Home

Σε μια κυριολεκτική ρωγμή του χρόνου

Leave a comment

Σε μια κυριολεκτική ρωγμή του χρόνου, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Αυτό το 2020 που αφήνουμε πίσω μόνο ως αδιάφορη χρονιά δεν θα μείνει στην Ιστορία και στη μνήμη μας. Ξεκίνησε με άσχημες προθέσεις και τελείωσε με καταστροφικές συνέπειες. Όπως έγραψε κάποιος: αυτή η τετραετία το 2020.

Μια συστηματική καταγραφή των όσων επέφερε θα αποκάλυπτε πως είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που έχουμε συγκρατήσει στο νου μας και ασφαλώς εξαιρετικά πιο οδυνηρά από όσα μπορούσαν να φανταστούν ακόμη και οι συνήθεις μάντεις των κακών.

Έχει γίνει κοινός τόπος η διαπίστωση πως όταν βγούμε απ’ αυτή τη φυλακή της πανδημίας “οι δρόμοι θάναι αδειανοί κι η πολιτεία μας πιο ξένη”. Που σημαίνει πως μπροστά μας υπάρχουν χειρότερα, αν υπολογίσουμε την οικονομική σάρωση στα μικρομεσαία εισοδήματα και τους μισθωτούς, καθώς η υγειονομική κρίση χρησίμευσε ως μια ακόμη μεγάλη ευκαιρία στα υπερμεγέθη εισοδήματα να αναδιανείμουν πλούτο προς όφελός τους, με μια βεβαιότητα που αγγίζει τα όρια της αφέλειας πως οι κάτω θα υπακούσουν και θα υποταχθούν και πάλι στη λογική πως δεν γίνεται αλλιώς, πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. More

Φονικός κόσμος

Leave a comment

Φονικός κόσμος, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Μερικές φορές είναι σημαντικό, νομίζω, να αναπαράγονται οι ειδήσεις – εκείνες οι οποίες δεν παίζουν συχνά, ή δεν παίζουν ποτέ στα βρώμικα νερά των καναλιών της τηλεοπτικής Βενετίας μας – όχι γιατί μπορούν από μόνες να δημιουργήσουν συνείδηση, αλλά γιατί μπορούν να αποκαλύπτουν τι βρίσκεται πίσω από τα εκατομμύρια, δισεκατομμύρια μικρά μηνύματα, στο μεγάλο δίκτυο της αναπαραγόμενης (ψευδούς) ευδαιμονίας.

Ένα από τα βασικά δόγματα του νεοφιλελευθερισμού είναι πως ακόμα κι αν μεγαλώνουν  σε ιλιγγιώδη μεγέθη οι ανισότητες μεταξύ πλούσιων και φτωχών, ο πλούτος και η ευημερία που παράγεται από την “απελευθέρωση” τις επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής εφευρετικότητας και του ανταγωνισμού είναι τέτοιος ώστε να κάνει όλον τον πλανήτη να ευημερεί, γιατί καθένας έχει να μοιραστεί κάτι παραπάνω από εκείνο που μοιραζόταν πριν. Μια αδιάκοπη πρόοδος που κάνει του πλούσιους πλουσιότερους αλλά και τους φτωχούς λιγότερο φτωχούς. Όλοι έχουν μερίδιο, μικρό ή μεγάλο στην ευημερία. More

Μας κλέβουν στα όνειρα

Leave a comment

Μας κλέβουν στα όνειρα, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Στο Μεταξουργείο δυο πακιστανοί βρέθηκαν νεκροί εξ αιτίας αναθυμιάσεων σόμπας υγραερίου. Σημειώστε έναν ουσιαστικό συμβολισμό, επί της οδού Βίκτωρος Ουγκώ. Πόσους αιώνες μετά οι Άθλιοι θα επανέρχονται;

Στην Κομοτηνή ένα κοριτσάκι 4 ετών πέθανε από ασφυξία λόγω πυρκαγιάς που έκαψε την παράγκα όπου ζούσε με την οικογένειά της. Η είδηση δεν περιέχει κάποιον περαιτέρω συμβολισμό.

