Αρχική

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ: Το μπλόκο της Κοκκινιάς 17/8/1944 (Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ)

3 Σχόλια

ΚΕΙΜΕΝΑ- ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιάννης Αναγνωστόπουλος

Το ιστορικό γεγονός

Η τριπλή Κατοχή πλησιάζει στο τέλος της. Ο ναζισμός εντείνει τη βαρβαρότητά του ενάντια στον ελληνικό λαό. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς, Γερμανοί με ντόπιους συνεργάτες τους αναθέτουν σε έναν μαυραγορίτη ρόλο καταδότη. Ο μαυραγορίτης συμβάλλει στο Μπλόκο, που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων αγωνιστών, στο βασανισμό και την εκτέλεση 315 ηρώων του λαϊκού και ΕΑΜικού κινήματος.

Ηταν 17 Αυγούστου 1944. Περίπου στις 2.30 το πρωί δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω από την Κοκκινιά περιοχές – από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί, Ρέντη, μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά. Μαζί με τους ναζί κατακτητές, καταφθάνει στην προσφυγούπολη, τη «Μικρή Μόσχα», όπως χαρακτηριζόταν η Κοκκινιά, το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περίπου 3.000 οπλισμένοι με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα. Γερμανοί και ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη. Περισσότερα

Advertisements

Οι αληθινές προθέσεις της Τουρκίας

Σχολιάστε

Πολλές οι συζητήσεις και πολλά τα ουρλιαχτά, φίλε μου Πιτσιρίκο, σχετικά με το ποιοι από τους μαθητές των δημοτικών σχολείων θα κρατούν την Ελληνική σημαία στις παρελάσεις.

Λόγια πολλά, χωρίς κανείς να αναφέρεται στο αναμφισβήτητο γεγονός που μας θύμισε η φίλη αναγνώστρια του blog πως η κλήρωση για την ανάδειξη του σημαιοφόρου συμβαίνει εδώ και χρόνια.

Το 70-80% των μαθητών είναι άλλωστε «άριστοι», παρά το γεγονός ότι η εκπαίδευση στην χώρα μας πάει από το κακό στο χειρότερο.

Αδιαφορούμε για το πρόβλημα και συνεχίζουμε την γνωστή συνταγή των τελευταίων 40 τουλάχιστον ετών, την τακτική του «αυτοτσιμπουκώματος». Περισσότερα

Η χρεοκοπία του Μεξικού

Σχολιάστε

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Οι οδυνηρές περιπέτειες που συνοδεύουν την κυλιόμενη πτώχευση, στην οποία έχει καταδικαστεί η Ελλάδα, φαίνονται ολοκάθαρα στη δύστυχη χώρα της Λατινικής Αμερικής, στην οποία η κρίση διήρκησε πάνω από 15 χρόνια – ελπίζοντας να μην ακολουθήσουμε το θλιβερό παράδειγμα της. 

«Επειδή αρκετοί παραλληλίζουν τις αποφάσεις που θα ληφθούν από τους πιστωτές της Ελλάδας με αυτές που αφορούσαν στο παρελθόν το Μεξικό, θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε στην πολυετή περιπέτεια του – η οποία μπορεί να μας διδάξει πάρα πολλά σε σχέση με το μέλλον της πατρίδας μας, με ευρώ ή με δραχμή, εάν συνεχίσει να βασιλεύει η σιωπή των αμνών«.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως την αρχή της αντίστοιχης του 1970 το Μεξικό βίωσε μία περίοδο μακροοικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης, με έναν υψηλό ετήσιο ρυθμό της τάξης του 7%, χωρίς να προκληθεί πληθωρισμός. Εκείνη την εποχή το νόμισμα της χώρας ήταν συνδεδεμένο με το δολάριο, με τη σταθερή ισοτιμία των 12,50 Pezos ανά δολάριο. Όλα αυτά θυμίζουν σε κάποιο βαθμό την Ελλάδα, μετά το 2ΠΠ – παρά το ότι ορισμένοι θεωρούν πως οι εξελίξεις αυτές αφορούσαν μόνο τη χώρα μας.

Το 1970 τώρα η οικονομική πολιτική του Μεξικού άλλαξε ραγδαία, με την εκλογή ενός νέου προέδρου – ο οποίος αύξησε σημαντικά τις δημόσιες δαπάνες, εγκαινιάζοντας μία «δημοσιονομική επέκταση» που οδήγησε στην άνοδο του κρατικού χρέους, μέσω της αύξησης των ελλειμμάτων (-10% του ΑΕΠ το 1975, 1976). Η αύξηση της ποσότητας χρήματος επιταχύνθηκε στο 33,8% το 1975, ενώ εύλογα ο πληθωρισμός διαμορφώθηκε πάνω από το 20% το 1973 και το 1974 – με την ταυτόχρονη επιδείνωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, τα ελλείμματα του οποίου έφτασαν στο 5% του ΑΕΠ το 1975.

Ως αποτέλεσμα του πληθωρισμού, η πραγματική αξία του νομίσματος μειώθηκε ραγδαία, εις βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, ενώ το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε έντονα, φτάνοντας στο 31% του ΑΕΠ το 1976 – με το μεγαλύτερο μέρος του να αφορά το δημόσιο, το οποίο δανειζόταν από ξένες τράπεζες. Περί τα 3/4 των πληρωμών των τόκων συνδέονταν με τα επιτόκια των Η.Π.Α., καθώς επίσης με το διατραπεζικό επιτόκιο του Λονδίνου (LIBOR), το οποίο αναπροσαρμοζόταν κάθε έξι μήνες. Ως εκ τούτου, ο εξωτερικός δανεισμός του Μεξικού ήταν εκτεθειμένος σε μεγάλα ρίσκα, όσον αφορά τις αλλαγές στα μακροοικονομικά του μεγέθη – με την έννοια πως τα επιτόκια αυξάνονταν ραγδαία, όταν οι συνθήκες στην οικονομία επιδεινώνονταν.

Περαιτέρω, την 31η Αυγούστου του 1976, λόγω των υψηλών ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, το νόμισμα υποτιμήθηκε σχεδόν κατά 50% – με αποτέλεσμα να βυθιστεί η οικονομία στην ύφεση. Αμέσως μετά εξελέγη ένας νέος πρόεδρος, ο οποίος συμφώνησε ένα πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας με το ΔΝΤ – μέσω του οποίου το πρώτο έτος άρχισε να μειώνεται ο πληθωρισμός, όπως επίσης το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και το έλλειμμα του προϋπολογισμού.

Όταν το 1979 όμως άρχισε η σταδιακή εξόρυξη των αποθεμάτων πετρελαίου που είχαν ανακαλυφθεί, το πρόγραμμα του ΔΝΤ εγκαταλείφθηκε – ενώ αυξήθηκαν ξανά οι δημόσιες δαπάνες, στα πλαίσια της διευρυμένης δημοσιονομικής πολιτικής που υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση. Από το 1978 έως το 1981 η πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κυμάνθηκε μεταξύ του 8% και του 9,1% – ενώ ο πληθωρισμός αυξήθηκε λόγω της δημοσιονομικής πολιτικής που ακολουθήθηκε, αλλά δεν υπερέβη το 30%. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η σύνθεση της οικονομικής ανόδου.

Τριμηνιαία αλλαγή των συντελεστών του ΑΕΠ σε όγκο, εποχιακά προσαρμοσμένη: Δημόσια κατανάλωση (καφέ) + Καθαρές εξαγωγές (γαλάζιο, εξαγωγές μείον τις εισαγωγές) + Ιδιωτική κατανάλωση (μπλε) + Επενδύσεις και δημιουργία αποθεμάτων. Πραγματικό ΑΕΠ (γκρίζα καμπύλη).

