Home

Κάτω από το $1 το βαρέλι η Ελπίδα στην Ελλάδα

Leave a comment

Του Κώστα Εφήμερου

Η σημερινή κοινωνία είναι για τους πεσιμιστές -τους ευλογημένους- σύμφωνα με τον Alexander Pope, επειδή αυτοί είναι και οι μόνοι που δεν ελπίζουν σε τίποτα. Όλοι οι υπόλοιποι την ελπίδα την χρησιμοποιούσαμε ως καύσιμο για να βγάλουμε και την επόμενη ημέρα. Και στην Ελλάδα η τιμή της έχει πέσει επικίνδυνα.

Αν σκέφτεστε σαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ίσως ήδη να θεωρείτε ότι ο τίτλος είναι εσφαλμένος γιατί ο νόμος της αγοράς υπαγορεύει πως η τιμή πέφτει όταν υπάρχει μεγαλύτερη προσφορά από ότι ζήτηση. Σωστό, αλλά ο ισχυρισμός μου «στέκεται» και καπιταλιστικά: η τιμή πέφτει επίσης όταν το προϊόν είναι ποιοτικά στον πάτο της κλίμακας. Και η ελπίδα που πουλάει το σημερινό πολιτικό σκηνικό είναι του χειρίστου είδους. More

Το νου σου Αλέξη

Leave a comment

072

Το «Όχι» της Κυριακής ήταν βροντερό και συσπείρωσε τους έξι στους δέκα πολίτες αυτής της χώρας. Όσους ψήφισαν τουλάχιστον. Όμως όσοι είπαν «Όχι» μπορεί να συσπειρώθηκαν, όχι όμως και τα «Όχι» τους. Αυτό είναι ξεκάθαρο, μόλις μία ημέρα μετά τα αποτελέσματα και του πανηγυρισμούς που ξεσήκωσε το δημοψήφισμα.

Αρχικά, «Όχι» ήταν  αυτό που καταψηφίζει την συγκεκριμένη συμφωνία. «Όχι» και αυτό που καταψηφίζει άλλες συμφωνίες με αντίστοιχους όρους. «Όχι» αυτό που δεν θέλει καμία συμφωνία, ή αλλιώς, έξοδο από το κοινό νόμισμα. «Όχι» και αυτό που δεν θέλει κανέναν συμβιβασμό με τους εκβιαστές και τα αιμοδιψή γεράκια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και ονειρεύεται την κατάρρευση του δουλεμπορικού συστήματός τους.

Μια σειρά από «Όχι», που για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες κατάφεραν να μετατρέψουν σε ένα συμπαγές σώμα την ευρεία πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. More

Η ελπίδα είμαστε εμείς

Leave a comment

santorini

Καθώς είμαστε πια στον τέταρτο μήνα μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, διαπιστώνουμε πως η κυβέρνηση έχει μετακινηθεί -το γράφω κομψά- από τις προεκλογικές της θέσεις, ενώ οι διαπραγματεύσεις την μετακινούν ακόμα περισσότερο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η κυβέρνηση δεν πρέπει να υπογράψει μια ντροπιαστική συμφωνία, η οποία θα αποτελεί ένα νέο Μνημόνιο.

Επίσης, θεωρώ πως δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει αυτό. More

Η Ελπίδα ήρθε

Leave a comment

afisa

by To Skouliki Tom

Για κάθε τρολ που σέβεται τον εαυτό του, η εβδομάδα που διανύουμε είναι ομολογουμένως υπερβολικά βαρετή. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα άξιο τρολαρίσματος να σχολιάσεις.

