Αρχική

Ευρωστιγμιότυπα

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2014/05/europe-tsalakomeni.jpg

Στη Γαλλία τα φερέφωνα της κυβέρνησης Μακρόν στα μεγάλα ΜΜΕ κατηγορούν τα Κίτρινα Γιλέκα, που λένε ότι ο Μακρόν σκοπεύει να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα, για «διασπορά ψευδών ειδήσεων». Ή μάλλον, κατηγορούσαν. Διότι τώρα αποκαλύφθηκε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει τη «βελτίωση των κυκλοφοριακών ροών». Πώς; Μα, ιδιωτικοποιώντας και το επαρχιακό οδικό δίκτυο, τη συντήρηση του οποίου θα αναθέσει σε εταιρίες όπως η Vinci με αντάλλαγμα την ανέγερση νέων σταθμών διοδίων. Ορθή σκέψη: εάν βάλει διόδια έξω από το σπίτι κάθε «αμόρφωτου λαϊκιστή», θα λυθεί το κυκλοφοριακό. Θα πηγαίνουν όλοι με τα πόδια και δεν θα μολύνουν και το περιβάλλον… Ούτε η Vinci θα δυσαρεστηθεί: θα προβλεφθεί αποζημίωση για έσοδα χαμηλότερα των αναμενόμενων. Περισσότερα

10 χώρες κινούν τα νήματα της παγκόσμιας φοροδιαφυγής

Σχολιάστε

10 χώρες κινούν τα νήματα της παγκόσμιας φοροδιαφυγής

Η έρευνα του Tax Justice Network αποκαλύπτει τον ρόλο μιας χούφτας πλουσίων χωρών του ΟΟΣΑ, κυρίως ευρωπαϊκών, στην κατάρρευση του παγκόσμιου συστήματος φορολόγησης των πολυεθνικών επιχειρήσεων και την απώλεια φόρων μισού τρισ. δολαρίων κάθε χρόνο.

Καταπέλτη για τον ρόλο μιας χούφτας πλουσίων χωρών του ΟΟΣΑ -κυρίως ευρωπαϊκών- στην κατάρρευση του παγκόσμιου συστήματος φορολόγησης των πολυεθνικών επιχειρήσεων και στην απώλεια φορολογικών εσόδων μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων ετησίως αποτελεί η νέα μελέτη του ανεξάρτητου διεθνούς δικτύου ερευνών Tax Justice Network (TJN).

Η μελέτη διαπιστώνει ότι οι «φορολογικοί πόλεμοι» δεκαετιών μεταξύ των πλουσιότερων χωρών του κόσμου αποσάθρωσαν το παγκόσμιο σύστημα φορολόγησης των επιχειρήσεων έχοντας ως τελικό αποτέλεσμα το 40% των διασυνοριακών επενδύσεων -αξίας 18 τρισ. δολαρίων- να περιορίζεται σήμερα σε μόλις 10 χώρες ή δικαιοδοσίες του πλανήτη που προσφέρουν συντελεστές φορολόγησης επιχειρήσεων 3% ή και λιγότερο. Περισσότερα

Οι δύο όψεις της αντίδρασης στην Ευρώπη

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/05/30_%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F-1-%CE%A0%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%A0%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%9F-453-%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99.jpg

Σαν γλυπτό στο Μάτι: Το καμένο πολιτικό μας σύστημα (φωτό Στ. Ελληνιάδης)

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Υπάρχει, σύμφωνα με τις μετρήσεις λένε οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, αισθητή άνοδος των «λαϊκιστών» στην Ευρώπη, θέτοντας κάτω από την ετικέτα αυτή ομοιογενή αλλά όχι ταυτόσημα πολιτικά κινήματα, που έχουν τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορείας θέσεις φιλολαϊκές, εθνικιστικές, φυλετικές, αντιμεταναστευτικές, χριστιανοκεντρικές και αντιμουσουλμανικές, προστατευτικές, σε διάφορους βαθμούς αντιευρωπαϊκές και σε αρκετές περιπτώσεις εμφανώς αντικομμουνιστικές και μάλλον συγκαλυμμένα αντιαραβικές και αντιεβραϊκές.

Αυτή, όμως, είναι η μία όψη της πραγματικότητας. Με την άλλη δεν ασχολούνται διεξοδικά οι σχολιαστές για προφανείς λόγους. Οι «λαϊκιστές» απειλούν τα παραδοσιακά κόμματα, αλλά δεν απειλούν το σύστημα. Αντιθέτως, το στηρίζουν στην πιο ακραία παραδοσιακά μορφή του. Οπότε ανησυχούν μόνο οι γραφειοκράτες. Το βαθύ κράτος, η οικονομική ελίτ, ο στρατός και η αστυνομία δεν ανησυχούν. Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις είναι μετριοπαθείς έως συγκαταβατικές. Περισσότερα

Ευρω-αποικιοκρατικές εκλογές

Σχολιάστε

Ευρω-αποικιοκρατικές εκλογές

Του Περικλή Κοροβέση

Τον Μάη θα κληθούμε όλοι να ψηφίσουμε τους ευρωβουλευτές μας. Η μικρή Ελλάδα θα στείλει τους εκπροσώπους της στο Ευρωκοινοβούλιο και δίπλα με τους Γάλλους και Γερμανούς συναδέλφους τους θα αποφασίζουν για την τύχη των λαών της Ευρώπης.

Φυσικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν έναν ευγενικό σκοπό, ασχέτως σε ποιο κόμμα ανήκουν. Και εκεί υπάρχουν «διεθνή» κόμματα: της Αριστεράς, του Κέντρου, της Δεξιάς, που το καθένα από τη σκοπιά του επιδιώκει την ευημερία και την ευτυχία μας. Και αυτό δηλώνουν στις προεκλογικές τoυς διακηρύξεις. Αλλά φυσικά ο καθένας με διαφορετική μέθοδο.

Περιττό να πούμε πως οι ευρωβουλευτές μας έχουν κάνει λαμπρές σπουδές στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, συχνά έχουν περισσότερα προσόντα από αυτά των Ευρωπαίων συναδέλφων τους. Και γι’ αυτό διαπρέπουν. Ο,τι πει Ελληνας ευρωβουλευτής, όχι σπάνια, γίνεται τσιτάτο. Και υπάρχουν περιπτώσεις που τους συγκρίνουν με τους αρχαίους κλασικούς. Περισσότερα

Μελέτη-καμπανάκι για αυξημένη λειψυδρία στην Ελλάδα

Σχολιάστε

Η Ελλάδα και οι άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης (Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος), καθώς και η Τουρκία προβλέπεται να αντιμετωπίσουν αυξημένες ελλείψεις νερού, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη του Κοινού Κέντρου Ερευνών (JRC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η έρευνα -που αξιολογεί τις μελλοντικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, των αλλαγών στις χρήσεις γης και των συνηθειών στην κατανάλωση του νερού- εκτιμά ότι ενώ από τη μία θα υπάρχουν αυξημένες πλημμύρες, από την άλλη θα επιδεινώνεται η λειψυδρία, ιδίως τα καλοκαίρια.

Οι συνέπειες αποδίδονται κατά κύριο λόγο στην κλιματική αλλαγή (σε ποσοστό 80% ως 90%) και δευτερευόντως σε άλλους παράγοντες, όπως η χρήση της γης και του νερού (10% ως 20%). Περισσότερα

Λ. Βατικιώτης: Καταρρέει η Ελίτ της Ευρώπης

Σχολιάστε

Από τα Κίτρινα Γιλέκα στο Brexit

Όσο αδυνατίζει η θέση της Μέι, παρά τα όσα η επίσημη ενημέρωση επιχειρεί να περάσει, δεν αυξάνει το κύμα υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε., αλλά η άποψη για ένα σκληρό Brexit, εκτιμά ο οικονομικός αναλυτής και δημοσιογράφος Λ.Βατικιώτης , στον 98.4. Την ίδια ώρα τα Κίτρινα Γιλέκα στη Γαλλία, ουσιαστικά, άσχετα αν ο Μακρόν ανακοίνωσε ψιχία παροχών χθες βράδυ, ουσιαστικά ηττήθηκε, αφού έστω και έτσι φρενάρισε τις φουλ αντιμεταρρυθμιστικές κινήσεις του, βγαίνουν νικητές σημειώνοντας έτσι την πρώτη ήττα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Περισσότερα

Κανόνες στον… γάμο του Καραγκιόζη – Πώς «εφευρέθηκε» το σκληρό όριο ελλείμματος 3% του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη

Σχολιάστε

Κανόνες στον... γάμο του Καραγκιόζη - Πώς «εφευρέθηκε» το σκληρό όριο ελλείμματος 3% του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη   - Media

Του Δημήτρη Χρυσικόπουλου

Αν κάποιος θέλει να περιγράψει με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις τον τρέχοντα «ψυχρό πόλεμο» μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών, αρκεί μια μικρή φράση: «Ο ιταλικός προϋπολογισμός παραβιάζει τον ευρωπαϊκό κανόνα για το έλλειμμα». Βλέπετε, στο επίκεντρο της διαμάχης Ε.Ε. – Ιταλίας βρίσκεται ένας κανόνας που αποτελεί τον βασικό πυλώνα λειτουργίας της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και περιγράφεται ως Σύμφωνο Σταθερότητας.

Στον πυρήνα του Συμφώνου Σταθερότητας βρίσκονται τρεις αριθμοί ή, για μεγαλύτερη ακρίβεια, τρία ποσοστά: οι χώρες – μέλη της Ευρωζώνης δεσμεύονται ότι θα έχουν πληθωρισμό έως 3%, δημόσιο χρέος έως 60% του ΑΕΠ και ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα έως 3% του ΑΕΠ. Το πρώτο σκέλος το έχει αναλάβει η ΕΚΤ, η οποία λειτουργεί ως στρόφιγγα για το χρήμα που κυκλοφορεί εντός Ευρωζώνης. Το ζήτημα του χρέους αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, το οποίο θα μας απασχολήσει λίγο αργότερα.

