου μια σκέψη συμπάθειας για τους κυβερνητικούς βουλευτές και, γενικά, για το προσωπικό που υπηρετεί την αστική τάξη από θέσεις εξουσίας. Φευγαλέα (το ξαναλέω και το τονίζω!) αισθάνθηκα κάτι σαν λύπηση για όλους αυτούς που παλεύουν να αλλάξουν χρώμα στο μαύρο, προκειμένου να μας πείσουν με το ζόρι ότι, έστω και με τεράστιες δυσκολίες, όλα πάνε καλά και θα πάε ακόμη καλύτερα. Είναι όντως αξιολύπητοι, καθώς αραδιάζουν νούμερα, τα ανακατεύουν, τα γιαχνίζουν και τα σερβίρουν νομίζοντας ότι κάτι καταφέρνουν. Δεν καταλαβαίνουν οι τλήμονες αριθμολάγνοι ότι η ευημερία των αριθμών τους ελάχιστα απασχολεί τον λαό.

Οι προηγούμενοι έβλεπαν στους αριθμούς μια ιστορία επιτυχίας, ένα σαξές στόρυ, όπως το έλεγαν. Οι τωρινοί βλέπουν πλεονάσματα και ανάπτυξη εκεί όπου κάποτε υπήρχαν ελλείμματα και ύφεση. Κανένας τους δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο λαός δεν κοιτάζει τα νούμερα για να δει επιτυχίες και ανάπτυξη. Κοιτάζει, πρώτα-πρώτα, την τσέπη του. Κοιτάζει το καλάθι τού σουπερμάρκετ, που δεν λέει να γεμίσει με τα χρειώδη, παρ’ ότι το σχετικό κονδύλι τού οικογενειακού προϋπολογισμού έχει ήδη εξαντληθεί. Κοιτάζει την τσέπη του και υπολογίζει με τρόμο τις ημέρες που απομένουν ώσπου να βγει κι αυτός ο μήνας. «Ρε συ Θόδωρε», μου είπε προ καιρού κάποιος, «πάει ο μήνας 25-26 και λέω Παναγία μου να πέσω για ύπνο κι όταν ξυπνήσω να έχει πάει πρώτη του άλλου, για να έχει μπει το δεκαπενθήμερο στην τράπεζα». Άιντε τώρα να μιλήσεις σ’ αυτόν τον άνθρωπο για διαπραγματεύσεις, κλεισίματα αξιολογήσεων και ρυθμίσεις χρέους. Θα σου πει ένα μεγαλοπρεπές «δεν μας χέζεις, ρε Ευκλείδη», και θά ‘χει και δίκιο. Περισσότερα

«Και με πραξικόπημα, αν χρειαστεί»

Σχολιάστε

Το ιστολόγιο δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητο από τον θάνατο του «τελευταίου μεγάλου έλληνα πολιτικού του εικοστού αιώνα». Οφείλει έναν φόρο τιμής στο μικρανήψι τού «μεγαλύτερου έλληνα πολιτικού του εικοστού αιώνα», του Ελευθερίου Βενιζέλου. Έτσι, λοιπόν, καταθέτει στην μνήμη του τη παρακάτω εμπιστευτική αναφορά τού Ρίτσαρντ Μπάρχαμ, αξιωματούχου του πολιτειακού υπουργείου εξωτερικών, υπευθύνου για τα θέματα της Ελλάδας. Σας κουράζω αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτά τα στοιχεία δεν θα τα δείτε σε κανένα αφιέρωμα για τον εκλιπόντα.

Το έγγραφο αφορά μυστικό δείπνο στο σπίτι τού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στις 28 Ιουνίου 1965, κατά την περίοδο που εξυφαίνεται η αποστασία. Όσοι δεν έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά σας, διαβάστε το από τα ακριβή φωτοαντίγραφα που παραθέτω. Οι υπόλοιποι, δείτε την ακριβή μετάφραση που ακολουθεί. Όμως, προσέξτε όλοι με πόση άνεση συζητείται η αντικατάσταση του «ανίκανου» πρωθυπουργού με τον Μητσοτάκη, καθώς και πόσο ανάλαφρα ο τελευταίος υποδεικνύει την συμμόρφωση του Μακάριου ακόμη και με πραξικόπημα. Περισσότερα

Σαν σήμερα κατέβασαν τη σβάστικα !