Από την άλλη πλευρά, πολλοί παράγοντες επιδείνωσαν την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους μετά το 1979. Ειδικότερα, όταν ξέσπασε η δεύτερη πετρελαϊκή κρίση το 1979, οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύθηκαν στα ύψη – κάτι που ωφέλησε σε μεγάλο βαθμό τους εξαγωγείς πετρελαίου του Μεξικού, αφού αυξήθηκαν τα κέρδη τους. Όμως, η ύφεση που ακολούθησε την άνοδο των τιμών του πετρελαίου ήταν ένας σημαντικός αρνητικός παράγοντας, αφού περιόρισε τις καθαρές εξαγωγές της χώρας λόγω της μειωμένης ζήτησης – ενώ το ίδιο έτος τα επιτόκια παγκοσμίως έφτασαν σε ύψη ρεκόρ.

Η άνοδος των βασικών αμερικανικών επιτοκίων από τη Fed είχε στόχο να καταπολεμήσει τον υψηλό πληθωρισμό της δεκαετίας του 1970 – κάτι που όμως αύξησε την ισοτιμία του δολαρίου, με δυσμενή αποτελέσματα για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους του Μεξικού. Σε συνδυασμό τώρα με τις πληρωμές των τόκων, τα 3/4 των οποίων ήταν σε κυμαινόμενο επιτόκιο όπως αναφέραμε παραπάνω, τα ληξιπρόθεσμα τοκοχρεολύσια της χώρας ήταν πολύ δύσκολο να πληρωθούν – πόσο μάλλον το 1981, όπου το επιτόκιο LIBOR κορυφώθηκε στο 16,7% (13,6% το 1982).

Ένας επόμενος παράγοντας ήταν το υπερτιμημένο νόμισμα, ως αποτέλεσμα του ότι, από τα μέσα του 1978 έως τα μέσα του 1980 η ονομαστική αξία του διατηρήθηκε σταθερή –  παρά το ότι ο ετήσιος πληθωρισμός υπερέβαινε το 20%. Λογικά λοιπόν δημιουργήθηκαν φόβοι υποτίμησης του, οι οποίοι προκάλεσαν μεγάλες εκροές κεφαλαίων – δηλαδή, οι άνθρωποι μετέτρεπαν τα Pezos σε ξένα νομίσματα, για να διατηρήσουν την αγοραστική τους αξία ή/και μετέφεραν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό.

Ακόμη χειρότερα, η κυβέρνηση συνέχιζε να δανείζεται, αυξάνοντας το εξωτερικό χρέος (γράφημα) – ενώ το νόμισμα διολίσθησε σταδιακά από τα μέσα του 1980 έως τον Ιανουάριο του 1982 κατά 16%, με τον ετήσιο πληθωρισμό να πλησιάζει το 30%.

Ως εκ τούτου τα πραγματικά επιτόκια (=ονομαστικά μείον τον πληθωρισμό) έγιναν αρνητικά, προκαλώντας τη συσσώρευση χρέους – ενώ στις αρχές του 1982 το Pezos αποδεσμεύθηκε από την κυβέρνηση, η οποία το άφησε να διακυμανθεί ελεύθερα έως τον Ιούλιο του 1982, όπου υποτιμήθηκε κατά 50%.

Εν τούτοις η υποτίμηση δεν ήταν αρκετή, αφού το εμπορικό έλλειμμα αυξήθηκε στο 13% το ίδιο έτος – ενώ η άνοδος της χρηματοπιστωτικής αστάθειας, τα πολιτικά προβλήματα, καθώς επίσης οι φόβοι για περαιτέρω υποτίμηση, αύξησαν ακόμη πιο πολύ τις εκροές κεφαλαίων (3,4% του ΑΕΠ το 1981 και 4,2% το 1982), μειώνοντας επικίνδυνα τα συναλλαγματικά αποθέματα (γράφημα).

Εξέλιξη των συναλλαγματικών αποθεμάτων του Μεξικού σε δις $.

Παράλληλα, η κυβέρνηση είχε κλιμακώσει τις δημόσιες δαπάνες χωρίς να αυξήσει τα δημόσια έσοδα – με αποτέλεσμα το έλλειμμα του προϋπολογισμού να εκτοξευθεί στο 14,7% του ΑΕΠ το 1981, το δημόσιο χρέος στο 42% και το εξωτερικό στο 33%. Μετά την υποτίμηση δε του νομίσματος το 1982, το εξωτερικό χρέος του Μεξικού έφτασε στο 49% του ΑΕΠ, ενώ η εξυπηρέτηση του απορροφούσε το 142% των συνολικών ετησίων εσόδων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και το 24% του ΑΕΠ – με τελικό αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 1982 η χώρα να μην είναι σε θέση να πληρώσει τις υποχρεώσεις της.

Η πρώτη χρεοκοπία  

Στις 12 Αυγούστου του 1982 ο υπουργός οικονομικών του Μεξικού ενημέρωσε τις Η.Π.Α. και το ΔΝΤ ότι, η χώρα του δεν μπορούσε να πληρώσει το εξωτερικό χρέος της, ύψους 80 δις $ – ενώ τον ίδιο μήνα οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης, με εντολή των Η.Π.Α. και της Fed, ενέκριναν ένα δάνειο ύψους 1,5 δις $ στο Μεξικό, επί πλέον στα 2 δις $ μετρητά που έδωσε η υπερδύναμη, ως προπληρωμές πετρελαίου και γεωργικές πιστώσεις. Στην ουσία το Μεξικό έλαβε 3,5 δις $ για τις άμεσες ανάγκες του, αλλά μόνο μία επιμήκυνση των δανείων του (rollover) για τρεις μήνες.

Την 1η Σεπτέμβρη η κυβέρνηση εθνικοποίησε το τραπεζικό σύστημα για να εμποδίσει τη χρεοκοπία του, επιβάλλοντας επί πλέον έλεγχο στη διακίνηση κεφαλαίων – όταν τους επόμενους μήνες σταμάτησαν όλες οι πληρωμές του ιδιωτικού χρέους, καθώς επίσης οι περισσότερες του δημοσίου χρέους.

Το Δεκέμβριο του 1982 το ΔΝΤ ενέκρινε ένα δάνειο ύψους 3,8 δις $ στο Μεξικό, με αντάλλαγμα την υιοθέτηση μέτρων απελευθέρωσης της οικονομίας του – ένα πρόγραμμα που τελείωσε το 1985, ακολουθούμενο από ένα δεύτερο για την περίοδο 1986 έως 1988, καθώς επίσης από ένα τρίτο για το 1989 έως το 1993, όπου όλα μαζί αντιστοιχούσαν στο 5,2% του ΑΕΠ του. Για σύγκριση, η Ελλάδα θα λάμβανε συνολικά μόλις περί τα 12 δις €, εάν της είχαν εγκριθεί ανάλογα δάνεια.

Περαιτέρω, από τον Αύγουστο έως το Δεκέμβριο του 1982 το νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 50% απέναντι στο δολάριο, ενώ ο πληθωρισμός αναρριχήθηκε στο 100% βυθίζοντας τη χώρα στην ύφεση (-0,6% το 1982 και -4,2% το 1983). Το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ περιορίσθηκε κατά 3% το 1982 και κατά 6% το 1993, ενώ στα πέντε επόμενα έτη της χρεοκοπίας κατά 11% συνολικά. Την ίδια χρονική περίοδο οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 30%, η ανεργία κορυφώθηκε ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, ενώ η συρρίκνωση των επενδύσεων και της κατανάλωσης ήταν οι βασικοί συντελεστές της πτώσης του ΑΕΠ, όπως φαίνεται στο πρώτο γράφημα της ανάλυσης.