Πιο κάτω στις ειδήσεις περιέχεται η πληροφορία πως ο ένας στους τέσσερις προσερχόμενους στα πρατήρια καυσίμων να αγοράσει πετρέλαιο θέρμανσης αγοράζει σε μπιτόνια. More

Δική σας είναι η …ΕΛΑΣ

Leave a comment

Δική σας είναι η …ΕΛΑΣ, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Αν χτυπήσει η πόρτα σου δυνατά κι ακούσεις βουή μπορείς πλέον να φανταστείς πως δεν είναι επίσκεψη φίλων. Πίσω από τους χτύπους βρίσκονται μηχανικά τέρατα, βρυχώνται και σπρώχνουν, αν χρειαστεί να σε ρίξουν κι απ’ τη σκάλα, κάνουν κεφαλοκλειδώματα και περνάνε χειροπέδες πίσω από την πλάτη. Και ανάμεσα στους βρυχηθμούς ακούγονται ανθρώπινες λέξεις, μαύρου χρώματος.

Η εικόνα είναι καινούργια, ή μόλις έφτασε και στα δικά μας σπίτια, των νοικοκυραίων, απρόσκλητη; Αποτελεί νέο φαινόμενο ή μόνο μια επανάληψη του παλιού, απλώς σε μεγαλύτερη ποσότητα, και επεμβάσεων και βίας;

Όπως συμβαίνει και με άλλα παρόμοια αλλά και πολύ πιο συνολικά φαινόμενα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής είτε πολύ εύκολα τα ανακηρύσσουμε καινούργια είτε πολύ δύσκολα. More

Η γηραιά Αλβιώνα

Leave a comment

Η γηραιά Αλβιώνα, του Θανάση Σκαμνάκη

του Θανάση Σκαμνάκη

Η Βρετανία στο προσκήνιο και πάλι. Η παλιά εκείνη αυτοκρατορία, που πιστοποίησε κατ’ επανάληψη τι σημαίνει καπιταλισμός, από τον καιρό του Κρόμβελ μέχρι τη Θάτσερ και τον Μπόρις Τζόνσον.

  Η δύναμη που επέβαλε τον “πολιτισμό” στους “καθυστερημένους” μαύρους, μελαψούς, κίτρινους σε όλα τα μήκη του πλανήτη. Που έδειξε τη δύναμη του ξίφους και της ευγένειας στους ξένους υπηκόους, αλλά και στους δικούς της. Που μέτρησε στη διαδρομή της εκατομμύρια πτώματα “εκπολιτιζόμενων” αλλοεθνών, που έπνιγε στο αίμα τις εξεγέρσεις των Ιρλανδών ή τα κινήματα ανεξαρτησίας και δημοκρατίας σαν της Ελλάδας το ’44. Που μετέδωσε το πνεύμα του αγγλικού προτεσταντισμού για να επιτρέψει στον άτακτο βασιλιά της Ερρίκο Η΄ να παντρευτεί την Άννα Μπολέιν, αλλά και για να οχυρώσει την εργασιακή και κατακτητική αρετή του νέου καπιταλιστικού κόσμου. Που ανέλαβε την πρωτοπορία στα νέα προγράμματα του νεοφιλελευθερισμού, τα οποία πληρώνουν ακριβά όλοι οι εργαζόμενοι και οι εκτός και οι εντός της χώρας. More

Αποχαιρετώντας την παλιά παρέλαση

Leave a comment

Lesley Oldaker: "Cities full of empty people"

Lesley Oldaker: “Cities full of empty people”

του Θανάση Σκαμνάκη

“-Και τι καταλάβαμε; Ένας αιώνας πέρασε. Τι καταλάβαμε;

-Ε, καπνίσαμε μερικά τσιγάρα, αγαπήσαμε την ίδια γυναίκα και χαρήκαμε. Πολύ χαρήκαμε. Λίγο είναι;”.

Αυτός είναι, αν θυμάμαι καλά, καθώς περνούν τα χρόνια εξασθενούν οι παλιές εικόνες,  ένας διάλογος σε κάποια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Σκέφτομαι πως συμφωνώ, λίγα είναι;, αλλά και πάλι, λέω, ναι λίγα είναι, ζήσαμε πολύ περισσότερα, απαιτήσαμε πολύ περισσότερα, κατακτήσαμε πολύ περισσότερα, χάσαμε πολύ περισσότερα, γι’ αυτό είμαστε εδώ, μ’ αυτό το ανικανοποίητο αίσθημα, την ψυχή μας να στριφογυρίζει τις νύχτες στο κρεβάτι διεκδικώντας ακόμη τις μέρες (“Οι μέρες που λαχτάρησα θαρθούν. Εγώ τη λέω δέντρο.”, όπως τραγούδαγε ο παλιός Σαββόπουλος, που μετά έγινε “όλοι μαζί μπορούμε”). More