Σχολιάστε

Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας ήταν τότε δύο νεαροί φοιτητές. Το παράτολμο σχέδιο για υποστολή της σβάστικας γεννήθηκε στο μυαλό τους στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη.

Πήγαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβασαν ό,τι σχετικό με τον Ιερό Βράχο. Στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια ανακάλυψαν όλες τις σπηλιές και τις τρύπες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλήφθηκαν ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Περισσότερα

Η εκστρατεία στην Κριμαία (2)

Σχολιάστε

Αυτοκρατορικοί Στρατώνες Οδησσού, Ιανουάριος 1919: Τμήμα του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων.

Με το ενθουσιώδες τηλεγράφημά του, ο Βενιζέλος τσίμπησε το δόλωμα. Ποιό δόλωμα; Ο Κλεμανσώ είχε ζητήσει την βοήθεια της Ελλάδας από τον έλληνα πρέσβυ στο Παρίσι, υποσχόμενος αόριστα κάποια υποστήριξη των ελληνικών διεκδικήσεων, χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Μάλιστα δε, ο έλληνας πρωθυπουργός ξεπέρασε κάθε προσδοκία τού γάλλου συναδέλφου του. Δυο μεραρχίες έστελνε ο Κλεμανσώ στην Κριμαία; Τρεις θα έστελνε ο Βενιζέλος! Ολόκληρο το Α’ Σώμα Στρατού!

Τελικά, συμφωνήθηκε να σταλούν μόνο δυο μεραρχίες, η 2η υπό τον υποστράτηγο Βλαχόπουλο και η 13η υπό τον υποστράτηγο Νεγρεπόντη. Η 1η θα παρέμενε σε ετοιμότητα στην Καβάλα. Για την υποστήριξη της εκστρατείας, συγκροτήθηκε από το ναυτικό η Ναυτική Μοίρα Ευξείνου, με δυο θωρηκτά και δυο αντιτορπιλλικά (αργότερα θα ενσωματώνονταν και τρία αγγλικά αντιτορπιλλικά), υπό τον πλοίαρχο Κακουλίδη, ο οποίος μιλούσε και ρωσσικά. Τον συντονισμό του εκστρατευτικού σώματος ανέλαβε ο στρατηγός Κωνσταντίνος Νίδερ. Περισσότερα

Η εκστρατεία στην Κριμαία (1)

Σχολιάστε

Μπρεστ, Φεβρουάριος 1918: Ουκρανοί και γερμανοί συζητούν εν όψει της μεταξύ τους συμφωνίας.

Στο χτεσινό κείμενο κάναμε νύξη για «κάτι δανεικά που μας έδωσε η Γαλλία για να πάρουμε μέρος στην εκστρατεία τής Κριμαίας». Για την συγκεκριμένη εκστρατεία λίγα πράγματα είναι ευρέως γνωστά και νομίζω πως αξίζει τον κόπο να πούμε δυο λόγια παραπάνω. Άλλωστε, εδώ έχουμε να κάνουμε με την πρώτη στην ιστορία υπερπόντια εκστρατεία τού ελληνικού κράτους από την ίδρυσή του το 1830. Πάμε, λοιπόν, πάλι πίσω στον χρόνο, στα 1918…

Στην Ρωσσία, η Οκτωβριανή Επανάσταση έχει μεν επικρατήσει αλλά συνεχίζει να μάχεται για το στέριωμά της. Η ανατροπή τής κυβέρνησης Κερένσκυ σήμανε και την αποδέσμευση της Ρωσσίας από την Εγκάρδια Συνεννόηση (Αντάντ), γεγονός που δυσαρέστησε την δύση. Η Γερμανία έσπευσε να εκμεταλλευτεί την συγκυρία, ώστε να απελευθερώσει δυνάμεις από το ανατολικό μέτωπο και από την Βαλτική. Με αυτόν τον στόχο, λοιπόν, οι γερμανοί επέβαλαν δυο συνθήκες που υπογράφηκαν στο Μπρεστ-Λιτόφσκ της Λευκορωσσίας: την πρώτη -και λιγώτερο γνωστή- στις 8/2/1918 με την Ουκρανία, η οποία συντασσόταν πλέον με τις Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστρία, Τσεχία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Τουρκία) και την δεύτερη στις 3/3/1918 με την Ρωσσία. Περισσότερα

Δάνεια, χρέη και παζάρια

Σχολιάστε

Η «Μεγάλη Ελλάδα», όπως την ονειρευόταν ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός. Προσοχή στην ένθετη Κύπρο. Ο Πόντος έμεινε εκτός χάρτη μάλλον επειδή εκείνη την εποχή κάποιοι τον ονειρεύονταν ως ανεξάρτητο κράτος.

