Αρχική

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά

Σχολιάστε

«Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […] Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».

Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό.

Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέα κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

«Μουγκή» δύναμη

Στην Ελλάδα των Μνημονίων μιλάμε πολύ για την ανάπτυξη, λιγότερο για την ανεργία και καθόλου για την απλήρωτη εργασία.

Εχουμε γίνει η πολιτεία που περιγράφει ο Αζίζ Νεσίν: «Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε τον σύλλογο του “σώπα” και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!».

Οχι μόνο πια δεν εξεγειρόμαστε για την ανεργία, αλλά και θεωρούμε κανονικό το να μην πληρωνόμαστε, όταν εργαζόμαστε.

Το νούμερο είναι εξωπραγματικό: ένα εκατομμύριο (1.000.000) είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, στους 1.200.000 τούς ανεβάζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα 2/3 όσων έχουν ακόμα δουλειά στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστέρηση.

Τα αφεντικά έχουν προσχωρήσει μαζικά στο κίνημα «δεν πληρώνω»: περίπου δύο στις τρεις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

Ετσι, ο ένας μήνας χωρίς αμοιβή δεν θεωρείται πια καν καθυστέρηση, ο μέσος χρόνος απληρωσιάς είναι οι πέντε μήνες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα αφεντικά μπορεί και να μην πληρώνουν ακόμα και επί δύο χρόνια.

Μια απλή αναζήτηση στο google με τον όρο «απλήρωτοι εργαζόμενοι» δίνει 396.000 αποτελέσματα σε 0,40 δευτερόλεπτα και μια ατελείωτη λίστα: από τον «Αγγελιοφόρο» μέχρι το ΙΓΜΕ, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι μεγάλα ξενοδοχεία, από το Πάρκο Τρίτση μέχρι τους εργαζομένους σε πτηνοτροφεία, από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μέχρι το μπακάλικο της γειτονιάς σου.

Ακόμη και τα κόμματα, που δηλώνουν πως θέλουν να σώσουν τον τόπο από τη μάστιγα της ανεργίας, έχουν καθυστερήσει κατά περιόδους την πληρωμή των εργαζομένων τους –κι αυτό ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και οι εργαζόμενοι του Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της ΓΣΕΕ, βρέθηκαν απλήρωτοι από 3 έως 6 μήνες!

«Πρόκειται για επιδημία τα τελευταία πέντε χρόνια», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου, μάχιμη δικηγόρος κι εξαιρετικά έμπειρη στα εργατικά. «Το ‘’φαινόμενο’’ εμφανίστηκε αρχικά με τη μορφή της πολύμηνης καθυστέρησης μισθοδοσίας. Σταδιακά -και δη τα τελευταία 2-3 χρόνια- υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται καθόλου πάνω από 5-6 μήνες, μέχρι και 10-12 μήνες.

»Το ‘’φαινόμενο’’ δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα, αλλά εμφανίζεται συχνά και σε επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και σε αναπτυξιακές εταιρείες δήμων ή εταιρείες που δουλεύουν με προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ. Το ‘’φαινόμενο’’ πολλές φορές αιτιολογείται και δικαιολογείται λόγω της υστέρησης και εν τέλει της στάσης πληρωμών εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός πραγματικό που έχει φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα».

Υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες στη στρατιά των απλήρωτων, όπως μας εξηγεί η νομικός Μαρίλη Ζαλαώρα, που εργάζεται στη ΓΣΕΕ:

«Υπάρχουν εργαζόμενοι, θύματα μιας συχνά προσχηματικής κι ανειλικρινούς εργοδοτικής συμπεριφοράς που έχουν να πληρωθούν κανονικά ακόμα και περισσότερο από τρία χρόνια, ζώντας με τα “έναντι”. Παράλληλα με αυτούς συμπορεύεται μια ακόμα κατηγορία απλήρωτων εργαζομένων, εκείνη των “δοκιμαστικών” υπαλλήλων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα από τον εργοδότη κι αντικαθίστανται αμέσως μετά τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, χωρίς να λάβουν την παραμικρή αμοιβή.

»Πρόκειται επομένως για κατ’ όνομα εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα για κατ’ ουσία ανέργους. Καμιά στατιστική δεν ασχολείται μαζί τους ενώ εκείνοι, συνεχώς αυξανόμενοι, εξακολουθούν να ακροβατούν στωικά στο τεντωμένο σκοινί μιας ιδιότυπης ομηρίας».

Μια κατηγορία μόνοι τους

«Σύγχρονη δουλεία» χαρακτηρίζει την απλήρωτη εργασία η νομικός Σοφία Παπαοικονόμου στη μελέτη της «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της κρίσης»:

«Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αποτελούν “sui generis” κατηγορία: ενώ αναγκάζονται να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τους ίδιους ή και σκληρότερους όρους, δεν απολαμβάνουν το αυτονόητο αντίτιμο της εργασίας τους. Ενώ δεν είναι τυπικώς άνεργοι, βρίσκονται όμηροι σε επιχειρήσεις και διαβιούν χειρότερα από τους ανέργους, αφού δεν δικαιούνται ούτε κι αυτό το γλίσχρο επίδομα ανεργίας.

»Είναι οι σύγχρονοι δούλοι, που υπομένουν στωικά ως αναγκαία κατάσταση τα έναντι-ψίχουλα, που “βάζουν πλάτη” για τη “διάσωση” της επιχείρησης, για να μη χαθούν ολότελα οι θέσεις εργασίας. Κι έτσι “επιχορηγούν” τις επιχειρήσεις, στις οποίες εργάζονται, με τους “βερεσέ” μισθούς τους.

»Με τη συνέργεια του κράτους, μέσω των συνεχών μειώσεων του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους, των κοινωνικών παροχών και της συστηματικής καθιέρωσης της απλήρωτης εργασίας, πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζομένους και τα ασφαλιστικά ταμεία προς τις επιχειρήσεις, σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου».

Εργασιακές γαλέρες στα ΜΜΕ

Ο κλάδος των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς τι έχει συμβεί στον κόσμο της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Σε… κρίση πολύ πριν από την κρίση, οι εργαζόμενοι του Τύπου ήταν τα πρώτα θύματα της «ευελιξίας» που έφερε ο Κώστας Σημίτης, όταν έχτιζε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας και κατεδάφιζε, ακολουθώντας τα βήματα Σρέντερ, τα εργασιακά δικαιώματα.

Αργότερα, όταν η χώρα μπήκε (και επισήμως) σε κρίση, οι βαρονίες του Τύπου άρχισαν να κλυδωνίζονται: η αρχή έγινε με το λουκέτο που έβαλε εν μιά νυκτί η Γιάννα Αγγελοπούλου στον «Ελεύθερο Τύπο».

Στη συνέχεια βυθίστηκε αύτανδρο το «Αλτερ» κι ακολούθησε το ναυάγιο της «Ελευθεροτυπίας». Ακολούθησαν μαζικές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις και ο χώρος του Τύπου γέμισε γαλέρες.

Ο μισθός στον μαγικό κόσμο των ΜΜΕ κατάντησε μαγική εικόνα ή -αλλιώς- «μια πονεμένη ιστορία», όπως μας λέει συνάδελφος που εργάζεται στον «Ελεύθερο Τύπο», απλήρωτος εδώ κι 9 μήνες: «Από το 2012 μέχρι σήμερα οι εκδότες έχουν κάνει τρεις… εθελούσιες και δύο μειώσεις μισθών.