Η μοναδική θετική εξέλιξη ήταν η αύξηση των εξαγωγών λόγω της υποτίμησης του Pezos, η οποία συνεχίσθηκε (γράφημα) – όπου όμως στα τέλη του 1986 το εξωτερικό χρέος του Μεξικού σχεδόν τριπλασιάσθηκε στο 78% του ΑΕΠ από 31% το 1976, με τον πληθωρισμό στο 100%. Το ίδιο έτος οι τιμές πετρελαίου παγκοσμίως κατέρρευσαν, επιδεινώνοντας σε μεγάλο βαθμό την οικονομία της χώρας – αν και η εξέλιξη του ΑΕΠ μεταξύ των ετών 1983 και 1988 ήταν της τάξης του 0,1% ετησίως, όταν για σύγκριση η Ελλάδα έχανε σε μία αντίστοιχη χρονική περίοδο περί το 5% ετήσια του ΑΕΠ της!

Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως η βασική αιτία, για την οποία χρεοκοπεί μία χώρα δεν είναι τόσο το δημόσιο χρέος, όσο το εξωτερικό – ενώ αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος, για τον οποίο απευθύνεται στο ΔΝΤ: ο δανεισμός της δηλαδή σε ξένο συνάλλαγμα. Η πρώτη ενέργεια δε του Ταμείου είναι η επιβολή ελέγχων κεφαλαίων, έτσι ώστε να εμποδιστούν οι μαζικές εκροές χρημάτων – κάτι που δεν εφάρμοζε στην Ελλάδα, τεκμηριώνοντας πως η πρόθεση του δεν ήταν η διάσωση της.

Η αναδιάρθρωση του χρέους

Συνεχίζοντας, από το Μεξικό ξεκίνησαν ουσιαστικά οι διαδοχικές οικονομικές κρίσεις των χωρών της Λατινικής Αμερικής της δεκαετίας του 1980 και 1990, οι οποίες ακόμη συνεχίζονται. Η κυβέρνηση του αποφάσισε τότε μία αναβολή δύο ετών, όσον αφορούσε τις πληρωμές μεγάλης κλίμακας, η οποία χορηγήθηκε από τις αμερικανικές τράπεζες – όταν στις 10 Δεκεμβρίου επετεύχθη μία συμφωνία μαζί τους, για την επιμήκυνση των χρεολυσίων του δημοσίου ύψους 23 δις $, τα οποία έληγαν από τις 23 Αυγούστου του 1982 έως τις 31 Δεκεμβρίου του 1984.

Φυσικά το ΔΝΤ επέβαλλε τις γνωστές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ως προϋπόθεση της συμφωνίας, καθώς επίσης των δανείων που παραχώρησε το ίδιο – ενώ η χρεοκοπία του Μεξικού δημιούργησε προβλήματα στην κεφαλαιουχική βάση πολλών τραπεζών, οπότε αρκετοί φοβήθηκαν πως θα καταρρεύσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Περαιτέρω, λόγω της πτώσης του ρυθμού ανάπτυξης, καθώς επίσης του υπερβολικά υψηλού πληθωρισμού, δρομολογήθηκε για πρώτη φορά το «σχέδιο Baker» το 1982 – σύμφωνα με το οποίο έναντι οικονομικών μεταρρυθμίσεων οι υπερχρεωμένες χώρες θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε καινούργια μεσοπρόθεσμα δάνεια που θα παρείχαν τόσο οι ιδιώτες, όσο και οι κρατικοί οργανισμοί, για να είναι σε θέση να ανακυκλώνουν τα παλαιότερα.

Τον Ιούνιο τώρα του 1983 στο κλαμπ του Παρισιού, μία άτυπη ομάδα με στελέχη από τις περισσότερες δυτικές οικονομίες, στο οποίο αναδιαρθρώνονται τα χρέη των κρατών που χρεοκοπούν (στο κλαμπ του Λονδίνου των ιδιωτών), αναπροσαρμόσθηκαν τα χρέη του Μεξικού απέναντι στα άλλα κράτη – με την ελπίδα πως με το «σχέδιο Baker» θα ανέκαμπτε η χώρα, για να είναι σε θέση να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις της. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη, οπότε απέτυχε το σχέδιο.

Ως εκ τούτου το Σεπτέμβριο του 1989 συμφωνήθηκε το «σχέδιο Brady» – μέσω του οποίου νομιμοποιήθηκε η έννοια της ελάφρυνσης του χρέους. Με το συγκεκριμένο σχέδιο θεωρήθηκε πως οι αμερικανικές τράπεζες θα μπορούσαν να αντέξουν τις προβλεπόμενες απώλειες των δανείων τους στις χώρες της Λατινικής Αμερικής – ενώ η βασική ιδέα του ήταν να γίνει αποδεκτή από τους πιστωτές η ελάφρυνση του χρέους (διαγραφή), με την προσφορά ενός μικρότερου μεν αλλά πολύ πιο ασφαλούς ως προς την πληρωμή του ποσού, αντί της αρχικής απαίτησης που έτσι και αλλιώς δεν μπορούσε να πληρωθεί ολόκληρη.

Στα πλαίσια αυτά η κυβέρνηση του Μεξικού, καθώς επίσης οι εκπρόσωποι των πιστωτριών τραπεζών συμφώνησαν ένα χρηματοπιστωτικό πακέτο που θα κάλυπτε την περίοδο 1989 έως 1992, αναδιαρθρώνοντας δάνεια ύψους 49,8 δις € του εξωτερικού χρέους της χώρας, από τα περίπου 80 δις $ συνολικά. Εν προκειμένω οι πιστώτριες τράπεζες είχαν τις εξής τρεις επιλογές στη διάθεση τους:

(α)  Την αλλαγή των παλαιών δανείων με καινούργια ομόλογα, με έκπτωση 35% επί της ονομαστικής τους αξίας – διατηρώντας τα επιτόκια στα επίπεδα της αγοράς (LIBOR +%).

(β)  Την αλλαγή των παλαιών δανείων με ομόλογα στην ονομαστική τους αξία (par bonds), με σταθερά επιτόκια 6,25%.

(γ) Την παροχή πρόσθετων δανείων στο Μεξικό για τα επόμενα τρία χρόνια, ίσων με το 25% των μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων παλαιών δανείων τους, χωρίς καμία ελάφρυνση (διαγραφή) των απαιτήσεων τους.

Το 47% των τραπεζών επέλεξαν τη δεύτερη λύση (par bonds), η οποία σήμαινε τη μείωση των επιτοκίων – το 40% την πρώτη (διαγραφή), ενώ μόλις το 13% την τρίτη (παροχή νέων δανείων). Παράλληλα υπήρξε μία άλλη συμφωνία με τις πιστώτριες χώρες στο κλαμπ του Παρισιού – η οποία αφορούσε 2,6 δις $ τοκοχρεολυσίων που έληγαν την ίδια περίοδο (1989 έως 1992).

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις

Έναντι των δανείων που έλαβε το Μεξικό από το ΔΝΤ το Δεκέμβριο του 1982, του επιβλήθηκαν διάφορες μεταρρυθμίσεις – όπως μέτρα λιτότητας, οι ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων, ο περιορισμός των εμπορικών φραγμών, η βιομηχανική απορρύθμιση και η απελευθέρωση των ξένων επενδύσεων. Έτσι το έλλειμμα του προϋπολογισμού του μειώθηκε από 17,6% το 1982 στο 8,9% το 1983 – ενώ η δημοσιονομική λιτότητα συνοδεύθηκε από μία αυστηρή νομισματική πολιτική.