Ωστόσο το έλλειμμα είναι αυτό που βρίσκεται στο επίκεντρο του «πολέμου» Βρυξελλών και Ρώμης, καθώς το προσχέδιο προϋπολογισμού που η ιταλική κυβέρνηση κατέθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει για το 2019 έλλειμμα 2,4% του ΑΕΠ (εντός του ορίου 3%), αλλά αυξημένες δαπάνες του δομικού ελλείμματος, που σε συνδυασμό με το υψηλό χρέος κάνει την Κομισιόν να ζητάει αναθεωρήσεις, την Ιταλία να αρνείται και τα πράγματα να φαίνεται πως οδηγούνται σε σύγκρουση. Περισσότερα

Άλλη Ευρώπη ή καμιά Ευρώπη

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/6_%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%9F%CE%A3-1.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Την ώρα που οι κατεστημένες, συστημικές πολιτικές δυνάμεις καταρρέουν σε Ε.Ε. και ΗΠΑ, ο Μακρόν θεώρησε ότι είναι ευκαιρία να μιλήσει για ανεξάρτητη Ευρώπη βασισμένη σε αυτόνομη ευρωπαϊκή στρατιωτική δύναμη. Αυτός ο άνθρωπος όλο κατεβάζει ιδέες, υποτίθεται μεγαλειώδεις, αλλά μάλλον χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Οι λεγόμενοι ειδικοί (πτυχία, υψηλές θέσεις και υψηλότερες αμοιβές) αποδίδουν την αποτυχία στην ατολμία του έναντι του Βερολίνου. Ο λόγος είναι βαθύτερος: Η Γαλλία είναι μια αδύναμη μικρομεσαία χώρα στη διεθνή σκακιέρα και ο λόγος της βαραίνει όσο η δύναμή της. Οι Γερμανοί δεν θέλουν να μοιραστούν την εξουσία τους με τη Γαλλία ενώ ταυτόχρονα φοβούνται τους Αμερικάνους. Το Βερολίνο είναι εύκολο να κάνει το παλληκάρι στην Ελλάδα, πολύ πιο δύσκολο στην Ιταλία και άκρως επώδυνο στις ΗΠΑ.

Η Γαλλία είναι πολύ αδύναμη, αλλά η Γερμανία είναι πολύ απειλητική ως επικεφαλής του στρατού της ανεξάρτητης Ευρώπης. Να φύγουν οι Αμερικάνοι για να έρθουν οι Γερμανοί; Γιατί; Ο μόνος που είχε όραμα ήταν ο Ντε Γκωλ, και το εννοούσε: Αντίπαλος της τευτονικής αγριότητας και εναντίον των ΗΠΑ και του αγγλοσαξωνικού άξονα, των αδιάλλακτων πουριτανών. Αλλά ο Ντε Γκωλ έχει πεθάνει μαζί με το όνειρό του για μια Ευρώπη «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια». Συνοπτικά, η κατάρρευση των συστημικών δυνάμεων συμπαρασύρει και το οικοδόμημα που κατασκεύασαν, τη σημερινή Ε.Ε. Με την Ιταλία ή με άλλο γεγονός να είναι η τυχαία αφορμή. Περισσότερα

Ποιος φταίει για την αποσύνθεση της Ευρώπης;

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/30_%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F.jpg

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Δημοσιογράφοι, πολιτειολόγοι, πολιτικοί, ακτιβιστές και επιστήμονες, συμφωνούν ότι στις χώρες τους αναπτύσσεται -πολύ έντονα και δυναμικά, εθνικισμός, αντιευρωπαϊσμός, ξενοφοβία και αντισημιτισμός. Και δείχνουν απορημένοι και ενοχλημένοι, πώς στην Ευρώπη, την πιο πλούσια περιοχή του κόσμου με τους πιο δημοκρατικούς θεσμούς και το πιο εξελιγμένο κοινωνικό κράτος, μεγάλα τμήματα των κοινωνιών στρέφουν την πλάτη τους στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, απαξιώνουν τους φορείς εξουσίας που διαχειρίστηκαν αυτή την εντυπωσιακή πρόοδο και ως συνέπεια αυτής της απαξίωσης αναβιώνουν νοοτροπίες και αντιλήψεις που θεωρούνταν περιθωριακές, οπισθοδρομικές και καταδικαστέες, ακόμα και ποινικά κολάσιμες.

Η αντίδραση του πολιτικού προσωπικού της εξουσίας είναι αναμενόμενη αφού κανένας τους ποτέ δεν θα παραδεχτεί ότι οι πολιτικές επιλογές που πλέον εφαρμόζουν είναι αυτές που έχουν ξεστρατίσει τις κοινωνίες και τις οδηγούν σε καταστάσεις αβυσσαλέες με όχι καλή πρόγνωση για την κατάληξή τους. Ουσιαστικά, στην Ευρώπη, επί δεκαετίες συγκυβερνούν, άλλοτε μαζί, άλλοτε διαδοχικά, οι Δεξιοί της χριστιανοδημοκρατίας και οι Αριστεροί της σοσιαλδημοκρατίας. Κανένας δεν τους εμπόδισε να εφαρμόσουν τα προγράμματά τους. Αντιθέτως, οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές. Και με βάση αυτά τα προγράμματα απολαύσανε αρκετές δεκαετίες συναίνεσης και αποδοχής εκ μέρους των πολιτών. Εάν δε, στη συνέχεια, η μεροληψία, η ιδιοτέλεια, η διάψευση, η υπαναχώρηση, η αθέτηση των δεσμεύσεων, η ανάκληση των κατακτημένων και η αναίρεση των υπεσχημένων δεν ανέτρεπαν τις ισορροπίες, το κύρος, η απήχηση και η κυριαρχία τους δεν θα έμπαιναν ποτέ σε αμφισβήτηση. Άρα τι φταίει και πώς συνέβη αυτό; Περισσότερα