Χτες κάναμε λόγο για την ακύρωση δανείων και χρεών που αποφάσισε η σοβιετική κυβέρνηση. Ειδικά για την Ελλάδα, η απόφαση αυτή ήρθε «λουκούμι» εκείνη την χρονική στιγμή. Χάρη στον μεγαλοϊδεατισμό μας, τις Κόκκινες Μηλιές και τα λοιπά εθνικιστικά όνειρα, η χώρα είχε εμπλακεί σε κάμποσους πολέμους, οι οποίοι την είχαν καταστρέψει οικονομικά. Δεν ήταν μόνο η πτώχευση του 1893 και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, που είχε καθήσει στον σβέρκο μας από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Ήταν και το ξεμάτωμα από τους βαλκανικούς πολέμους αλλά και το κόστος τής εξόδου μας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό τής Αντάντ.

Για να ανταποκριθεί στις δαπάνες των βαλκανικών πολέμων αλλά και για να μπορεί να ασφαλίσει τις περιοχές που καταλαμβάνονταν από τον στρατό, η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε και πάλι στον εξωτερικό δανεισμό. Αποκορύφωμα ήταν το δάνειο των 500.000.000 φράγκων, που συμφωνήθηκε με τους άγγλους και τους γάλλους τραπεζίτες το 1912. Προλάβαμε και πήραμε τα μισά. Πριν πάρουμε και τα υπόλοιπα, ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος. Τελικά, τα δάνεια της περιόδου 1912-1913 ρυθμίστηκαν και αναχρηματοδοτήθηκαν με νέο δάνειο το 1918. Συνολικά, κατά την περίοδο 1912-1918 πήραμε δάνεια 1.115.000.000 δρχ., είτε με την μορφή κανονικών δανείων είτε με την μορφή πολεμικών πιστώσεων. Μόνο που οι συνολικές πολεμικές δαπάνες τής ίδιας περιόδου υπολογίζονται σε 1.982.896.650 δρχ. και, μάλιστα, χωρίς να υπολογίσουμε τα παρελκόμενα κόστη. Περισσότερα

Η μάχη της Κρήτης

1 σχόλιο

«Χίτλερ να μην το καυχηθείς πως πάτησες την Κρήτη,

ξαρμάτωτη την ήβρηκες και λείπαν τα παιδιά της.

Η 5η Μεραρχία της, το αίμα της καρδιάς της.


Στα ξένα επολεμούσανε πάνω στην Αλβανία,

μα πάλι πολεμήσανε…» (Ριζίτικο)

Λιβάδι σπαρμένο άγουρες μαργαρίτες, λίγο πριν ανοίξουν, σκορπώντας το θάνατο, έμοιαζε ο ουρανός των Χανίων, την αυγή της 20ης Μαΐου του 1941. Χιλιάδες εχθρικά αλεξίπτωτα κατέκλυσαν το αεροδρόμιο του Μάλεμε, κουβαλώντας στις αποσκευές τους το σχέδιο «Ερμής», το οποίο είχε εμπνευστεί λίγες ημέρες νωρίτερα ο στρατηγός KurtStudend. Περισσότερα

Το σχέδιο “Λευκός θάνατος”: Ο ανθελληνικός ρόλος των Γερμανικών τραπεζών στη Μικρασιατική καταστροφή

Σχολιάστε

Του Ευθύμη Λεκάκη

Δυο πράξεις του ίδιου δράματος α) Οικτρή έξοδος και β) Ανελέητη λεηλασία.

13 Ιούνη 1914. Η πρώτη οικτρή ομαδική έξοδος των Ελλήνων από τη Μικρασία.