Με την υιοθέτηση τώρα μίας εκτεταμένης εμπορικής μεταρρύθμισης, το ποσοστό της εγχώριας εμπορεύσιμης παραγωγής εκτός πετρελαίου που καλυπτόταν από ποσοστώσεις στις εισαγωγές μειώθηκε από το 100% το 1984 σε κάτω του 20% το 1991 – ενώ το φορολογικό σύστημα άλλαξε, ενθαρρύνοντας τις εισροές κεφαλαίων και επιβάλλοντας αυστηρές κυρώσεις στη φοροδιαφυγή.

Ουσιαστικά απελευθερώθηκαν οι χρηματοπιστωτικές αγορές, ενώ καταργήθηκαν τα ανώτατα επιτόκια καταθέσεων των εμπορικών τραπεζών – τις οποίες άρχισε να ιδιωτικοποιεί το Μεξικό το 1991, όταν τις είχε εθνικοποιήσει το 1982 για να μη χρεοκοπήσουν.

Η κρίση της Τεκίλας

Περαιτέρω, από το 1988 έως το 1991 το Μεξικό εκποίησε πάνω από 250 δημόσιες επιχειρήσεις, κατ’ εντολή του ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να μειωθεί το δημόσιο χρέος του στο 35% του ΑΕΠ – χωρίς φυσικά να δοθεί σημασία στο γεγονός ότι, παράλληλα περιορίσθηκαν τα έσοδα του προϋπολογισμού, οπότε έπρεπε να μειωθούν οι κοινωνικές δαπάνες και να αυξηθούν οι φόροι (ανάλυση).

Οι μεγάλες τώρα δυνατότητες της χώρας, λόγω των μεταρρυθμίσεων που επέβαλλε το ΔΝΤ, καθώς επίσης της απελευθέρωσης της αγοράς της, προσέλκυσαν πολλούς επενδυτές – μεταξύ άλλων επειδή δεν υπήρχαν ανάλογες ευκαιρίες στις Η.Π.Α., ενώ τα αμερικανικά επιτόκια ευρίσκονταν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα (3%).

Εκτός αυτού υπήρχε η προοπτική της εισόδου του Μεξικού στη ζώνη ελευθέρου εμπορίου της NAFTA, μαζί με τις Η.Π.Α. και τον Καναδά – ενώ η ύπαρξη πολλών ομολόγων του δημοσίου με μεγάλες δυνατότητες κερδοφορίας (έως 16%) οδήγησε τις εγχώριες τράπεζες στον υψηλό δανεισμό τους από το εξωτερικό, για να αυξήσουν τα κέρδη τους αγοράζοντας κρατικά ομόλογα. Παράλληλα προσέφεραν περισσότερα δάνεια στα νοικοκυριά για την αγορά κατοικιών και την επί πιστώσει κατανάλωση – με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα δάνεια των εγχωρίων τραπεζών στον ιδιωτικό τομέα κατά 25% ετήσια, ενώ μόνο για καταναλωτικά αγαθά κατά 67%!

Οι τράπεζες όμως στηρίζονταν σε «πήλινα πόδια», δεν υπήρχαν καθόλου κεφαλαιακοί κανόνες ούτε συστήματα ελέγχου και απολάμβαναν απεριόριστες κρατικές εγγυήσεις – ενώ οι πλέον εκπαιδευμένοι τραπεζικοί είχαν εγκαταλείψει τη χώρα κατά τη διάρκεια της κρίσης, μεταναστεύοντας στις Η.Π.Α.

Παρά το ότι λοιπόν τα εξωτερικά χρέη του Μεξικού είχαν μειωθεί στο 23% από το 46% περίπου το 1989, οι συναλλαγματικές ρεζέρβες είχαν αυξηθεί στα 24,5 δις $ από μόλις 6,4 δις $ το 1989, η οικονομία αναπτυσσόταν με ρυθμό 3% ετησίως κυρίως λόγω των επενδύσεων σε έργα υποδομής (κατασκευάσθηκαν 4.000 χιλιόμετρα εθνικές οδοί), οι εισροές κεφαλαίων ήταν της τάξης των 2,7 δις μηνιαία από τον Οκτώβρη του 1993 έως το Μάρτιο του 1994 και ο δείκτης του χρηματιστηρίου είχε διπλασιαστεί μέσα σε δύο μόλις έτη, η ευρωστία της χώρας ήταν πλασματική – ειδικά επειδή η πλειοψηφία των Πολιτών υπέφερε, καλύπτοντας τις βασικές ανάγκες τους είτε με δανεικά, είτε καθόλου.

Περαιτέρω, την 1η Ιανουαρίου του 1994, δώδεκα χρόνια περίπου μετά τη χρεοκοπία του Μεξικού, το αγροτικό κίνημα των ZAPATISTAS επαναστάτησε κηρύσσοντας τον πόλεμο στην κυβέρνηση – καταλαμβάνοντας πόλεις, διενεργώντας βομβιστικές επιθέσεις και απάγοντας πολιτικούς. Ο πρόεδρος της μεγαλύτερης τράπεζας υπήρξε θύμα απαγωγής, ενώ στους επόμενους έξι μήνες είχαν την ίδια μοίρα περίπου 150 άλλοι διευθυντές επιχειρήσεων και τραπεζών – ενώ ο υποψήφιος πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος δολοφονήθηκε.

Την ίδια εποχή οι Η.Π.Α. αύξησαν δυστυχώς για το Μεξικό τα βασικά τους επιτόκια ξεκινώντας από το Φεβρουάριο, στο 6% έως το τέλος του έτους, από 3% προηγουμένως – με αποτέλεσμα τα μεξικάνικά ομόλογα να χάσουν την ελκυστικότητα τους. Αμέσως μετά, το Μάρτιο, οι κερδοσκόποι επιτέθηκαν στο Pezos – όπου η κυβέρνηση, αντί να απελευθερώσει την ισοτιμία του, προσπάθησε να το στηρίξει. Αγόραζε λοιπόν τα χρέη της που ήταν σε Pezos μέσω της μαζικής έκδοσης βραχυπροθέσμων ομολόγων σε δολάρια (Tesobonos) – σκάβοντας έτσι τον τάφο της μόνη της.

Οι πιέσεις στο νόμισμα αυξήθηκαν, με αποτέλεσμα μέσα σε δύο μήνες να καταναλωθεί το 40% των συναλλαγματικών αποθεμάτων της χώρας – ενώ το Νοέμβριο του 1994 τα Tesobonos έφτασαν στα 28 δις $, ξεπερνώντας τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας. Στη συνέχεια η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να υποτιμήσει το Pezos κατά 15% στις 20 Δεκεμβρίου, μέσα σε δύο ημέρες χάθηκε το 50% των αποθεμάτων, το νόμισμα αφέθηκε ελεύθερο και υποτιμήθηκε ξανά κατά 20% –  οπότε το Μεξικό δεν θα ήταν σε θέση να εξυπηρετήσει τα δάνεια του σε δολάρια, εάν δεν το στήριζαν οι Η.Π.Α. μαζί με διάφορους διεθνείς οργανισμούς με 50 δις $, έναντι των πετρελαϊκών του αποθεμάτων.