Η επίδραση των άστρων

Leave a comment

Η επίδραση των άστρων, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Τ’ αστέρια παραμένουν στη θέση τους, είτε εσύ ίπτασαι στη σκέψη και τη θέα τους, είτε βρίσκεσαι καθηλωμένος στο έδαφος. Θέλουν να πουν πως θα βρίσκονται πάντα εκεί, σαν στερεωμένα στο διάστημα κι αθάνατα – αλλά κι εδώ η αθανασία είναι σχετική, θέμα εντύπωσης, μισή αλήθεια, καθώς κάποια που φέγγουν μπορεί να έχουν ήδη πεθάνει από καιρό, απλώς δεν έφτασε σ’ εμάς το νέο – για να υποδέχονται τις δικές μας επιθυμίες και φαντασίες, τις προσδοκίες, τις πτήσεις και τις πτώσεις.

Όταν ήμουν παιδί, ξαπλωμένοι κάτω από την καλοκαιρινή νύχτα κάναμε τη γνωστή απόπειρα να μετρήσουμε τ’ αστέρια, και κατέληγα να αισθάνομαι τη συντριβή του ασήμαντου. Ξαφνικά ανακάλυπτα πως δεν ήμουν το κέντρο του κόσμου, εγώ, το σπίτι, το σχολείο, η γειτονιά, η χώρα, η γη. Κι αν για τη γη και για τη χώρα δεν με απασχολούσε, άρχιζε να με απασχολεί το αστρικό σύστημα. Φυσικά αυτό δεν με γλύτωσε από το να θεωρώ, όταν μεγάλωνα πια, πως ο κόσμος γυρίζει γύρω από μένα, ούτε και τη μάνα μου να πιστεύει το ίδιο, όπως κι όλες σχεδόν τις μανάδες του κόσμου. More

Η Αριστερά ως σχέση

Leave a comment

Η Αριστερά ως σχέση, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Κάθε φορά τέτοιες μέρες, όλοι μας (ή μήπως όχι όλοι;) ξαναβουλιάζουμε σε ερωτήματα σχετικά με την Αριστερά, τα οποία ξεχνάμε λίγο καιρό μετά, γιατί μάλλον θέλουμε να τα ξεχνάμε (είναι πιο βολικά χωρίς αυτά).

Τα εκλογικά ποσοστά υποχωρούν και οι εκπρόσωποι λένε πως αντέξανε. Η δουλειά της Αριστεράς, η βασική επιδίωξη είναι να αντέξει, ως φαίνεται. Οι εκπρόσωποι λένε πως η πίεση ήταν μεγάλη και αυτά που έκαναν λίγα δεν είναι. Η Αριστερά είναι φτιαγμένη για να δρα σε συνθήκες μη πίεσης και μαθημένη να περιορίζεται στα λίγα, ως φαίνεται. Οι εκπρόσωποι λένε πως η επόμενη μέρα είναι η αποφασιστική και πως οι εκλογές δεν αποτυπώνουν τον πραγματικό συσχετισμό. Αλλά όταν υπάρχει κάποιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα πανηγυρίζουν, και πριν τις εκλογές επιστρατεύουν πολλά “αστικά” κόλπα για την προσέλκυση μερικών ψήφων που θα ανεβάσουν το κύρος και την επιρροή. Κι όσο για την αποφασιστική επόμενη μέρα κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από το πόσο αποφασιστική ήταν η προηγούμενη.

More

Το “Πολυτεχνείο” ήταν πιο σημαντικό για το μέλλον του παρά για το παρόν του

Leave a comment

Ένας από τους πολλούς που δεν εξαργύρωσαν.

του Θανάση Σκαμνάκη

Η νέα ποιότητα της εξέγερσης οφείλεται στο ότι συνδέθηκε με τα υπόγεια, αυθόρμητα ρεύματα μιας κοινωνικής αμφισβήτησης.

Σχεδόν όλα έχουν ειπωθεί. Τόσο που φαντάζει σα να κουραστήκαμε όλοι, κι εκείνοι που ακούνε κι εκείνοι που τροφοδοτούν κατ’ έτος τις αναμνήσεις και τη νεανική τους ορμή με αφηγήσεις προσαρμοζόμενες αναλόγως.