Χριστιανικοί πληθυσμοί, κατέφθαναν από το εσωτερικό της χώρας, εξ αιτίας της σκληρής καταπίεσης από τους οπαδούς του κινήματος των Νεότουρκων. Την ίδια περίοδο, σημειώνονται βίαιοι αλλά και εκούσιοι από φόβο εξισλαμισμοί, μεταφορές με βία κοριτσιών στα χαρέμια των αγάδων, νεαρά αγόρια πουλιόταν στο μεγάλο σκλαβοπάζαρο του Ικονίου για λίγα μόνο μετζίτια.

300.000 πρόσφυγες ήδη είχαν πάρει το δρόμο της προσφυγιάς και βρίσκονταν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, περιμένοντας την έκβαση των εξελίξεων αλλά και τις αντιδράσεις των λεγόμενων “Μεγάλων Δυνάμεων”.

3.800 Έλληνες, Οθωμανοί υπήκοοι, στοιβαγμένοι σαν τα ζώα, μέσα σ’ ένα πλοίο κατέφυγαν κυνηγημένοι από το λιμάνι της Παλιάς Φώκαιας με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και άλλοι 2.000, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, για τον Πειραιά. Περισσότερα

Ένας βρόμικος πόλεμος – 13. Ο ρόλος της Δύσης και το τέλος

Σχολιάστε

Δεκέμβριος 2009: Ο Ιένγκ Σαρύ ακούει την καταδίκη του από το δικαστήριο σε ισόβια.

Μπαίνοντας ο Μάιος του 1978, λοιπόν, οι φιλοβιετναμεζικές και άλλες αντιτιθέμενες στους Ερυθρούς Χμερ δυνάμεις ξεσηκώθηκαν στα ανατολικά τής Καμπότζης. Στις 10 Μαΐου, το κρατικό ραδιόφωνο κάλεσε τον λαό να πάρει τα όπλα και όχι απλώς «να εξαλείψει πλήρως τα 50 εκατομμύρια βιετναμέζων» αλλά να «καθαρίσει τις λαϊκές μάζες» από το βιετναμικό μίασμα, χαρακτηρίζοντας συλλήβδην ενάμισυ εκατομμύριο ανθρώπους, που έμεναν στις ανατολικές επαρχίες, ως «κορμιά Χμερ με μυαλά βιετναμέζων». Στο εξάμηνο πογκρόμ που ακολούθησε, η μανία τού Πολ Ποτ κόστισε την ζωή σε τουλάχιστον 100.000 καμποτζιανούς.

Όταν ο Πολ Ποτ αποθρασύνθηκε τόσο ώστε να επεκτείνει τις σφαγές και μέσα στο Βιετνάμ, το Ανόι αποφάσισε να επέμβει. Ανήμερα Χριστούγεννα ο βιετναμικός στρατός εισέβαλε στην Καμπότζη, σάρωσε τους Ερυθρούς Χμερ και μέσα σε δυο μόλις εβδομάδες, στις 7 Ιανουαρίου 1979, όχι απλώς είχε καταλάβει την Πνομ-Πενχ αλλά είχε εγκαταστήσει και νέα κυβέρνηση. Ο Πολ Ποτ αποτραβήχτηκε στα σύνορα με την Ταϊλάνδη, όπου συγκέντρωσε όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει πιστές, στρατοπεδεύοντας πότε στην μια πλευρά των συνόρων και πότε στην άλλη. Η στρατιωτική κυβέρνηση της Ταϊλάνδης του έκανε πλάτες επειδή έβγαζε χρήμα από την διακίνηση των όπλων που έστελνε η Κίνα στον Πολ Ποτ. Περισσότερα

Ένας βρόμικος πόλεμος – 12. Ένας κομμουνιστής… μη κομμουνιστής

Σχολιάστε

Πεκίνο, 1970: Ο Μάο Τσεντούγκ (αριστερά) χαιρετά τον Ιένγκ Σαρύ υπό το βλέμμα του Πολ Ποτ.