Ομίχλη στην Ευρώπη

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/22_Fagan_geniki.jpg

του Πιερλουίτζι Φαγκάν* 

Οι οικονομικοί φακοί δεν κάνουν για πολιτικό σχέδιο

Δέκα βορειοευρωπαϊκές χώρες συναντήθηκαν λοιπόν, συνομίλησαν και συμφώνησαν σε κάτι – άσχετα τι. Και αυτοχαρακτηρίστηκαν «Χανσεατικές», επαναφέροντας στην επικαιρότητα την ονομασία μιας παλιάς εμπορικής συμμαχίας που ανθούσε στη βόρεια Ευρώπη από τον 12ο ως τον 16ο αιώνα. Το ίδιο έκαναν εδώ και καιρό οι τέσσερις χώρες του Βίζεγκραντ, που ταυτόχρονα είναι τέσσερις χώρες του κεντρικού-βόρειου τμήματος της ανατολικής Ευρώπης. Δέκα συν τέσσερις, μας κάνει δεκατέσσερις.

Οι τέσσερις του Βίζεγκραντ, εξάλλου, επιζητούν να έρθουν σε επαφή με μια ευρύτερη σφαίρα που, ακολουθώντας τα ιστορικά γεωπολιτικά χνάρια του πολωνικού Intermarium**, μετονομάστηκε σε ομάδα του Τrimarium (δηλαδή των Τριών Θαλασσών). Η ομάδα αυτή αποτελείται από άλλες οκτώ χώρες – οι οποίες, μαζί με τις προηγούμενες δεκατέσσερις, μας κάνουν εικοσιδύο (μερικές από αυτές συμμετέχουν ταυτόχρονα και στην ομάδα του Βορρά). Ουσιαστικά στο Τrimarium συμμετέχουν ομάδες διαφορετικής σύνθεσης, προερχόμενες από την ανατολική Ευρώπη. Περισσότερα

Ευρωπαϊκός κοσμοπολιτισμός και εθνικιστικός απομονωτισμός

Σχολιάστε

Ευρωπαϊκός κοσμοπολιτισμός και εθνικιστικός απομονωτισμός, του Ανέστη Ταρπάγκου

του Ανέστη Ταρπάγκου

Οι τρεις ανταγωνιστικές πολιτικές στο ευρωπαϊκό προσκήνιο

Στην τελευταία δεκαετία, και στη σύγχρονη συγκυρία ακόμη περισσότερο, αναδεικνύεται σε όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου (συντηρητικού, σοσιαλδημοκρατικού, αριστερού), το μείζον ζήτημα της προώθησης ή αποδόμησης των θεσμών και μηχανισμών της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Ιδιαίτερα μάλιστα μέσα σε ένα περιβάλλον που συνεχίζει να αδυνατεί να ξεπεράσει την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, με όλες τις δυσμενέστατες επιπτώσεις της στον λαϊκό εργαζόμενο κόσμο, το ζήτημα της παραμονής ή αποχώρησης από τη λειτουργία της ζώνης του ευρώ, της σύμπλευσης ή αντιπαλότητας προς τα σχέδια ανασυγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη: Οι περιπτώσεις της Βρετανίας  που αδυνατεί να απεμπλακεί από τους οικονομικούς μηχανισμούς της, καθώς και της Ιταλίας όπου γίνεται καταφανής ο επικαθορισμός της δημοσιονομικής της πολιτικής από τα ευρωπαϊκά οικονομικά όργανα, δεν αποτελούν εξαιρέσεις στον κανόνα της συνεχούς και με διάφορους τρόπους αμφισβήτησής της. Περισσότερα

Απειλητικά σύννεφα πάνω από την Ε.Ε.

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/03/eu1.png

Του Ερρίκου Φινάλη

Ποτέ πριν στην ιστορία της η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είχε βρεθεί τόσο αποπροσανατολισμένη, αλληλοσπαρασσόμενη, αδύναμη μπροστά στην πολύπλευρη κρίση που την ταλανίζει, ανίκανη να χαράξει μια στοιχειωδώς κοινή πορεία. Ποτέ πριν τα πολιτικά συστήματα και οι κυβερνήσεις των ισχυρότερων κρατών μελών της Ε.Ε. δεν πλήττονταν από τόσο μεγάλη αστάθεια, με πρώτη-πρώτη τη γερμανική περίπτωση. Ποτέ πριν η Ε.Ε. δεν απειλούνταν σε τέτοιο βαθμό από «προκλήσεις» όπως το Brexit και η ιταλική απειθαρχία – ενώ και άλλα άτυπα μπλοκ κρατών μελών ακολουθούν τις δικές τους επιλογές και αγνοούν τις οδηγίες της εξασθενημένης ευρωκρατίας. Όλες αυτές οι πρωτιές μπορούν να κατανοηθούν μόνο μέσα από το πρίσμα της γενικευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας που διαπερνά τη Γηραιά Ήπειρο απ’ άκρη σε άκρη, με διαφορετικές μορφές που παίρνει και αντιφατικές εκφράσεις. Το λεγόμενο προοδευτικό στρατόπεδο αδυνατεί να «διαβάσει» αυτήν την πραγματικότητα, δεν θέλει καν να γνωρίζει τις αιτίες της, και άρα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες εκατοντάδων εκατομμυρίων και να προσανατολιστεί σε αυτή τη νέα, περίπλοκη, ακόμη και χαοτική πραγματικότητα. Αδυνατεί δηλαδή να παρέμβει… Όμως η ζωή συνεχίζεται, δεν περιμένει. Και οι λαμπρές εξαιρέσεις δεν μπορούν, όσο παραμένουν εξαιρέσεις, να καλύψουν το κενό. Σε αυτά τα θέματα έχουμε αναφερθεί σε πολλά φύλλα του Δρόμου. Σήμερα περιοριζόμαστε στην παρουσίαση «στιγμών» της πραγματικότητας στις σημαντικότερες δυνάμεις της Ε.Ε., «στιγμών» που δίνουν μια γεύση της συνολικότερης εικόνας. Περισσότερα

