Αρχική

Το Ιδιώνυμο του Βενιζέλου

Σχολιάστε

 

«Το νομοσχέδιον δεν επιδιώκει να διώξη τον κομμουνισμόν ως ιδέαν, αλλά τη Γ’ Διεθνή και τας μπολσεβικικάς αρχάς αυτής, αίτινες απέχουν πολύ του ιδεώδους κομμουνισμού. Το νομοσχέδιον επιδιώκει τη δίωξιν των οπαδών της Γ’ Διεθνούς. Δε δυνάμεθα να διώξωμεν τον κομμουνισμόν, διότι και ο Χριστός υπήρξε κήρυξ της ιδέας αυτής.

Ο Χριστός διεκήρυξε πρώτος τον κομμουνισμόν, αλλά από την υψηλήν ιδεολογίαν του κομμουνισμού μέχρι των ανατρεπτικών ενεργειών των ανθρώπων της Μόσχας, υπάρχει διαφορά».

Με αυτό τον νομικό όρο έμεινε στην ιστορία ο νόμος 4229 του 1929, που έπληττε ευθέως τα δημοκρατικά δικαιώματα των ελλήνων πολιτών, με στόχο την καταστολή της κομμουνιστικής προπαγάνδας και δράσης. Περισσότερα

Ιδιώνυμο για πλειστηριασμούς και αληθινές ψευδείς ειδήσεις

Σχολιάστε

του Θάνου Καμήλαλη

Ένα μοντέρνο «ιδιώνυμο», όρος που έχει χρησιμοποιηθεί στις πιο μαύρες εποχές της προπολεμικής και μεταπολεμικής Ελλάδας, για την ποινικοποίηση κινητοποιήσεων και εν γένει της δράσης αριστερών οργανώσεων, φέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για να καταστείλει το κίνημα κατά των πλειστηριασμών. Την ίδια στιγμή, ο διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς δηλώνει, παρά τα όσα μετέφεραν ελληνικά ΜΜΕ, ότι οι τράπεζες έχουν συμφωνήσει (μεταξύ τους) να «περιορίσουν τις πραγματικά πρώτες κατοικίες που θα βγουν σε πλειστηριασμούς»

Σύμφωνα με την τροπολογία, που φέρει την υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης, Σταύρου Κοντονή και κατατέθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στη Βουλή, εισάγονται εξαιρέσεις στον Ποινικό Κώδικα και προβλέπεται ποινή φυλάκισης τριών ή έξι μηνών κατ’ελάχιστο όριο και αυτεπάγγελτες διώξεις σε όποιον προκαλεί «απλή σωματική βλάβη ή απειλεί με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, υπάλληλο πλειστηριασμού». Πρόκειται για τα μέτρα καταστολής που είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση στο προεδρείο του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών – Πειραιώς και Αιγαίου, ώστε να «διενεργούνται απρόσκοπτα οι πλειστηριασμοί» και να «διασφαλίζεται η ασφάλεια των συμβολαιογράφων».  Περισσότερα

Η φαλκίδευση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα: ιστορικές «συμπτώσεις»

Σχολιάστε

tosidimokratiaxounta copy

Του Γεράσιμου Δασκαλόπουλου – Χάουσμαν

Στη διάρκεια του ελληνικού «σύντομου εικοστού αιώνα», η υποκατάσταση του κράτους δικαίου από το αστυνομικό κράτος πήρε πολλές μορφές, με τις οποίες δυστυχώς διαπιστώνουμε σήμερα διάφορες αντιστοιχίες: τα σημάδια που μας δείχνουν ότι το κράτος δικαίου φαλκιδεύεται και αντικαθίσταται ολοένα περισσότερο από το αστυνομικό κράτος πληθαίνουν. Ας το σκεφτούμε πριν να είναι πολύ αργά…

Από το ξέσπασμα του εθνικού διχασμού το 1915 μέχρι τη δικτατορία του 1967, η Ελλάδα έζησε σε ένα καθεστώς «νόθας» δημοκρατίας. Το πολίτευμα ήταν δημοκρατικό και κατά το μάλλον ή ήττον οι εκλογές διεξάγονταν αρκούντως ικανοποιητικά (με εξαίρεση τις περιόδους δικτατορίας, την περίοδο 1944-1949 και τις περίφημες εκλογές του 1961). Όμως, εν τοις πράγμασι στην Ελλάδα δεν υπήρχε «κράτος δικαίου» αλλά «αστυνομικό κράτος». Οι μη εθνικόφρονες πολίτες διώκονταν απηνώς είτε με το «ιδιώνυμο» είτε ως κατάσκοποι είτε με την παρασυνταγματική και αντισυνταγματική νομοθεσία που έμεινε γνωστή ως «έκτακτα μέτρα». Επρόκειτο όχι μόνο για τους κομμουνιστές (ή «συμμορίτες» ή «εαμοβούλγαρους»), τις οικογένειές τους και όσους είχαν συνταχθεί με το ΕΑΜ στην Κατοχή, αλλά και για άλλες κατηγορίες  – και οι βενιζελικοί, λόγου χάρη, έχουν διωχθεί απηνώς το 1935, και οι αντιβενιζελικοί μετά το 1917, και οι οπαδοί της αβασίλευτης δημοκρατίας σε πολλές περιόδους, ακόμη κι αν δεν ήταν αριστεροί, και βέβαια όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες σε περιόδους δικτατοριών. Περισσότερα