Τώρα, νομίζω, πως στην αγορά δεν έχει αντίκρισμα το νόμισμα «ήμουν κι εγώ εκεί». Όχι γιατί εξορίστηκε το παρελθόν, όσο γιατί κάθε αφήγηση ακολουθείται από ένα ερώτημα: «τώρα πού είσαι;». Το οποίο είναι δύσκολο να απαντηθεί, ακόμα κι από εκείνους που «είναι». More

Λαός

Leave a comment

Λαός, του Θανάση Σκαμνάκη

του Θανάση Σκαμνάκη

Ας περιπλανηθούμε σε ουσιώδεις αναζητήσεις. Γύρω μας είναι λαός. Αυτό που αποθεώνει και καταβαραθρώνει η Αριστερά ανάλογα πως της πάει, καθώς δεν έχει ορίσει τι είναι εκείνο που επικαλείται ως λαό. Απλώς έχει καταχωρίσει τη λέξη μαζί με τις άλλες θεοποιημένες, που όσο θεοποιούνται τόσο χάνουν, ή ξεχνούν, το νόημα τους.

Είναι οι γονείς, εργαζόμενοι, εργάτες και μικροαστοί, που δεν αφήνουν τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο μαζί με τα παιδιά των μεταναστών στο Ωραιόκαστρο. Είναι εκείνος ο οδηγός που κατέβασε τα μεταναστόπουλα από το λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη, και οι επιβάτες που δεν έβγαλαν μιλιά.

Είναι εκείνοι που συνεισέφεραν στη δολοφονία του Ζακ, στη Γλάδστωνος, και επί πλέον εκείνοι που βιντεοσκοπούσαν τη δολοφονία – κι όπως το πάρεις αυτό, καθώς αφ’ ενός δεν έπραξαν ώστε να αποτρέψουν την πράξη, αφ’ ετέρου την αποτύπωσαν κάνοντας δυνατή την αποκάλυψη για το τι ακριβώς συνέβη. More

Οι Άθλιοι στη Γλάδστωνος

Leave a comment

https://www.kommon.gr/media/k2/items/cache/180d9a4c279d10df8c7ef5fca74426c3_S.jpg

Του Θανάση Σκαμνάκη

Στην εφηβεία μας η σχέση του Γιάννη Αγιάννη με τον Ιαβέρη ήταν το μέτρο της ευαισθησίας. Γενιές πριν από εμάς, και άλλες μετά από εμάς, πήραν το μέρος του καταδιωγμένου απέναντι στην αδυσώπητη εξουσία. Όλοι; Όχι. Αλλά το μεγάλο ηθικό ρεύμα στην κοινωνία δεν ήταν με τον Ιαβέρη. Ακόμα κι όταν, εξαιτίας συγκυριακών αναγκών ή συμπτώσεων, κατέφευγε και στον Ιαβέρη.

Αυτά ήταν την εποχή που ο νεοφιλεύθερος άνθρωπος δεν είχε εξορίσει το Γιάννη Αγιάννη και δεν είχε προσχωρήσει στη λογική του απόλυτου νόμου της ατομικής ιδιοκτησίας, τον οποίο ο Ιαβέρης εκπροσωπούσε και υπηρετούσε. More

«Ασυνέχειες»…

Leave a comment

του Θανάση Σκαμνάκη

Οι λέξεις είναι ολόκληρος κόσμος. Απελευθερώνουν, ή και το αντίθετο. Μπορεί να κατασκευάζουν σύμπαντα ονειρικά, μπορεί και εφιάλτες. Μπορεί μάγισσες που κατοικούν σε απρόσιτους πύργους να επιβουλεύονται τους ανθρώπους, ανακατεύοντας όλη μέρα σε μια μεγάλη χύτρα φράσεις και έννοιες μαζί με πόδια νυχτερίδας, ρίζες μανδραγόρα, δόντια φιδιού και άλλα. Μπορεί να είναι μια πιο μαγική ασχολία ποιητών, που ψάχνουν ιδέες, εικόνες, ταιριάσματα κι ανατροπές.