Ηδη ετοιμάζονται για την τρίτη. Κάθε φορά μάς έλεγαν τα ίδια πράγματα: “Δεν θα υπάρξουν άλλες μειώσεις. Ετσι κατοχυρώνετε τις θέσεις εργασίας και δεν θα κάνουμε απολύσεις. Θα πληρώνεστε κανονικά”. Το 2013 είχαμε μπει ήδη δυόμισι μήνες μέσα. Το 2014 νέα μείωση μισθών με τα ίδια επιχειρήματα. Τη μια φταίει η πολιτική κατάσταση, την άλλη η διαπραγμάτευση, την τρίτη τα capital controls. Φτάσαμε να πληρωνόμαστε, όποτε οι εργοδότες θυμούνται.

»Κι όταν γίνεται αυτό το… θαύμα, ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 400 ευρώ. Υπάρχουν συνάδελφοι που δεν έχουν στο πορτοφόλι τους ούτε ένα ευρώ για βενζίνη. Οι περισσότεροι δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, σε όσους τέλος πάντων χρωστάνε. Τώρα οι εκδότες ετοιμάζουν… καινούργιες μειώσεις μισθών, φαντάζομαι με τα ίδια επιχειρήματα. Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια από τότε που πήραμε για τελευταία φορά ολόκληρο μισθό. Μάλλον θα περιμένουμε πολύ. Εκτός αν τα 400 ευρώ τα λες ολόκληρο μισθό»…

Από το 2012!

Mαργαρίτα Συγγενιώτου Mαργαρίτα Συγγενιώτου |

Η Μαργαρίτα Συγγενιώτου είναι μέτζο σοπράνο και συνεργάζεται με το Μέγαρο, που έχει να πληρώσει τους εργαζομένους από το 2012.

Η Μαργαρίτα είναι γραμματέας της Ενωσης Λυρικών Πρωταγωνιστών και μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος –εξ ου και τολμά να μιλήσει επωνύμως:

«Στην αρχή της κρίσης (η οποία φαίνεται τελικά να παίρνει διαστάσεις Νέας Τάξης Πραγμάτων) νόμιζα ότι εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες του πολιτισμού θα τη βιώναμε πιο εύκολα από τους άλλους: η οικονομική αστάθεια είναι μέρος της δουλειάς.

»Μετά γνωρίστηκα με τον νεοφιλελευθερισμό. Χωρίς ΣΣΕ, τι να διεκδικήσεις; Η αγορά καθορίζει την τιμή. Με τόση ανεργία, λοιπόν, οι τιμές έπεσαν στο επίπεδο ενός καλού φιλοδωρήματος. Και δεν είναι μόνο η ανεργία, ο καλλιτέχνης θέλει να πατήσει στη σκηνή, ποια αγορά δεν θα εκμεταλλευόταν αυτή την ανάγκη; Εβλεπες παντού αγγελίες για εθελοντές. Και πάντα έβρισκαν.

»Ταυτόχρονα μας επέβαλλαν έναν άλλον, ακούσιο εθελοντισμό: το Μέγαρο μας χρωστάει από το 2012. Η Λυρική χρωστάει έως κι έναν χρόνο στους εξωτερικούς της συνεργάτες (εξαιρούνται οι ξένοι κι ελάχιστοι Ελληνες…), για τους δήμους να μη μιλήσω καλύτερα.

»Οταν είμαι στις καλές μου, το παίρνω χαλαρά: η μποέμικη ζωή του καλλιτέχνη δικαιώνεται μέσα από την αφραγκία. Μετά, όμως, γυρίζω σπίτι και βλέπω έναν λογαριασμό, η μικρή θέλει λεφτά για την εκδρομή του σχολείου και η μποέμικη ελευθερία εξαερώνεται μέσα στον καταναγκασμό της αναγκαιότητας. Αδιέξοδο».

Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας πλήττει κυρίως τον κλάδο του τουρισμού και επισιτισμού, της καθαριότητας, των εταιρειών φύλαξης, τον χώρο των ΜΜΕ (εφημερίδες-ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί), τις ιδιωτικές κλινικές, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, το λιανεμπόριο.

Πρόκειται για τους ίδιους κλάδους που εμφανίζουν θλιβερή πρωτιά στην παραβατικότητα της εργατικής νομοθεσίας, ενώ ταυτόχρονα υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις στις κατώτατες συμβατικές πραγματικές αποδοχές τους.

2/3 επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

550.000 εταιρείες (μικρομεσαίες και μεγάλες) πληρώνουν με έναντι, καταγράφοντας καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων τους από έναν έως και… 24 μήνες!

200% αυξήθηκε το ποσοστό των επιχειρήσεων που πληρώνουν με έναντι από το 2012 μέχρι σήμερα!

2014 χρονιά-ορόσημο, καθώς διπλασιάστηκαν τόσο ο αριθμός των εργαζομένων όσο και οι μήνες στην καθυστέρηση πληρωμής.

1.000.000 εργαζόμενοι δεν πληρώνονται επίδομα άδειας, χιλιάδες εργαζόμενοι πληρώνονται το δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα σε είδος (κουπόνια για τρόφιμα ή καύσιμα).

1.000.000 είναι οι «αόρατοι»: εργάζονται ανασφάλιστοι ή εργάζονται ως μισθωτοί, αλλά αμείβονται με μπλοκάκι ελεύθερου επαγγελματία ή εργάζονται με πλήρες ωράριο, δηλώνονται όμως ως μερικώς απασχολούμενοι.

•Στοιχεία από τη μελέτη «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της Κρίσης» της νομικού και επιστημονικής συνεργάτιδας της κ. Κούνεβα, Σοφίας Παπαοικονόμου

Ψυχολογικές επιπτώσεις

Απλήρωτη εργασία ή ένας «μικρός θάνατος»;

Τι είναι αυτό που οδηγεί τους εργαζομένους να αποδέχονται μια τέτοια ταπεινωτική κι αβίωτη συνθήκη; «Οι μακροχρόνια απλήρωτοι εργαζόμενοι είναι πολύ επιφυλακτικοί, ακόμη και να ασκήσουν τα ελάχιστα δικαιώματα που τους δίνει η εργατική νομοθεσία», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου.

Μαργετίνα Στεφανάτου Μαργετίνα Στεφανάτου |

«Προτιμούν να διατηρούν μια “δουλειά”, όπου δεν εισπράττουν τίποτα, παρά να πέσουν στη χοάνη της μακροχρόνιας ανεργίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιχειρήσεις τελικά πτωχεύουν, οπότε και άνεργοι και απλήρωτοι παραμένουν».

Αλεξάνδρα Βασιλείου Αλεξάνδρα Βασιλείου |

Υπάρχουν κι άλλοι, βαθύτεροι λόγοι που εξηγούν την απλήρωτη εργασία, όπως μας εξηγεί η δρ Κοινωνικής Ψυχολογίας, Αλεξάνδρα Βασιλείου:

«Η εργασία υπηρετεί διαφορετικές ανθρώπινες ανάγκες ταυτόχρονα. Πρώτη μπορεί να μοιάζει η ανάγκη για επιβίωση, αλλά εξίσου σημαντική και η ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει χρήσιμος και συνδεδεμένος με την κοινωνία. Αν χάσει τη δουλειά του, χάνει κι αυτή την αίσθηση αξίας και σύνδεσης. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν στον χώρο εργασίας τους απλήρωτοι, ακόμη κι όταν ξέρουν ότι οι πιθανότητες να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους είναι απειροελάχιστες έως μηδενικές.