Καθώς μπαίνει η άνοιξη του 1975, ο Λον Νολ καταλαβαίνει ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η κυβέρνηση αποφασίζει να έλθει σε επαφή με τους αντάρτες για να συζητήσουν μια συμφωνία παράδοσης. Ο Πολ Ποτ απορρίπτει κάθε συζήτηση. Ο Νολ ξέρει ότι το όνομά του είναι πρώτο στον κατάλογο εκείνων που θα εκτελέσει ο Πολ Ποτ όταν πάρει την εξουσία, οπότε ανήμερα πρωταπριλιά παίρνει το αεροπλάνο και, μέσω Ινδονησίας, φτάνει στην Χαβάη (*). Στις 17 του μηνός, οι αντάρτες μπαίνουν στην Πνομ-Πενχ και μια καινούργια σελίδα στην ιστορία της Καμπότζης αρχίζει. Για τους Ερυθρούς Χμερ, είναι το έτος μηδέν.

Στο σημείο αυτό πρέπει να αποδομήσουμε μερικούς μύθους και να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους, αποκαθιστώντας την ιστορική αλήθεια. Περισσότερα

Ένας βρόμικος πόλεμος – 11. Η Καμπότζη στις φλόγες

Σχολιάστε

Πνομ-Πενχ, Απρίλιος 1970: Ο Λον Νολ (μέσον) με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Σπύρο Άγκνιου (δεξιά).

Για να καταλάβουμε τα όσα ακολουθούν, πρέπει να πούμε ότι ο Νοροντόμ Σιχανούκ έχει περάσει στο βιβλίο Γκίνες ως ο πολιτικός που κατέλαβε τα περισσότερα αξιώματα στον κόσμο. Είπαμε ήδη ότι ήταν βασιλιάς τής Καμπότζης, αξίωμα στο οποίο βρέθηκε δυο φορές: 1941-1955 και 1993-2004. Άλλες δυο φορές διετέλεσε διάδοχος του θρόνου, αφού το 1955 άφησε τον πατέρα του να ξαναγίνει βασιλιάς κι αυτός ξανάγινε διάδοχος ενώ ταυτόχρονα κατέβηκε επί κεφαλής κόμματος στις εκλογές, τις κέρδισε και έγινε πρωθυπουργός. Όταν, το 1960, πέθανε ο πατέρας του, ο Σιχανούκ άλλαξε το σύνταγμα και έγινε πρόεδρος, θέση την οποία διατήρησε ως το 1970. Λεπτομέρεια: την 15ετία 1955-1970, το κόμμα του Σιχανούκ ήταν το μόνο νόμιμο κόμμα στην χώρα. Αυτά ως εισαγωγή και συνεχίζουμε την αφήγησή μας.

Η ευκαιρία που περίμενε ο Πολ Ποτ ήρθε στις 18 Μαρτίου 1970 και του την σέρβιρε στο πιάτο ο Σιχανούκ. Ενώ βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στο Παρίσι, ο Σιχανούκ διέταξε την κυβέρνηση να οργανώσει αντιβιετναμέζικα συλλαλητήρια στην Πνομ-Πενχ. Όμως, η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο της αστυνομίας και οι διαδηλωτές οργίασαν, καταστρέφοντας τις πρεσβείες και του Βόρειου και του Νότιου Βιετνάμ. Για να βγει λάδι, ο Σιχανούκ δεν δίστασε να καταδικάσει από το Παρίσι τα επεισόδια, να κατηγορήσει «σκοτεινούς κύκλους» για την διοργάνωση των συλλαλητηρίων και να απειλήσει με κυρώσεις κατά παντός υπευθύνου όταν θα επέστρεφε. Περισσότερα

Ένας βρόμικος πόλεμος – 10. Η γέννηση των Ερυθρών Χμερ

Σχολιάστε

Παρίσι, Ιούνιος 1946: Ο 23χρονος βασιλιάς της Καμπότζης Νοροντόμ Σιχανούκ επιθεωρεί γαλλικό άγημα.

Πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, ο ινδός βραχμάνος Καμπού, ακολουθώντας ένα βέλος που είδε στον ύπνο του, έφτασε κάπου στην νοτιοανατολική Ασία ψάχνοντας γυναίκα. Εκεί συνάντησε την πριγκήπισσα Μέρα, την παντρεύτηκε και τα παιδιά τους πήραν το όνομα Κμερ (Καμπού+Μερα). Για να προικίσει την κόρη του, ο βασιλιάς πατέρας της ρούφηξε την θάλασσα και χάρισε την γη που αποκαλύφθηκε στο νιόπαντρο ζευγάρι. Ο Καμπού τον ευχαρίστησε και έδωσε στην περιοχή το όνομά του: Καμπούτσεα, Καμπότζη. Αυτά λέει ο μύθος. Αλλά και η πραγματικότητα λέει ότι τα παραθαλάσσια εδάφη της Ν.Α. Ασίας αποκαλύφθηκαν από το χαμήλωμα των νερών του ωκεανού, όπως λέει επίσης ότι οι Κμερ (ή Χμερ) είναι ένας από τους πιο παλιούς λαούς της περιοχής, καθώς βρίσκονται διαπιστωμένα εκεί τουλάχιστον εδώ και 4.000 χρόνια. Χρόνια στα οποία μεγαλούργησαν, κυρίως με την Αυτοκρατορία του Άνγκορ, που κράτησε από τον 9ο μέχρι τον 15ο αιώνα.

Όμως, ποιά σχέση έχουν όλα αυτά με την αφήγησή μας. Προσέξτε: στην Καμπότζη μεγαλουργούν οι αρχαίοι Κμερ, στο Λάος παράγουν πολιτισμό οι αρχαίοι Τάι και το Βιετνάμ έχει λόγους να καμαρώνει για την αρχαία αυτοκρατορία τού Αννάμ. Την εποχή που κάθε λαός ήταν στην ακμή του, άρπαζε κι ένα κομμάτι γης από τους γείτονές του, το οποίο το ξανάχανε όταν κάποιος γείτονας γινόταν ισχυρότερος. Με τέτοιο παρελθόν και το παρόν να είναι βουλιαγμένο στην πείνα και στους πολέμους, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί άνθισε σ’ ολόκληρη την Ινδοκίνα ο εθνικισμός. Ένας εθνικισμός που μόλυνε και τους κομμουνιστές και οδήγησε σύντομα (το 1951) το ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδοκίνας στην διάσπασή του σε Εργατικό Κόμμα Βιετνάμ, Λάο Ισσάρα και Καμποτζιανό Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα. Περισσότερα

Ένας βρόμικος πόλεμος – 9. Λάος: ένα υπέροχο μέρος να κάνεις πόλεμο

Σχολιάστε

Ο πρίγκηπας Σουφαβουνόνγκ με τον Χο Τσι Μινχ.

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου άφησε το Λάος στο χάος. Αν και οι ιάπωνες είχαν ανακηρύξει, κατά την κατοχή τους, την ανεξαρτησία του Λάος, οι γάλλοι ήθελαν να επιστρέψουν όταν τελείωσε ο πόλεμος. Όμως, κατά την διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής, είχε αναπτυχθεί στην χώρα ένα ισχυρό εθνικιστικό κίνημα, το οποίο πάλευε για την ανεξαρτησία. Οπωσδήποτε, αυτό οφειλόταν και στην πληθυσμιακή σύνθεση του Λάος, οι κάτοικοι του οποίου ανήκαν παλιότερα στις φυλές Τάι αλλά εκείνη την εποχή ήσαν κατά 60% βιετναμεζικής καταγωγής, οπότε ήταν λογικό να επηρεάζονται θετικά από τις εξελίξεις στην γειτονική χώρα.

Το 1945, λοιπόν, ενώ ο πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του, οι γάλλοι άρχισαν να στέλνουν κομμάντος στο Λάος, δήθεν για να οργανώσουν ανταρτικές ομάδες κατά των ιαπώνων. Όμως, εκείνο που επεδίωκαν ουσιαστικά ήταν να στήσουν τις κατάλληλες δομές ώστε η χώρα να επιστρέψει στην γαλλική επικυριαρχία ως προτεκτοράτο. Κι επειδή η δράση φέρνει αντίδραση, απέναντι στους γάλλους οργανώθηκε ένα εθνικιστικό κίνημα, το Λάο Ισσάρα (Ελεύθερο Λάος) από τρεις πρίγκηπες: τον Φετσαράθ Ρατταναβόγκσα, τον αδελφό του Σουβάννα Φούμα και τον ετεροθαλή αδελφό τους Σουφανουβόνγκ. Το ξέρω ότι αυτά τα ονόματα είναι δύσκολα αλλά σημειώστε τα γιατί θα τα βρούμε μπροστά μας. Περισσότερα

Older Entries