Συνεπώς (οι λέξεις) δεν είναι αδιάφορες και, κυρίως, άνευ αισθήματος. Κι είναι δίκοπες. Όπως το μαθαίνουμε πολύ σκληρά στις μέρες μας. Κι όχι από τους ποιητές, δυστυχώς, αλλά από εκείνους τους γνωστούς-γνωστούς που μαγειρεύουν νέες χρήσεις, τις οποίες μετά πολλαπλασιάζουν μέσα «ενημέρωσης» κατά χιλιάδες. More

Είναι στη φύση του

Leave a comment

του Θανάση Σκαμνάκη

Η ιστορία με το σκορπιό και το βάτραχο είναι πολύ γνωστή. Στη μέση της λίμνης ο σκορπιός δάγκωσε τον σωτήρα του, κι όταν ο δεύτερος γύρισε απορημένος να ρωτήσει: μα θα πεθάνουμε κι οι δυό, ο σκορπιός απάντησε φυσικά και αυθόρμητα: μα είναι η φύση μου.

Την ιστορία κάνει επίκαιρη, για μια ακόμη φορά η είδηση πως ο τυφώνας «Χάρβεϊ» στο Τέξας και στη Λουιζιάνα προκάλεσε, εκτός των άλλων, ζημιές πολλών εκατομμυρίων δολαρίων στις πετρελαϊκές βιομηχανίες. Και αφιερώνεται σε όλους εκείνους που θεωρούν πως ο καπιταλισμός θα βρει τρόπους να αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή και του φαινόμενου του θερμοκηπίου που ευθύνεται για τα όλο και πιο συχνά ακραία καιρικά φαινόμενα, γιατί δεν τον συμφέρει, καθώς ζημιώνονται και οι καπιταλιστές. Εθελοντικά τυφλοί, οι άνθρωποι αυτοί εννοούν να μην καταλαβαίνουν πως ο πλανήτης βρίσκεται ήδη πέρα από το σημείο συναγερμού. More

Το άγριο θηρίο της ήπιας προσαρμογής

Leave a comment

Του Θανάση Σκαμνάκη

Το πιο δύσκολο είναι να παλέψεις με τις εδραιωμένες πεποιθήσεις. Όχι τις απόψεις που ακούγονται κάθε βράδυ από τις οθόνες, είτε από ανόητους είτε από «εμβριθείς» παρουσιαστές και αναλυτές, αλλά από εκείνη τη, θρησκευτικής απλότητας, πίστη πως έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν, και η οποία αναλύεται σε χιλιάδες άλλες μικρές διαπιστώσεις βεβαιότητας: έτσι τα βρήκαμε, έτσι κάνουν όλοι, κανείς δεν άλλαξε τον κόσμο, κοκ. Όλα αυτά που σέρνουν μιά αποδοχή, μοιρολατρεία εν τέλει, και μιά ελπίδα σταθερότητας, ακόμα κι αν το σύμπαν καταρρέει γύρω σου. Ίσα ίσα πιο πολύ τότε. Όσο προστίθενται αβεβαιότητες στο περιβάλλον τόσο αναζητείται μια βεβαιότητα στον μικρόκοσμο. Φυσικά ως αυταπάτη. Αλλά ισχυρή αυταπάτη, ικανή να δημιουργεί πεποίθηση και να διαμορφώνει πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα βολεύεται, περισσότερο σέρνεται, η ύπαρξή μας, κάτι που φτάσαμε να θεωρούμε φυσιολογικό, αν όχι και αναγκαίο, έκφραση του μοντέρνου καιρού που μας παρέχει ατομικές ευκολίες. Το επιβεβαιώνουν και οι στατιστικές, καθώς και όλες οι δημοσκοπήσεις των εταιριών! More

Εμείς, οι Ντάνιελ Μπλέικ και οι Σνόουντεν

Leave a comment

Του Θανάση Σκαμνάκη

Δυο ταινίες που παίζονται αυτές τις ημέρες στους κινηματογράφους και συνιστούν μια λίγο-πολύ ενιαία ιστορία της εποχής μας.

Θέλω να κάνω μια παραλληλία που μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται αταίριαστη. Η καλή τύχη έκανε να δω δυο ταινίες στη σειρά, τη μια μέρα την μία και την επόμενη την άλλη. Πρώτα το “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ”, του Κεν Λόουτς κι έπειτα το “Σνόουντεν”, του Όλιβερ Στόουν. Και σε συνδυασμό με τις πολύημερες συζητήσεις για το αποτέλεσμα των αμερικάνικων εκλογών, ήρθαν κι έκατσαν σαν μια διπλή απάντηση στο ίδιο κρίσιμο ερώτημα.