»Αυτό συνδέεται άμεσα με την ανεργία, άρα και με την απώλεια ελπίδας ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Καλύτερα εν ενεργεία και απλήρωτος, παρά αφημένος στην απελπισία της ανεργίας. Καλύτερα “έξω στον κόσμο” κι ενεργός, παρά στο σπίτι μόνος κι απελπισμένος. Από τη μια, ο φόβος για την απελπισία της ανεργίας, από την άλλη η ματαίωση γύρω από κοινωνικούς αγώνες, ότι μπορεί να είναι έστω και ελάχιστα αποτελεσματικοί. Αυτά δημιουργούν ψυχολογική παράλυση.

»Μένοντας απλήρωτος, ο εργαζόμενος αποδέχεται εργασιακές συνθήκες που δεν φανταζόμασταν πριν από λίγα χρόνια, αλλά κι ελπίζει για κάτι που δεν υπάρχει πια. Αν εγκαταλείψει την απλήρωτη εργασία, έχει να αντιμετωπίσει έναν μικρό θάνατο. Εχει να αποδεχτεί την ήττα στον αγώνα για εργασιακή αξιοπρέπεια και να αναθεωρήσει την πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζει.

»Χρειάζεται να αναρωτηθεί: Τι μου δίνει αξία, πώς εξασφαλίζω την επιβίωσή μου, πώς συνδέομαι με τον κόσμο γύρω μου. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνονται προσωπικά και συλλογικά, όταν αναθεωρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο η ζωή, εμείς και οι άλλοι αποκτούμε αξία».

Οι δύο (αδιέξοδοι) δρόμοι για τη διεκδίκηση του αυτονόητου

Αοπλοι οι εργαζόμενοι στον εργοδοτικό παράδεισο

Απλήρωτη εργασία

Τι γίνεται, όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να διεκδικήσουν το αυτονόητο; Οι δρόμοι που έχουν, για να αντιδράσουν, είναι δύο: ο συνδικαλιστικός και ο νομικός. Αλλοτε επιλέγουν μόνο τον έναν, άλλοτε και τους δύο μαζί ταυτόχρονα. Δυστυχώς, με δεδομένο τον εργοδοτικό παράδεισο που δημιούργησαν τα μνημόνια, σε ελάχιστες περιπτώσεις οι μάχες είναι νικηφόρες.

Το πρώτο βήμα που κάνει ένας απλήρωτος εργαζόμενος είναι ή να καταφύγει στο σωματείο του ή να προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Το πώς θα αντιδράσει το σωματείο του εξαρτάται από το πόσο μαχητικό κι αποτελεσματικό είναι (τα παραδείγματα ποικίλλουν όσο και τα σωματεία, αν και ο μαχόμενος κι αποτελεσματικός συνδικαλισμός είναι μάλλον είδος σπάνιο και εν ανεπαρκεία).

Οι καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για καθυστέρηση ή μη καταβολή δεδουλευμένων από το 2008 έως το τέλος του 2013 αυξήθηκαν κατά 56%.

Σήμερα έξι στις δέκα καταγγελίες είναι από απλήρωτους. Το 2014 ερευνήθηκαν από το ΣΕΠΕ συνολικά 13.840 υποθέσεις μπαταχτσήδων εργοδοτών: 6.700 επιλύθηκαν, χωρίς να καταλήξουν στα δικαστήρια, κι οι εργοδότες πλήρωσαν συνολικά 15 εκατ. ευρώ.

Μαρίλη Ζαλαώρα Μαρίλη Ζαλαώρα |

Τα νούμερα αποδίδουν την πραγματική εικόνα; Μάλλον όχι, όπως μας εξηγεί η Μαρίλη Ζαλαώρα:

«Οι Επιθεωρήσεις Εργασίας αδυνατούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον εργαζόμενο, όπου τις περισσότερες φορές το μόνο κέρδος που αποκομίζει από την καταγγελία του είναι μια ανώφελη και αδιέξοδη στοχοποίηση. Ετσι, οι περισσότεροι απλήρωτοι αρνούνται πεισματικά να απευθυνθούν στις Επιθεωρήσεις Εργασίας ή τη Δικαιοσύνη, αντίθετα αποδέχονται με ακατανόητη (;) μοιρολατρία να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε η κατάσταση θα διορθωθεί.

»Η καθημερινή επαφή μας στο Κέντρο Πληροφόρησης της ΓΣΕΕ με τους απλήρωτους εργαζομένους δεν μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Προσπαθώντας να βοηθήσουμε κυρίως στην ψυχολογική υποστήριξή τους κι αμήχανοι απέναντι στο μέγεθος του προβλήματος, αναρωτιόμαστε πόσο ουτοπικό είναι πλέον να επιμένουμε στο στερεοτυπικά χιλιοειπωμένο ευχολόγιο ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα πρέπει επιτέλους να κάνουν σωστά τη δουλειά τους».

Ευαγγελία Κουβέλη Ευαγγελία Κουβέλη |

Η ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας αντανακλάται και στις δικαστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όπως μας εξηγεί η νομικός Ευαγγελία Κουβέλη:

«Σήμερα κύρια διεκδίκηση αποτελεί το άλλοτε αυτονόητο: η καταβολή του μισθού για την προσφερόμενη εργασία. Το πλέγμα διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας προστατεύει θεωρητικά τους αναρίθμητους πλέον απλήρωτους εργαζομένους, οι οποίοι -εγκλωβισμένοι- εξακολουθούν να εργάζονται με την προσδοκία πληρωμής και την ελπίδα της μη απώλειας των κεκτημένων.

»Στην πράξη η θετική δικαστική έκβαση της “προσωπικής υπόθεσης” του εργαζομένου δεν συνιστά λύση του προβλήματος, καθώς αυτή συνοδεύεται από πολυδάπανη και μακρόχρονη μάχη για την είσπραξη των μισθών, αναζήτηση τρόπου εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης σε βάρος του πρώην εργοδότη και, συνήθως, αδυναμία είσπραξης.

»Πώς άλλωστε να καταφέρει να εισπράξει από έναν πρώην εργοδότη, ο οποίος είτε δεν δύναται να καταβάλει είτε οχυρώνεται πίσω από το “δικό του προστατευτικό νομικό πλέγμα”; Οταν οι εργοδότες είχαν κέρδη, ξεχνούσαν τους εργαζομένους. Σήμερα τους ζητούν να μοιραστούν τη ζημιά».

«Αυτονόητη συνέπεια»

Αποστόλης Καψάλης Αποστόλης Καψάλης |

Ο Αποστόλης Καψάλης είναι επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς ανέλαβε ειδικός γραμματέας στο τιμόνι του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και παραιτήθηκε αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου.

Η εμπειρία του κάνει τη μαρτυρία του εξαιρετικά σημαντική:

«Το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας αποτελεί μια από τις πλέον σημαντικές εκφάνσεις της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας και ταυτόχρονα μια αυτονόητη συνέπεια της καταστροφικής επίδρασης της ύφεσης και των μνημονιακών πολιτικών στην ελληνική οικονομία.

