Αρχική

Ευρωπαϊκός κοσμοπολιτισμός και εθνικιστικός απομονωτισμός

Σχολιάστε

Ευρωπαϊκός κοσμοπολιτισμός και εθνικιστικός απομονωτισμός, του Ανέστη Ταρπάγκου

του Ανέστη Ταρπάγκου

Οι τρεις ανταγωνιστικές πολιτικές στο ευρωπαϊκό προσκήνιο

Στην τελευταία δεκαετία, και στη σύγχρονη συγκυρία ακόμη περισσότερο, αναδεικνύεται σε όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου (συντηρητικού, σοσιαλδημοκρατικού, αριστερού), το μείζον ζήτημα της προώθησης ή αποδόμησης των θεσμών και μηχανισμών της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Ιδιαίτερα μάλιστα μέσα σε ένα περιβάλλον που συνεχίζει να αδυνατεί να ξεπεράσει την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, με όλες τις δυσμενέστατες επιπτώσεις της στον λαϊκό εργαζόμενο κόσμο, το ζήτημα της παραμονής ή αποχώρησης από τη λειτουργία της ζώνης του ευρώ, της σύμπλευσης ή αντιπαλότητας προς τα σχέδια ανασυγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη: Οι περιπτώσεις της Βρετανίας  που αδυνατεί να απεμπλακεί από τους οικονομικούς μηχανισμούς της, καθώς και της Ιταλίας όπου γίνεται καταφανής ο επικαθορισμός της δημοσιονομικής της πολιτικής από τα ευρωπαϊκά οικονομικά όργανα, δεν αποτελούν εξαιρέσεις στον κανόνα της συνεχούς και με διάφορους τρόπους αμφισβήτησής της. Περισσότερα

Advertisements

Απειλητικά σύννεφα πάνω από την Ε.Ε.

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/03/eu1.png

Του Ερρίκου Φινάλη

Ποτέ πριν στην ιστορία της η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είχε βρεθεί τόσο αποπροσανατολισμένη, αλληλοσπαρασσόμενη, αδύναμη μπροστά στην πολύπλευρη κρίση που την ταλανίζει, ανίκανη να χαράξει μια στοιχειωδώς κοινή πορεία. Ποτέ πριν τα πολιτικά συστήματα και οι κυβερνήσεις των ισχυρότερων κρατών μελών της Ε.Ε. δεν πλήττονταν από τόσο μεγάλη αστάθεια, με πρώτη-πρώτη τη γερμανική περίπτωση. Ποτέ πριν η Ε.Ε. δεν απειλούνταν σε τέτοιο βαθμό από «προκλήσεις» όπως το Brexit και η ιταλική απειθαρχία – ενώ και άλλα άτυπα μπλοκ κρατών μελών ακολουθούν τις δικές τους επιλογές και αγνοούν τις οδηγίες της εξασθενημένης ευρωκρατίας. Όλες αυτές οι πρωτιές μπορούν να κατανοηθούν μόνο μέσα από το πρίσμα της γενικευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας που διαπερνά τη Γηραιά Ήπειρο απ’ άκρη σε άκρη, με διαφορετικές μορφές που παίρνει και αντιφατικές εκφράσεις. Το λεγόμενο προοδευτικό στρατόπεδο αδυνατεί να «διαβάσει» αυτήν την πραγματικότητα, δεν θέλει καν να γνωρίζει τις αιτίες της, και άρα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες εκατοντάδων εκατομμυρίων και να προσανατολιστεί σε αυτή τη νέα, περίπλοκη, ακόμη και χαοτική πραγματικότητα. Αδυνατεί δηλαδή να παρέμβει… Όμως η ζωή συνεχίζεται, δεν περιμένει. Και οι λαμπρές εξαιρέσεις δεν μπορούν, όσο παραμένουν εξαιρέσεις, να καλύψουν το κενό. Σε αυτά τα θέματα έχουμε αναφερθεί σε πολλά φύλλα του Δρόμου. Σήμερα περιοριζόμαστε στην παρουσίαση «στιγμών» της πραγματικότητας στις σημαντικότερες δυνάμεις της Ε.Ε., «στιγμών» που δίνουν μια γεύση της συνολικότερης εικόνας. Περισσότερα

Πού βαδίζει η Ευρώπη;

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/09/000000.jpg

του Ερρίκου Φινάλη

Εάν επιχειρήσει κανείς να αποτραβηχτεί από τις τρέχουσες, καθημερινές εξελίξεις και προσπαθήσει να «διαβάσει» την ευρύτερη εικόνα της κατάστασης στην Ευρώπη, τι θα δει πρώτα; Μια φωτογραφία πολύ διαφορετική από αυτήν που αποτυπωνόταν όχι πριν μια δεκαετία (έχουμε περάσει σε μια εντελώς νέα εποχή από τότε), αλλά και πριν 3 μόλις χρόνια. Τότε το Brexit ήταν ακόμα μια απευκταία πιθανότητα, η Άνγκελα Μέρκελ φαινόταν αδιαμφισβήτητη καγκελάριος αλλά και κυρίαρχη εντός Ε.Ε., o Ρέντσι δεν είχε ακόμη ταπεινωθεί στο ιταλικό δημοψήφισμα, λίγοι είχαν ακούσει το όνομα Μακρόν κ.ο.κ.

