Home

Χρονιά του κριαριού

Leave a comment

Βόρεια ζωφόρος (λίθος 3)Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Άνοιξα χθες βράδυ να δω ειδήσεις μετά από ρεπό 5 ημερών κι έπεσα στις πυορροούσες εικόνες ενός συστήματος είσπραξης φόρων που δεν πάει άλλο. Αμέσως έκανα φλας μπακ στα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα της πολιτικής ηγεσίας.

Άκουγα τόσον καιρό να μιλάνε για τις θυσίες του ελληνικού λαού που πρέπει να αναγνωριστούν, που δεν πρέπει να πάνε χαμένες, που τις αναγνωρίζουν οι άλλοι Ευρωπαίοι και άλλα πολλά μελιστάλαχτα. Κάτι δεν μου πήγαινε καλά σε όλο αυτό το λιβανιστήρι. Ώσπου γυρίζοντας την κασέτα πίσω στα στερεότυπα των εορταστικών δηλώσεων, κατάλαβα ακριβώς τι με ενοχλούσε. More

Η επέτειος του “ΟΧΙ” στην εποχή του “ναι” – Ποια είναι η πατρίδα μας;

1 Comment

του Χρήστου Κάτσικα

Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 27 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική πριμοδοτεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν. Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να αναποδογυρίσουν αυτή την εικόνα. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και αφανίζουν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στη μετανάστευση, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη. More

Η κούνια που τους κούναγε…

Leave a comment

Απέραντη θλίψη κυριεύει την ψυχή μου, σαν βλέπω τον Ελληνικό λαό να αντιμετωπίζεται σαν μωρό. Σαν μωρό γκρινιάρικο, από γονείς θετούς, απάνθρωπους, που το κακοποιούν συστηματικά.

Όταν δεν του πατάνε τις φωνές, όταν δεν το καίνε με το σίδερο, όταν δεν σβήνουν αποτσίγαρα στο κορμάκι του, όταν δεν το κτυπούν με το στειλιάρι, όταν… όταν…, τότε το νανουρίζουν για να μην κλαίει. Το φλομώνουν στα παραμύθια και του τάζουν. «Θα σου πάρω εκείνο, θα σου πάρω το άλλο…» «Πότε;» ρωτάει αυτό, που δεν καταλαβαίνει από χρόνο. «Αύριο», του απαντάνε. Αυτό πεινάει, όμως, κι έτσι αρχίζει πάλι να ουρλιάζει. Και να ’σου πάλι κούνημα η κούνια.

Το μωρό μας πνίγεται. Τι λέμε στο μωρό, όταν πνίγεται; Λέμε: «ο νονός!» «Ο νονός, ο νονός!» Δηλαδή, εν προκειμένω «η νονά!», γιατί στις μέρες μας, βλέπετε, έχουμε νονά, όχι νονό. Εξ ου και την απεκάλεσα «Δόνα Κορλεόνε», αν θυμάστε.

Τώρα που το μωρό πνίγεται και πλαντάζει, φωνάζουμε «η νονά, η νονά!» Καλού-κακού, όμως, σηκώνουμε και τα κάγκελα στην κούνια. Μην πέσει και χτυπήσει…

Μη βρέξει και μη στάξει το ’χουμε, μπας και βρούμε κανέναν να το πάρει, πριν μεγαλώσει και γίνει αληθινό βάσανο.

Η κούνια που τους κούναγε…

πηγή : sotosblog

Ποιος είναι ο αντίπαλος του πρωθυπουργού;

Leave a comment

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

πηγή : Το Ποντίκι

Σε εθνική ενότητα, ομοψυχία και άλλα εύηχα καλεί ο πρωθυπουργός προκειμένου «μαζί, ενωμένοι σαν γροθιά» να… «νικήσουμε». Ποιοι, αλήθεια, να ενωθούμε; Για να νικήσουμε ποιον; Ποιος είναι ο αντίπαλος της ελληνικής κυβέρνησης; Η τρόικα δεν φαίνεται να είναι, αφού οι εντολές της εκτελούνται χωρίς πολλές αντιρρήσεις. Οι τοκογλύφοι επίσης δεν είναι, αφού η τρόικά τους ασκεί την πραγματική πολιτική εξουσία. Οι άτεγκτοι Γερμανοί επίσης, αφού έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο. Ποιος είναι λοιπόν ο αντίπαλος;

Μέχρι τώρα, ο αντίπαλος δεν φαίνεται να είναι άλλος από τον ελληνικό λαό. Ο οποίος καλείται να στερηθεί ακόμη και τα στοιχειώδη αναγκαία προς το ζην προκειμένου να πληρωθούν εγκαίρως οι δανειστές. Ο οποίος καλείται να απολέσει κάθε είδους δικαίωμα και προοπτική για πολλά χρόνια. Ο οποίος απειλείται ευθέως από μια κατάρρευση με εθνική διάσταση, υπό το βάρος χρεών που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο – ακόμη και αν κάνει όλες τις βαρύτατες θυσίες που του ζητούνται. More