Με την υποτίμηση του νομίσματος όμως ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε στο 52% (δυστυχώς οι οπαδοί του εθνικού νομίσματος στην Ελλάδα μάλλον δεν το γνωρίζουν), ενώ η κυβέρνηση, στην αγωνιώδη προσπάθεια της να τον καταπολεμήσει, αύξησε τα επιτόκια στραγγαλίζοντας την οικονομία – η οποία συρρικνώθηκε το 1995 κατά -6,2%.

Τέλος, οι τράπεζες κινδύνευαν να χρεοκοπήσουν από τα κόκκινα δάνεια, οπότε το κράτος αναγκάσθηκε ξανά να τις διασώσει με χρήματα των φορολογουμένων – ενώ η ανεργία διπλασιάσθηκε και οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν σχεδόν κατά 35% μέσα στο ίδιο έτος. Έτσι, μετά την κρίση όλα ήταν όπως πριν από την κρίση – με το Μεξικό να έχει συμπληρώσει τότε 15 ολόκληρα οδυνηρά χρόνια.

Επίλογος

Όπως συμπεραίνεται από την ανάλυση μας, τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο και απλό, όσο ακούγεται, από εκείνη τη στιγμή και μετά που μία χώρα χρεοκοπήσει – πόσο μάλλον όταν αργήσει να έλθει σε ρήξη με τους πιστωτές της, για να αποφύγει τις συνέπειες.

Σε κάθε περίπτωση, η σχέση της χώρας από τότε και μετά με το ΔΝΤ είναι μόνιμη, με την έννοια ότι βιώνει ξανά και ξανά την ίδια περιπέτεια, αφού περάσουν μερικά χρόνια – για λόγους που έχουμε αναφέρει σε πολλά άρθρα μας, με κυριότερο τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της, ως αποτέλεσμα του ξεπουλήματος των επιχειρήσεων της σε ξένους (οι οποίοι εξάγουν τα κέρδη τους, δεν τα φορολογούν εκμεταλλευόμενοι τις φορολογικές οάσεις κοκ.)

Πηγές: World Bank, Rabo Bank, Odubekun, Dornbusch, Eichengreen, Buffie

analyst

Ποιος και γιατί επέβαλε τη χούντα της 21ης Απριλίου;

1 σχόλιο

maria-karavela_1Εικόνα από την αντιχουντική εγκατάσταση της Μαρίας Καράβελα το 1971

Ποιος επέβαλε τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Με ποιο σκοπό; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σήμερα.

Το μετεμφυλιακό καθεστώς που επιβλήθηκε στον ελληνικό λαό με τη βοήθεια των όπλων των ΗΠΑ ήταν ένα καθεστώς σιδερόφραχτης, ιδιαίτερα αυταρχικής δημοκρατίας της ολιγαρχίας του πλούτου. Το παρακράτος και το παρα-Σύνταγμα ήταν στην ημερήσια διάταξη, η αμερικανοδουλεία, η υποστήριξη και ανάδειξη φασιστικών στοιχείων για να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα σχέδια της άρχουσας τάξης ήταν τα βασικά συστατικά του. Περισσότερα

Στρατηγικό κενό

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Μηλακα

Με «κενό» στρατηγικής, η χώρα στροβιλίζεται στην τουρκική δίνη, η οποία εκδηλώνεται με ιδιαίτερη και κλιμακούμενη ένταση στο Αιγαίο. Παρότι οι στόχοι της Άγκυρας διατυπώνονται με σαφήνεια και έμπρακτα σε καθημερινή βάση, η Αθήνα (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) πελαγοδρομεί αδυνατώντας να πιστέψει (και να αντιμετωπίσει) τη συντεταγμένη, μεθοδική και έμπρακτη αμφισβήτηση ελληνικών εδαφών από την Τουρκία.

Η υιοθέτηση μιας αναθεωρητικής (της Συνθήκης της Λωζάννης) πολιτικής από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί στρατηγική επιλογή (στροφή) της για δύο λόγους:

  • Ο πρώτος σχετίζεται με τις εσωτερικές συμμαχίες του Ερντογάν προκειμένου να εξασφαλίσει τη νίκη στο επικείμενο δημοψήφισμα του Απριλίου για την αλλαγή του Συντάγματος, που θα του αναγνωρίσει υπερ-εξουσίες.
  • Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τη γενικότερη ανακατανομή ισχύος στην ευρύτερη περιοχή, όπου η Τουρκία διεκδικεί ρόλο περιφερειακής «υπερ-δύναμης».

Περισσότερα

To σχέδιο του αιώνα: Ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης σε όλη την Ευρώπη

2 Σχόλια

127021-savewaterdpfhsdufi

Tης Κρυσταλίας Πατούλη

closequote5«Οι σημαντικότερες πολιτικές αλλαγές, κρύβονται καμιά φορά στη λεπτομέρεια. Μυστικά, κρυμμένα σε μια οδηγία, που προσπαθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να περάσει το σχέδιο του αιώνα. Δεν πρόκειται για τίποτε λιγότερο από την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης σε όλη την Ευρώπη.

Εάν περάσει το σχέδιο της Επιτροπής, το νερό από ένα συλλογικό αγαθό θα μετατραπεί σε αντικείμενο κερδοσκοπίας με το οποίο μπορούν να κερδηθούν και στη Γερμανία δισεκατομμύρια. Περισσότερα

Η άνοδος του νεοφασισμού στην Αυστρία και οι αιτίες της

1 σχόλιο

αυ

Του Χάρη Ζάβαλου

Διαβάζω με προσοχή έρευνα του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών και Κλινικών Περιπτώσεων “Μιχάλης Ταμήλος”, τους 5 λόγους της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Αυστρία, μετά την επικράτηση του ακροδεξιού υποψηφίου του κόμματος FPO, Νόρμπερτ Χoόφερ, στις χτεσινές προεδρικές εκλογές, συγκεντρώνοντας πάνω από 36% των ψήφων, ενώ η καταμέτρηση συνεχίζεται.

1. Ευθύνεται η απαξίωση του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, οι μούτζες με στόχο το Ελληνικό Κοινοβούλιο και οι συνεχόμενες συγκεντρώσεις και πορείες οι οποίες εξέθρεψαν το φασιστικό μόρφωμα στη Βιέννη και αλλού, όπως επίσης και για τα αλλεπάλληλα λουκέτα στην Mariahilfer Strasse, τον κεντρικό εμπορικό δρόμο της πόλης. Περισσότερα

Η απόλυτη παράνοια της νεοφιλελέ εικονικής πραγματικότητας

Σχολιάστε

neoliberalism

Και ξαφνικά βγήκε η Eurostat μιλώντας για “… πρωτογενές πλεόνασμα 0,7% του ΑΕΠ, ή 1,1 δισ. ευρώ, έκλεισε το 2015 σύμφωνα με την έκθεση της Eurostat – μια έκθεση, που διαψεύδει ξανά τις προβλέψεις του ΔΝΤ.

Η κυβέρνηση το διατυμπανίζει λέγοντας πως το ΔΝΤ έπεσε πάλι έξω, αλλά …έχει καμία σημασία πλέον; Με αυτά που έχει κάνει το ΔΝΤ, με τις καταστροφικές συνταγές, με τα «λάθη» σε πολλαπλασιαστές και με τόσα άλλα, θα έπρεπε κανονικά να έχει φύγει με τις κλοτσιές. Για να μην αναφερθούμε στις τελευταίες αποκαλύψεις με την «λύση» ενός πραξικοπήματος τύπου Ντράγκι που σκέφτονταν ο Τόμσεν με την Βελκουλέσκου στους περίφημους διαλόγους που διέρρευσαν μέσω WikiLeaks.

