Home

Απο-παγκοσμιοποίηση και ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας επί της κυβερνησιμότητας

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2019/03/12-13_%CE%A3%CE%91%CE%A0%CE%99%CE%A1_2-e1553041530249.jpg

του Ζακ Σαπίρ

Η παγκοσμιοποίηση εξακολουθεί να θεωρείται δεδομένη και αναπόφευκτη. Κι όμως, η διαδικασία απο-παγκοσμιοποίησης έχει ήδη ξεκινήσει και προχωρά, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε., στην κατεύθυνση της ανάκτησης της εθνικής δημοκρατίας ενάντια στην «κυβερνησιμότητα», όπου ο οικονομικός και χρηματιστικός τομέας υπερισχύουν της πολιτικής. Σε αυτά τα ζητήματα αναφέρεται ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ σε ένα εκτεταμένο άρθρο, του οποίου δημοσιεύουμε εδώ ένα μέρος. Ολόκληρο το άρθρο στα γαλλικά, υπό τον τίτλο «Quelle démondialisation aujourd’hui?», αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα Les Crises.

Όταν έγραψα το βιβλίο «Η απο-παγκοσμιοποίηση» (2011, εκδόσεις Seuil) ήταν ήδη ορατά τα σημάδια της κρίσης της παγκοσμιοποίησης, όπως και το ξεκίνημα της διαδικασίας απο-παγκοσμιοποίησης. Ένα ελάχιστο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει κανείς στα τελευταία δέκα χρόνια, είναι πως η παγκοσμιοποίηση είχε άσχημη κατάληξη και προκάλεσε βαθιές και έντονες αντιδράσεις. Σήμερα μπορούμε να δούμε πιο καθαρά όσα διαφαίνονταν από την αρχή: η διαδικασία αυτή βρίσκεται σε αντίθεση με την ίδια τη δημοκρατία. Κάνει εντύπωση το ότι αυτές οι πολιτικές παθογένειες έφτασαν σε κρίσιμο σημείο στη χώρα που εμφανιζόταν σαν το κέντρο της διαδικασίας παγκοσμιοποίησης, δηλαδή στις ΗΠΑ [1]. More

Τα Κίτρινα Γιλέκα και η οργή των λαϊκών μαζών

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/kitrina-gileka1.jpg

Του Ερρίκου Φινάλη

Τα Κίτρινα Γιλέκα αποτελούν την κραυγή μιας Γαλλίας που νιώθει (και είναι) εγκαταλειμμένη. Μιας Γαλλίας που κυβερνιέται από έναν πρόεδρο ο οποίος είναι (και το φωνάζει) το χρυσό παιδί της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και του μπλοκ της παγκοσμιοποίησης, και ενσαρκώνει την πιο βαθιά περιφρόνηση των ελίτ προς τις λαϊκές μάζες. Μιας Γαλλίας, όχι αυτής των φωτεινών βουλεβάρτων του Παρισιού αλλά πληβειακής, που συνεχώς σπρώχνεται στο περιθώριο και ξεχνιέται στο σκοτάδι των προαστίων και της περιφέρειας. Αυτή η κραυγή προστίθεται στα προηγούμενα κοινωνικά κινήματα που ξεσπούν κατά κύματα, για να υποχωρήσουν και να ξανασχηματιστούν με νέα μορφή – από την εξέγερση των προαστίων του 2005 στις μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις της επόμενης περιόδου, κι από το κίνημα Nuit Debout πριν δυόμιση χρόνια στα Κίτρινα Γιλέκα τώρα.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, η παραδοσιακή Δεξιά συμπιέζεται, η λεπενική Ακροδεξιά μετασχηματίζεται, από τα ερείπια της υπό εξαφάνιση παραδοσιακής Αριστεράς αναδύεται η Ανυπότακτη Γαλλία, οι «σοσιαλιστές» σχεδόν εξαϋλώνονται και πολλοί από αυτούς στελεχώνουν το νέο σωσίβιο που φτιάχτηκε με επικεφαλής τον Μακρόν, γενικά το τοπίο αλλάζει – για να μην αλλάξει η ουσία της ασκούμενης πολιτικής. Αλλά η βαθιά δυσαρέσκεια που διαπερνά τη λαϊκή πλειοψηφία παραμένει, άλλοτε σιωπηρή κι άλλοτε ηχηρή. Οι συνθήκες αλλάζουν, το ίδιο και οι μορφές διαμαρτυρίας, όμως τα ξεσπάσματα επιστρέφουν, αυξάνοντας τους φόβους των ελίτ και την αστάθεια του πολιτικού συστήματος. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η αντιμετώπιση των διαμαρτυρόμενων από τους εκάστοτε κυβερνώντες: παλιότερα «χούλιγκαν», έπειτα «ανεύθυνοι», μετά «αιθεροβάμονες», τώρα «λαϊκιστές και ακροδεξιοί». More

Η κυρία Μέρκελ και τα «συμβόλαιά» της

1 Comment

SAPIR

Του Ζακ Σαπίρ

Είναι χαρακτηριστική μια δήλωση που έκανε στις 19 του περασμένου Δεκέμβρη η κ. Μέρκελ (καγκελάριος και επικεφαλής πλέον μιας κυβέρνησης «μεγάλου συνασπισμού» στη Γερμανία), χωρίς παραδόξως να προκαλέσει σκάνδαλο στον Τύπο, που ασχολείται με το ευρώ: «Αργά ή γρήγορα, χωρίς την απαραίτητη συνοχή, το νόμισμα θα καταρρεύσει»1.

Εκ πρώτης όψεως αυτή η δήλωση είναι απόλυτα σωστή. Χωρίς «συνοχή», δηλαδή χωρίς ένα αξιόπιστο ενιαίο χρηματοπιστωτικό σύστημα, το ευρώ δεν είναι βιώσιμο. Το γνωρίζουμε αυτό, και πολλοί οικονομολόγοι έχουν υπολογίσει με ακρίβεια το κόστος αυτού του ομοσπονδιακού συστήματος. Από τη μεριά μου, έχω υπολογίσει πως η Γερμανία θα έπρεπε να συνεισφέρει το 8-10% του ΑΕΠ της σε αυτό το σύστημα2. Είναι ξεκάθαρο ότι η Γερμανία δεν μπορεί να το κάνει δίχως να καταστρέψει το οικονομικό της «μοντέλο» – και, από αυτή την άποψη, το να έχουμε την απαίτηση να επιδείξει «αλληλεγγύη» προς τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου με ποσά της τάξης των 220-232 δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο (σε τιμές του 2010) είναι σαν να της ζητούμε να αυτοκτονήσει3. More