Έκτοτε, η εικόνα αλλάζει με γοργούς ρυθμούς: η ακυβερνησία και η πολιτική αστάθεια πλήττει ακόμη και το γερμανικό πρότυπο, οι τριγμοί πολλαπλασιάζονται, το ίδιο και οι διασπαστικές κινήσεις ολόκληρων ομάδων χωρών και οι «απειθαρχίες» κυβερνήσεων. Οι εκβιασμοί δεν αποτελούν πλέον μέσο τιθάσευσης μονάχα περιφερειακών χωρών όπως η Ελλάδα, αλλά χρησιμοποιούνται για τη συμμόρφωση και πολύ πιο σημαντικών κρατών μελών. Η όποια «τακτοποίηση» ίσχυε μέχρι πρόσφατα έχει γίνει άνω-κάτω, και οι αναφορές σε ευρωπαϊκές ολοκληρώσεις και οράματα προκαλούν ειρωνικά μειδιάματα – το λιγότερο… Περισσότερα

Αρκεί η συγγνώμη του Πάπα;

Σχολιάστε

Του Γιώργου Τσιάρα

Οι συνεχείς αποκαλύψεις για συστηματικά «κουκουλώματα» υποθέσεων σεξουαλικής κακοποίησης από καθολικούς ιερείς σε ολόκληρο τον κόσμο, με τελευταίο παράδειγμα τα όσα τρομερά αποκαλύφθηκαν για την εκκλησία της Πενσιλβανίας, ανάγκασαν χτες τον Πάπα Φραγκίσκο να απευθύνει μια πρωτοφανή στην Ιστορία επιστολή προς όλους τους καθολικούς, με την οποία παραδέχεται ότι το Βατικανό «δεν έδρασε έγκαιρα», ομολογεί πως νιώθει «ντροπή και μεταμέλεια» επειδή «δεν δείξαμε ενδιαφέρον για τα μικρά παιδιά… τα εγκαταλείψαμε» και δεσμεύεται ότι δεν θα υπάρξει άλλη συγκάλυψη παρόμοιων υποθέσεων.

Ζητά μάλιστα από τους πιστούς να βοηθήσουν ώστε να ξεριζωθεί αυτή «η κουλτούρα του θανάτου», όπως την αποκαλεί. Περισσότερα

Αμέτρητα φράγματα καταστρέφουν τα ευρωπαϊκά ποτάμια

Σχολιάστε

Φράγμα

Του Τάσου Σαραντή

Οταν στην Ελλάδα εφευρίσκουμε κάθε λόγο και ανακαλύπτουμε κάθε τρόπο για να εμποδίσουμε τη φυσική ροή των ποταμών και των ρεμάτων -δίνοντας σε κάποια ακόμη και τη χαριστική βολή με τον εγκιβωτισμό τους και την οριστική εξαφάνισή τους από τον χάρτη-, άλλοι προωθούν την ιδέα για την απομάκρυνση των φραγμάτων από τα ποτάμια της Ευρώπης.

Βέβαια, στη χώρα μας, η πολιτικάντικη υπόσχεση «και ποτάμια θα σας φέρουμε» υπερίσχυσε της λογικής, του κοινού συμφέροντος, ακόμη και των νόμων, πόσο μάλλον των επιλογών που ταυτίζονται με τη ζωντανή φύση και τα καθαρά και ελεύθερα ποτάμια.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μπορεί να στέκεται ακόμη όρθιο το φράγμα της Συκιάς, που ξεκίνησε να κατασκευάζεται σαν καρδιά της εκτροπής του Αχελώου προς τη Θεσσαλία και παρεμποδίζει τη φυσική ροή σε εκείνο το τμήμα του ποταμού. Τι κι αν το φράγμα της Συκιάς έχει κριθεί παράνομο με απανωτές δικαστικές αποφάσεις; Περισσότερα

Παταγώδης αποτυχία

Σχολιάστε

Παταγώδης αποτυχία - Media

Του Μιχάλη Λαγάνη

Τραγική η ευρωπαϊκή διαχείριση στο προσφυγικό – μεταναστευτικό ρεύμα

Η μεγαλύτερη αποτυχία των ηγετών των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αδιαμφισβήτητα είναι η αδυναμία αντιμετώπισης του προσφυγικού κύματος από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, με το οποίο η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη τα πέντε τελευταία χρόνια τουλάχιστον.

Η επιλογή πολλών ευρωπαϊκών κρατών, στις αρχές του 2016, να κλείσουν τα σύνορα στους πρόσφυγες και μετανάστες προερχόμενους κυρίως από την εμπόλεμη Συρία, που επισφραγίστηκε στις 20 Μαρτίου 2016 με την υπογραφή της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών από τα παράλια της Μικράς Ασίας προς την Ελλάδα, είχε συνέπεια τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου να μετατραπούν σε «ανοικτές φυλακές» για δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες, οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να φθάσουν στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, εγκλωβίστηκαν στη χώρα μας. Περισσότερα

Χάικε και Κατρίν

Σχολιάστε

στίβος

Του Γιάννη Κωνσταντινίδη

Τη δεκαετία του 1980 και ώς τις αρχές της δεκαετίας του 1990 τις γνώριζα όλες με τα μικρά τους ονόματα. Μαρίτα, Μάρλις, Γκριτ, Χάικε, Κατρίν. Τα κορίτσια με τις μπλε-μοβ φανέλες σάρωναν στους δρόμους ταχύτητας, στα άλματα και στις ρίψεις.

Ο γυναικείος στίβος έδινε σε κάθε μεγάλη διοργάνωση στην Ανατολική Γερμανία υπερδιπλάσιο αριθμό μεταλλίων από αυτόν που κέρδιζε η Δυτική Γερμανία με τον υπερδιπλάσιο από την Ανατολική πληθυσμό.