Πού βαδίζει η Ευρώπη;

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/09/000000.jpg

του Ερρίκου Φινάλη

Εάν επιχειρήσει κανείς να αποτραβηχτεί από τις τρέχουσες, καθημερινές εξελίξεις και προσπαθήσει να «διαβάσει» την ευρύτερη εικόνα της κατάστασης στην Ευρώπη, τι θα δει πρώτα; Μια φωτογραφία πολύ διαφορετική από αυτήν που αποτυπωνόταν όχι πριν μια δεκαετία (έχουμε περάσει σε μια εντελώς νέα εποχή από τότε), αλλά και πριν 3 μόλις χρόνια. Τότε το Brexit ήταν ακόμα μια απευκταία πιθανότητα, η Άνγκελα Μέρκελ φαινόταν αδιαμφισβήτητη καγκελάριος αλλά και κυρίαρχη εντός Ε.Ε., o Ρέντσι δεν είχε ακόμη ταπεινωθεί στο ιταλικό δημοψήφισμα, λίγοι είχαν ακούσει το όνομα Μακρόν κ.ο.κ.

Έκτοτε, η εικόνα αλλάζει με γοργούς ρυθμούς: η ακυβερνησία και η πολιτική αστάθεια πλήττει ακόμη και το γερμανικό πρότυπο, οι τριγμοί πολλαπλασιάζονται, το ίδιο και οι διασπαστικές κινήσεις ολόκληρων ομάδων χωρών και οι «απειθαρχίες» κυβερνήσεων. Οι εκβιασμοί δεν αποτελούν πλέον μέσο τιθάσευσης μονάχα περιφερειακών χωρών όπως η Ελλάδα, αλλά χρησιμοποιούνται για τη συμμόρφωση και πολύ πιο σημαντικών κρατών μελών. Η όποια «τακτοποίηση» ίσχυε μέχρι πρόσφατα έχει γίνει άνω-κάτω, και οι αναφορές σε ευρωπαϊκές ολοκληρώσεις και οράματα προκαλούν ειρωνικά μειδιάματα – το λιγότερο… Περισσότερα

Αρκεί η συγγνώμη του Πάπα;

Σχολιάστε

Του Γιώργου Τσιάρα

Οι συνεχείς αποκαλύψεις για συστηματικά «κουκουλώματα» υποθέσεων σεξουαλικής κακοποίησης από καθολικούς ιερείς σε ολόκληρο τον κόσμο, με τελευταίο παράδειγμα τα όσα τρομερά αποκαλύφθηκαν για την εκκλησία της Πενσιλβανίας, ανάγκασαν χτες τον Πάπα Φραγκίσκο να απευθύνει μια πρωτοφανή στην Ιστορία επιστολή προς όλους τους καθολικούς, με την οποία παραδέχεται ότι το Βατικανό «δεν έδρασε έγκαιρα», ομολογεί πως νιώθει «ντροπή και μεταμέλεια» επειδή «δεν δείξαμε ενδιαφέρον για τα μικρά παιδιά… τα εγκαταλείψαμε» και δεσμεύεται ότι δεν θα υπάρξει άλλη συγκάλυψη παρόμοιων υποθέσεων.

Ζητά μάλιστα από τους πιστούς να βοηθήσουν ώστε να ξεριζωθεί αυτή «η κουλτούρα του θανάτου», όπως την αποκαλεί. Περισσότερα

Αμέτρητα φράγματα καταστρέφουν τα ευρωπαϊκά ποτάμια

Σχολιάστε

Φράγμα

Του Τάσου Σαραντή

Οταν στην Ελλάδα εφευρίσκουμε κάθε λόγο και ανακαλύπτουμε κάθε τρόπο για να εμποδίσουμε τη φυσική ροή των ποταμών και των ρεμάτων -δίνοντας σε κάποια ακόμη και τη χαριστική βολή με τον εγκιβωτισμό τους και την οριστική εξαφάνισή τους από τον χάρτη-, άλλοι προωθούν την ιδέα για την απομάκρυνση των φραγμάτων από τα ποτάμια της Ευρώπης.

