Αρχική

Το αντιεμβολιαστικό κίνημα, μια προσπάθεια αποδόμησης του και εφαρμογής ενός πλαισίου εμβολιασμού

Σχολιάστε

Του Πάνου Χριστοδούλου

Η συγκυρία

Οι συνθήκες οικονομικής κρίσης διαμορφώνουν ένα διαφορετικό πλαίσιο σε σχέση με τον παιδικό εμβολιασμό. Η αλλαγή αυτή οδηγεί την Ελλάδα από ένα ικανοποιητικό επίπεδο κάλυψης σε σημείο που πλέον υπολογίζεται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού χωρίς πρόσβαση σε απαραίτητα εμβόλια. Η αλλαγή αυτή ενδέχεται να οδηγήσει σε μείωση του επιπέδου ζωής και υγείας. Ο εμβολιασμός συμβάλλει σε καθοριστικούς δείκτες υγείας, στην πρόληψη μετάδοσης νοσημάτων στον πληθυσμό και στη μείωση του κόστους νοσηλείας και θεραπείας. Η υπόθεση του παιδικού εμβολιασμού θεωρείται κομβικής σημασίας για την εύρωστη λειτουργία ενός συστήματος υγείας. Η έκθεση  του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στη στοχοθεσία που θέτει για το 2020 τοποθετεί την κάλυψη σε εμβόλια στον πρώτο στόχο  της μείωσης της πρόωρης θνησιμότητας (European Health Report Highlights, 2015). Με βάση τα στοιχειά του European Health for all στην Ευρώπη έχει επέλθει βελτίωση στην κάλυψη του παιδικού πληθυσμού έως το 2012.

Λόγω του δεδομένου της συνήθους κάλυψης με σχήματα που καλύπτουν την ερυθρά και την πολιομυελίτιδα, ο βασικός υπολογισμός πραγματοποιείται με βάση την κάλυψη της ιλαράς (European Vaccine Action Plan, 2014). Στοιχεία όμως των Γιατρών του Κόσμου αναφέρουν ότι  250000 παιδιά  είναι αποκλεισμένα από τα προγράμματα εμβολιασμού το 2015, λόγω έλλειψης υποδομών και προσωπικού, αν και προβλέπεται η κάλυψη των ανασφάλιστων (Αυγή, Σεπτέμβριος 2015). Συγκεκριμένα για τους πληθυσμούς των Ρομά προκύπτουν δύο στοιχεία: αφενός παρουσιάζεται στην Ελλάδα μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην Ευρώπη και αφετέρου ο συγκεκριμένος υποπλυθυσμός παρουσιάζει μια δυσκολία στην τήρηση των προγραμμάτων εμβολιασμού (Council Of Europe ,2010).Αν προστεθούν στα παραπάνω και οι εναλλασσόμενοι πληθυσμοί προσφύγων και μεταναστών, οι οποίοι αυξάνονται, γίνεται αντιληπτό ότι η κατάσταση στην Ελλάδα διαφοροποιείται προς το χειρότερο. Περισσότερα

Advertisements

Τα παιδιά μιας άλλης εποχής (που δεν θέλουμε να επανέλθει)

Σχολιάστε

Το 1949 η Judith ήταν μόλις 6 χρονών. Μια μέρα αρρώστησε πολύ.

Τόσο πολύ που θυμάται τους γονείς της να την ντύνουν γρήγορα και να την βάζουν στο αυτοκίνητο τρέχοντας για το νοσοκομείο. Μόλις έφτασε στο Englewood Hospital στο Bridgeport οι γιατροί την τοποθέτησαν αμέσως μέσα στον «σιδερένιο πνεύμονα». Μια μηχανή που την κρατούσε στη ζωή παρέχοντάς της οξυγόνο αφού το σώμα της ξαφνικά παρέλυσε από το λαιμό και κάτω. Χρόνια αργότερα η μητέρα της θα της έλεγε πως εκείνο το βράδυ, οι γιατροί τούς είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα άντεχε ως το πρωί. Ο φόβος των γιατρών δεν ήταν υπερβολικός. Τη χρονιά που αρρώστησε η Judith, 42.000 παιδιά στην Αμερική κόλλησαν πολιομυελίτιδα και πάνω από 3000 πέθαναν.

Η Judith επέζησε. Επέζησε με μια σιδερένια πλατίνα στα πόδια και μόνιμη σκολίωση που δεν της επέτρεψε ποτέ να χαρεί παιχνίδι και τρέξιμο. Περισσότερα

Πολέμιοι των εμβολίων: Μια μάστιγα

Σχολιάστε

Του Γιώργου Καργιολάκη

Με αφορμή το θάνατο βρέφους από κοκίτη στο Παιδιατρικό Κέντρο της Αθήνας πριν από λίγες ημέρες, έχει ξεκινήσει και πάλι μια συζήτηση για τη μείωση στην εμβολιαστική κάλυψη που σημειώνεται τα τελευταία χρόνια και στη χώρα μας, λόγω των οικονομικών δυσχερειών πολλών συμπολιτών μας, της έλλειψης πρόσβασης στις υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και, βεβαίως, λόγω του αντιεμβολιαστικού κινήματος. Το τελευταίο μάλιστα, αν και δεν έχει ιδιαίτερες διαστάσεις στη χώρα μας —και ίσως ήδη ο όρος κίνημα να είναι και καταχρηστικός—, εκμεταλλεύεται τις συνθήκες οικονομικής κρίσης, την ημιμάθεια γύρω από τα εμβόλια και τη χρησιμότητά τους και τείνει να γίνει μια επικίνδυνη μόδα.

Βεβαίως, ο φόβος του ανθρώπου έναντι των εμβολίων είναι τόσο παλιός, όσο ο πρώτος εμβολιασμός κατά της ευλογιάς που γινόταν με τον ιό της δαμαλίτιδας. Το αντιεμβολιαστικό κίνημα άρχισε να γίνεται μόδα μετά από τη διαβόητη εργασία του Andrew Wakefield που δημοσιεύτηκε στο Lancet το 1998, με την οποία επιχείρησε να συνδέσει το τριπλό εμβόλιο ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς, το γνωστό MMR, με τον αυτισμό. Από τότε έχουν γραφτεί πολλά, ο Wakefield έχασε τελικά την ιατρική του άδεια και φυσικά τα ευρήματά του δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ από κανέναν ανεξάρτητο ερευνητή. Το Lancet απέσυρε οριστικά τη δημοσίευση όταν ενδελεχής έρευνα απέδειξε ότι τα δεδομένα που χρησιμοποίησε ο Wakefield ήταν χαλκευμένα. Περισσότερα