Το πρώτο, “ο Μπλέικ”, αφορά έναν εργάτη, που υποχρεώνεται από ένα καρδιακό επεισόδιο να βγει από τη δουλειά, και να μπει στο κουβάρι που λέγεται επιδόματα, εργασίας ή ανεργίας, στον κυκεώνα του κρατικού μηχανισμού και των ελέγχων, των επιτροπών και των υπευθύνων, ενός κράτος που ψάχνει τρόπο να βγάλει από τις στατιστικές, αλλά εν τέλει και από τη ζωή, τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο περιθώριο. Στο ίδιο κάδρο εμφανίζονται, μιά ανύπαντρη μητέρα με δύο παιδιά, και το εργατικό Νιούκαστλ, που αναζητεί απάντηση στα ερωτήματα μιας περίεργης εποχής. More

Ρευστοί καιροί

Leave a comment

Ρευστοί καιροί

του Θανάση Σκαμνάκη

Ο Τραμπ, το Brexit, η Συρία, η Τουρκία, η Σινική θάλασσα και τα αμερικάνικα ομόλογα στα κινέζικα χέρια, η Αυστρία που πάει ακροδεξιά και η Γαλλία, είτε με Λεπέν είτε με Φιγιόν, το σημερινό δημοψήφισμα στην Ιταλία όπου ο Σόιμπλε, μαζί με το Ρέντσι, ψηφίζει «Ναι» και άλλα, πολλά ακόμη, διεθνώς αλλά και εγχωρίως, συνιστούν το ρευστό τοπίο της πραγματικότητας μας. Να μην πει κάποιος πως ζούμε σε αδιάφορους καιρούς. Ακόμα κι αν δεν φαίνεται στις οθόνες των smartphone μας. Η Ευρώπη μας ρέει προς άγνωστη κατεύθυνση. Οι σχέσεις ανατρέπονται, οι βεβαιότητες αμφισβητούνται, οι σταθερότητες ρευστοποιούνται κι εκείνοι που σήμερα δείχνουν ασφαλείς δεν είναι. Ο πλανήτης δείχνει να γερνάει και οι πολίτες του βουλιάζουν στο φόβο, οδηγούμενος σε μοιραίες, ή έστω  δύσκολες εκδοχές, όπου η ιδέα ενός μεγάλου πολέμου δεν είναι πλέον τόσο μακρινή. More

Εν τέλει, σημασία έχει…

Leave a comment

Εν τέλει, σημασία έχει…

του Θανάση Σκαμνάκη

Παρατηρώντας τις υπόγειες διαδρομές που ακολουθούν οι θελήσεις των ανθρώπων αναζήτησα ορισμούς, τι είναι καλό και τι κακό, τι πρέπον και τι μη. Αλλά οι ορισμοί δεν ήσαν επαρκείς, εν τέλει. (Κάποτε οι ίδιοι έφταναν και περίσσευαν). Τώρα απλώς(;) ξεχωρίζω τους ανθρώπους με το ποιοί είναι δικοί μου (και δικοί μας πιθανόν) και ποιοί οι άλλοι. Όχι κατ’ ανάγκη οι καλοί και οι κακοί, ίσως όμως και νάναι. Δικοί μου είναι: οι αβέβαιοι, συχνά ανήποροι, οι απελπισμένοι τις περισσότερες φορές, επίμονοι ωστόσο, με το βλέμμα της ήττας και μια ακόμα διατηρημένη φωτίτσα στο βάθος του, οι τρελλοί στα καταφύγια που απαγγέλλουν στίχους ή ιστορίες, με μια χαρά υπέροχη όταν κρατάνε τις σημαίες τους σε φωτεινές πορείες, οι ερωτευμένοι με ανταπόκριση (και συχνότερα χωρίς) που χορεύουν πάνω στο «φτερό του καρχαρία», εκείνοι που αποσύρονται στο βάθος να σκεφτούν κι είναι πάλι έτοιμοι να διαψευστούν, που δεν πιστεύουν τις διαψεύσεις, που φοβούνται αλλά δεν αποχωρούν, εκείνοι που ακούνε ακόμα λαϊκά και κλαίνε, όχι μόνο με το δικό τους έρωτα αλλά και με των άλλων, που «ανάβουν το τσιγάρο από τις αστραπές», εκείνοι που χωρίς φωνή εκλιπαρούν μιαν ελπίδα, ένα όραμα, κάτι να πιστέψουν… , κι εκείνοι που οργανώνουν την επόμενη ελπίδα… More