Αλέξη, δε μας τα λες καθόλου καλά. Κι εμείς τί θα κάνουμε; Κλέφτες θα γίνουμε;

Η αλήθεια ότι με κάθε νέα εξαγγελία της κυβέρνησης τρίβουμε τα μάτια μας. Ακόμα δεν το έχουμε πιστέψει. Είχαμε συνηθίσει, βλέπεις, να αντιμετωπιζόμαστε ως αριθμοί και δε μας πολυκάθεται καλά τόση κοινωνική ευαισθησία. Μένει φυσικά να δούμε αν όλα αυτά θα γίνουν πράξη ή θα μείνουμε στα λόγια γιατί από αέρα κοπανιστό έχουμε χορτάσει και με το παραπάνω. More

Κάποιος νίκησε (μετά από καιρό)

1 Comment

kartesios011114-e1414843417264

Ο Νίκος Ρωμανός θα σπουδάσει. Θα συνεχίσει ζωντανός. Θα δυναμώσει ξανά και θα συνεχίσει τη ζωή του. Μόνο που πλέον, σε αντίθεση ίσως με τα πιστεύω του, θα συνεχίσει να υπάρχει και μέσα στις δικές μας ζωές. Ή καλύτερα, ακριβώς από πάνω τους. Αυτή είναι νίκη.

Ο Νίκος Ρωμανός κόντεψε να πεθάνει αγωνιζόμενος. Παρόλα αυτά, μέχρι και το μεσημέρι της Τετάρτης που ψηφίστηκε η τροπολογία που επιτρέπει σε αυτόν και σε κάθε φυλακισμένο που θέλει να εκμεταλλευτεί τον νεκρό χρόνο της φυλακής για να γίνει καλύτερος, υπήρχαν εκεί έξω ουκ ολίγοι που αδιαφορούσαν για τον αγώνα του.

Προσοχή. Δεν αγνοούσαν. Κι αυτό είναι κέρδος του ίδιου και των συντρόφων του. Που δεν άφησαν κανέναν να βυθιστεί στην ησυχία του. More

Απελπισία

Leave a comment

imag4564es

Επειδή κάποιοι αναγνώστες ενοχλήθηκαν που έγραψα πως τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον φέρνει στην κυβέρνηση η ελπίδα, θα το διευκρινίσω:

Είσαι με μια γυναίκα, σου έχει κάνει τον βίο αβίωτο, σου έχει ξεσκίσει τη ζωή, σε έχει κάνει μεταλλαγμένο άνθρωπο, αλλά εσύ εκεί. More

Μπες στα παπούτσια του διπλανού σου

Leave a comment

Στα χρόνια της κρίσης οι αυτοκτονίες έχουν ξεπεράσει τις έξι χιλιάδες. Παράλληλα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν οδηγηθεί στη λήψη ψυχοφαρμάκων, αρκετοί έχουν αναζητήσει ψυχιατρική περίθαλψη, ενώ οι πιο απαισιόδοξοι και μοναχικοί έχουν πέσει στα δίχτυα των ναρκωτικών. More

Καμιά φορά η ελπίδα είναι ό,τι πιο βάναυσο

Leave a comment

κλimages

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Η ελπίδα είναι το τελευταίο δώρο που βγήκε από το κουτί της Πανδώρας, ως ύστατη παρηγοριά αλλά και ακολουθώντας όλα τα ανθρώπινα βάσανα που βρίσκονταν θαμμένα μαζί της στα αιώνια σκοτάδια της άγνοιας, ένας μύθος που έχει ιδιαίτερα πικρό νόημα, αλλά και επί της παρούσης αποτελεί μια αστεία σύμπτωση, λόγω της ονομασίας του ιστότοπου στον οποίο δημοσιεύεται το παρόν άρθρο.