Λίγα μόλις χρόνια μετά την ένωση των δύο Γερμανιών –και μετά από μια αμφιταλάντευση της πολιτικά κυρίαρχης Δυτικής Γερμανίας για τη διαχείριση του επαγγελματικού πρωταθλητισμού της Ανατολικής Γερμανίας που τελικά κατέληξε στη σιωπηρή απομόνωση των ανθρώπων εκείνων που εμπλέκονταν στο σύστημα ανάδειξης υπεραθλητών «με κάθε μέσο», οι μπλε-μοβ φανέλες ξεχάστηκαν και τα περισσότερα χρυσά κορίτσια εξαφανίστηκαν από τους στίβους. Περισσότερα

Εξορυκτική αποικιοκρατία στην Ευρώπη: η περίπτωση της Ελλάδας #skouries

Σχολιάστε

Της Μαρίας Καδόγλου

για το γαλλόφωνο βελγικό περιοδικό Gresea Echos. Σημειώνεται οτι δεν έχει ενσωματωθεί ως εξέλιξη η απόφαση της διαιτησίας Δημοσίου-Eldorado, που στην πραγματικότητα τίποτα δεν άλλαξε. Όλο το πολύ ενδιαφέρον τεύχος, με τίτλο «Relance minière en Europe” (H αναβίωση της εξόρυξης στην Ευρώπη) θα το βρείτε εδώ.

Στο εισαγωγικό σημείωμα διαβάζουμε:

«Ενώ θεωρούνταν οτι έχουν κλείσει και οτι ανήκουν οριστικά στην οικονομική και κοινωνική ιστορία των περιφερειών μας, ξαναπαίρνουν τα μεταλλεία στην Ευρώπη μια εξέχουσα θέση στην ενεργειακή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αφού προτίμησαν την αποικιοκρατική εκμετάλλευση (σ.σ. για την εξεύρεση ορυκτών πόρων), οι Ευρωπαίοι βιομηχάνοι θέλουν να αναβιώσουν τη μεταλλευτική βιομηχανία, μέσω ενός από τους άξονες της πρωτοβουλίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις πρώτες ύλες. Αποκωδικοποίηση του διακυβεύματος και των δυναμικών αυτού του σχεδίου με τους Raf Custers, Μαρία Κάδογλου και Romain Gelin.”
Περισσότερα

Η Ευρώπη όλο και δεξιότερα

Σχολιάστε

Του Κώστα Βλαχόπουλου

Ιταλία, Αυστρία, Βιζεγραντ (Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία, Ουγγαρία): το μαύρο μέτωπο της Ευρώπης που εξαπλώνεται. Όσο περνάει ο καιρός, ολοένα και περισσότερες χώρες στρίβουν το τιμόνι τέρμα δεξιά. Στην Ευρώπη, που μετά τον πόλεμο η ακροδεξιά αποτελεούσε περιθώριο, σήμερα είναι απολύτως νομιμοποιημένη. Συμμετέχει σε κυβερνήσεις έξι χωρών και σε άλλες τόσες βρίσκεται είτε στην αντιπολίτευση είτε σημειώνει θεαματικά ποσοστά. Μια σημείωση εδώ: ο όρος «λαϊκιστικός» που χρησιμοποιείται από όλα σχεδόν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης για να περιγράψουν κόμματα με ξεκάθαρα μισαλλόδοξες και ακροδεξιές απόψεις συσκοτίζει τα πράγματα και γι’αυτό δεν επιλέγουμε να τον χρησιμοποιούμε. Περισσότερα

Το αμερικανικό ΝΑΤΟ και η Ευρώπη

Σχολιάστε

Το αμερικανικό ΝΑΤΟ και η Ευρώπη - Media

Του Δημήτρη Μηλάκα

Το ΝΑΤΟ είναι ο μηχανισμός που δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει τα αμερικανικά κεκτημένα μετά τη νίκη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στόχος αυτού του μηχανισμού, επιγραμματικά, έχει οριστεί ως εξής: Το ΝΑΤΟ είναι αμερικανικό εργαλείο που κρατά τη Γερμανία κάτω, τη Ρωσία έξω και τις ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη.

Παρά τις δραματικές αλλαγές στην παγκόσμια σκηνή μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την επανένωση της Γερμανίας και την επανεμφάνισή της στο διεθνές στερέωμα ως οικονομική ατμομηχανή και ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη, τα αμερικανικά συμφέροντα στη γηραιά ήπειρο δεν έχουν αλλάξει. Περισσότερα

Εσωτερική και εξωτερική αποικιοκρατία

Σχολιάστε

Του Τάσου Τσακίρογλου

«Η Ευρώπη δεν είναι παρά ένα έθνος που αποτελείται από περισσότερα. Η Γαλλία και η Αγγλία έχουν ανάγκη την ευημερία της Πολωνίας και της Μοσχοβίας, όπως μια επαρχία τους έχει ανάγκη τις άλλες. Το κράτος που πιστεύει ότι αυξάνει τη δύναμή του καταστρέφοντας τη δύναμη κάποιου άλλου, με το οποίο έχει σχέσεις, εξασθενεί συνήθως μαζί μ’ αυτό». Οι διαπιστώσεις αυτές που κάνει ο Μοντεσκιέ τον 18ο αιώνα φαίνονται περισσότερο έγκυρες σήμερα ακόμα και από την εποχή στην οποία διατυπώθηκαν.