Μερικές σκέψεις για την προετοιμασία του μέλλοντος

Leave a comment

του Θανάση Σκαμνάκη

Η ομιλία του Θανάση Σκαμνάκη στην παρουσίαση του βιβλίου του Πέτρου Παπακωνσταντίνου «Αριστερά, κυβέρνηση και κράτος. Κλασικές αναλύσεις, σύγχρονες εμπειρίες» που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 23 Ιουνίου.

Πρόκειται για μια ημέρα που δεν είναι χαρούμενη, καθώς έγινε γνωστό πως η κυβέρνηση οδηγείται σε μια κατάπτυση συμφωνία. Ευχόμασταν, ακόμα κι αν δεν πιστεύαμε, να αντισταθεί. Αλλά πηγαίνουμε ολοταχώς προς ένα νέο μνημόνιο. Θα δούμε τις επόμενες ημέρες τι θα φέρουν, αλλά οι κυβερνητικές υποχωρήσεις δεν προμηνύουν τίποτα καλό.  Οι ημέρες που θα ακολουθήσουν θα είναι γεμάτες. Και θα γίνουμε μάρτυρες πολλών ανατροπών και αλλαγών στην πολιτική ζωή.

Για να μην πέσουμε όμως στα αντικαταθλιπτικά, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Όχι παρακάμπτοντας την πραγματικότητα αλλά κοιτώντας την σε προοπτική. More

Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Leave a comment

kke1

Του ΘΑΝΑΣΗ ΣΚΑΜΝΑΚΗ*

Στη συζήτηση στη Βουλή την περασμένη Δευτέρα μου φάνηκε ότι έβλεπα στιγμιότυπα από τα προσεχώς. Όλοι σε αυτή τη συνεδρίαση πρόβαραν τον προσεχή ρόλο, ανεξάρτητα αν θα είναι οι ίδιοι ή οι αντικαταστάτες τους που θα τον υλοποιήσουν. Ο πρωθυπουργός, λες κι ήταν όλων των παρατάξεων και της εθνικής συμφωνίας, ντουφέκαγε κατά το παρελθόν, ο μάγκας της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον θιγμένο ανδρισμό αυτοπροτεινόταν για σωτήρας εθνικής συνεννόησης, το θολό ποτάμι δήλωνε έτοιμο να συμπράξει σε νέα γερμανική εποποιΐα και οι υπόλοιποι είχαν κατανείμει ατάκες. Κι εκεί πάνω έκατσε σαν εμμονή ένα παιχνίδι λογικής συνεπαγωγής. More

Σαπρόφυτα

Leave a comment

imagescarf69qpTου Θανάση Σκαμνάκη

Τελευταία λέξη 

Πάσχα υπόσχονται οι ημερομηνίες και ο καιρός, παρά τις βρόχινες ατασθαλίες του, αλλά η ανάσταση γίνεται αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα, τουλάχιστον κατά τον παρόντα χρόνο, καθώς τα πάθη των πραγματικών θεανθρώπων, μισθωτών, συνταξιούχων και λοιπών, συνεχίζονται με εντεινόμενους ρυθμούς. Κι αν λες πως μεγάλη Παρασκευή θα ακολουθήσεις τον επιτάφιο, ως θρήνο και περισυλλογή για όσα χάνονται, δεν προλαβαίνεις να ηρεμήσεις την οργή. Καθώς αναδεικνύονται στο προσκήνιο οι εικόνες ελεεινών, απίθανων ανθρώπων μιας απίθανης εποχής, των τριάκοντα αργυρίων και ίσως λιγότερων, που κυκλοφορούν ανεμπόδιστοι, εισπράττοντας την χλεύη και ενίοτε τα γιαούρτια των συμπολιτών μας, αλλά που δεν κομπιάζουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και μεταδίδουν αυτή τη μπόχα που κουβαλάνε πάνω τους και μέσα τους, την κάνουν κοινό θέαμα, σαπίζοντας ό,τι αγγίζουν, και κυρίως, αν είχαν, το κάποιο παρελθόν. More