»Η διαπίστωση και ο κολασμός τέτοιων παραβατικών συμπεριφορών σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορούν, εν τέλει, να αποβούν προς όφελος του αδύναμου πόλου της εργασιακής σχέσης. Οι διαστάσεις και η διακλαδικότητα του φαινομένου απαιτούν τη συμπερίληψη της αντιμετώπισής του στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στην προστασία/εξακολούθηση της απασχόλησης μέσα από σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, εργατικής-συνεργατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και πολιτικής αμφισβήτησης, τόσο του διευθυντικού δικαιώματος όσο και της απόλυτης προστασίας της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής».

efsyn

Amazon: στην καρδιά του κτήνους

Σχολιάστε

ΙNFOWAR

Tου Άρη Χατζηστεφάνου

Η φρενήρης επέκταση των δραστηριοτήτων της εταιρείας Amazon του Τζεφ Μπέζος φαντάζει σαν εικόνα από το δυστοπικό μέλλον του σύγχρονου καπιταλισμού. Μήπως όμως θα μπορούσε να αποτελέσει τη λύση όλων των προβλημάτων μας;

Δούλεψε σκληρά. Πέρνα Καλά. Γράψε ιστορία

Μήνυμα γραμμένο σε τοίχους στους χώρους εργασίας της Amazon

«H Amazon καταβροχθίζει τον κόσμο καταπίνοντας έναν επιχειρηματικό κλάδο σε κάθε μπουκιά», έγραφε ο βρετανικός Guardian όταν ανακοινώθηκε η απόφαση της εταιρείας να εξαγοράσει την αλυσίδα σουπερμάρκετ βιολογικών προϊόντων Whole Foods Market, έναντι 13,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Και αν ο Guardian μπορεί να κατηγορηθεί για εκλάμψεις σκληρής κριτικής προς τον σύγχρονο καπιταλισμό, ήταν δύσκολο να εξηγήσεις τον τρόμο που αποτύπωναν τα πληκτρολόγια των συντακτών της Wall Street Journal: «Θα πρέπει να αναρωτηθούμε, ως χώρα και ως πολιτισμός, πόση εξουσία είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε να συγκεντρωθεί στα χέρια τόσο λίγων επιχειρήσεων», έγραφε η βίβλος του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Περισσότερα

Ντελιβεράδες: δυο αιώνες στον δρόμο

Σχολιάστε

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Η πρόσφατη απεργία courier και delivery φέρνει στην επιφάνεια ένα επάγγελμα που εδώ και διακόσια χρόνια αντικατοπτρίζει τις σχέσεις εργασίας και παραγωγής κάθε εποχής. Ακόμη και αν οι απεργοί… σιχαίνονται τη δημοσιότητα.

Το 1833 η εφημερίδα New York Sun δημοσίευσε την παρακάτω αγγελία: «Προς τους ανέργους: Αρκετοί άντρες μπορούν να βρουν απασχόληση πουλώντας αυτή την εφημερίδα». Ο πρώτος, βέβαια, που λέγεται ότι ανταποκρίθηκε και προσελήφθη δεν ήταν άντρας.

Ηταν ένα δεκάχρονο αγόρι που άκουγε στο όνομα Μπάρνι Φλάχερτι. Η ιστορία, ή τουλάχιστον ο αστικός μύθος της εποχής, θεωρεί τον Μπάρνι σαν το πρώτο paperboy ή newsboy, ένα δηλαδή από τα παιδιά που για τους επόμενους δυο αιώνες πουλούσαν εφημερίδες στους δρόμους ή τις μοίραζαν με τα ποδήλατά τους στους συνδρομητές.

Οταν ο Μπάρνι έπιασε δουλειά η παιδική εργασία ήταν όχι μόνο νόμιμη αλλά και «ηθική». Οπως μου εξηγούσε πριν από μερικά χρόνια ο Κορεάτης οικονομολόγος Χα Τζουν Τσανγκ, οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς γίνονταν πυρ και μανία αν κάποιος υποστήριζε ότι το κράτος έπρεπε να απαγορεύσει την απασχόληση ανηλίκων.

Το σκεπτικό τους, το οποίο διάνθιζαν με θεωρίες περί φυσικού δικαίου, έλεγε ότι αφού υπάρχουν παιδιά που θέλουν να εργαστούν και εργοδότες που θέλουν να τα προσλάβουν, το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να παρέμβει.

Ο Μπέρνι ήταν ένας ντελιβεράς ή κούριερ των αρχών του 19ου αιώνα και όπως κάθε ντελιβεράς (από τον αγγελιοφόρο των θεών Ερμή μέχρι τους σημερινούς διανομείς της λεγόμενης διαμοιραστικής οικονομίας) αντικατόπτριζε τις εργασιακές συνθήκες αλλά και τις σχέσεις παραγωγής της εποχής του.

Οι ώρες και οι συνθήκες εργασίας, όπως επίσης και ο συνολικός αριθμός των διανομέων αναλογικά με τον απασχολούμενο πληθυσμό, προσφέρουν μια ιδιαίτερα αναλυτική εικόνα για τη συνολική κατάσταση της οικονομίας – με τον ίδιο τρόπο που ακόμη και το μικρότερο τμήμα ενός φράκταλ, στη Φυσική και στα Μαθηματικά, περιέχει τις πληροφορίες που συνθέτουν τη συνολική εικόνα.

Ενας οικονομολόγος θα εξηγούσε την αύξηση των ντελιβεράδων, αλλά και των καταστημάτων εστίασης στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα της «τριτογενοποίησης της οικονομίας» αλλά και της χαμηλής ελαστικότητας ζήτησης των τροφίμων – η ζήτηση τροφίμων δεν μπορεί να περιοριστεί συγκριτικά με άλλα προϊόντα και αρχίζει να καταλαμβάνει μεγαλύτερο τμήμα της αγοράς.

Πιο απλά -αν και ελαφρώς απλουστευτικά- το να ανοίγουν περισσότερα σουβλατζίδικα που χρειάζονται περισσότερους ντελιβεράδες είναι δείγμα κρίσης και όχι ανάπτυξης σε μια οικονομία.

Στις πιο αναπτυγμένες οικονομίες οι ντελιβεράδες μετατράπηκαν σε πειραματόζωα της λεγόμενης διαμοιραστικής οικονομίας που καταπατά στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα: λειτουργώντας μέσω εφαρμογών όπως το deliveroo (αντίστοιχο της uber ή του airbnb) δεν θεωρούνται πλέον εργαζόμενοι αλλά αυτοαπασχολούμενοι και συνεπώς χάνουν τα επιδόματα αδείας, ασθενείας ή μητρότητας, αλλά και κάθε μορφή συλλογικής εκπροσώπησης και διεκδίκησης.

Οπως θα μπορούσαν να μας πουν όμως και τα paperboys στην Αμερική του 19ου αιώνα, εκεί που χτυπά η καρδιά της πιο βαριάς εκμετάλλευσης γεννιούνται και οι πιο δυνατές αντιστάσεις.

Στις 21 Ιουλίου του 1899 τα paperboys, που εργάζονταν σε δυο από τους μεγαλύτερους εκδότες της εποχής, τον Πούλιτζερ και τον Χιρστ, κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας αύξηση μισθών και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Και μπορεί να μην ήταν η πρώτη απεργία τους αλλά ήταν αυτή που έμεινε στην ιστορία.