Βέβαια, στη χώρα μας, η πολιτικάντικη υπόσχεση «και ποτάμια θα σας φέρουμε» υπερίσχυσε της λογικής, του κοινού συμφέροντος, ακόμη και των νόμων, πόσο μάλλον των επιλογών που ταυτίζονται με τη ζωντανή φύση και τα καθαρά και ελεύθερα ποτάμια.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μπορεί να στέκεται ακόμη όρθιο το φράγμα της Συκιάς, που ξεκίνησε να κατασκευάζεται σαν καρδιά της εκτροπής του Αχελώου προς τη Θεσσαλία και παρεμποδίζει τη φυσική ροή σε εκείνο το τμήμα του ποταμού. Τι κι αν το φράγμα της Συκιάς έχει κριθεί παράνομο με απανωτές δικαστικές αποφάσεις; Περισσότερα

Παταγώδης αποτυχία

Σχολιάστε

Παταγώδης αποτυχία - Media

Του Μιχάλη Λαγάνη

Τραγική η ευρωπαϊκή διαχείριση στο προσφυγικό – μεταναστευτικό ρεύμα

Η μεγαλύτερη αποτυχία των ηγετών των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αδιαμφισβήτητα είναι η αδυναμία αντιμετώπισης του προσφυγικού κύματος από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, με το οποίο η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη τα πέντε τελευταία χρόνια τουλάχιστον.

Η επιλογή πολλών ευρωπαϊκών κρατών, στις αρχές του 2016, να κλείσουν τα σύνορα στους πρόσφυγες και μετανάστες προερχόμενους κυρίως από την εμπόλεμη Συρία, που επισφραγίστηκε στις 20 Μαρτίου 2016 με την υπογραφή της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών από τα παράλια της Μικράς Ασίας προς την Ελλάδα, είχε συνέπεια τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου να μετατραπούν σε «ανοικτές φυλακές» για δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες, οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να φθάσουν στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, εγκλωβίστηκαν στη χώρα μας. Περισσότερα

Χάικε και Κατρίν

Σχολιάστε

στίβος

Του Γιάννη Κωνσταντινίδη

Τη δεκαετία του 1980 και ώς τις αρχές της δεκαετίας του 1990 τις γνώριζα όλες με τα μικρά τους ονόματα. Μαρίτα, Μάρλις, Γκριτ, Χάικε, Κατρίν. Τα κορίτσια με τις μπλε-μοβ φανέλες σάρωναν στους δρόμους ταχύτητας, στα άλματα και στις ρίψεις.

Ο γυναικείος στίβος έδινε σε κάθε μεγάλη διοργάνωση στην Ανατολική Γερμανία υπερδιπλάσιο αριθμό μεταλλίων από αυτόν που κέρδιζε η Δυτική Γερμανία με τον υπερδιπλάσιο από την Ανατολική πληθυσμό.

Λίγα μόλις χρόνια μετά την ένωση των δύο Γερμανιών –και μετά από μια αμφιταλάντευση της πολιτικά κυρίαρχης Δυτικής Γερμανίας για τη διαχείριση του επαγγελματικού πρωταθλητισμού της Ανατολικής Γερμανίας που τελικά κατέληξε στη σιωπηρή απομόνωση των ανθρώπων εκείνων που εμπλέκονταν στο σύστημα ανάδειξης υπεραθλητών «με κάθε μέσο», οι μπλε-μοβ φανέλες ξεχάστηκαν και τα περισσότερα χρυσά κορίτσια εξαφανίστηκαν από τους στίβους. Περισσότερα

Εξορυκτική αποικιοκρατία στην Ευρώπη: η περίπτωση της Ελλάδας #skouries

Σχολιάστε

Της Μαρίας Καδόγλου

για το γαλλόφωνο βελγικό περιοδικό Gresea Echos. Σημειώνεται οτι δεν έχει ενσωματωθεί ως εξέλιξη η απόφαση της διαιτησίας Δημοσίου-Eldorado, που στην πραγματικότητα τίποτα δεν άλλαξε. Όλο το πολύ ενδιαφέρον τεύχος, με τίτλο «Relance minière en Europe” (H αναβίωση της εξόρυξης στην Ευρώπη) θα το βρείτε εδώ.

Στο εισαγωγικό σημείωμα διαβάζουμε:

«Ενώ θεωρούνταν οτι έχουν κλείσει και οτι ανήκουν οριστικά στην οικονομική και κοινωνική ιστορία των περιφερειών μας, ξαναπαίρνουν τα μεταλλεία στην Ευρώπη μια εξέχουσα θέση στην ενεργειακή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αφού προτίμησαν την αποικιοκρατική εκμετάλλευση (σ.σ. για την εξεύρεση ορυκτών πόρων), οι Ευρωπαίοι βιομηχάνοι θέλουν να αναβιώσουν τη μεταλλευτική βιομηχανία, μέσω ενός από τους άξονες της πρωτοβουλίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις πρώτες ύλες. Αποκωδικοποίηση του διακυβεύματος και των δυναμικών αυτού του σχεδίου με τους Raf Custers, Μαρία Κάδογλου και Romain Gelin.”
Περισσότερα