Η Γερμανία και οι βόρειοι δορυφόροι της με την επίδειξη δύναμης και αλαζονείας που κάνουν όλα τα τελευταία χρόνια απέναντι στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλάζουν όχι μόνο το οικονομικό και πολιτικό, αλλά και το κοινωνικό τοπίο της ηπείρου. Οι δαίμονες που αφυπνίζει η γερμανική εμμονή με τη δημοσιονομική πειθαρχία (ορντολιμπεραλισμός), η «ηθικοποίηση» και ποινικοποίηση της διεθνούς πολιτικής και ο κοντόθωρος εγωισμός που επιδεικνύει το Βερολίνο δεν υπονομεύουν απλώς το εγχείρημα της Ε.Ε. Περισσότερα

Πόσοι αιώνες, αγώνες και καταστροφές χρειάστηκαν για τη δημοκρατία δυτικού τύπου;

Σχολιάστε

«Η άλλη όψη» του Άγγελου Αντωνόπουλου, στην έκθεση «Θεωρήματα» της Ένωσης Ελλήνων Τεχνοκριτών, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (φωτό Στ. Ελληνιάδης)

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Από την εποχή του Μοντεσκιέ (1689-1755) και του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (1712-1778), χύθηκε πολύ αίμα, ασκήθηκε πολύ μεγάλη τρομοκρατία, εξοντώθηκαν αμέτρητα εκατομμύρια άνθρωποι μέχρι να φορμαριστεί η σύγχρονη μεταπολεμική αστική δημοκρατία, η αντιπροσωπευτική, η φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη… Από τα πρώτα κοινοβούλια των ελίτ στην Αγγλία πέρασαν πολλές εκατοντάδες χρόνια μέχρι να καθιερωθεί η καθολική χωρίς αποκλεισμούς ψήφος και η διάκριση των εξουσιών, αλλά και η κατάργηση της δουλείας και της δουλοπαροικίας. Αλλά κι όταν επιταχύνθηκε αυτή η διαδικασία, από τον 18ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ου, η αστική δημοκρατία προχωρούσε πόντο-πόντο και μόνο με αιματηρές επαναστάσεις, αγώνες, θυσίες και μαρτύρια, γίνονταν σημαντικά βήματα προόδου, με πολλά πισωγυρίσματα και αλλεπάλληλες ήττες.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που μεγάλωσαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επειδή διδάσκονται πολύ επιλεκτικά, πολύ φιλτραρισμένα, την ιστορία, νομίζουν ότι η αστική δημοκρατία των ημερών μας είναι ένα καθεστώς που ισχύει από την εποχή τουλάχιστον της Αναγέννησης ή έστω του Διαφωτισμού, δηλαδή 600 ή 300 χρόνια πίσω. Γι’ αυτό ευθύνονται και οι ενσωματωμένοι στο σύστημα διανοούμενοι που δεν έδωσαν βάρος στο να μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Ότι η αστική δημοκρατία, όπως τη βιώνουμε στην εποχή μας, είναι ένα πολύ νέο φαινόμενο. Ότι μέχρι το 1945, υπήρχαν μόνο απόπειρες και διαλείμματα δημοκρατίας, κατά κανόνα ανάπηρης, ανολοκλήρωτης, συχνά ελάχιστα «δημοκρατικής». Περισσότερα

Παγκοσμιοποίηση, λαϊκισμός και Αριστερά

Σχολιάστε

Του Κάρλο Φορμέντι

Ορισμένες σκέψεις με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία

Η εκλογή του Μακρόν στη Γαλλία, και η επάνοδος της Μεγάλης Συμμαχίας CDU-SPD στη Γερμανία, δημιούργησαν στις φιλελεύθερες ελίτ την ψευδαίσθηση πως το κύμα του λαϊκισμού εκτονώθηκε πλέον. Αλλά το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών αποδεικνύει πως το κύμα παραμένει και απειλεί να συμπαρασύρει τα παλιά κόμματα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, καθώς και τους θεσμούς της Ε.Ε. Το άθροισμα των ψήφων του Κινήματος 5 Αστέρων και της Λέγκας, ξεπέρασε το 50%, αποκαλύπτοντας πως οι μισοί Ιταλοί ψηφοφόροι είναι ευρωσκεπτικιστές και δεν πιστεύουν στα αφηγήματα περί τέλους της κρίσης και πλεονεκτημάτων της παγκοσμιοποίησης. Περισσότερα

Ποιό φάντασμα πλανιέται πάνω στην Ευρώπη;

Σχολιάστε

Του Ανέστη Ταρπάγκου

Η ιταλική περίπτωση των κοινοβουλευτικών εκλογών των αρχών του Μαρτίου 2018 υπήρξε η τελευταία όπου καταγράφηκε μια ισχυρή άνοδος των δυνάμεων του εθνικισμού, του ρατσισμού και του νεοναζιστικού φαινομένου, με το 18% που απέσπασε η Λέγκα του Βορρά, στα πλαίσια της συμμαχίας της με την Φόρτσα Ιταλία του Μπερλουσκόνι (14%) και τα Αδέλφια της Ιταλίας (6%).

