της Δήμητρας Μυρίλλα

Στην φιέστα – τελετή «παράδοσης» του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Δημόσιο όλα ήταν προσεκτικά και σοφά διατυπωμένα. Ο πρόεδρος του Ιδρύματος – από αγωνία άραγε; – χρησιμοποίησε τη λεγόμενη «κοινή γνώμη». Και ποια είναι αυτή; Είναι αυτή που ανησυχεί για την τύχη της απαστράπτουσας – πλην φαραωνικής και αμετροεπούς – κατασκευής από τη στιγμή που τη διαχείρισή της θα αναλάβει το μίζερο και σκοτεινό Δημόσιο. Και πως το τεκμηρίωσε; Ανάγνωσε από βήματος σχετικά ηλεκτρονικά μηνύματα αγωνίας και ανησυχίας του κοινού. Από την άλλη πλευρά, ο Πρωθυπουργός, ανταπάντησε, αφού πρώτα δόξασε την ανιδιοτέλεια του ευεργέτη, λέγοντας: Μπορώ να σας δώσω και αντίστροφα παραδείγματα στο παρελθόν. Δηλαδή όχι μονάχα παραδείγματα δημόσιων χώρων που εγκαταλείφθηκαν, αλλά και χώρων που η ιδιωτική πρωτοβουλία αξιοποιώντας τον Δημόσιο χώρο, το Δημόσιο χρήμα, προκειμένου όμως να υλοποιήσει ιδιοτελή σχέδια, τα λειτούργησε, τα αξιοποίησε –και ιδιαίτερα στον χώρο του Πολιτισμού- και όταν τα φέσωσε με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, τα παρέδωσε ξανά στο Δημόσιο για να μπορέσουν να λειτουργήσουν.

Αλλά, για ποιά κοινή γνώμη επιστράτευσε ο πρόεδρος το Ιδρύματος. Αυτή που διαμορφώνεται σε κενό αέρος; Προφανώς όχι. Επιστράτευσε εκείνη που διαμορφώνεται από την κυρίαρχη ιδεολογία και η οποία διαθέτει τα ανάλογα προπαγανδιστικά μέσα χειραγώγησής της. Είναι η ίδια «κοινή γνώμη» που οδηγείται (ή μήπως καθοδηγείται) να θεωρεί ότι το πολιτιστικό προϊόν δεν είναι κοινωνικό αγαθό, αλλά λογιστικό και χρηματιστηριακό μέγεθος. Η ίδια «κοινή γνώμη» όπου οι φορείς της επιμελώς οδηγούνται να αυτοπροσδιορίζονται ως «ιθαγενείς» που περιμένουν τα πλούσια δώρα. More