Η Ευρώπη όλο και δεξιότερα

Σχολιάστε

Του Κώστα Βλαχόπουλου

Ιταλία, Αυστρία, Βιζεγραντ (Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία, Ουγγαρία): το μαύρο μέτωπο της Ευρώπης που εξαπλώνεται. Όσο περνάει ο καιρός, ολοένα και περισσότερες χώρες στρίβουν το τιμόνι τέρμα δεξιά. Στην Ευρώπη, που μετά τον πόλεμο η ακροδεξιά αποτελεούσε περιθώριο, σήμερα είναι απολύτως νομιμοποιημένη. Συμμετέχει σε κυβερνήσεις έξι χωρών και σε άλλες τόσες βρίσκεται είτε στην αντιπολίτευση είτε σημειώνει θεαματικά ποσοστά. Μια σημείωση εδώ: ο όρος «λαϊκιστικός» που χρησιμοποιείται από όλα σχεδόν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης για να περιγράψουν κόμματα με ξεκάθαρα μισαλλόδοξες και ακροδεξιές απόψεις συσκοτίζει τα πράγματα και γι’αυτό δεν επιλέγουμε να τον χρησιμοποιούμε. Περισσότερα

Το αμερικανικό ΝΑΤΟ και η Ευρώπη

Σχολιάστε

Το αμερικανικό ΝΑΤΟ και η Ευρώπη - Media

Του Δημήτρη Μηλάκα

Το ΝΑΤΟ είναι ο μηχανισμός που δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει τα αμερικανικά κεκτημένα μετά τη νίκη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στόχος αυτού του μηχανισμού, επιγραμματικά, έχει οριστεί ως εξής: Το ΝΑΤΟ είναι αμερικανικό εργαλείο που κρατά τη Γερμανία κάτω, τη Ρωσία έξω και τις ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη.

Παρά τις δραματικές αλλαγές στην παγκόσμια σκηνή μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την επανένωση της Γερμανίας και την επανεμφάνισή της στο διεθνές στερέωμα ως οικονομική ατμομηχανή και ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη, τα αμερικανικά συμφέροντα στη γηραιά ήπειρο δεν έχουν αλλάξει. Περισσότερα

Εσωτερική και εξωτερική αποικιοκρατία

Σχολιάστε

Του Τάσου Τσακίρογλου

«Η Ευρώπη δεν είναι παρά ένα έθνος που αποτελείται από περισσότερα. Η Γαλλία και η Αγγλία έχουν ανάγκη την ευημερία της Πολωνίας και της Μοσχοβίας, όπως μια επαρχία τους έχει ανάγκη τις άλλες. Το κράτος που πιστεύει ότι αυξάνει τη δύναμή του καταστρέφοντας τη δύναμη κάποιου άλλου, με το οποίο έχει σχέσεις, εξασθενεί συνήθως μαζί μ’ αυτό». Οι διαπιστώσεις αυτές που κάνει ο Μοντεσκιέ τον 18ο αιώνα φαίνονται περισσότερο έγκυρες σήμερα ακόμα και από την εποχή στην οποία διατυπώθηκαν.

Η Γερμανία και οι βόρειοι δορυφόροι της με την επίδειξη δύναμης και αλαζονείας που κάνουν όλα τα τελευταία χρόνια απέναντι στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλάζουν όχι μόνο το οικονομικό και πολιτικό, αλλά και το κοινωνικό τοπίο της ηπείρου. Οι δαίμονες που αφυπνίζει η γερμανική εμμονή με τη δημοσιονομική πειθαρχία (ορντολιμπεραλισμός), η «ηθικοποίηση» και ποινικοποίηση της διεθνούς πολιτικής και ο κοντόθωρος εγωισμός που επιδεικνύει το Βερολίνο δεν υπονομεύουν απλώς το εγχείρημα της Ε.Ε. Περισσότερα

Πόσοι αιώνες, αγώνες και καταστροφές χρειάστηκαν για τη δημοκρατία δυτικού τύπου;

Σχολιάστε

«Η άλλη όψη» του Άγγελου Αντωνόπουλου, στην έκθεση «Θεωρήματα» της Ένωσης Ελλήνων Τεχνοκριτών, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (φωτό Στ. Ελληνιάδης)

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Από την εποχή του Μοντεσκιέ (1689-1755) και του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (1712-1778), χύθηκε πολύ αίμα, ασκήθηκε πολύ μεγάλη τρομοκρατία, εξοντώθηκαν αμέτρητα εκατομμύρια άνθρωποι μέχρι να φορμαριστεί η σύγχρονη μεταπολεμική αστική δημοκρατία, η αντιπροσωπευτική, η φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη… Από τα πρώτα κοινοβούλια των ελίτ στην Αγγλία πέρασαν πολλές εκατοντάδες χρόνια μέχρι να καθιερωθεί η καθολική χωρίς αποκλεισμούς ψήφος και η διάκριση των εξουσιών, αλλά και η κατάργηση της δουλείας και της δουλοπαροικίας. Αλλά κι όταν επιταχύνθηκε αυτή η διαδικασία, από τον 18ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ου, η αστική δημοκρατία προχωρούσε πόντο-πόντο και μόνο με αιματηρές επαναστάσεις, αγώνες, θυσίες και μαρτύρια, γίνονταν σημαντικά βήματα προόδου, με πολλά πισωγυρίσματα και αλλεπάλληλες ήττες.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που μεγάλωσαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επειδή διδάσκονται πολύ επιλεκτικά, πολύ φιλτραρισμένα, την ιστορία, νομίζουν ότι η αστική δημοκρατία των ημερών μας είναι ένα καθεστώς που ισχύει από την εποχή τουλάχιστον της Αναγέννησης ή έστω του Διαφωτισμού, δηλαδή 600 ή 300 χρόνια πίσω. Γι’ αυτό ευθύνονται και οι ενσωματωμένοι στο σύστημα διανοούμενοι που δεν έδωσαν βάρος στο να μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Ότι η αστική δημοκρατία, όπως τη βιώνουμε στην εποχή μας, είναι ένα πολύ νέο φαινόμενο. Ότι μέχρι το 1945, υπήρχαν μόνο απόπειρες και διαλείμματα δημοκρατίας, κατά κανόνα ανάπηρης, ανολοκλήρωτης, συχνά ελάχιστα «δημοκρατικής». Περισσότερα