Η γενικευμένη εξάπλωση του ακροδεξιού εθνικισμού

Αυτό το γεγονός τείνει πλέον να καταστήσει αυτές τις δυνάμεις μια βασική πολιτική παράμετρο του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος, σε μια πορεία γενίκευσης στο σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών και συνεχόμενης σχετικής διεύρυνσης της επιρροής τους. Άλλωστε είναι πολύ μικρό το χρονικό διάστημα που μας χωρίζει από τις τελευταίες αυστριακές εκλογές του 2017 όπου το αντίστοιχο ακροδεξιό «Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας» απέσπασε ήδη 26%, και συμμαχώντας με το συντηρητικό χριστιανοδημοκρατικό κόμμα του Σ. Κούρτζ που είχε έρθει πρώτο (31,5%), σχημάτισε από κοινού κυβέρνηση. Κι είχαμε εξίσου προηγούμενα το ακροδεξιό «Κόμμα της Προόδου» της Νορβηγίας να αποσπά το 15% της λαϊκής ετυμηγορίας και να σχηματίζει από κοινού κυβέρνηση με το δεξιό φιλοευρωπαϊκό «Συντηρητικό Κόμμα» που είχε αποσπάσει το 25% των ψήφων. Περισσότερα

Υπάρχει πάλη των τάξεων;

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Ετυχε και σε μας να λάχει μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Πριν από μας, και άλλοι είχαν αυτήν την εύνοια της τύχης. Τόσο στην ευρύτερη πατρίδα μας, την Ευρώπη, όσο και στη μακρινή Λατινική Αμερική.

Αν εξαιρέσει κανείς τη χρυσή περίοδο της Ευρώπης 1945-1975, όπου οι Σοσιαλδημοκράτες, σε μεγάλο βαθμό, διαμόρφωναν τη λεγόμενη κοινωνική Ευρώπη, οι μετέπειτα κυβερνήσεις της Αριστεράς, μετά την επικράτηση του Νεοφιλελευθερισμού, αν δεν μας έλεγαν πως ήταν αριστερές, δεν θα το καταλαβαίναμε.

Οπως πάλι δεν καταλάβαμε πως περίπου το μισό του πλανήτη που ήταν κομμουνιστικό (Ανατολικό Μπλοκ, ΕΣΣΔ, Κίνα, Βιετνάμ), μέσα σε μια νύχτα, έγινε καπιταλιστικό. Και κάποια κράτη πέρασαν στην Ακρα Δεξιά, πρωτοστατούσης της Ουγγαρίας. Και από αυτή την άποψη έχει δίκιο ο Φουκουγιάμα, όταν μιλάει για το τέλος της Ιστορίας. Πέραν του καπιταλισμού, ουδέν υπάρχει. Περισσότερα

Οι ευρωτουρκικές σχέσεις και το ελληνικό… αμορτισέρ

Σχολιάστε

Οι ευρωτουρκικές σχέσεις και  το ελληνικό… αμορτισέρ - Media

του Δημήτρη Μηλάκα

Το αμορτισέρ είναι ένα χρήσιμο εξάρτημα απορρόφησης κραδασμών και τοποθετείται για να συνδέσει δύο κομμάτια ενός συστήματος το οποίο θα ήταν καταδικασμένο να διαλυθεί χωρίς την ύπαρξη και τη λειτουργία του. Παρά τη μέγιστη συμβολή του στην εύρυθμη λειτουργία του μηχανικού συστήματος, όπως γνωρίζουμε από την κοινή καθημερινή χρήση στα αυτοκίνητά και τις μηχανές μας το αμορτισέρ είναι ένα αναλώσιμο εξάρτημα το οποίο φθείρεται καταστρέφεται και κάποια στιγμή πετιέται ως άχρηστο για να αντικατασταθεί από ένα καινούργιο. Σε κάθε περίπτωση η χρήση του αμορτισέρ έχει όριο ζωής….

Η Ελλάδα τηρουμένων των αναλογιών έχει εδώ και χρόνια τη θέση του αμορτισέρ στο σύστημα των ευρωτουρκικών σχέσεων. Σήμερα μάλιστα, σε μια εποχή που είναι φανερή η δυσκολία της σύνδεσης της Τουρκίας με αυτό που αποκαλούμε δυτικό κόσμο οι πιέσεις που ασκούνται στο ελληνικό αμορτισέρ είναι τρομακτικές. Περισσότερα

18 Μαρτίου, η Ημέρα της Παγκόσμιας Επανάστασης

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Εχουν καθιερωθεί παγκοσμίως ημέρες εορτασμού είτε για κάποιο σημαντικό θέμα (γυναίκες, ρατσισμός κ.λπ.) είτε για κάποιες εθνικές επετείους (επαναστάσεις ή απελευθερώσεις από κάποια ξένη κατοχή). Οι γιορτές, οι τελετουργίες, οι λιτανείες δεν είναι κάτι καινούργιο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι τόσο παλιές όσο και η ιστορία του πλανήτη μας. Ακόμα και πριν εμφανιστούν τα ανθρωποειδή. Τα ζώα την εποχή του ζευγαρώματος έχουν κάποιο τελετουργικό.

Ολες αυτές οι εκδηλώσεις έχουν έναν κοινό πυρήνα: να υφάνουν έναν κοινό ιστό, δηλαδή να ενώσουν την κοινωνία και να την κατευθύνουν προς έναν στόχο. Αν είναι θρησκευτικές, να την οδηγήσουν προς το θείο ή τα πνεύματα.