Αν ήταν στην αντιπολίτευση, η «Αριστερή» κυβέρνηση θα έλεγε το αυτονόητο: δεν έχει καμία σημασία το ΑΕΠ, το χρέος, ή, το πρωτογενές πλεόνασμα, αφού η πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια Έλληνες συνεχώς χειροτερεύει. Περισσότερα

Καλή λευτεριά

Σχολιάστε

A man takes part in a anti-austerity pro-government demo in front of the parliament in Athens February 11, 2015. REUTERS/Yannis Behrakis

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται έξι χρόνια από εκείνο το πρωινό στο Καστελόριζο, όπου ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ανακοίνωσε την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνες τις ημέρες, όπως θυμάμαι και τα όσα συνέβησαν στα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά τώρα θέλω να γράψω για το σήμερα και το παρακάτω• για το από εδώ και πέρα.

Είναι προφανές πως ό,τι ήταν να γίνει από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα έγινε σε αυτά τα έξι χρόνια που πέρασαν.

Το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ –δηλαδή το ΠΑΣΟΚ μεταμφιεσμένο σε ΣΥΡΙΖΑ- και άλλα μικρότερα κόμματα συγκυβέρνησαν και κυβερνούν με το ίδιο αποτέλεσμα: το Μνημόνιο. Περισσότερα

Οι Βέλγοι λένε όχι στο «ιατρικό Grexit»

Σχολιάστε

Νοσοκομείο

Του Κώστα Μοσχονά

Οι σημαντικές ελλείψεις που παρουσιάζουν τα ελληνικά νοσοκομεία και η ανεπάρκεια του δημόσιου συστήματος υγείας στη χώρα, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, καθώς και η πρωτοβουλία ενός αριθμού βελγικών νοσοκομείων να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης, ξεκινώντας μια εκστρατεία αλληλεγγύης με τίτλο «Η Ελλάδα στα επείγοντα» (Urgences Grèce), απασχόλησαν χθες το σύνολο του βελγικού Τύπου.

Η εφημερίδα «Le Soir», με τίτλο «Βελγικά νοσοκομεία στρατολογούνται στην Ελλάδα. Αλληλεγγύη. Αγωνία για τη δημόσια υγεία», παρατηρεί ότι στη μήτρα της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, ένας στους τέσσερις πολίτες δεν έχει πλέον πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη. Περισσότερα

Η κατάργηση της Σένγκεν δεν λύνει το προσφυγικό

Σχολιάστε

https://i0.wp.com/monde-diplomatique.gr/wp-content/uploads/2016/02/2016_01_Routes_migratoires_1_gr.jpg

Του

Μετάφραση –

Στις 15 Δεκεμβρίου 2015, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξήγγειλε τη δημιουργία ενός νέου αστυνομικού σώματος, το οποίο θα επιφορτιστεί με την επιτήρηση των εξωτερικών συνόρων της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πρόκειται για ένα ακόμα βήμα σε μια φυγή προς τα εμπρός, προς την κατεύθυνση της υστερίας για τη μεγιστοποίηση της ασφάλειας. Ωστόσο, δεν θα προσφέρει καμία λύση στην προσφυγική κρίση.

Περισσότερο από ένα εκατομμύριο αιτήσεις ασύλου, αφίξεις δεκάδων σκαφών καθημερινά στις ακτές της Ελλάδας ή της Μάλτας, αριθμός-ρεκόρ νεκρών, πνιγμένων στη Μεσόγειο, χώρες που αναθέτουν στον στρατό την επιτήρηση των συνόρων τους… Το πρωτοφανές μεταναστευτικό ρεύμα του 2015 έχει μπλοκάρει σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την περίοδο Αυγούστου-Οκτωβρίου 2015, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Δημοκρατία της Τσεχίας επανέφεραν τους ελέγχους στα σύνορά τους για να επιτύχουν την ανάσχεση της εισροής των προσφύγων στην επικράτειά τους. Περισσότερα

Ένα φάντασμα πλανιέται από πάνω μας: η κοινωνία χωρίς μετρητά

1 σχόλιο

People pass by the Bank of Greece headquarters in Athens, Greece. EPA, SIMELA PANTZARTZI

του Μάριου Ευρυβιάδη

Θυμάστε που παλιά πηγαίναμε στο ταμείο και εκεί υπήρχε μια επιγραφή “No credit cards accepted here”; Αυτό που θα βλέπετε όλο και πιο συχνά στο ταμείο θα είναι ακριβώς το αντίθετο. Η επιγραφή θα λέει,  “Νο cash accepted here”.

Στις δυτικές κοινωνίες αλλά και στις εκδυτικισμένες, όπως είναι η δική μας, έχει αρχίσει ένας πόλεμος εναντίων του μετρητού χρήματος. Αλλού είναι φανερός, αλλού είναι εκλεπτυσμένος και δόλιος. Ο στόχος όμως είναι ένας. Αυτός  είναι η εξαφάνιση του μετρητού χρήματος-cash- από την αγορά και η αντικατάστασή του με το πλαστικό ή το ηλεκτρονικό χρήμα, τον απόλυτο έλεγχο του οποίου θα έχουν οι κεντρικές τράπεζες.

Και, παρά την “παραμύθα” με την οποία μας βομβαρδίζουν καθημερινά -και στην οποία θα επανέλθω- μην έχετε απολύτως καμιά αμφιβολία γιατί γίνεται αυτό από τους “πεφωτισμένους” δυτικούς μας ηγέτες. Είναι διότι θέλουν τον απόλυτο έλεγχο πάνω στον κάθε ένα από εμάς. Θέλουν να έχουν “λογαριασμό” για τον κάθε ένα, για την κάθε μας κίνηση, για τα όποια γούστα και χούγια της συμπεριφοράς μας-και για να φορολογούν τα πάντα. Περισσότερα

Kοινά ντους Ελλήνων και Τούρκων ζητάει η Ευρωπαϊκή Ένωση

Σχολιάστε

shower

Αναστάτωση έχει προκαλέσει στην κυβέρνηση η εμμονή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για κοινές περιπολίες Ελλάδας-Τουρκίας στο Αιγαίο, αφού η η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητάει τώρα Έλληνες και Τούρκοι λιμενικοί να μένουν μαζί και να κάνουν παρέα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητάει να δημιουργηθούν hotspots στο Αιγαίο, όπου Έλληνες και Τούρκοι λιμενικοί θα συζούν υποχρεωτικά και θα μοιράζονται και τους λογαριασμούς.

Σύμφωνα με την οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Έλληνες και Τούρκοι λιμενικοί θα τρώνε μαζί και θα κοιμούνται μαζί, ώστε να γνωριστούν καλύτερα. Περισσότερα

Ο Αλέξης Τσίπρας εξαφανίζει tweets μετά την απάντηση Νταβούτογλου

1 σχόλιο

Ολοκληρώθηκε η Σύνοδος Κορυφής Τουρκίας-ΕΕ με θέμα το προσφυγικό ζήτημα και ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε μερικά πραγματάκια στο twitter προς τον Τούρκο Πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου μάλλον με την ελπίδα οτι ο Νταβούτογλου δεν θα τα διαβάσει ποτέ. Και ο Νταβούτογλου τα διάβασε και του απάντησε.

Και ο Αλέξης Τσίπρας διέγραψε αυτά που είχε γράψει.

Ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνεται στον Νταβούτογλου σκεπτόμενος ΘΕΕ ΜΟΥ αςμηντοδειΘΕΕΜΟΥαςμηντοδειαςμηντοδει

918122_tsipras-ell Περισσότερα

ISIS και Ελλάδα

Σχολιάστε

hipster

Πολλοί Έλληνες αναρωτιούνται αν η Ελλάδα κινδυνεύει από το ISIS, σε περίπτωση που την γλιτώσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα Μνημόνια. Η απάντηση είναι πως η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από το ISIS.

Σε ανακοίνωσή του, το ISIS αναφέρει πως σκεφτόταν να χτυπήσει στην Ελλάδα αλλά δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τους Έλληνες από τους τζιχαντιστές.

Η αιτία που οι μαχητές του ISIS δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους Έλληνες από τους τζιχαντιστές είναι το μούσι Ταλιμπάν που είναι μόδα στη χώρα μας, αφού όλοι οι χίπστερ κυκλοφορούν με μακρύ μούσι. Περισσότερα

Η ΝΕΑ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

1 σχόλιο

rasmus

Του ΤΖΑΚ ΡΑΣΜΟΥΣ 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Παραθέτουμε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και επίκαιρο άρθρο του Αμερικανού οικονομολόγου και Καθηγητή στο St. Mary’s College της Καλλιφόρνια των ΗΠΑ, Jack Rasmus, ο οποίος συνδέει δύο περιπτώσεις χωρών-«αποικιών χρέους» στην Ευρώπη, της Ελλάδας και της Ουκρανίας, καταδεικνύει τις σημαντικές ομοιότητές τους και επισημαίνει τον κίνδυνο η νέα αυτή μορφή αποικιοκρατίας (μέσω της απευθείας άσκησης διοίκησης και εποπτείας προς τις αποικίες από τις χώρες-αποικιοκράτες) να εξαπλωθεί και στον υπόλοιπο κόσμο.

Ο υποφαινόμενος ευχαριστεί τον καλό φίλο και σύντροφο (εν τη ευρεία εννοία) Δημήτρη Πατέλη, επίκουρο καθηγητή Φιλοσοφίας στο ΤΕΙ Χανίων, που «αλίευσε» το άρθρο από τη ρωσική αριστερή-μαρξιστική ιστοσελίδα Rabkor.ru και μου έδωσε τη δυνατότητα να το διαβάσω, να το μεταφράσω και να το παρουσιάσω στο κοινό.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Ακολουθεί ολόκληρο το αρθρο του Τζακ Ράσμους, το οποίο εχει ως εξής: Περισσότερα

Μετανάστης-Πρόσφυγας-Εργάτης

Σχολιάστε

Μετανάστης-Πρόσφυγας-Εργάτης

Μετανάστες, το πλέον απροστάτευτο τμήμα των εργαζομένων μιας χώρας στο οποίο δοκιμάζονται πειραματικά μισθοί και συνθήκες εργασίας που θα θεωρούνταν αδιανόητοι

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι μικροπωλητές που πουλάνε σε πρόσφυγες ένα μπουκαλάκι νερό για δύο ή τρία ευρώ παρουσιάζονται (δικαίως) σαν σύγχρονοι μαυραγορίτες. Πίσω από τους φτωχοδιάβολους όμως πολυεθνικές περιμένουν να βγάλουν εκατομμύρια από το μεγαλύτερο προσφυγικό ρεύμα των τελευταίων δεκαετιών

Ο πόλεμος ταΐζει καλύτερα τους ανθρώπους❞  Μπέρτολτ Μπρεχτ «Μάνα Κουράγιο»

Χρειάστηκαν μερικές φωτογραφίες με την Ανγκελα Μέρκελ να υποδέχεται χαμογελαστή πρόσφυγες από τη Συρία ώστε η Γερμανία να λάβει σχεδόν εν μιά νυκτί το χρίσμα της πλέον φιλόξενης χώρας της Ευρώπης. Οι ευθύνες του Βερολίνου για τις συμφωνίες του Δουβλίνου, που μετέτρεψαν τη Μεσόγειο σε ανοιχτό τάφο για δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες, ξεχάστηκαν σχεδόν αυτομάτως μαζί με τις ευθύνες της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε. για την κλιμάκωση των πολεμικών επιχειρήσεων σε Ασία και Μέση Ανατολή. Περισσότερα

ΟΙ «ΠΑΓΙΔΕΣ» ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ

Σχολιάστε

Γενική εικόνα της Βουλής

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη

Ο πρόσφατος νέος δανεισμός της Ελληνικής Δημοκρατίας με την «ιστορική υπερψήφισή του» από 222 βουλευτές (εκ των 300) του Κοινοβουλίου, έχει αξιοσημείωτες από νομική άποψη «παγίδες», οι οποίες κατ’ αρχάς μπορεί να μην εντοπίζονται, αλλά να προκύπτουν εκ των υστέρων και σε μεταγενέστερο χρόνο να δημιουργούν απρόβλεπτες καταστάσεις!

Επίσης, οι ρυθμίσεις αυτές μπορεί κατ’ αρχήν να μη θεσμοθετούν νομικά «ανώμαλες εξελίξεις».

Σε εξαιρετικές όμως περιπτώσεις-περιστάσεις μπορούν βασίμως να ανατρέψουν ακόμη και το σύνολο των συμφωνηθέντων! Με άλλα λόγια, οι ρυθμίσεις αυτές («παγίδες») μπορούν να καταστήσουν άνευ αντικειμένου τις ήδη υπάρχουσες δεσμεύσεις, τις οποίες, με εντυπωσιακή μάλιστα πλειοψηφία, νομιμοποίησε η νομοθετική λειτουργία της εσωτερικής έννομης τάξης! Περισσότερα

Γιατί μόνο στην Κω;

Σχολιάστε

Κοριτσάκι αποβιβάζεται με την οικογένεια της στην Κω από φουσκωτό το οποίο έφυγε από την Τουρκία

Μολονότι δεν είναι το μοναδικό νησί του Αιγαίου που αντιμετωπίζει πιεστικά προβλήματα από τα κύματα μεταναστών και προσφύγων, είναι σίγουρα το μόνο όπου καταγράφονται ακραία περιστατικά βίας κατά ευάλωτων ανθρώπων | AP Photo/Alexander Zemlianichenko

των Δημήτρη Αγγελίδη, Μάριου Διονέλλη, Γιώργου Παγούδη, Χριστίνας Παπασταθοπούλου

Πλοίο χωρητικότητας 2.000-2.500 θέσεων αποφάσισε να μεταφέρει άμεσα η κυβέρνηση στο λιμάνι της Κω, πάνω στο οποίο θα γίνεται η διαδικασία ταυτοποίησης των προσφύγων και η διαμονή τους με συνθήκες στοιχειωδώς ανθρώπινες.

Επιχειρείται έτσι να δοθεί λύση στην πεισματική άρνηση της δημοτικής αρχής να συνδράμει στην εξεύρεση χώρου φιλοξενίας και υποδοχής ή να βοηθήσει να δημιουργηθούν συνθήκες στοιχειωδώς ανθρώπινης διαμονής.

Προς το παρόν, οι πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν βεβιασμένα και στοιβάζονται στο μικρό ανοιχτό γήπεδο Ανταγόρας στην Κω, περιμένοντας ώρες κάτω από τον ήλιο για να έρθει η σειρά τους για την ταυτοποίηση, ζουν δραματικές καταστάσεις. Περισσότερα

Η Ελλάδα αποκαλύπτει: Η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια

Σχολιάστε

eurofr

Άρθρο του Σέρζ Χαλιμί

συγγραφέα, δημοσιογράφου και διευθυντή της μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας Le monde diplomatique, για το τεύχος του Αυγούστου 

”Ένα κίνημα νέο και γεμάτο ενέργεια ήταν έτοιμο να αλλάξει ένα ολόκληρο έθνος και να αφυπνίσει τη γηραιά ήπειρο. Το Eurogroup και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) συνέτριψαν αυτή την ελπίδα.”