Παγκοσμιοποίηση, λαϊκισμός και Αριστερά

Σχολιάστε

Του Κάρλο Φορμέντι

Ορισμένες σκέψεις με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία

Η εκλογή του Μακρόν στη Γαλλία, και η επάνοδος της Μεγάλης Συμμαχίας CDU-SPD στη Γερμανία, δημιούργησαν στις φιλελεύθερες ελίτ την ψευδαίσθηση πως το κύμα του λαϊκισμού εκτονώθηκε πλέον. Αλλά το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών αποδεικνύει πως το κύμα παραμένει και απειλεί να συμπαρασύρει τα παλιά κόμματα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, καθώς και τους θεσμούς της Ε.Ε. Το άθροισμα των ψήφων του Κινήματος 5 Αστέρων και της Λέγκας, ξεπέρασε το 50%, αποκαλύπτοντας πως οι μισοί Ιταλοί ψηφοφόροι είναι ευρωσκεπτικιστές και δεν πιστεύουν στα αφηγήματα περί τέλους της κρίσης και πλεονεκτημάτων της παγκοσμιοποίησης. Περισσότερα

Ποιό φάντασμα πλανιέται πάνω στην Ευρώπη;

Σχολιάστε

Του Ανέστη Ταρπάγκου

Η ιταλική περίπτωση των κοινοβουλευτικών εκλογών των αρχών του Μαρτίου 2018 υπήρξε η τελευταία όπου καταγράφηκε μια ισχυρή άνοδος των δυνάμεων του εθνικισμού, του ρατσισμού και του νεοναζιστικού φαινομένου, με το 18% που απέσπασε η Λέγκα του Βορρά, στα πλαίσια της συμμαχίας της με την Φόρτσα Ιταλία του Μπερλουσκόνι (14%) και τα Αδέλφια της Ιταλίας (6%).

Η γενικευμένη εξάπλωση του ακροδεξιού εθνικισμού

Αυτό το γεγονός τείνει πλέον να καταστήσει αυτές τις δυνάμεις μια βασική πολιτική παράμετρο του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος, σε μια πορεία γενίκευσης στο σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών και συνεχόμενης σχετικής διεύρυνσης της επιρροής τους. Άλλωστε είναι πολύ μικρό το χρονικό διάστημα που μας χωρίζει από τις τελευταίες αυστριακές εκλογές του 2017 όπου το αντίστοιχο ακροδεξιό «Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας» απέσπασε ήδη 26%, και συμμαχώντας με το συντηρητικό χριστιανοδημοκρατικό κόμμα του Σ. Κούρτζ που είχε έρθει πρώτο (31,5%), σχημάτισε από κοινού κυβέρνηση. Κι είχαμε εξίσου προηγούμενα το ακροδεξιό «Κόμμα της Προόδου» της Νορβηγίας να αποσπά το 15% της λαϊκής ετυμηγορίας και να σχηματίζει από κοινού κυβέρνηση με το δεξιό φιλοευρωπαϊκό «Συντηρητικό Κόμμα» που είχε αποσπάσει το 25% των ψήφων. Περισσότερα

Υπάρχει πάλη των τάξεων;

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Ετυχε και σε μας να λάχει μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Πριν από μας, και άλλοι είχαν αυτήν την εύνοια της τύχης. Τόσο στην ευρύτερη πατρίδα μας, την Ευρώπη, όσο και στη μακρινή Λατινική Αμερική.

Αν εξαιρέσει κανείς τη χρυσή περίοδο της Ευρώπης 1945-1975, όπου οι Σοσιαλδημοκράτες, σε μεγάλο βαθμό, διαμόρφωναν τη λεγόμενη κοινωνική Ευρώπη, οι μετέπειτα κυβερνήσεις της Αριστεράς, μετά την επικράτηση του Νεοφιλελευθερισμού, αν δεν μας έλεγαν πως ήταν αριστερές, δεν θα το καταλαβαίναμε.

Οπως πάλι δεν καταλάβαμε πως περίπου το μισό του πλανήτη που ήταν κομμουνιστικό (Ανατολικό Μπλοκ, ΕΣΣΔ, Κίνα, Βιετνάμ), μέσα σε μια νύχτα, έγινε καπιταλιστικό. Και κάποια κράτη πέρασαν στην Ακρα Δεξιά, πρωτοστατούσης της Ουγγαρίας. Και από αυτή την άποψη έχει δίκιο ο Φουκουγιάμα, όταν μιλάει για το τέλος της Ιστορίας. Πέραν του καπιταλισμού, ουδέν υπάρχει. Περισσότερα

Older Entries