Αν είναι πολιτικές, έχουν σκοπό να τη συσπειρώσουν γύρω από την εξουσία. Στις μοναρχίες, κυρίως με γάμους πριγκίπων και πριγκιπισσών και στέψεις και στις αστικές δημοκρατίες, με μια επέτειο επανάστασης (π.χ. Γαλλία, πρώην ΕΣΣΔ κ.λπ.) ή μιας απελευθέρωσης από ξένη ή αποικιοκρατική κατοχή. Και όχι σπάνια, θρησκευτικές και πολιτικές γιορτές αλληλοσυνδέονται, ακριβώς γιατί υποστηρίζουν την ίδια την εξουσία και το θείο τίθεται στην υπηρεσία της πολιτικής. Περισσότερα

Οικονομικό πόλεμο κήρυξε ο Τραμπ

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αντίθετα με την Ελλάδα, που δεν πρόκειται να υποστεί σημαντικές επιπτώσεις από τους δασμούς ύψους 25% στις εισαγωγές χάλυβα και 10% στις εισαγωγές αλουμινίου, που ανακοίνωσε ο Ντόναλντ Τραμπ την Πέμπτη 8 Μαρτίου, καθώς οι εξαγωγές ελληνικών επιχειρήσεων προς τις ΗΠΑ είναι είτε μηδενικές είτε ανέρχονται σε λίγες δεκάδες εκατομμύρια αντίστοιχα, η ηγεσία της ΕΕ βρίσκεται σε παράκρουση!

Η δήλωση του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι «αν επιβάλλεις δασμούς στους συμμάχους σου, απορείς ποιοι είναι οι εχθροί σου», είναι πέρα για πέρα ενδεικτική της δύσκολης θέσης που περιέρχεται πλέον όλος σχεδόν ο κόσμος από την προστατευτική πολιτική των ΗΠΑ, που κυρίως στοχεύει εντός: να ισχυροποιήσει, εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του φθινοπώρου, τους πολιτικούς τους δεσμούς με την εργατική τάξη των ΗΠΑ κι οπωσδήποτε με τη βιομηχανία χάλυβα και αλουμινίου. Περισσότερα

Τα ακροδεξιά τοτέμ της Ευρώπης

Σχολιάστε

Του Κώστα Λουλουδάκη

Από την αρχή της καπιταλιστικής κρίσης παρατηρούμε την αποδέσμευση από το περιθώριο των φασιστικών ιδεών, με ουσιαστικό επίκεντρο την μορφή του φανατικού εθνικισμού που θεωρεί το έθνος προϊόν των γενετικών ορμέμφυτων, και την διάδοσή τους μέσα σε ορισμένα κοινωνικά στρώματα: τα μεσαία, που μέχρι τα πριν κρατούσαν μια άθικτη κοινωνική θέση, και τα κατώτερα που διακατέχονται από μεγάλη απογοήτευση για την πεζότητα και την χωρίς μέλλον  ζωή τους.

Τα πρόσφατα γεγονότα ελληνοχριστιανικής εθνικής μυθοπλασίας γύρω από την ιστορία της ειδωλολατρικής αρχαίας Μακεδονίας και του δωδεκαθεϊστή και αυτόδιοριζόμενου θεού «Μέγα» Αλέξανδρου, εντάσσονται στο πρότυπο που μόλις περιγράψαμε, καθώς θεμελιώνουν την ισχύ της εθνικο-θρησκευτικής έκστασης εκεί που υπάρχει οικονομική ανασφάλεια, και απογοήτευση.   Γιατί, ναι μεν μπορεί να μην σε φτάνει το μεροκάματο να θρέψεις τον εαυτό σου και τα παιδιά σου, μπορεί να δουλεύεις τον μήνα για  μόλις 200, 300 ή ακόμα και 400 ευρώ, μπορεί να είσαι άνεργος, να πεινάς, όμως, άμα πιστέψεις πως διαιωνίστηκες διαμέσου των «ελληνικών γονιδίων» του Μέγα Αλεξάνδρου και όλο αυτό συνοδευτεί με θρησκευτικές εμμονές, τότε μπορεί και να χορτάσεις από τα άχυρα της εθνικο-θρησκευτικής σου βλακείας. Περισσότερα

«Έξυπνες» πόλεις συγκεντρώνουν κρυφά τα προσωπικά δεδομένα πολιτών

Σχολιάστε

Στο Αϊντχόφεν και στην Ουτρέχτη οι αρχές χρησιμοποιούν την «έξυπνη τεχνολογία» από τη ρύθμιση της κυκλοφορίας μέχρι την εγκληματικότητα. Οι νόμοι για την προστασία της ιδιωτικότητας -και δη, σε δημόσιο χώρο-, η εμπλοκή των εταιρειών στα προσωπικά δεδομένα των πολιτών και τι σημαίνει η φράση «έξυπνη πόλη είναι η ‘ιδιωτικοποιημένη’ πόλη». Ένα μπερδεμένο κουβάρι που ούτε καν οι δήμοι μπορούν (ή, θέλουν) να ξετυλίξουν.

Η οδός Stratumseind στο Αϊντχόβεν είναι γνωστό νυχτερινό στέκι. Κάθε Σάββατο βράδυ, επικρατεί το αδιαχώρητο: Τα μπαρ γεμίζουν ασφυκτικά και η μουσική είναι εκκωφαντική. Όσο προχωρά η νύχτα, τόσο ο δρόμος πλημμυρίζει κόσμο, άδεια, σπασμένα μπουκάλια και μεθυσμένους που διαπληκτίζονται. Όλα αυτά μέχρι που η Stratumseind έγινε ένας από τους πιο «έξυπνους δρόμους» της Ολλανδίας.