Οι ανήλικοι διανομείς κατέλαβαν για ημέρες τη γέφυρα του Μπρούκλιν προκαλώντας κυκλοφοριακή συμφόρηση στη Νέα Υόρκη. Τα πρωινά έσκιζαν τις εφημερίδες που έφταναν σε ορισμένα κιόσκια ενώ συχνά συγκρούονταν με τους (μεγαλύτερους σε ηλικία) απεργοσπάστες που προσλάμβανε ο Πούλιτζερ.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι σε λίγες ημέρες η κυκλοφορία της εφημερίδας Νew York World έπεσε από τα 360 στα 125 χιλιάδες φύλλα, αναγκάζοντας τον Πούλιτζερ και άλλους εκδότες να δεχτούν αρκετά από τα αιτήματα των απεργών.

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα οι ντελιβεράδες που εργάζονται μέσω της πλατφόρμας Deliveroo στην Αγγλία πραγματοποίησαν μια από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες απεργιακές κινητοποιήσεις στον χώρο της διαμοιραστικής οικονομίας, αναγκάζοντας την εταιρεία να αποσύρει προτάσεις που ισοδυναμούσαν με κατάργηση της κατώτατης εξασφαλισμένης αμοιβής που λαμβάνουν.

Στην Ιταλία, αντίστοιχες κινητοποιήσεις βρήκαν άμεσα συμπαράσταση από οργανώσεις και συλλογικές κουζίνες που εξασφάλιζαν δωρεάν γεύματα στους διανομείς που απεργούσαν.

Προχωρώντας στην αντεπίθεση, ομάδες διανομέων στην Αγγλία και την Καλιφόρνια επιχειρούν τώρα να δημιουργήσουν πλατφόρμες σαν το uber ή το deliveroo, οι οποίες θα ελέγχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, οι οποίοι ούτως η άλλως κατέχουν και τα μέσα παραγωγής, δηλαδή τα ποδήλατα, τα μηχανάκια και την εργατική τους δύναμη.

Οι ντελιβεράδες αποτελούσαν ανέκαθεν εικόνα της εξαθλίωσης που επιφυλάσσει κάθε οικονομικό σύστημα στους εργαζομένους. Μόνο που σε ορισμένες περιπτώσεις μετατρεπόταν στη χειρότερη άμμο για τα γρανάζια του συστήματος.

ΥΓ: Ζητήσαμε περισσότερες πληροφορίες για τα αιτήματα της πρόσφατης απεργίας delivery και courier από τη Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου. Μας απάντησαν ευγενικά ότι δεν μιλάνε σε δημοσιογράφους! Οπότε, ψαχτείτε μόνοι σας στη διεύθυνση sveod.gr

 Διαβάστε
 What’s Yours Is Mine (εκδόσεις ΟΡ)

Η σκοτεινή πλευρά της διαμοιραστικής οικονομίας που αρχίζει να κυριαρχεί και στον χώρο των delivery και των courier

Δείτε
Newsies (1992)

Χολιγουντιανής αισθητικής μιούζικαλ της Disney για την απεργία των ανήλικων διανομέων εφημερίδων του 1899

efsyn

Για φύλακες με μισθό 250 ευρώ τον μήνα εκβιάζουν οι Γερμανοί!

Σχολιάστε

Του Χρήστου Κάτσικα

Η γερμανικών συμφερόντων εταιρεία Fraport, που έχει αναλάβει τη διαχείριση 14 περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας, εκβιάζει τις ελληνικές Αρχές προκειμένου να μη διεξαγάγουν τις προβλεπόμενες διαδικασίες για την πιστοποίηση υπαλλήλων σεκιούριτι.

Με το πρόσχημα ότι χωρίς υπαλλήλους δεν θα λειτουργήσουν οι αερολιμένες, η εταιρεία επιχειρεί να κάνει δικές της εξετάσεις-εξπρές, παραμερίζοντας τον νόμιμο επόπτη της πολιτείας, που είναι ο ΕΟΠΠΕΠ.

Οι εξετάσεις αυτές δεν θα δίνουν καμία επίσημη πιστοποίηση στους υπαλλήλους, με στόχο αυτοί να θεωρούνται ανειδίκευτοι και να παίρνουν τον χαμηλότερο δυνατό μισθό. Περισσότερα

Malls: ο θάνατος του (μεγαλο)εμποράκου

Σχολιάστε

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Γιγαντιαία malls, που συνόδευσαν για μισό αιώνα τον αμερικανικό καταναλωτισμό, οδηγούνται σε αργό και επώδυνο θάνατο, όπως και η μεσαία τάξη των ΗΠΑ. Μαζί τους εξαφανίζονται όμως και αρκετές από τις αυταπάτες και τους αστικούς μύθους που τα περιέβαλλαν.

Παλιά οικοδομούσαμε πολιτισμούς. Μετά χτίζαμε malls

Μπιλ Μπράισον, συγγραφέας

Σε μία από τις θρυλικές σκηνές της ταινίας «The Blues Brothers» (ατυχώς μεταφρασμένη στα ελληνικά σαν «Οι ατσίδες με τα μπλε») διεξάγεται μια καταδίωξη με αυτοκίνητα μέσα σε ένα mall. Γυρισμένη το 1980 η ταινία αποτυπώνει το αποκορύφωμα της δόξας του βορειοαμερικανικού εμπορικού κέντρου, μέσα στο οποίο μπορούσαν να συμβούν τα πάντα.

Το Dixie Square Mall, βέβαια, όπου έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας, κατεδαφίστηκε το 2012 αφού παρέμεινε εγκαταλελειμμένο για τρεις δεκαετίες, στη διάρκεια των οποίων είχε μετατραπεί σε μια τσιμεντένια ζούγκλα που σημειώνονταν βιασμοί και δολοφονίες ενώ έβρισκαν καταφύγιο άστεγοι και τοξικοεξαρτημένοι. Περισσότερα

Ο τίμιος

Σχολιάστε

masthead

Η εφημερίδα Le Bandit du Nord μας μαθαίνει τι σημαίνει τίμιος.

Τί σημαίνει τίμιος; Λίγοι από αυτούς που υποστηρίζουν το δίπλωμα της τιμιότητας μπήκαν στον κόπο να εξετάσουν το νόημα του τίτλου τίμιος. Είναι ο πειθήνιος, ο δούλος, ο σερνόμενος εργαζόμενος που χαιρετάει, σέβεται, και υποκλίνεται μπροστά στο αφεντικό που τον αναγκάζει να πεθαίνει από την πείνα ο τίμιος. Ο προϊστάμενος που είναι το μαντρόσκυλο στην υπηρεσία του αφεντικού, που μοιράζει πρόστιμα, που ρουφιανεύει τον εργαζόμενο που δεν δουλεύει πολύ, που τον απολύει και βυθίζει την οικογένειά του στη φτώχεια είναι ο τίμιος. Περισσότερα

Επιβιώνοντας στην εργασιακή ζούγκλα των εταιρειών τηλεπικοινωνίας

Σχολιάστε

Της Διαλεκτής Αγγελή

Σαν εμπειρία «Survivor» περιγράφει τις εργασιακές συνθήκες στην εταιρεία τηλεπικοινωνιών Wind, το Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων. Υπερεντατικοποίηση, υποστελέχωση και αγεφύρωτες μισθολογικές διαφορές συνθέτουν ένα σκηνικό επιβίωσης μέσα σε μια εργασιακή ζούγκλα.