Η ελπίδα λοιπόν είναι συνάρτηση του κακού. Ως εκ τούτου είναι επικίνδυνη, δηλητηριώδης και ύπουλη επειδή, αντί να μάχεται κατά μέτωπο το κακό, μεταφέρει την έννοια της αλλαγής στο μέλλον, δηλαδή σε εκείνη την φαντασιακή διάσταση που ουδόλως έχει σχέση με την πραγματικότητα, αφού η τελευταία εκτυλίσσεται μόνο στο εδώ και τώρα, ποτέ στο πριν, ποτέ στο μετά – μόνο αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρξει το οτιδήποτε, και ειδικότερα η δράση.  More

Ζητείται όραμα

Leave a comment

Πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να ερμηνεύσουν με πολύπλοκα εργαλεία τον λόγο που ενώ η ολομέτωπη επίθεση σε κάθε ατομικό και συλλογικό δικαίωμα εντείνεται μέρα με τη μέρα, οι δρόμοι εξακολουθούν να παραμένουν άδειοι. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Το “κίνημα” στερείται οράματος.

Το “να φύγει η τρόικα, να πέσει η κυβέρνηση, να τελειώσουν τα μνημόνια”, δεν είναι όραμα. Είναι μια μπούρδα και μισή που δεν συγκίνησε ποτέ τις μάζες. Γιατί και το 2011 που ο κόσμος βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες, δεν το έκανε για να διώξει τον Τόμσεν, αλλά γιατί είχε ένα όραμα. Την Άμεση Δημοκρατία*. More

Το ελληνικό πρόβλημα

Leave a comment

ζωγραφική: Γιώργος Μανουσάκης, Πλάκα, ακουαρέλα, 1963.

ζωγραφική: Γιώργος Μανουσάκης, Πλάκα, ακουαρέλα, 1963.

Ελληνικό πρόβλημα υπάρχει, αν και δεν είναι μοναδικό· ως προς τους δείκτες ύφεσης και ανεργίας, απελπισίας και κατάθλιψης, σύγχυσης και μετανάστευσης, μοιάζει με το πορτογαλικό πρόβλημα, το ιρλανδικό, το ισπανικό. Υπό αυτή την έννοια, το ελληνικό πρόβλημα είναι απεικόνιση και προοικονόμηση του ευρωπαϊκού προβλήματος: ανοιχτά, επώδυνα ερωτήματα για τη διατήρηση της ευημερίας, τους δρόμους ανάπτυξης, την προστασία της δημοκρατίας, την εύρεση μιας λειτουργικής κοινής ταυτότητας.

Το ελληνικό πρόβλημα έχει φυσικά και ιδιαίτερους χαρακτήρες, πηγάζοντες από γεωπολιτικά, ιστορικά, εθνικά δεδομένα. Και φανερώνεται διαφορετικά εντός και εκτός Ελλάδος. Αλλιώς το αντιλαμβάνονται οι ξένοι αναλυτές ή απλοί παρατηρητές, και διαφορετικά οι ζώντες εντός συνόρων, πολύ περισσότερο όσοι, πολλοί δυστυχώς, βιώνουν το πρόβλημα ως αλυσίδα καταστροφών. More

Speak, memory (Πίσω από την ερημία των δρόμων)

Leave a comment

Αlack Sinner, του Juan Munoz.

Αlack Sinner, του Juan Munoz.

Υποκειμενικό πάντα το βλέμμα σαρώνει το αθηναϊκό κέντρο τις τελευταίες νύχτες του Αυγούστου, τις πρώτες Σεπτεμβρίου. Η πόλη είναι μουδιασμένη ακόμη, άδεια, σαν παρατημένη, ακόμη και τα φώτα φαίνονται λίγα, αδύναμα να φωτίσουν το αστικό κενό, το διαρκώς εκτεινόμενο. Τα καφέ και τα μπαρ ανοιγοκλείνουν διαδοχικά, λειτουργούν σαν μικροεστίες κίνησης, σποραδικά, προσωρινά, οι πιάτσες μετακινούνται, τίποτε όμως δεν μπορεί να ανασχέσει τη βουβή εντροπία που κυριεύει σιγά σιγά το ιστορικό κέντρο.