Σύμφωνα με τον Guardian, οι στύλοι φωτισμού εξοπλίστηκαν με συσκευές Wi-Fi, κάμερες και 64 μικρόφωνα, τα οποία ανιχνεύουν την επιθετική συμπεριφορά και προειδοποιούν την αστυνομία για τους καβγάδες. Είχε προηγηθεί ένα, όπως αποδείχτηκε αποτυχημένο πείραμα, σύμφωνα με το οποίο η ένταση στις λάμπες του δρόμου άλλαζε με στόχο την αλλαγή της διάθεσης (των μεθυσμένων), ενώ υπάρχει ακόμη ένα σχέδιο, το οποίο βρίσκεται στην τελική ευθεία: Η διάχυση μυρωδιάς πορτοκαλιών που θα λειτουργεί κατευναστικά στους ανθρώπους… Σε κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις ο στόχος είναι ένας και αφορά τη μεταμόρφωση της Stratumseind σε ασφαλές σημείο. Περισσότερα

Κοινωνική Υγιεινή στην Ευρώπη

Σχολιάστε

Του Κώστα Λουλουδάκη

Πολλοί είναι αυτοί που  δείχνουν αιφνιδιασμένοι και μουδιασμένοι από την απήχηση που έχουν αποκτήσει οι φασιστικές, ρατσιστικές και εθνικιστικές ιδέες στις ευρωπαϊκές χώρες, πόσο μάλλον που η απήχηση αυτή είναι μεγαλύτερη από τα πολιτικά μορφώματα που τις επικαλούνται!

Βέβαια, όλοι αυτοί που σήμερα κάνουν τους έκπληκτους, ποτέ δεν θα εκλάβουν την νέα άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη ως απάντηση σε μια συγκυρία που αποκάλυψε αστικούς ιδεολογικούς μηχανισμούς υπό κατάρρευση και ανίκανους να διαχειριστούν τις συνέπειες των πολιτικών βίαιης οικονομικής αναδιάρθρωσης του καπιταλιστικού συστήματος που προκάλεσε η κρίση, ο εμφύλιος δηλαδή των αστικών ελίτ. Άλλωστε, αποτελεί ιστορική νομοτέλεια το γεγονός πως όταν η αστική τάξη κινδυνεύει από καταστάσεις όπου επικρατούν πολιτικά αδιέξοδα, άρα και επικείμενη απειλή εξεγέρσεων ή επαναστάσεων, τότε ο φασισμός μπορεί να προσφέρει την απαραίτητη κοινωνική εξομάλυνση στους κλονισμένους αστούς.

Κάπου εδώ θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε: ο ρατσισμός και η βιολογική βάση της φυλής, ο εθνοφυλετισμός, ο φασισμός και ο κοινωνικός δαρβινισμός ήταν ιδεολογίες δημιουργημένες από το μουσολινικό ή το χιτλερικό καθεστώς και εμπεδωμένες μόνο στα χρόνια του μεσοπολέμου ή μήπως γνώρισαν τεράστια απήχηση και αποδοχή τον καιρό της «φυσικοποίησης» της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και ηγεμονίας, ώστε να νομιμοποιηθεί η βίαιη αποικιοκρατία(;) Περισσότερα

Χρεοδουλοπαροικία 2018-2056

Σχολιάστε

Του Γιάνη Βαρουφάκη

«Τέλος στα Μνημόνια. Οπου να ’ναι έρχεται και η ελάφρυνση χρέους».

Αυτό είναι το επίσημο αφήγημα για τη μετά το 2018 εποχή. Δυστυχώς, η πραγματικότητα που κρύβει είναι ακριβώς η αντίθετη: η θηλιά του χρέους θα παραμένει σφικτή έως το 2056 και θα αυξομειώνεται για τις επόμενες δεκαετίες ώστε να επιτυγχάνονται οι τρεις στόχοι των δανειστών και του βαθέος (ευρωπαϊκού και εγχώριου) κατεστημένου:

A. Η προσποίηση ότι το Μνημόνιο τελείωσε, η τρόικα αποχώρησε, το χρέος έγινε βιώσιμο.

B. Η μονιμοποίηση της χρεοδουλοπαροικίας, με παραμονή της τρόικας έως το… 2056, και

Γ. Η αναβίωση νέας μορφής δικομματισμού που εκβιάζει από τους πολίτες την πολιτική νομιμοποίηση της χρεοδουλοπαροικίας όπως ακριβώς, πριν από το 2011, εκβίαζε την πολιτική νομιμοποίηση της κλεπτοκρατίας. Περισσότερα

Ο Τραμπ στο Νταβός

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/02/trump-davos.jpeg

του Παύλου Δερμενάκη

Συνεχίζονται οι αντιπαραθέσεις στα παγκοσμιοποιητικά στρατόπεδα

Η συμμετοχή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ* ήταν ιδιαίτερα σημαντική αν λάβουμε υπόψη ότι: α) ήταν η πρώτη συμμετοχή Προέδρου των ΗΠΑ εδώ και 18 χρόνια (από την εποχή Μπιλ Κλίντον), β) η αποστολή των ΗΠΑ ήταν ιδιαίτερα πολυπληθής, με πολλούς κυβερνητικούς αξιωματούχους και συμβούλους, και γ) ο Τραμπ, που έχει κριτικάρει ιδιαίτερα την τρέχουσα μορφή παγκοσμιοποίησης, βρέθηκε στο «άντρο» της παγκοσμιοποίησης για να εκθέσει τις απόψεις του.