Πέρα από το σοκ που τα γεγονότα στην Ελλάδα προκάλεσαν σε κάποιους από τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, τρία μαθήματα προκύπτουν: Πρώτον, ως προς τη φύση μιας ολοένα και αυταρχικότερης Ένωσης, στο βαθμό που η Γερμανία της επιβάλει, χωρίς αντίβαρο, τη θέλησή της και τις εμμονές της. Περισσότερα

Η δεύτερη επιβεβαίωση του Τζορτζ Οργουελ

Σχολιάστε

Η δεύτερη επιβεβαίωση του Τζορτζ Οργουελ

Του Δημήτρη Νανούρη

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα παράξενο αγρόκτημα σε έναν τόπο άγονο, δυσπρόσιτο, γεμάτο βουνά και βραχώδεις λόφους, γνωστό ως φάρμα του Τζόουνς και της Κώσταινας, εις ανάμνησιν του ιδρυτή και της συζύγου του. Βρισκόταν στη νοτιοανατολική, ηφαιστειογενή και εκρηκτική, εσχατιά της Ευρώπης, που, ως εκ τούτου, ονομαζόταν Βολκάνια. Τριακόσιες ημέρες τον χρόνο τη ζέσταινε ένας υπέρλαμπρος ήλιος. Τα ηπειρωτικά και τα εκατοντάδες νησιά της σχημάτιζαν περιμετρικά δαντελωτές ακτές μυριάδων χιλιομέτρων. Στις ελάχιστες πεδιάδες ευδοκιμούσε ένα και μοναδικό φυτό, με καρπό νοστιμότατο όσο και αινιγματικό. Δεκάδες γρίφοι πάσχιζαν να τον περιγράψουν. Περισσότερα

Θαυμάστε μεταρρυθμιστές και μεταρρυθμίσεις

Σχολιάστε

Συνεδρίαση της Βουλής

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Μια ματιά να ρίξεις στα προαπαιτούμενα που έθεσαν μετά επιτάσεως οι δανειστές για ψήφιση (…χθες, όχι σήμερα) και καταλαβαίνεις πόσο νοιάζονται για την… πρόοδο της Ελλάδας.

1) Στο 13% το γιαούρτι χωρίς προσθήκη ζάχαρης, φρούτων ή κακάο, καθώς και τα νωπά αυγά, είτε είναι για επώαση (θα κάτσουμε πάνω τους;) είτε είναι βρώσιμα. Τα πήγαν στο 13% για να μην τα χρησιμοποιούμε με αλλότριους σκοπούς;

2) Οι μικρές επιχειρήσεις που σήμερα προκαταβάλλουν το 55% του φόρου της επόμενης χρονιάς (ανεξαρτήτως αν θα παραμένει ανοιχτή η επιχείρηση του χρόνου ή αν θα έχει βάλει λουκέτο) θα πρέπει πλέον να πληρώνουν το 100%! Περισσότερα

«Η Ευρώπη νίκησε»

Σχολιάστε

«Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ  πέτυχαν μεγάλη νίκη στο δημοψήφισμα, ενδυναμώνοντας τη θέση τους για οτιδήποτε ακολουθήσει. Αλλά δεν είναι οι μόνοι νικητές: Θα υποστήριζα ότι η Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή ιδέα κέρδισαν πολλά- τουλάχιστον με την έννοια ότι γλύτωσε τα χειρότερα», γράφει ο Νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν στους New York Times. Περισσότερα

Πεθαίνουμε Ευρώπη

Σχολιάστε

Του Πάνου Μουχτερού

Συνήθισα πια. Δεν μιλάμε άλλωστε για μια φάση που κρατάει μερικές ημέρες, μερικές εβδομάδες, μερικούς μήνες. Περάσανε κοντά πέντε χρόνια από τη στιγμή εκείνη που βρέθηκα στο σημείο που είμαι τώρα. Κι είναι φοβερό το πώς τελικά ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί και προσαρμόζεται σε καταστάσεις που μέχρι πριν δεν πίστευε ότι υπήρχε ποτέ περίπτωση να τις αντέξει. Είναι μια διαδικασία πρωτόγνωρη, ανακαλύπτεις σταδιακά πλευρές από τον εαυτό σου που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν, όλο αυτό μοιάζει με ένα μακροβούτι στα άδυτά σου, ανακαλύπτεσαι από την αρχή, γεννιέσαι και πεθαίνεις και γεννιέσαι ξανά και ξανά σε έναν διαρκή, φαύλο κύκλο μεταξύ ζωής και θανάτου. Το πιο περίπλοκο είναι ότι δεν μπορείς να μαντέψεις με σιγουριά αν θα ξυπνήσεις το επόμενο πρωί ζωντανός ή αν τα μάτια σου θα παραμείνουνε κλειστά, όχι πια από την πολλή εξάντληση αλλά γιατί θα σου έχει φύγει και η τελευταία ανάσα από τις αντοχές σου. Όποιος έχει βρεθεί στη θέση μου καταλαβαίνει πολύ καλά τι σημαίνει να εξασκείσαι καθημερινά στο να αντέχεις, να επεκτείνεις ολοένα και πιο πέρα τα όριά σου, κι όλο αναρωτιέσαι, τελικά μέχρι πόσο μπορώ να ζήσω, αλλά έλα που, για έναν περίεργο λόγο, εξακολουθεί το στέρνο σου κι ανεβοκατεβαίνει με το που ολοκληρώσεις την ερώτηση προς τα μέσα σου. Πολλές φορές αγγίζεσαι, περιεργάζεσαι το πρόσωπό σου, ψηλαφίζεις το ταλαιπωρημένο σου δέρμα, το γδέρνεις για να δεις αν ακόμα ματώνει, βάζεις τα χέρια σου γύρω απ’ το στεγνό λαιμό σου για να επιβεβαιώσεις ότι ακόμα αμύνεσαι, ότι επιβιώνεις. Ναι, έρχονται στιγμές θολές που σκέφτεσαι αν είναι λυτρωτικό το να βάλεις μόνος σου ένα τέλος σε όλο αυτό το μαρτύριο αλλά διαπιστώνεις στο τέλος ότι δεν έχεις δύναμη ούτε για το τέλος σου. Περισσότερα

«Οχι» χωρίς ψευδαισθήσεις

Σχολιάστε

Περιμένοντας τον λογαριασμό

Ο ελληνικός λαός ύστερα από πέντε χρόνια αδιάκοπης επιβολής σκληρής λιτότητας έχει εξαντληθεί σε μεγάλο βαθμό. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν φτωχοποιηθεί, χιλιάδες νέοι και νέες έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα προς αναζήτηση κάποιας «ελπίδας» και μια κρίσιμη μάζα πολιτών βρίσκεται στο «μεταίχμιο», διατηρώντας ακόμα ένα επίπεδο ζωής στα όρια της αξιοπρέπειας. Είναι η πρώτη φορά που ο λαός καλείται να τοποθετηθεί με την ψήφο του μπροστά σε ένα απερίφραστο δίλημμα. Θα επιλέξουν το «ναι» σε μια επώδυνη συμφωνία που προτείνουν οι «θεσμοί»; Ή θα πουν «όχι», θέτοντας το όριο της ανοχής και της αντοχής τους; Περισσότερα

Older Entries