Τεράστιο πρόβλημα υποστελέχωσης αντιμετωπίζουν τα τμήματα Back Office, με όσους απασχολούνται σε αυτά να αναγκάζονται σε υπερωριακή εργασία – ακόμη και από το σπίτι – τα Σαββατοκύριακα ή και στις αργίες. Λόγω του τεράστιου όγκου αιτημάτων/παραπόνων, που καλούνται να διαχειριστούν οι εργαζόμενοι, και που απορρέει από τις πολιτικές της εταιρείας, όπως τονίζει το ΠΑΣΕ WIND, συχνά παρατηρείται το φαινόμενο να καθυστερεί η διαχείριση υποθέσεων μέχρι και πάνω από ένα μήνα, με αποτέλεσμα οι πελάτες να παραπονούνται και τελικά η πίεση να ανακυκλώνεται και να φθάνει στους μόνους που δεν ευθύνονται, τους κακοπληρωμένους εργαζόμενους της εταιρείας. Περισσότερα

Η «αποκαθήλωση» του ΔΟΛ

Σχολιάστε

Ο μηντιακός καθρέφτης της κρίσης

Ο Σταύρος Ψυχάρης προανήγγειλε από τη συνήθη στήλη του στο ΒΗΜΑ, στο πιθανότατα τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΕ του ΔΟΛ σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Ποιος στραγγαλίζει τον Τύπο;». Πρόκειται για  μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, με βάση τα δεδομένα του τελευταίου χρόνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες γενικότερα και ειδικότερα προς τα ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι παύει να προκαλεί έκπληξη η κατάρρευση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου οργανισμού.

Η ερμηνεία της κρίσης του ΔΟΛ σχετίζεται με την κρίση του Τύπου γενικότερα, ωστόσο δεν είναι ουδέτερη ούτε αυτονόητη. Οι αιτίες που αναδεικνύει ή αποσιωπά κανείς, ως προς την κρίση αυτή, σχετίζονται με τη θέση που τηρεί ο ίδιος για το ζήτημα της ενημέρωσης αλλά και για την ελληνική κρίση και τη στάση του αναγνωστικού κοινού.

Aπό αυτή την άποψη, έχει αξία να σταθούμε στις επικρατέστερες ερμηνείες αλλά και στα όσα έγραψε ο ίδιος ο Ψυχάρης. Μέσα από την κριτική αυτών των απόψεων μπορούν να αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα για τα ΜΜΕ αλλά και για όσα τα ίδια αποσιωπούν για την κρίση τους. Πίσω από τον θρήνο για την απώλεια του «παλαιότερου εκδοτικού οργανισμού», υπάρχουν όμως πολλά να ψάξει κανείς. Περισσότερα

Εγκλημα στην… Εγνατία οδό

Σχολιάστε

Οι εργαζόμενοι στον ολοκληρωμένο και υπερσύγχρονο αυτοκινητόδρομο αντιδρούν στην παραχώρηση που προωθεί το ΤΑΙΠΕΔ

Της Χαράς Τζαναβάρα

«Οικονομικό έγκλημα» χαρακτηρίζουν οι εργαζόμενοι στην «Εγνατία Οδό» την παραχώρηση σε ιδιώτες του ολοκληρωμένου αυτοκινητόδρομου. Σύμφωνα με το ΤΑΙΠΕΔ, ο διαγωνισμός περιλαμβάνεται στα προαπαιτούμενα.

Τα 100 εκατ. ευρώ που θα εισπραχθούν θα κατατεθούν κατ’ ευθείαν στο ταμείο του εξωτερικού για την εξυπηρέτηση του χρέους και ένα ποσοστό από τα ετήσια έσοδα των διοδίων θα δίνεται στο Δημόσιο.

Μόνο τα έσοδα από τους επτά σταθμούς διοδίων ξεπερνούν τα 50 εκατ. ευρώ τον χρόνο. 

«Οικονομικό έγκλημα» χαρακτηρίζουν οι εργαζόμενοι στην Εγνατία οδό την παραχώρηση του ολοκληρωμένου και υπερσύγχρονου αυτοκινητόδρομου σε ιδιώτες, που προωθεί το ΤΑΙΠΕΔ. Ο διαγωνισμός, σύμφωνα με το Ταμείο, περιλαμβάνεται στα προαπαιτούμενα και αναμένεται να προκηρυχθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου. Περισσότερα

EPO: εργασιακός μεσαίωνας με πατέντα

Σχολιάστε

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας συγκλονίζεται από πρωτοφανείς καταγγελίες εργαζομένων για οργουελικές συνθήκες εργασίας. Για ορισμένους είναι η κορυφή στο παγόβουνο μιας μάχης που θα καθορίσει το οικονομικό σύστημα του 21ου αιώνα

Αν νομίζουμε ότι έχουμε λύσει το μυστήριο της δημιουργίας, ας πατεντάρουμε το Σύμπαν και να χρεώνουμε τον καθένα για την ύπαρξή του.

Στίβεν Χόκινγκ

Η βάρδιά του είχε σχεδόν τελειώσει όταν άνοιξε το παράθυρο και… πήδηξε στο κενό. Λίγους μήνες αργότερα, ακόμη ένας συνάδελφός του θα προχωρούσε στο απονενοημένο διάβημα: μία ημέρα πριν τελειώσει η άδειά του και αναγκαστεί να επιστρέψει στη δουλειά, έδωσε τέλος στη ζωή του. Περισσότερα

Η επέλαση της «υγιούς επιχειρηματικότητας»

Σχολιάστε

Του Αλέξανδρου Ζέρβα

Πρόκειται για μια ακόμη περίπτωση που αποδεικνύει το προφανές: πως στα επανειλημμένα εγκλήματα της σύγχρονης «ελεύθερης» οικονομίας μπορεί να υπάρχουν πολλοί θύτες, αλλά κατά κανόνα βρίσκουμε ένα και μόνο θύμα: τους εκάστοτε εργαζόμενους. Από το Λαναρά και τα Κλωστήρια Νάουσας μέχρι την οικογένεια Μάνεση και τη Χαλυβουργία μπορεί κανείς να χάσει το μέτρημα. Κάπως έτσι λοιπόν βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη «επί ξύλου κρεμάμενοι» κι οι εργαζόμενοι της Ηλεκτρονικής Αθηνών μετά την ανακοίνωση πτώχευσης της εταιρίας, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουν αν και πότε θα λάβουν αποζημιώσεις. Οφείλουμε ωστόσο να ομολογήσουμε πως σε αυτήν την περίπτωση το νέο «θαύμα» της περίφημης «υγιούς επιχειρηματικότητας» υπήρξε καλά σχεδιασμένο. Περισσότερα

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά

Σχολιάστε

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […] Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».

Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα; Περισσότερα

Ελλάδα: Επτά εκατομμύρια δεν εργάζονται

Σχολιάστε

Μία χώρα μη εργαζόμενων, με την πλειοψηφία της να είναι άνεργοι και συνταξιούχοι είναι η Ελλάδα. Συνολικά ο πληθυσμός που είναι εργασιακά ανενεργός αγγίζει τα 7 εκατομμύρια, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των «Νέων» τα επίσημα στοιχεία είναι εντυπωσιακά:

• Ο αριθμός των συνταξιούχων (στοιχεία 2015) της χώρας ανέρχεται σε 2.656.007 άτομα. Οι 6 από τους 10 συνταξιούχους στη χώρα μας έχουν σύνταξη κάτω από 700 ευρώ και μάλιστα το 44,8% παίρνει σύνταξη κάτω από το όριο της σχετικής φτώχειας των 665 ευρώ. Περισσότερα

Η μαύρη εργασία στον τουρισμό

Σχολιάστε

Ξενοδοχειακή μονάδα στην Κρήτη

«Τα ποσοστά της αδήλωτης εργασίας στον κλάδο, είναι πολύ μεγαλύτερα από τα επίσημα στοιχεία» υποστηρίζει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων, Παναγιώτης Προύτζος. (φωτ. αρχείου) | Eurokinissi

Κατά 20% τουλάχιστον αυξάνονται κάθε χρόνο τα έσοδα από τον τουρισμό, χωρίς να παρουσιάζεται ανάλογη αύξηση στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων. Η κορύφωση της τουριστικής περιόδου συνοδεύεται τα τελευταία χρόνια από την ένταση των ελέγχων για την ανασφάλιστη εργασία.

Η μαύρη εργασία «ανθεί» στους τουριστικούς προορισμούς αφού σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, τα τελευταία χρόνια τα έσοδα από τον τουρισμό αυξάνονται τουλάχιστον κατά 20% κάθε χρόνο, ενώ αυτή την αύξηση δεν την εισπράττουν ταυτόχρονα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Το υπουργείο Εργασίας συγκρότησε πρόσφατα ειδικά τοπικά κλιμάκια του ΙΚΑ, προκειμένου να ενισχύσουν τις προσπάθειες των ελεγκτικών μηχανισμών, του ΣΕΠΕ και της Ειδικής Υπηρεσίας Ελέγχων Ασφάλισης του ΙΚΑ, που επιχειρούν αυτές τις μέρες, κυρίως σε περιοχές «με ένταση απασχόλησης στα τουριστικά και επισιτιστικά επαγγέλματα». Περισσότερα

Υψώστε τις κόκκινες σημαίες… κατεβάστε τις ροζ

Σχολιάστε

Υψώστε τις κόκκινες σημαίες... κατεβάστε τις ροζ

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Μπορεί ο Τζέρεμι Κόρμπιν να αναστήσει την αριστερή καρδιά του Εργατικού Κόμματος αλλά και της ευρωπαϊκής Αριστεράς; Ολα θα κριθούν από το πόσο καλά θα μπορέσει να τραγουδήσει έναν παλιό χριστουγεννιάτικο σκοπό.

❝ Αν οι δειλοί κιοτεύουν και οι προδότες μάς χλευάζουν, εμείς θα υψώνουμε πάντα την κόκκινη σημαία❞  Red Flag  (Από τον άτυπο ύμνο των Εργατικών)

Tα τζάμια λίγο έλειψε να σπάσουν τη στιγμή που ο Τζέρεμι Κόρμπιν, ο νέος ηγέτης των Βρετανών Εργατικών, αποφάσισε να γιορτάσει την απρόσμενη νίκη του τραγουδώντας το περίφημο «Red flag», τον άτυπο ύμνο που συνοδεύει το κόμμα του για σχεδόν μισό αιώνα. Εάν όμως ο φάλτσος Κόρμπιν ενόχλησε τους θαμώνες μιας παμπ στο Λονδίνο, η φωνή του έκανε τα τζάμια να τρίξουν ακόμη και στο κτίριο της καγκελαρίας στη Γερμανία αλλά και σε αρκετά κτίρια στη Φρανκφούρτη. Περισσότερα

Αφορολόγητα εκατομμύρια αντί πινακίου φακής

Σχολιάστε

Κινητοποιήσεις κατά της «Ελληνικός Χρυσός»

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Οι Σκουριές δεν είναι απλώς ένα πεδίο σύγκρουσης μιας κοινωνίας με μια πολυεθνική, ούτε η αντιπαράθεση μιας κυβέρνησης με μια εταιρεία. Η «χρυσή επένδυση» αποτυπώνει το ελληνικό πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις: μια ολόκληρη περιοχή μοναδικού φυσικού κάλλους παραδόθηκε σκανδαλωδώς αντί πινακίου φακής με αδιαφανείς διαδικασίες σε μια πολυεθνική κι έναν αδηφάγο επιχειρηματία.

Με μόλις 11 εκατομμύρια ευρώ η Hellas Gold απέκτησε το δικαίωμα εκμετάλλευσης 317.000 στρεμμάτων στη βόρεια Χαλκιδική με σύμβαση που έγινε χωρίς διαγωνισμό, με απευθείας ανάθεση. 60.000 ευρώ ήταν το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας Hellas Gold που είχε δημιουργηθεί δύο μέρες πριν! Περισσότερα

Η γενοκτονία της εποχής των μνημονίων

Σχολιάστε

Οι ευθύνες της συγκυβέρνησης

Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, η αύξηση της ανεργίας και όλα τα παρελκόμενα που οδήγησαν στην απότομη χειροτέρευση της ζωής της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού έχουν γίνει βίωμα. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Ομως η ελληνική κρίση και ο τρόπος αντιμετώπισης που επέβαλαν οι δανειστές έχoυν ορισμένες πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες -ενδεχομένως πιο οδυνηρές- που το βαθύ αποτύπωμά τους φτάνει στις επόμενες γενιές. Περισσότερα

Ο Χρ. Παναγόπουλος «συνέβαλε τα μέγιστα» στη διαφθορά της ΕΡΤ

Σχολιάστε

Ο πρώην πρόεδρος της ΕΡΤ Χρήστος Παναγόπουλος

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Λεφτά υπήρχαν, τελεία και παύλα. Περισσότερα από δύο εκατομμύρια ευρώ μοιράστηκαν ως μπόνους σε ορισμένους υπαλλήλους της ΕΡΤ το διάστημα 2006-09, με μοναδική αιτιολογία πως έκαναν σωστά τη δουλειά τους κι έπρεπε, όσο να ’ναι, να επιβραβευτούν!

Να είσαι διευθυντής, λόγου χάριν, να παίρνεις μηνιαίο μισθό 4.400 ευρώ (επί 14 φυσικά κάθε χρόνο μαζί με τα δώρα) και να λαμβάνεις επιπλέον ως ανταμοιβή 8.800 ευρώ επειδή διοργάνωσες ένα «χριστουγεννιάτικο πάρτι στο Κολωνάκι, ένα αποκριάτικο στου Ψυρρή, καθώς επίσης και ένα την Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής στο Μετρό», εκδηλώσεις οι οποίες «στέφθηκαν με μεγάλη επιτυχία».

Να φτάνεις δηλαδή λίγο πριν από την Πρωτοχρονιά και να πληρώνεσαι 4.400 τον μισθό σου, 4.400 το δώρο συν 8.800 το… ευεργέτημα τής επιπλέον αμοιβής. Περισσότερα

Το Μνημόνιο έκανε μετάσταση στο νοσοκομείο «Μεταξά»

Σχολιάστε

Ειδικό αντικαρκινικό νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά»

Της Ντάνι Βέργου

Στο ειδικό αντικαρκινικό νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά», αν εξαιρέσει κανείς την ανθρωποφάγο νόσο που αντιμετωπίζει, όλα είναι πιο ανθρώπινα. Το καλωσόρισμα του νέου ασθενή είναι ζεστό από τους παλιούς που γνωρίζονται.