Όπως είναι φυσικό, όλοι ανέμεναν με ενδιαφέρον τι θα πει ο Τραμπ, που έχει ως κεντρικό σύνθημα την εθνική περιχαράκωση με το «Πρώτα η Αμερική», σε ένα φόρουμ για την παγκοσμιοποίηση. Οι απαντήσεις δόθηκαν με την ομιλία του. Γνωρίζοντας ότι απευθύνεται σε επιχειρηματίες και όχι σε ψηφοφόρους, προσαρμόστηκε κατάλληλα απαριθμώντας τα κατορθώματά του στον ένα χρόνο της προεδρίας του. Καταρχήν, ως «κλασικός» νεοφιλελεύθερος, μίλησε για την ισχυρή οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ, το ιστορικά χαμηλό ποσοστό ανεργίας, τη δημιουργία 2,4 εκατομμυρίων νέων θέσεων εργασίας και τις αναμενόμενες επενδύσεις λόγω της δραστικής μείωσης των φόρων και του περιορισμού των ρυθμίσεων. Επίσης παινεύτηκε για τους χρηματιστηριακούς δείκτες: «Έχουν καταγραφεί 84 ρεκόρ στο χρηματιστήριο και έχει δημιουργηθεί νέος πλούτος 7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων από την εκλογή μου». Φυσικά όλα αυτά αναφέρονται χωρίς την κοινωνική τους διάσταση και τις κοινωνικές ανισότητες, που επισημάναμε από αυτές τις σελίδες την προηγούμενη εβδομάδα. Περισσότερα

«Γράμμα από Ολλανδία»: Η νέα και επικίνδυνη Ακροδεξιά κυριαρχεί

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Παυλόπουλου

Λίγους μόνο μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, το σκηνικό στην Ακροδεξιά της Ολλανδίας έχει αλλάξει άρδην. Το Κόμμα της Ελευθερίας του Χερτ Βίλντερς υποχωρεί δημοσκοπικά, από τις 20 έδρες που κατέχει στη Βουλή στις 14. Αντίθετα, το νεοδημιούργητο Φόρουμ της Δημοκρατίας του Τιερί Μποντέ φέρεται να εκτοξεύεται από τις 2 βουλευτικές έδρες στις 15. Η δυναμική του κόμματος του Μποντέ είναι μάλιστα τέτοια, ώστε να αναδεικνύεται ως κόμμα εξουσίας, που θα παίξει σοβαρό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό της Ολλανδίας.

Πρόκειται για ένα κόμμα που επεκτείνει τον πολιτικό λόγο της Ακροδεξιάς πέρα από την αντιμεταναστευτική και αντιμουσουλμανική ρητορία του Βίλντερς. Προβάλλει ανοιχτά την ιδεολογία της υπεροχής της λευκής φυλής καθώς και του υποδεέστερου ρόλου της γυναίκας στην κοινωνία. Περισσότερα

Παρελθόν οι ευρείες λαϊκές συναινέσεις στην Ευρώπη

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/01/karekles.jpeg

Του Ερρίκου Φινάλη

Εκεί πρέπει να αναζητηθεί μία από τις βασικές αιτίες της παρατεταμένης αστάθειας

Στη μνημειώδη τριλογία επιστημονικής φαντασίας «Θεμέλιο» ο Ισαάκ Ασίμοφ περιγράφει έναν κόσμο, τη Γαλαξιακή Αυτοκρατορία, που βαδίζει προς την οριστική παρακμή της – αλλά οι ηγέτες της δεν το υποψιάζονται καν. Όταν ο οραματιστής επιστήμονας Χάρι Σέλντον προσπαθεί να τους ανοίξει τα μάτια, αντιμετωπίζεται ως εχθρικό στοιχείο. Καταφέρνει όμως να τους πείσει ότι, αν δεν αντιδράσουν, θα ακολουθήσει μια ατέλειωτη περίοδος σκότους και βαρβαρότητας. Κι έτσι, μαζί με τους πιο φωτισμένους επιστήμονες και διανοούμενους, μεταφέρεται σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη. Εκεί προσπαθούν να οικοδομήσουν ένα νέο πολιτισμό, ικανό να προσφέρει ελπίδα στη σκοτεινή εποχή που έρχεται, ενώ η Αυτοκρατορία καταρρέει.

Σήμερα, στον πραγματικό κόσμο μας, η Δύση δύει (και δεν υπάρχει καν η δυνατότητα διαφυγής σε κάποιον μακρινό πλανήτη…). Οι δε ηγεσίες της μοιάζουν χαωμένες και ασταθείς: βλέπουν τον ήλιο να βασιλεύει, αλλά δεν συμφωνούν ούτε καν μεταξύ τους στο πώς θα ανακόψουν αυτήν την πορεία. Για την ακρίβεια, αρνούνται να δουν τις αιτίες της σημερινής κατάστασης και της διευρυμένης δυσαρέσκειας, που δεν είναι άλλες από τις πολιτικές τους – πολιτικές εξαθλίωσης, καταλήστευσης και εξανδραποδισμού δισεκατομμυρίων ανθρώπων προς όφελος μιας αριθμητικά μικροσκοπικής παγκόσμιας ελίτ. Ακόμη κι ο μεταξύ τους καβγάς αφορά το πώς θα συνεχίσουν να επιβάλλουν αυτές τις «μοναδικές δυνατές» πολιτικές – και το ποιοι από αυτούς θα εξακολουθήσουν να είναι κυρίαρχοι και κερδισμένοι. Περισσότερα

Older Entries