Στους ήσυχους σκοτεινούς δρόμους αφουγκράζεσαι κάτι να σιγοβράζει. Ισως ο φόβος να αναδεύεται στα σπλάχνα και να ξεδιπλώνεται, να αλλάζει θέση. Ισως να παίρνει τη θέση του η οργή. Ισως να προσπαθεί να βγει μπροστά η ελπίδα. Πϊσω από την ερημία των δρόμων κάτι σαλεύει. More

Σύγκρουση

Leave a comment

domenikos_society15_1

Πάνω από την σημερινή Ελλάδα, μαίνεται μια φοβερή σύγκρουση. Δεν μιλάω για φτωχοί εναντίων πλούσιων,  προλετάριοι εναντίων αστών, μπάτσοι εναντίων διαδηλωτών η φασίστες εναντίων αντιφασιστών. Όλες αυτές οι συγκρούσεις ισχύουν, είναι πραγματικές και λαμβάνουν χώρα στο τώρα.

Όχι, η μάχη αυτή είναι επίσης πραγματική αλλά όχι (συνήθως όχι) φυσική. Γίνεται στην καρδιά της κοινωνίας, οι πλευρές είναι ρευστές και όμως το αποτέλεσμα θα κρίνει το μέλλον.

Φόβος εναντίων ελπίδας. Και τα δύο υπάρχουν μέσα μας, απαραίτητα συστατικά της ανθρώπινης υπόστασης. Ο φόβος μπροστά στον θάνατο, την πείνα, την αρρώστια η τον πόνο. Το ένστικτο επιβίωσης, η αναζήτηση ησυχίας και ασφάλειας τα όπλα του φόβου. Ο τρόμος μπροστά στο άγνωστο μέλλον και τις συνέπειες του στο άτομο, η ψυχική παράλυση που οδηγεί στην συνειδητή απραξία, την υποταγή άνευ διαμαρτυρίας. Από την άλλη η ελπίδα που μπορεί να σε κάνει να ριχτείς στην φωτιά. Να βγείς από τον εαυτό σου, να περάσεις σε άλλα επίπεδα ύπαρξης, να σταθείς στο ύψος σου, να πολεμήσεις εκεί που θα διάλεγες την ησυχία, να θυσιαστείς εκεί που θα επέλεγες την ασφάλεια. More

Βουβή οργή

1 Comment

Να πληρώνεις διόδια για ένα δρόμο-θάνατο, όπως ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών, είναι κλοπή. Κλοπή της ίδιας της ζωής. Το ίδιο κλεψιά είναι και η μείωση της ελάχιστης σύνταξης της ηλικιωμένης αγρότισσας, που δεν έφταιξε σε τίποτα για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας.Ακόμη πιο πολύ κλοπή και βαρβαρότητα είναι όταν με το αίμα αθώων αναζωογονούνται τα βαμπίρ της διαπλοκής, οι τραπεζίτες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι μιντιάρχες.

Περιδιαβαίνεις την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη και συναντάς παντού υπόκωφη σιωπή. Εκείνη τη φοβιστική απόλυτη ηρεμία πριν από τη θύελλα. Όλα μοιάζουν να κρέμονται σε μια κλωστή. Οι ανθρώπινες αντοχές στην κόψη του ξυραφιού, η κοινωνική ισορροπία επί ξυρού ακμής. Όλοι κι όλα σχοινοβατούν πάνω από το κενό. More

«Η Ελλάδα χωρίς ελίτ»!