Στην αναμονή για την ακτινοθεραπεία μοιράζονται καινούργιες και παλιές ιστορίες, καλαμπουρίζουν, σχολιάζουν την καθυστέρηση για το ραντεβού τους, διηγούνται τις εμπειρίες τους από τη ζωή με τον καρκίνο, ξανακοιτούν το ρολόι, αλλά θυμούνται ότι τουλάχιστον αυτή τη φορά το μηχάνημα λειτουργεί.

Δεν παραλείπουν να προσφέρουν πληροφορίες στους περαστικούς που έχουν χαθεί στους ορόφους του νοσοκομείου.

Γιατροί και νοσηλευτές που τρέχουν πάνω-κάτω στους διαδρόμους, προσπαθώντας να νικήσουν τον χρόνο και να εξυπηρετήσουν όσους περισσότερους ανθρώπους, είναι το ίδιο φιλικοί και φιλόξενοι. Περισσότερα

Γλιτώνουν τον φόρο του 20% επί διαφημίσεων τα κανάλια

Σχολιάστε

Γλιτώνουν τον φόρο του 20% επί διαφημίσεων τα κανάλια

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Tο πιο σημαντικό χθες στη Βουλή για τα κανάλια, όμως, είχε να κάνει με την ερώτηση που κατέθεσαν ο Θανάσης Πετράκος κι άλλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για τη νομιμότητα της απόφασης «της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων για την αναβολή είσπραξης του φόρου 20% επί των διαφημίσεων στους τηλεοπτικούς σταθμούς για έναν ακόμη χρόνο».

Είναι η γνωστή υπόθεση που αποκάλυψε η «Εφ.Συν.» λίγο πριν από τις εκλογές. Τότε η γενική γραμματέας Δημοσίων Εσόδων κ. Σαββαΐδου τροποποίησε παλαιότερη απόφαση του προηγούμενου γενικού γραμματέα, κ. Θεοχάρη, αποφασίζοντας να μεταφέρει για την επόμενη χρονιά φόρους που θα έπρεπε να πλήρωναν άμεσα οι τηλεοπτικοί σταθμοί, μετατρέποντας την υποχρέωση καταβολής του φόρου 20% επί των διαφημίσεων από μηνιαία σε ετήσια! Ωραίο κόλπο, έτσι; Περισσότερα

Οταν η αλληλεγγύη βαφτίζεται… «οικειοθελής αποχώρηση»

Σχολιάστε

Σάκης Παπαδόπουλος

Του Γιώργου Μπασκάκη

Μπορεί οι εργαζόμενοι της εταιρείας του Δημοσίου «Θέμις Κατασκευαστική Α.Ε.», που είχαν τεθεί σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας, να επιστρέφουν στη δουλειά τους μετά την ψήφιση του νόμου Κατρούγκαλου, όμως δεν αυτό δεν ισχύει για όλους. Ενας μόνο εργαζόμενος μένει εκτός και δεν είναι άλλος από τον πρώην πρόεδρο του σωματείου εργαζομένων της εταιρείας, Σάκη Παπαδόπουλο.

Στις 29 Δεκεμβρίου του 2011 τέθηκαν σε εργασιακή εφεδρεία συνολικά 57 εργαζόμενοι της εταιρείας «Θέμις». Ανάμεσά τους και ο Σάκης Παπαδόπουλος. Δύο μήνες μετά, όμως, αποφασίζεται με Κοινή Υπουργική Απόφαση η εξαίρεση 27 εργαζομένων από το καθεστώς της εφεδρείας και η επιστροφή στα καθήκοντά τους. Περισσότερα

Καταγγελία : Δεν κατέβαλε μισθοδοσία η Βιοϊατρική

Σχολιάστε

11655515_10204835502875606_1149367019_n

Ακόμη μια καταγγελία έρχεται στο φως και αφορά εργοδοτική αυθαιρεσία.  Στο επίκεντρο βρίσκεται η εταιρία «Βιοϊατρική» που όπως κατήγγειλε εργαζόμενη στο σταθμό μας, ενημέρωσε τους εργαζόμενους πως αδυνατεί να καταβάλλει την μισθοδοσία στους εργαζόμενους  εξαιτίας της  «τραπεζικής αργίας»

Το σημείωμα της εταιρίας προς τους εργαζόμενους αναφέρει τα εξής: Περισσότερα

Πρώτα οι τράπεζες, μετά οι εργαζόμενοι!

1 σχόλιο

EUROKINISSI / ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

Του Τάσου Κωστόπουλου

Μέσα στον καταιγισμό των τελευταίων εξελίξεων, μάλλον απαρατήρητη πέρασε μια ακραία αντεργατική διάταξη που περιλαμβάνεται στην («καλή») πρόταση της κυβέρνησης προς τους θεσμούς: η δραστική συρρίκνωση ή και ολοσχερής κατάργηση στην πράξη των αποζημιώσεων που δικαιούνται οι πρώην (και συνήθως άνεργοι) εργαζόμενοι των χρεοκοπημένων ιδιωτικών επιχειρήσεων, προς όφελος των τραπεζών και λοιπών ενυπόθηκων πιστωτών τους! Περισσότερα

Η ακτινογραφία των εργατικών ατυχημάτων στην Ελλάδα

Σχολιάστε

εργατικό_ατύχημα_290515

Την ακτινογραφία των εργατικών ατυχημάτων στην Ελλάδα αποτυπώνει επτσέλιδο έγγραφο που διαβίβασε στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας Πάνος Σκουρλέτης. Πρόκειται για στοιχεία που έχει αντλήσει το υπουργείο από το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, το ΙΚΑ και την ΕΛΣΤΑΤ και αφορούν την περίοδο 2010-2014.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο αριθμός των εργατικών ατυχημάτων μειώνεται την τελευταία δεκαπενταετία στην Ελλάδα όπως και σε όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ. Η αριθμητική αυτή πορεία μπορεί να αποδοθεί στο σταδιακά αναβαθμιζόμενο θεσμικό πλαίσιο για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία. Περισσότερα

ΕΡΤ: Αλήθειες που πονάνε

Σχολιάστε

Λάμπης Ταγματάρχης

Εισαγωγικό σημείωμα blog

Όχι δεν πάθαμε κωλοτουμπίαση ή οξύ μνημονιακό άλγος. Όχι εμείς τουλάχιστον. Παραθέτουμε λοιπόν το άρθρου του έγκριτου νέου εντεταλμένου συμβούλου της νέας ΕΡΤ που το έγραψε πέρυσι με αφορμή τον έναν χρόνο από το όνειδος του μαύρου του εθνικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα.

Το παραθέτουμε και το παραδίδουμε στην κρίση σας διατρανώνοντας ένα και μοναδικό ερώτημα προς τη σημερινή κυβέρνηση :

– ΠΟΣΑ ΚΙΛΑ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΣΤΕ ;

Του Λάμπη Ταγματάρχη

Καλή η «κολοκυθιά» αλλά να πούμε την αλήθεια για τις ευθύνες του «μαύρου».

Πολλά ήταν τα ψέμματα που είπαμε ως εδώ, ας πούμε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο κενό.

-Για το κλείσιμο της ΕΡΤ φταίει ο Σαμαράς γιατί αυτός είναι ο πρωθυπουργός και μόνο αυτός θα μπορούσε να αποφασίσει  το απόλυτο «μαύρο».
-Και γιατί να φταίει ο Σαμαράς ;
-Και ποιος να φταίει;
-Ο Βενιζέλος
-Και γιατί να φταίει ο Βενιζέλος Περισσότερα

Older Entries