1 Comment

Οι κρίσεις του 20ού αιώνα οδήγησαν, ευθέως ή εμμέσως, σε θεαματικές μεταλλαγές όχι μόνο των πολιτικών ισορροπιών, αλλά και του περιεχομένου των πολιτικών διακηρύξεων. Για εκείνους που ακόμη τρέφουν αυταπάτες, η «υποταγή» του ελληνικού κράτους και της πολιτικής του στους δανειστές με το αίτημα της «διάσωσης» της χώρας αναδεικνύει την υποταγή της εθνικής πολιτικής στην οικονομική εξουσία του Βερολίνου, της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. Αλλά, για την άρχουσα γνώμη των ελίτ, η ιδέα της προστασίας και περιχαράκωσης της εθνικής οικονομίας και μαζί της η ιδέα της εθνικής πορείας προς την ανάπτυξη και την προκοπή οφείλουν να εγκαταλειφθούν ως ανιστόρητες χίμαιρες. More

Κλείνει, ενοικιάζεται, πωλείται. Εξαντλείται.

2 Comments

Μια ηλικιωμένη προσπαθεί να πληρώσει τα φάρμακά της αφήνοντας τη βέρα της αντί για χρήματα στο Φαρμακείο. Ένας πατέρας δύο ανήλικων παιδιών παθαίνει έμφραγμα μόλις του ανακοινώνουν πως απολύθηκε. Ένας τριαντάχρονος πουλάει το νεφρό του στο ιντερνέτ για πέντε χιλιάδες ευρώ. Σε περίπτωση που βρεθεί πελάτης μπορεί, λέει, να συζητήσει την τιμή. Έτσι κι αλλιώς το προϊόν είναι για σκότωμα και τα λεφτά τα έχει ανάγκη. Τα πανεπιστήμια συγχωνεύονται όπως όπως. Τα νοσοκομεία κλείνουν. Οι ποδηλάτες καλούνται να πληρώνουν διόδια. Τα αυτοκίνητα σκουριάζουν στους δρόμους άδεια από οδηγό, πινακίδες και βενζίνη. Εξαθλιωμένες διαδρομές. Δακρυγόνα ζωή. More

ήταν η σύγκρουση..

1 Comment

Ήταν η σύγκρουση και κάθονταν συνήθως μόνη. Κανένας δεν της μιλούσε, όλη τη φοβόντουσαν γιατί τα χρόνια είχαν περάσει και οι καιροί ζητούσαν τη σύνεση και τον ρεαλισμό. Η σύγκρουση λοιπόν περνούσε τις μέρες και τις νύχτες μόνη της με αναμνήσεις από τότε που άνθρωποι πολλοί της είχαν εμπιστευτεί το μέλλον τους. Τότε η σύγκρουση είχε παρέα την ελπίδα αλλα και αυτή η τελευταία είχε φύγει για άλλα μέρη. Ούτε και αυτή τη θέλαν οι καιροί. Μια βραδιά που η σύγκρουση καθόταν για μια φορά ακόμα μόνη της και αναπολούσε το παλιό καλό καιρό, τη πλησίασε ένας πιτσιρικάς και της μίλησε: “Σε βλέπω εδώ και χρόνια αλλά οι δάσκαλοι μου είπαν στο σχολείο πως δεν είσαι καλή παρέα και στο σπίτι ο πατέρας μου λέει να μην σου μιλάω, γιατί όταν ήταν μικρός σου μίλαγε και αυτός αλλά τώρα είναι αλλιώς και οι καιροί αλλάξανε.” More

Μόνο σε σένα ελπίζω.

2 Comments

Σε καθημερινή βάση…απολαμβάνουμε 
και έναν Δολοφόνο/Σωτήρα.
 Οικονομικό, Πολιτικό.
Τραπεζίτη, Βιομήχανο, Αρχηγό.
Υπουργό, Κωλοβουλευτή.
Ελληνες και Ξένους.

Με τη σειρά του ο καθείς, εισβάλλει στο σπίτι μας.
Με το ύφος του παντογνώστη Προδότη.
Με τα ακονισμένα νεοφιλελεύθερα Λεπίδια.
Συγκροτημένα, σχεδιασμένα, τρομοκρατικά. More

Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν – Παύλος Σιδηρόπουλος

Leave a comment

 

Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα…

 

πηγή : ramnusia